Eigenlijk wilden we er zes

Hoe kwamen de pleegkinderen bij je?
"De oudste leerde ik kennen toen ik bij de Raad voor de Kinderbescherming werkte. Ze was toen vier en ze was er erg aan toe. Emotioneel zeer verwaarloosd. Ik wilde haar in mijn huis opnemen."

"Wij zijn daarvoor getrouwd, ik ben gestopt met werken en ongeveer negen maanden later kregen we haar. Ze was toen vijf. Alle bureaucratische afschuwelijkheden van de kinderbescherming namen we op de koop toe."

"Ik kan niet zeggen dat ik het niet over zou willen doen, maar ik ben erg terughoudend om mensen te adviseren pleegkinderen in huis te nemen. Je moet verdomd stevig in je schoenen staan."

En toen besloot je ook zelf zwanger te worden?
"We werden begeleid door een psycholoog en die riep voortdurend: krijg nou eerst zelf maar eens een kind want dan voel je tenminste wat het verschil is."

"Zelf wilden we zes kinderen en we dachten: misschien is het een goed idee."

"Toen onze zoon twee was, wilden we er wel weer een pleegkind bij. Onze jongste dochter kwam toen ze tien maanden was. Het kind zelf mankeerde niet veel, maar die tien maanden chaos hadden wel hun tot geëist; er was met haar behoorlijk gesold."

Waarom wilde je pleegkinderen?
"We vonden dat we samen redelijk wat capaciteiten hadden. Bij de Raad merkte ik dat het voor veel kinderen beter was om in een gezin op te groeien dan in een tehuis. Een van mijn collega's zei altijd: als alle kinderbeschermingswerkers een kind mee naar huis zouden nemen, konden we de kindertehuizen sluiten. Ik dacht dan: laat ik eens beginnen met één kind."

Nogal bewerkelijk
"Het zijn er uiteindelijk geen zes geworden. Ik had nog wel een eigen kind gewild, maar dat lukte gewoon niet. We hebben het toen maar bij drie gelaten, omdat de pleegkinderen ook nogal bewerkelijk waren."

Terug naar albumblad
vergroting 1
vergroting 2
vergroting 3
vergroting 4
vergroting 5