Machteloosheid

"Ik heb in mijn stage - dus toen ik een jaar of achttien was - eens een conflict met een kind gehad, waarbij ik dacht: wat ben jij een rotkind, ik zal je krijgen. Ik voelde me zo machteloos, dat ik dat kind belazerd heb ten opzichte van de leiding. Mijn woord was immers meer waard dan dat van haar."

Heel boos
"Toen ik ouder werd, bedacht ik dat mijn boosheid ergens anders vandaan kwam. Als kind kon ik al heel boos worden. Ik werd gepest op school; ik voelde me anders. Ik had oude ouders en droeg andere kleren dan de anderen. Mijn moeder sloeg me nooit, maar ze heeft wel een enorme druk op me uitgeoefend en me gekleineerd. Ik was machteloos. Maar wist ik veel, je wereld wordt dan toch bepaald door je vader en moeder."

"Het machteloze gevoel dat je zelf als kind hebt, is de basis voor het machteloze gevoel dat je later hebt wanneer je door je kind wordt aangesproken op een manier waarop je alleen maar met boosheid kunt reageren."

Fysiek geweld
"Bij de oudste ben ik nooit zo driftig geworden dat ik fysiek geweld gebruikte. Maar bij de jongste wel. Op haar kon ik zó kwaad worden, dat ik haar een klap of een duw gaf. Zo klein als ze was, anderhalf, twee jaar oud. Het was een kind dat hele mooie grote blauwe ogen had, en heel mooi blond haar, en tegelijkertijd was het een ontzettende driftkikker."

Maar waarom sla je de een wel en de ander niet?
"Ja, daar heb ik me ook erg over verbaasd. Maar de oudste was nooit boos. Die liep hooguit een keer stampvoetend de trap op, maar verder was ze zo vlak.

En mijn zoon heeft misschien twee keer een pak op zijn billen gehad omdat hij natuurlijk ook dingen deed die niet mochten, of die mij irriteerden."

Heb je je schuldig gevoeld omdat je haar sloeg?
"Natuurlijk, dat wil je niet. Ook als je weet waarom je het gedaan hebt, blijft het lastig. Je hebt ook niet meer de afstand om te bedenken wat er nu eigenlijk aan de hand is met het kind. Waarom het zo doet."

"Achteraf denk ik soms dat mijn dochter mogelijk toen naast de gevolgen van haar voorgeschiedenis ook in beperkte mate last had van een soort ontwikkelingsstoornis. Ze was heel gespannen. En daar kon ik heel geïrriteerd door raken. Altijd dat vingertje dat nog even iets moest aanraken of omgooien."

Later ging het beter
"Toen ze ouder werd, kon ik er beter mee omgaan. Dan pakte ik mijn beker thee op als ze binnenkwam, omdat ik zeker wist dat-ie om zou gaan als ze bij me stond te draaien. Of ik zei tegen mijn man: ga jij nu maar even met haar naar boven om haar luier te verschonen, want bij mij gaat dat mis."

Terug naar albumblad
vergroting 1
vergroting 2
vergroting 3
vergroting 4
vergroting 5