We vonden elkaar goed

Ik ben op mijn zeventiende naar Nederland gekomen in het kader van gezinshereniging. In Turkije had ik een Mavo-opleiding afgemaakt. De eerste drie maanden heb ik mezelf thuis Nederlands geleerd. Daarna vond ik werk als leerling-lasser op een scheepswerf. Het was niet zo makkelijk om naar buiten te gaan en me te uiten; ik was bang dat ik verkeerd over zou komen. Langzamerhand ging het beter en na een jaar heb ik me ingeschreven bij een opleiding electro-techniek.

Wilde u graag naar Nederland?
Zo'n beslissing werd in die tijd niet aan de kinderen overgelaten. Ik heb gezegd dat ik in Turkije wilde blijven en daar wilde studeren, maar mijn vader stond dat niet toe. Wij woonden in de stad en ik was alleen.

Accepteerde u dat?
Ja, ik kon daar niet tegenin gaan.

Hoe heeft u uw vrouw leren kennen?
Ze was een nichtje van mijn oom. In 1973 ging mijn vader alleen naar Turkije. Mijn oom en tante hebben toen gezegd: dat meisje is goed voor onze neef Arif. Mijn vader heeft toen om haar hand gevraagd en zo kreeg ik later in die vakantie te horen dat ik verloofd was. Ik heb geen bezwaar gemaakt. Een jaar daarna zijn we allemaal op vakantie naar Turkije gegaan en nog een maand later ben ik getrouwd.

En wat vond u daarvan?
Ik vond er niks van. Ik had een foto van haar gezien en ik had haar vroeger wel eens ontmoet tijdens een zomervakantie in het dorp waar onze families vandaan komen. Door de opvoeding die ik gekregen heb, kon ik ook geen bezwaar maken.

In het jaar voordat we trouwden hebben we elkaar veel brieven geschreven. Zo bouwden we toch wel een goede relatie op. En we hebben elkaar kort voor het huwelijk ontmoet. De tijd die je dan samen doorbrengt is kort. Je stelt allerlei vragen aan elkaar, je bent natuurlijk wel nieuwsgierig. Onze vaders hadden de afspraak gemaakt dat we de verloving mochten verbreken als we elkaar niet zagen zitten. Maar we hebben alles doorgepraat en we vonden elkaar goed.

Terug naar albumblad
vergroting 1
vergroting 2
vergroting 3
vergroting 4
vergroting 5