De meester weet alles

De kinderen zijn allemaal naar de peuterspeelzaal geweest. Dat was een bewuste keuze. Ik wilde dat ze de taal goed zouden leren en ook dat ze zich, voordat ze naar school gingen, al een beetje zouden ontwikkelen. Thuis spraken ze alleen Turks; af en toe spraken ze Nederlands met elkaar. Op school hebben ze nooit problemen gehad.

Mijn vrouw en ik hebben geprobeerd om ze zowel in de Nederlandse als de Turks-islamitische cultuur op te voeden. Ze zijn altijd naar verjaardagsfeestjes van andere kinderen geweest, maar we vertelden ze dan wel wat ze wel en niet mochten eten. Voor het geloof mogen we geen alcohol drinken en geen varkensvlees eten. Vanaf de kinderjaren hebben we ook gezegd: kinderen mogen met elkaar spelen, maar je mag elkaar niet kussen.

Verder zaten ze op een christelijke school waar ook in de klas gebeden werd. Als moslim moet je ook de andere profeten erkennen. Daarom hadden we afgesproken dat ze niet mee hoefden te doen met bidden, maar dat ze ook niet de klas uit mochten lopen, want dat zou storend zijn voor de andere kinderen. Maar ja, het zijn kinderen, dus af en toe zeiden ze dat ze toch hadden meegedaan.

De keuze voor een christelijke school was onbewust. Het was de school die het dichtst in de buurt was. Pas de laatste vijf, zes jaar zie je dat mensen heel bewust een school kiezen. Bij de laatste twee kinderen heb ik dat ook gedaan.

Hoe komt het dat Turkse en Marokkaanse ouders vaak niet betrokken lijken te zijn bij school?
In het verleden was die betrokkenheid van ouders niet aan de orde in Turkije en Marokko, maar gelukkig zijn de tijden daar nu ook veranderd. Ouders brachten hun kind op de eerste schooldag weg en zeiden tegen de meester of de juf: hier heb je mijn kind, het vlees is voor jou, de botten zijn voor mij. Dat was het gezegde, echt waar! Alle verantwoordelijkheid werd bij de school gelegd.

De meester weet alles, veel meer dan vader en moeder. In die sfeer zijn wij opgevoed. Dus rapport-avonden of algemene voorlichtingsavonden, dat kenden wij niet, want dat hadden we niet. Een deel van de eerste en tweede generatie allochtonen leeft nog steeds met dat beeld. We doen er heel veel aan om dat te veranderen, en ik ben er optimistisch over.

Terug naar albumblad
vergroting 1
vergroting 2
vergroting 3
vergroting 4
vergroting 5