|
Forum-archief
De onderstaande teksten maken deel uit van het Forum-archief van Ouders Online. Ze werden gepost van 1996 tot 1998. Daarna is een nieuw forum in gebruik genomen, dat u bereikt via de knop forum in de menubalk hierboven.
Kater van de bevalling
Onderdeel: Algemeen
Titel: kater van de bevalling.
Berichtnummer: F00847
Datum: 23 september 1997
Afzender: [naam en adres bekend bij de redactie]
Het lijkt wel of ik de enige ben die niet jubelend over de bevalling kan spreken. Juist door mijn zware zwangerschap en vreselijke bevalling ben ik heel erg bang voor een tweede keer. Een tweede kindje lijkt me heerlijk en ook voor mijn mijn dochtertje die andere kinderen juist zo leuk vindt. Maar ik durf gewoon niet.
Het is nu 7 maanden geleden dat ik ben bevallen. Is het gewoon nog te vers, en gaat het over? Of zijn er meer vrouwen die ook zo'n kater hebben overgehouden aan de zwangerschap en bevalling en die geen tweede keer durven?
Het lijstje van mijn "ellende": bekkeninstabiliteit, ontzettend vocht vasthouden, vreetbuien, 30 kg aankomen, zelfvertrouwen verdwenen, meer dan 36 uur bezig zijn met de bevalling, inleiding (vreselijk heftig en pijnlijk), epiduraal zetten zonder verdoving, vacuümverlossing, 25 hechtingen, postnatale depressie, dik blijven, anti-depresiva slikken etc. etc.
Ben ik misschien kleinzerig ? Gaat een bevalling altijd zo? Wie herkent mijn verhaal?
Alvast bedankt voor je reactie, ben echt benieuwd.
Groeten, Stephanie
Onderdeel: Algemeen
Titel: Even wachten?
Berichtnummer: F00847-1
Datum: 24 september 1997
Afzender: [naam en adres bekend bij de redactie]
Stephanie,
Jouw zwangerschap en bevalling zijn niet meegevallen zo te lezen. De eerste vraag die je moet beantwoorden is natuurlijk hoe graag jullie een 2e kindje willen. Inmiddels bevallen van mijn 2e (de eerste is net 3 geworden) kan ik wel zeggen dat geen zwangerschap en bevalling hetzelfde verloopt.
Wel denk ik dat hoe positiever je het geheel ingaat, hoe makkelijker alles kan verlopen. Als je nu nog zo opziet tegen alles, zou ik nog even wachten om aan de 2e te beginnen. Gun je lichaam (en geest) rust; 7 maanden is natuurlijk nog niet erg lang geleden.
Succes en geniet van je baby.
Jolanda Elenbaas
Onderdeel: Algemeen
Titel: zwanger zonder problemen: zeldzaam
Berichtnummer: F00847-2
Datum: 26 september 1997
Afzender: [naam en adres bekend bij de redactie]
Hoi Stefanie!
Wat een ellende, bevallen en opknappen?! Je hebt het inderdaad flink voor je kiezen gehad.
Mijn eerste bevalling duurde 65 uur en dat vond ik beslist niet iets om over te juichen. Ik had zogenaamde zwangerschaps-ischias (achteraf bekkeninst.) en vier verloskundigen en een gynaecoloog aan mijn bed gehad en uiteindelijk is zoonlief met de vacuüm geboren, terwijl de zuignap er ook nog eens drie keer van af was gevlogen.
Al met al waren mijn man en ik zo blij dat "het" er uit was, dat we het eerste uur nauwelijks naar hem omgekeken hebben. Je bent echt totaal gevloerd. Drie nachten NIET geslapen en continu weeën, in meer en dan weer in mindere mate.
Onze oudste was drie maanden toen ik weer zwanger bleek te zijn van de tweede. De bekkenklachten waren 10 keer beroerder, maar de bevalling ging heel snel (10 uur). Veel beter begeleid, je bent veel mondiger en je weet wat je te wachten staat en je wordt voor mijn idee ook met meer "respect" behandeld want je bent al moeder.
De baby-jaren vond ik tropenjaren (beide kinderen rond vier uur zoveel wakker, etc.) maar nu ga ik toch er steeds meer van genieten. Ze zijn nu 3 en 2 jaar, dus het werd ook tijd. De bekkenklachten lopen helaas nog steeds als een rode draad in ons gezin, maar zoals het nu is, is het gezin redelijk stabiel. Nu het bekken nog.
In mijn omgeving heb ik slechts 1 vriendin die makkelijke zwangerschappen gehad heeft en dito bevallingen van ca. 3 uur. Maar de overige vriendinnen: miskramen, bekkenpijn, depressies en het overlijden van een kindje, huilbabies, etc.
Het zwanger-zijn-zonder-problemen is slechts voor enkelen weggelegd, geloof ik. Daarom erger ik me ook vaak aan de romantische mythe dat het ALLEEN maar mooi is. Vooral de bekende maandbladen maken zich daar wel eens aan schuldig. Het feit dat je als moeder zegt dat je er soms gigantisch van baalt, dat kan niet meer in Nederland. Want dan heb je bij wijze van spreke de kinderbescherming al aan de deur. (Want dan ben je dus een slechte moeder).
Maar als je wat vaker doorvraagt, komt bij veel vrouwen de aap uit de mouw.... dit en dat en zus en zo was er bij ons ook aan de hand. Dus kijk niet te veel naar die zgn. gelukkige jonge moeders, want er zal vast een groot aantal bij zitten dat zich echt niet alleen maar blij en gelukkig voelt.
Maar het duurt soms wat langer dat je echt weer lekker in je vel zit en dat zal bij jou ook vast komen en wacht tot die tijd dat je lijf en geest helemaal tot rust zijn gekomen. Dan heb je er zelf veel meer aan.
Sterkte met alles,
HM
Onderdeel: Algemeen
Titel: tweede valt meestal mee!
Berichtnummer: F00847-3
Datum: 29 september 1997
Afzender: [naam en adres bekend bij de redactie]
Dag Stefanie,
Wellicht is het hoopgevend dat een tweede bevalling bijna altijd sneller gaat. Mijn eerste bevalling (van een zoon) duurde 16 uur en mijn tweede zoon was er binnen vijf uur.
Mijn meisje, nu bijna 6 maanden, is na ca 8 uur geboren.
Alle bevallingen waren totaal anders maar de tweede ging het gemakkelijkst. Tijdens alle drie de zwangerschappen heb ik zwangerschaps-yoga gedaan. Mij heeft dat ontzettend geholpen. Ik had niet geweten hoe ik het zonder yoga had moeten doen. Je leert je namelijk heel goed ontspannen en ik ben er inmiddels van overtuigd dat dat de helft scheelt!
Niet bang zijn hoor! Volg gewoon je hart en dan valt het vast wel mee. Bijna alle vrouwen in mijn omgeving zijn vrij gemakkelijk bevallen. En tja, klachten horen er gewoon bij...
Nicolette
Onderdeel: Algemeen
Titel: Ik herken het
Berichtnummer: F00847-4
Datum: 18 oktober 1997
Afzender: [naam en adres bekend bij de redactie]
Eindelijk reacties over bevallingen en daarna die niet zo rooskleurig zijn. Mijn zwangerschap was heel erg goed, de bevalling was zwaar en erg tegengevallen. Ook lange tijd daarna heb ik het erg moeilijk gehad, wat zelfs bijna in een echtscheiding resulteerde.
Tot voor kort kon ik seks niet eens meer lekker vinden, omdat ik bang was om zwanger te raken. Mijn man en ik zijn nog steeds bezig om de problemen die na de bevalling ontstaan zijn op te knappen. Het feit dat ik na mijn bevalling ontslagen werd, hielp ook niet mee. Mijn zoon is nu 3,5 jaar en ik begin het pas sinds een jaar geleden heerlijk te vinden en mij als moeder en vrouw te voelen.
Ik wil je niet ontmoedigen; 7 maanden is nog erg kort en misschien kom je er snel bovenop. Blijf erover praten met je man en deel alles met hem samen. Op een gegeven ogenblik kom je er zelf uit.
Sandra
Onderdeel: Algemeen
Titel: houd moed
Berichtnummer: F00847-5
Datum: 24 oktober 1997
Afzender: [naam en adres bekend bij de redactie]
Het verhaal is herkenbaar. Mijn vrouw had ook bekkeninstbiliteit en een langdurige bevalling. Het kind huilde de eerste maanden ontzettend veel, waardoor zij een postnatale depressie kreeg en aankwam. In de omgeving was er weinig begrip voor de situatie.
Gaandeweg ging het huilen echter over, en nu wordt het eindelijk een beetje gezellig. Mijn vrouw roept inmiddels dat zij het kind graag een broertje of zusje gunt, maar opziet tegen de zwangerschap en de bevalling. Ik moet er persoonlijk nog niet aan denken; ik ben net zo blij dat alles weer een beetje op zijn pootjes terecht komt.
Ik zou willen zeggen: houd moed. De klachten worden waarschijnlijk minder, maar het kan een jaar duren.
Marcel Lever
Onderdeel: Algemeen
Titel: Herkenbaar, toch tweede
Berichtnummer: F00847-6
Datum: 30 oktober 1997
Afzender: [naam en adres bekend bij de redactie]
Hoi Stephanie,
Wat jij allemaal meegemaakt hebt! Ik geloof dat ik het in jouw geval niet meer zou durven... Maar ik herken veel in je verhaal. Bij mijn eerste zwangerschap was ik 9 maanden ziek, zwak en misselijk. De bevalling was echt een traumatische ervaring, veel pijn en angst en eindigend in een (verlossende) keizersnede.
Ik heb ook getwijfeld over een tweede, en toen gedacht: ik moet het snel doen, anders doe ik het nooit meer. En ben maar weer in het diepe gesprongen. Ik moet zeggen: de zwangerschap ging vele malen beter dit keer, dus de hormonen kunnen heel anders zijn. De bevalling was weer even rampzalig... Voor ons geen derde dus! Maar we hebben nu wel 2 lieve meiden.
Sterkte met de beslissing,
Jose Janssen
Onderdeel: Algemeen
Titel: bevallen?huh!
Berichtnummer: F00847-7
Datum: 19 november 1997
Afzender: [naam en adres bekend bij de redactie]
Hoi Stephanie,
Even een reactie op jou verhaal over de bevalling. Ik heb twee dochters,een van 4 en een van anderhalf en ik vond de bevallingen ook vreselijk.
Na de eerste heb ik tijden enge dromen over de bevalling gehad, en toen de tweede bevalling begon met het breken van de vliezen raakte ik zo in paniek (je weet wat er gaat komen!) dat mijn man wel een half uur tegen mij heeft moeten praten om mij weer rustig te krijgen. Ik wil graag een derde heel graag zelfs, maar de gedachte aan de bevalling maakt mij heel erg bang.
Voordat we het weer proberen ga ik eerst goed met een verloskundige praten over pijnbestrijding. Er is echter een voordeel bij een tweede of volgende bevalling, je weet waar je het voor doet en die gedachte maakt je heel sterk!
Groeten, Angela Berghuis
Onderdeel: Algemeen
Titel: Wij laten het waarschijnlijk bij 1 kindje
Berichtnummer: F00847-8
Datum: 6 december 1997
Afzender: [naam en adres bekend bij de redactie]
Hoi Stephanie,
Ook ik had altijd een veel te rooskleurig beeld, hoewel ik mijn reeds moederende omgeving de hemd van het lijf heb gevraagd.
Na een prima zwangerschap verloor ik in juni na 31 weken opeens wat vruchtwater. Opname in het ziekenhuis volgde, aan de weeën-remmers (hartslag van 120 met alle gevolgen vandien, hartkloppingen, opvliegers, trillende handen). Na 1 dag begonnen de weeën, niet leuk met zo'n hartslag, 10 minuten les in ademhalingstechniek en de wetenschap dat het eigenlijk nog niet mag en kan. Gelukkig zwakten ze na een uur of 7 weer af. De avond erna hetzelfde verhaal, maar weer weggezakt.
De ochtend erna liet mijn dochter zich echter niet meer tegenhouden. Volgens de gynaecoloog ging ik echt nog niet bevallen, maar hij keek toch maar even: volledige ontsluiting. (Belangrijke les: vertrouw op je eigen lichaam!). Een kwartier later was Carlijn er (na 6 weken couveuse gaat het met haar nu overigens perfect!).
Na een uur was mijn placenta er echter nog niet, maar had ik al wel veel bloed verloren. Ook was er, ondanks dat ik een rug met hernia's heb, heel hard op mijn buik geduwd. Met spoed naar de OK en onder narcose de placenta eruit.
De maanden erna de zorgen om Carlijn in de couveuse, verder bleef ik zelf heel lang vloeien (krampen en je voelt je zo slap) en had ik veel last van mijn rug. Sinds Carlijntje thuiskwam, begin augustus, kan ik steeds minder met haar en ik ben nu bijna volledig afhankelijk van hulp van thuiszorg of anderen. Op 24 december zal ik worden geopereerd aan een hernia en begint hopelijk een periode met minder gedoe.
Ik ben dolgelukkig met mijn dochter, maar moet er nu ook absoluut niet aan denken om nog eens in zo'n circus terecht te komen. Wij laten het zeer waarschijnlijk dus bij Carlijn. Ik heb vanwege mijn rug alleen de eerste les van de nagym kunnen volgen (meer kletsen dan trainen!), maar ik ben geschrokken van alle verhalen die ik ook daar hoorde!
Gelukkig gaat het meestal wel goed, maar mijn rooskleurige beeld is stevig bijgesteld. Ik kan me je angsten dus heel goed indenken. Ik zou alles heel goed afwegen, zeker naar je gevoel luisteren, maar ook de risico's niet uit het oog verliezen. Een tweede kindje zal zeker leuk zijn voor je dochtertje, maar als jij daardoor niet lekker in je vel zit heb je toch niet echt een ideale situatie.
Misschien is het bij mij ook nog allemaal te vers, maar zo denk ik er nu in ieder geval over. Kleinzerig ben je zeker niet en ik wens je heel veel sterkte.
Ilse Konings.
Onderdeel: Algemeen
Titel: wat afschuwelijk!
Berichtnummer: F00847-9
Datum: 8 december 1997
Afzender: [naam en adres bekend bij de redactie]
Wat een vreselijk verhaal! Ikzelf heb wel een lange pijnlijke zwangerschap gehad, ook wegens ernstige bekkeninstabiliteit. Maar, en ik dacht dat dat een flauw grapje was, misschien mede door die instabiliteit wel een makkelijke bevalling, die ikzelf echt geweldig vond. Al klinkt dat raar, want het deed wel erg pijn.
Toch is alleen de bekkeninstabiliteit voor mij al wel een reden een tweede ernstig te betwijfelen omdat de kans op problemen wel erg groot is. Ik kan me dus voorstellen dat jij ook niet zo zeer staat te springen.
Maar waarom wil je graag een tweede? Is het wel eerlijk voor je eerste kindje als ze jou tijdens een zwangerschap die misschien voor jou vreselijk is, meemaakt? En de periode daarna? Misschien is de keuze tegen een tweede zwangerschap er een die je niet alleen voor jezelf neemt, maar ook juist voor je eerste kindje, al heeft ze dan geen speelkameraadje in huis.
(Ik wil niet onaardig zijn, dit zijn alleen de dingen die ik mezelf voorhoud na een dergelijke zwangerschap en na zeven maanden nog niet voorbije herstelperiode).
De mensen die ik heb gesproken die enig kind zijn, zeggen zelf dat ze dat geen ramp vinden. Terwijl een moeder met altijd pijn, of een moeder die onverwacht reageert tijdens je jeugd, misschien wel heel erg kan zijn voor een kind...
veel sterkte,
aukje.
Onderdeel: Algemeen
Titel: Je weet het niet.
Berichtnummer: F00847-A
Datum: 16 december 1997
Afzender: [naam en adres bekend bij de redactie]
Hallo Stephanie,
Over een tweede zwangerschap; ik denk dat je er niets van kunt zeggen, en dat je maar gewoon af moet wachten, hoe moeilijk dat soms ook is.
Ik heb voordat mijn oudste geboren werd, twee miskramen gehad. En tijdens deze zwangerschap liep ook niet alles zoals ik het gepland had. Vloeien tot 17 weken, en dan niet een paar druppels, maar veel, voorweeën vanaf de 20 weken, met 32 weken naar het ziekenhuis omdat ik al 3 centimeter ontsluiting had, en met 38 weken de bevalling.
Het bevallen op zich ging goed, maar binnen een uur werd mijn zoontje afgevoerd naar het ziekenhuis, en nog geen uur later ging ik er achteraan in de ambulance. Ik hoor ook nog zo de ambulance verpleger zeggen, :"Daarom mag mijn vrouw niet thuis bevallen..." Samen hebben we nog tien dagen in het ziekenhuis gelegen. Al met al, een hele toestand.
Bij mijn 4e zwangerschap en tweede bevalling ging alles relatief goed, gezien de toestanden ervoor. Maar 1x gevloeid, en dan nog maar een beetje, een zwangerschapsduur van 41 weken, een bevalling in het ziekenhuis volgens het boekje, een kraamperiode erna waar "Ouders van Nu", en "Kinderen" graag reclame overmaken.
Toch zit er tussen beide zwangerschappen 8 jaar. Na de geboorte van mijn oudste zoon, had ik echt zo iets van dit nooit weer. Deze hele toestand heeft mij en mijn man zoveel gekost in emotioneel opzicht, dit wil ik nooit meer doormaken. En ook de angst voor een miskraam, angst voor schuldgevoels, onder het motto :"wat doe ik mijn man en kind aan", dat wilde ik nooit meer. Ik wist wat ik had, (dat na relatie therapie, bezoek Riagg, en de nodige gesprekken met vriendinnen enz,) en niet wat ik zou krijgen.
Maar toch,... op die bevalling op zich keek ik met heel veel plezier terug. De kracht die ik toen in mezelf voelde, de energie die er bij vrij kwam, het spirituele gevoel van "ik kan leven creeëren, ik geef het leven door", was toch iets wat ik nog heel graag weer een keer mee zou willen maken. En ik had zelf het gevoel dat ik bepaalde.
En de laatste bevalling... Ondanks dat het een zwangerschap volgens het boekje was, een bevalling volgens het boekje, geen complicaties, geen scheuren, knippen of hechtingen, me netjes gedragen te hebben naar mijn man en verloskundige toe, (bij de eerste heb ik me gedragen als een viswijf, mijn man "verrot" gescholden, en zou ik zelf wel even bepalen hoe ik ging bevallen) was dit een bevalling waar ik niet graag aan terugdenk.
Het enige wat ik voelde was paniek, paniek, paniek. Ik had zelf het gevoel dat ik de hele situatie niet onder controle had, dat in tegenstelling tot mijn 1e bevalling, en was als puntje bij paaltje kwam doodsbenauwd. Qua bevallen het tegengestelde van de 1e keer.
Dus wat moet je er van zeggen... Ik weet alleen dat je jezelf de tijd moet geven. Luister naar je eigen gevoel en instinct. Zit er tussen de zwangerschappen 8 jaar, dan is dat zo. Komt er geen kind meer, geniet dan van wat je wel hebt. Een kind kan beter in een gezin opgroeien, waar de moeder zich goed voelt, er voor iedereen kan zijn, en er dus een prettige sfeer hangt.
Dat lijkt me beter als dat je jezelf op die manier geweld aan doet, en er niet of slecht kunt zijn. Dat is niet goed voor je kind, je man of jezelf.
Sterkte, en als er iets is kun je me mailen.
Jolanda Smit-Struik.
Onderdeel: Algemeen
Titel: herkenning
Berichtnummer: F00847-B
Datum: 1 januari 1998
Afzender: [naam en adres bekend bij de redactie]
Ik herken je verhaal heel goed.
Mijn zwangerschap is perfect verlopen, wel 26 kg aangekomen, maar dankzij Weight Watchers zit ik weer op mijn oude gewicht. (Na 1 jaar dan).
Mijn bevalling heeft 39 uur geduurd, zeer zwaar met knip vacuüm en hechtingen.
Ik voel mij nu na 1 jaar nog steeds niet de oude, maar als ik op de verhalen afga die ik gelezen heb gaat het allemaal weer over. Ik ga binnenkort beginnen met een hormonenkuur (progasteen) merk duphaston, daar schijn je snel weer de oude van te worden.
Een tweede kindje wil ik zeker, dan maar even tanden op elkaar.
Ik zie je reactie hierop met belangstelling tegemoet.
groetjes,
mariska.
Onderdeel: Algemeen
Titel: Ook niet fijn
Berichtnummer: F00847-C
Datum: 3 januari 1998
Afzender: naam en e-mailadres bekend bij redactie.
Stephanie,
Ik heb ook geen fijne zwangerschap gehad, ten eerste raakte ik niet zwanger, en toen ik het dan eindelijk was vloeide ik voor en na de 3 mnd. waardoor de schrik me om het hart sloeg.
Ik wàs al zo bang dat het mis ging, en ook al vertelde men mij bij de 5e echo dat het bloedverlies waarschijnlijk van een voorliggend slipje van de placenta was, ik kon niet meer ontspannen en vertrouwen hebben. Dit verergerde nog toen ik een paar keer in de zwangerschap de afschuwelijke berichten in de krant las en in mijn directe omgeving zag waarin het - ook ver in de zwangerschap - alsnog mis ging.
Ik heb vervolgens zeer veel last gehad van angst wat zich o.a. uitte in paniekaanvallen; ik wist op zulke momenten zeker dat 'het mis was'. De tijd tussen de 20 en 30 wk. was afschuwelijk, ik zat 's ochtends vaak al om 5 uur op de bank te huilen; ik voelde de baby naar mijn beleving veel te weinig en was constant bang dat het mis ging/was.
Ik heb eigenlijk vanaf 19 wk. toen ik de baby voelde aan één stuk gewacht op bevestiging, als het maar bewoog kon ik vertrouwen hebben. De baby was echter nogal rustig van aard... Ik heb een paar keer de verloskundige gebeld die gelukkig begrip had voor de situatie en langs kwam met de doptone. Ook mocht ik zoveel ik wilde binnen wandelen om het hartje te horen wat mij dan weer even geruststelde.
Enkele weken voor de uitgerekende datum werd ik plotseling opgenomen wegens de terugvallende hartslag (40-50) van de baby tijdens dagelijkse CTG's (wegens het steeds minder bewegen). De dag erna kwam de baby spontaan (gebroken vliezen), d.w.z. een dag lang perfecte weeën die prima op te vangen waren en toen een afschuwelijke horror vacuümverlossing met fundus expressie (hoofdje klem). Ik krijg wegens de vele littekens (knip, grote scheur) een operatie.
Ik was perplex dat ik nu een baby had, en ben na 2 mnd. begonnen met Prozac. Ik was enorm labiel, vooral te wijten aan de bevalling. Ook was ik intens vermoeid en was ons kindje eigenlijk het einde van een lange lange lijdensweg, want zo zou ik (tussen mijn oren) mijn zwangerschap wel willen noemen. Ook het traject ervoor, van niet zwanger raken en vruchtbaarheidsonderzoeken moet ik niet vergeten.
Inmiddels gaat alles beter en ik ben er 100% van overtuigd dat ik nog heel graag een 2e (en wie weet...) kindje zou willen, niet meteen, maar ooit nog wel. Ik ga ervan uit dat ik ook dan de zwangerschap wel weer door zal komen, als ik nog zo gelukkig ben weer een keer zwanger te mogen raken.
Ik heb in de zwangerschap een homeopaat bezocht die wel wat voor mij heeft kunnen doen. De paniek- en angstaanvallen schijnen een combinatie te zijn van hormonale gevoeligheid, aanleg voor depressief zijn en mijn achtergrond.
Onze dochter vind ik echter zo'n groot wonder, en ik ben zo dankbaar dat wij haar mochten krijgen dat ik er absoluut nog een taai jaar voor over heb.
Succes met je verwerking!
|
