|
Forum-archief
De onderstaande teksten maken deel uit van het Forum-archief van Ouders Online. Ze werden gepost van 1996 tot 1998. Daarna is een nieuw forum in gebruik genomen, dat u bereikt via de knop forum in de menubalk hierboven.
Bange ouders?
Onderdeel: Algemeen
Titel: Bange ouders?
Berichtnummer: F00875
Datum: 1 oktober 1997
Afzender: [naam en adres bekend bij de redactie]
Dagelijks verbazen wij ons over de softe manier waarop kinderen tegenwoordig worden opgevoed. Het lijkt wel of ouders volkomen hulpeloos staan toe te kijken hoe hun kinderen niet slapen, niet eten, niet gehoorzamen en ga zo maar door.
Wij hebben drie kinderen en voeden die strikt op. Ja is ja en nee is nee. 't Zijn alledrie heerlijke, makkelijke kinderen die zeker wel in opstand mogen komen tegen ons maar voor wie wij voorlopig nog bepalen wat het beste voor hen is!
Graag reacties van andere 'ouderwetse' ouders of juist van tegenstanders hiervan.
Nicolette Roelink
Onderdeel: Algemeen
Titel: ik voel helemaal met je mee
Berichtnummer: F00875-1
Datum: 2 oktober 1997
Afzender: [naam en adres bekend bij de redactie]
Hallo Nicolette,
Soms denk ik wel eens dat ik de enigste ben. Ik krijg binnenkort mijn zesde kind en als ik met mijn kinderen om zou moeten gaan zoals ik in mijn omgeving wel eens zie, dan zou ik binnen 2 maanden overspannen zijn.
Bij ons is ook ja = ja en nee = nee. Kinderen mogen protesteren en dat bestraffen we nooit, maar ze weten dat ze op dat ogenblik zelden gelijk zullen krijgen. Op vakantie zag ik laatst nog een vader die zijn kind om 9.00 uur in bed probeerde te doen en tot na 11.00 uur met het kind aan het discussiëren was, waarom dat toch zo nodig was en dat niet 1 avond maar ik zag die ellende 5 avonden achter elkaar. Het kind kreeg natuurlijk bijzonder veel aandacht, maar of dat de juiste aandacht is betwijfel ik ten zeerste.
Ronald Staats
Onderdeel: Algemeen
Titel: Helemaal mee eens!
Berichtnummer: F00875-2
Datum: 3 oktober 1997
Afzender: [naam en adres bekend bij de redactie]
Beste Nicolette,
Wij zijn het helemaal met je eens! Kleine kinderen hebben nu eenmaal regels nodig en moeten duidelijk weten wie "de baas" is en waar de beperkingen van hun eigen verantwoordelijkheden liggen.
Wij hebben samen 6 kinderen van 4 t/m 10 jaar uit twee eerdere huwelijken en ook wij hebben regelmatig te maken met de machtstrijd die deze situatie met zich meebrengt.
Duidelijkheid staat bij ons dan ook hoog in het vaandel!
Geef eens een e-mail reactie op onze stelling, dan kunnen we misschien wat dieper ingaan op onze wederzijdse denkwijze m.b.t. de opvoeding.
Veel succes, groetjes
Ben en Tineke.
Onderdeel: Algemeen
Titel: Discipline? ja, Autoritair........liever niet!!!
Berichtnummer: F00875-3
Datum: 5 oktober 1997
Afzender: [naam en adres bekend bij de redactie]
Hallo Nicolette,
In jouw oproep proef ik een veroordeling naar andere ouders toe, en dat vind ik niet terecht. Opvoeden eist meer dan alleen regels opleggen. In de maatschappij wordt straks ook van de kinderen verwacht dat ze kritisch zijn en meedenken. De basis hiervoor leg je in het gezin.
In ons gezin (8 kinderen van 3 tot 19) blijft ons ja en nee bespreekbaar. Dat heeft er regelmatig toe geleid dat wij ons beleid moesten bijstellen, maar het laat de kinderen wel zien dat er naar ze geluisterd wordt, en dat ze best kritisch mogen zijn. Regels zijn regels, maar als je ze samen maakt ook gemakkelijker te volgen.
Met vriendelijke groet,
Nell Coumans
Onderdeel: Algemeen
Titel: reactie op 'Autoritair...etc.
Berichtnummer: F00875-4
Datum: 6 oktober 1997
Afzender: [naam en adres bekend bij de redactie]
Beste Nell,
Expres heb ik in mijn stelling weergegeven dat onze kinderen zeker wel in opstand mogen komen tegen ons, hetgeen vanzelfsprekend impliceert dat er discussie mogelijk is over onze beslissingen.
Sterker nog, wanneer wij achteraf vinden dat wij een fout hebben gemaakt, zijn wij de eersten die dit tegen de kinderen zeggen. Excuses aanbieden vind ik heel belangrijk, ook aan je kinderen. Wijzelf maken natuurlijk ook fouten. Wellicht dat dit e.e.a. enigszins nuanceert.
Nicolette Roelink
Onderdeel: Algemeen
Titel: maar altijd achteraf
Berichtnummer: F00875-5
Datum: 7 oktober 1997
Afzender: [naam en adres bekend bij de redactie]
Hallo Nicolette,
Interessante discussie. Ook wij maken wel onze excuses als we het fout hebben gezien, maar zelden doe ik dat direkt tijdens het conflict. Hierdoor probeer ik te voorkomen om voortdurend in welles/nietes spelletjes te komen. Als het erop aankomt is onze wil wet.
Soms pakt dat wel eens vervelend uit. Vooral als je iemand straft, terwijl dat achteraf niet terecht blijkt te zijn en je dat lopende de situatie al door begint te krijgen. Toch kies ik ervoor om het op deze manier te doen. Te vaak zie ik dat ouders zich totaal stuk laten spelen door hun kinderen.
Ronald Staats
Onderdeel: Algemeen
Titel: veranderde positie van het gezin in de samenleving
Berichtnummer: F00875-6
Datum: 9 oktober 1997
Afzender: [naam en adres bekend bij de redactie]
Hallo Nicolette,
Ik ben het met je eens dat kinderen het meest gebaat zijn bij een duidelijke structuur. Maar juist in deze tijd, waar er steeds meer van de ouders verwacht wordt, niet alleen in de opvoeding, maar ook maatschappelijk, kan ik me voorstellen dat dat voor veel ouders moeilijk is.
De overheid wil er steeds meer naartoe dat we allemaal tweeverdieners worden. Anders worden de sociale lasten straks onbetaalbaar. Dat houdt in dat we voor de opvoeding steeds vaker een beroep moeten doen op officiële instanties, omdat de familie ver weg woont, en de buurvrouw toevallig ook een tweeverdiener is.
Volgens mij leidt dit bij veel ouders tot een schuldgevoel t.o.v. de kinderen. En juist dat schuldgevoel zorgt er dan voor dat er minder structuur en duidelijkheid geboden wordt.
Mocht je hierover meer willen lezen, lees dan de tekst van Dorien Pessers over de nieuwe positie van het gezin in de samenleving, afgelopen weekend in diverse kranten besproken.
Groetjes,
Nell Coumans
Onderdeel: Algemeen
Titel: reactie op 'maar altijd achteraf'
Berichtnummer: F00875-7
Datum: 9 oktober 1997
Afzender: [naam en adres bekend bij de redactie]
Beste Ronald,
Bedankt voor je reactie. We zijn het weer helemaal eens! Het spreekt voor ons vanzelf dat er ruimte is voor discussie en het bijstellen van ons 'beleid' zoals Nell dat zegt. Maar ik wil ook niet de hele dag discussiëren met de kinderen. Discussiëren, zo is onze ervaring, heeft namelijk geen eind en wij zijn ervan overtuigd dat kinderen behoefte hebben aan duidelijkheid en structuur. Pas dan kunnen ze zich veilig voelen en hun eigen gang gaan op den duur.
Een vriendinnetje van mij mocht in haar puberteit zelf weten hoe laat ze thuis wilden komen. 'Dat weet je zelf wel' stelden haar ouders. Niet dus, en ze was daar altijd onzeker over.
Nu zijn de onzen pas 10, 2,5 en 6 maanden, dus we hebben vooral ervaring met de oudste, maar ook de jongste begint al een aardig eigen willetje te krijgen en moet, vinden wij, met strakke hand worden geleid. Anders zitten wij straks onder de tafel en hij er lachend bovenop!
Wat ik eigenlijk duidelijk probeer te krijgen, is waardoor ouders van nu zo onzeker zijn (geworden). Is dat een reactie op het anti-autoritaire opvoeden uit de jaren zeventig? Schuldgevoel omdat men vaak allebei werkt? Ik weet het niet!
Nicolette Roelink
Onderdeel: Algemeen
Titel: ongenuanceerd
Berichtnummer: F00875-8
Datum: 9 oktober 1997
Afzender: [naam en adres bekend bij de redactie]
De toon van deze discussie vind ik erg ongenuanceerd. De indruk wordt gewekt dat alle andere ouders 'soft' en 'onzeker' zijn en hun kinderen niet onder de duim krijgen waardoor ze eindeloos aanmodderen met inslaapproblemen, ongehoorzaamheid, etc. Een paar opmerkingen daarover:
1. Bijna iedereen is bij zijn eerste kind een volstrekt onervaren leek op het gebied van kinderverzorging en opvoeding. Daar doen dit soort opmerkingen van super-ervaren ouders niets aan af. Een eerste kind plukt daar de vruchten van - ouders zijn wellicht te gemakkelijk te manipuleren - maar ontmoet ook de nadelen - ouders weten in het begin slecht te reageren op zijn behoeften, zijn onzeker of gedragen zich onnavolgbaar. Ik vraag mij stellig af of het in dat geval beter is te streng te zijn of te toegeeflijk: m.i. het laatste. Voor de geestelijke en emotionele ontwikkeling van een heel klein kind is het van fundamenteel belang dat hij heeft geleerd te kunnen vertrouwen op zijn naasten, dat hij gewaardeerd en liefgehad wordt. Een eventueel gemis daarin kun je later nooit meer goedmaken (zie de vaak voorkomende problemen van kindertehuiskinderen); een gebrek aan discipline zal echt op school en in de latere omgang met leeftijdgenoten wel enigszins rechtgetrokken worden.
2. Elk kind heeft wel een gebied waarop hij volgens zijn ouders slecht functioneert. In het Forum lijkt het misschien of alle ouders met al hun kinderen al deze problemen niet het hoofd weten te bieden. Dat moet je dus relativeren.
3. Sommige problemen hebben misschien weinig met opvoeding te maken maar meer met het kind. Je kunt als ouders erg trots zijn dat je zo'n probleem op een gegeven moment hebt opgelost maar het is de vraag of er geen ander probleem voor in de plaats is gekomen of zal komen. Ons kind heeft ook een zeer sterk eigen willetje (14 mnd), slaapt niet alleen in, en slaapt 's nachts ook niet door. Alle pedagogische methoden hebben we geprobeerd ivm dat slapen, maar niets hielp. Misschien omdat we niet in staat waren hem langer dan een half uur kokhalzend te horen huilen? Het zij zo. Wel is hij nu een zeer opgewekt, ondernemend en vreselijk aanhankelijk kind dat goed luistert naar geboden en verboden, al heel goed alleen kan spelen en ook makkelijk een dagje bij anderen verblijft. Dit, terwijl hij na zijn geboorte veel huilde, en lange tijd beslist niet alleengelaten wilde worden en ook niet door anderen wilde worden opgevangen. Dat is ons meer waard dan een modelkind met een modelopvoeding.
4. Mijn moeder (4 kinderen op jonge leeftijd) heeft altijd beweerd dat 4 kinderen opvoeden gemakkelijker is dan 2 en ik denk dat ze daar gelijk in kan hebben. Je aandacht wordt meer verdeeld zodat je je als ouder minder zorgen maakt over onbenulligheden. Maar bovenal: de kinderen hebben elkaar. Om mee te spelen, om dingen van te leren en vooral om sociaal gedrag aan te leren. Uit ervaring weet ik dat kinderen veel sneller van andere kinderen leren hoe hun behoeften te bedwingen, te onderhandelen en om te gaan met 'nee' dan van hun ouders. Ouders met 1 kind hebben het daardoor misschien wel eens veel moeilijker wat de opvoeding betreft dan ouders van meerdere kinderen.
5. Het feit dat full time werkende ouders wellicht uit schuldgevoel te toegeeflijk zijn, is niet onwaarschijnlijk. Ook speelt bij hen echter mee, denk ik, dat hen de gelegenheid ontbreekt van een hele dag met hun kind bezig te zijn, wat niet alleen ervaring biedt maar ook de gelegenheid om opvoed-gedrag uit te spreiden, boos optreden later te compenseren met lieve aandacht, etc.
Zou het geen idee zijn voor de redaktie Dorien Pessers als columniste te vragen? Lijkt me leuk.
GvL
Onderdeel: Algemeen
Titel: wat heet ongenuanceerd
Berichtnummer: F00875-9
Datum: 10 oktober 1997
Afzender: [naam en adres bekend bij de redactie]
Hallo Gertruud,
Jij kunt nogal wat discussies aanzwengelen in één stuk zeg. Ik wil me hier alleen even verdedigen en laat de nieuwe discussie's (4 tegen 2 kinderen en werkende ouders) maar even liggen omdat het anders zo'n lang stuk gaat worden.
Als je het hebt over ongenuanceerd, dan vind ik de vergelijking met kindertehuizen zeker ongenuanceerd. Daar spelen overigens heel andere zaken een rol dan een strakke opvoeding.
Ik zal de laatste zijn om te beweren dat alle ouders maar softies zijn, maar ik voel me net als Nicolette soms een eenling als ik om me heen kijk/lees. Vooral bladen voor jonge ouders maken er in mijn ogen een potje van.
Uiteraard heeft iedereen recht op zijn eigen mening en iedereen moet vooral zijn kind opvoeden zoals het hem het beste past, maar ik vind dat de laatste jaren de boel nogal eenzijdig in het daglicht komt te staan. Ik zou zeker niet durven beweren dat mijn opvoeding een model-opvoeding (wat dat ook wezen mag) zou zijn. Ik zie wel dat ik afwijk van veel mensen in mijn omgeving en in dit forum.
Ronald Staats
Onderdeel: Algemeen
Titel: moeilijk!
Berichtnummer: F00875-A
Datum: 17 oktober 1997
Afzender: [naam en adres bekend bij de redactie]
Beste Nicolette,
Ik kan me voorstellen dat je je verbaast. Wij hebben in onze eigen familie ook een stel met een schattig peuterjochie dat totaal de vloer met zijn ouders aanveegt.
Zelf nemen wij ons voor om het anders te doen met onze dochter. Of dat lukt? Ik durf het niet te zeggen. Wel zijn we er van overtuigd dat een kind gebaat is bij duidelijkheid en een consequente structuur. Maar theorie is iets anders dan praktijk!
Ik ben wel met je eens dat we met z'n allen een beetje zijn doorgeschoten in de verkeerde richting. Kinderen lijken soms wel 'heilig' verklaard. Zeker'enige-kinderen' krijgen daardoor het idee dat de wereld om hen draait.
Maar is dat zo raar? We krijgen steeds minder kinderen. En die 1 of 2 koters die je krijgt, wil je gelukkig zien. En daar wil je van genieten. Boos worden, ruzie maken en straffen past niet in dat ideaalplaatje.
Tjerk Heringa
Onderdeel: Algemeen
Titel: Consequent is het belangrijkste
Berichtnummer: F00875-B
Datum: 17 oktober 1997
Afzender: [naam en adres bekend bij de redactie]
Beste Nicolette,
Er is een verschil tussen tolerant opvoeden en onverschillig. Die 'softheid' is vooral gemakzucht en luiheid. Als je een kind met liefde opvoedt en het genoeg aandacht schenkt, heeft het doorgaans helemaal geen moeite met de ouderlijke autoriteit.
In mijn omgeving valt het met die softe aanpak gelukkig wel mee. Met 'soft' gedrag krijg je echt geen 'softe' kinderen. Overigens heb ik ook een discussie gestart over agressie van andere kinderen tegen ons kind. Misschien dat jij een suggestie voor ons hebt.
Vriendelijke groeten,
Eduard Bekker
Onderdeel: Algemeen
Titel: Een tegenreactie
Berichtnummer: F00875-C
Datum: 24 oktober 1997
Afzender: [naam en adres bekend bij de redactie]
Als je het bij de opvoeding van kinderen hebt over 'regels stellen' en 'discipline bijbrengen' en daarin altijd consequent moet zijn, dan moet je volgens mij, als ouder, een robot zijn en dat ben je toch niet?
Als ik naar mezelf kijk: ik verkeer per dag in verschillende stemmingen dus soms reageer ik nogal kort-aangebonden op de grillen, eisen, wensen en buien van mijn dochter en andere keren krijgen die veel meer de ruimte. So be it. Ik ben ook maar een mens.
Voordat ik iets verbied of toelaat, probeer ik voor mezelf razendsnel vast te stellen of het inderdaad niet of wel mag, want op het moment zelf wil ik wel consequent zijn. Wanneer ik haar iets opleg en zij is het daar niet mee eens (en krijgt vervolgens een driftbui), dan blijf ik bij mijn besluit. Niet omdat het een regel is waaraan zij zich moet houden of omdat mijn wil wet is, maar omdat ik haar niet het idee wil geven dat ze door die driftbui alsnog haar zin krijgt. Als zij mij daarentegen door "argumenten" zou kunnen overtuigen, dan zou ik daar altijd voor open staan (maar daar is ze nu nog een beetje te klein voor).
Overigens vind ik een gesprek, wat jullie waarschijnlijk discussiëren noemen, helemaal niet zo verkeerd. Ik praat heel veel tegen mijn dochter. Als ze iets wil en ik wil dat niet, dan ik leg uit waarom ik dat niet wil. Negen van de tien keer vindt ze het dan OK en hebben we geen problemen. Een kind is naar mijn idee redelijker en begripvoller dan veel mensen denken.
Bernadette Hijstek
Onderdeel: Algemeen
Titel: Bang?
Berichtnummer: F00875-D
Datum: 27 oktober 1997
Afzender: [naam en adres bekend bij de redactie]
Beste Nicolette,
Ik was een beetje verbaasd over jouw mening over de opvoeding van kinderen "tegenwoordig". Tegenwoordig? Alle kinderen?
Kinderen zouden soft worden opgevoed, want "niet slapen, niet eten, niet gehoorzamen en ga zo maar door."
Mag ik afleiden uit je tekst dat jullie kinderen "slapen" als jij dat wilt, "eten" als jij dat wilt, "luisteren" als jij dat wilt, en "ga zo maar door" als jij dat wilt?
Volgens mij worden eten en slapen in ieder geval biologisch gestuurd en kun je niemand (kind noch volwassene) dwingen honger of slaap te hebben.
"Gehoorzamen" ligt denk ik iets ingewikkelder omdat naast biologische ook omgevingsfactoren een rol spelen (weer: bij zowel kinderen als volwassenen!), maar om nu te denken dat je door een strakke discipline (ja is ja en nee is nee) altijd "heerlijke, makkelijke" kinderen grootbrengt?
Ik denk persoonlijk dat je met dit stukje een beetje "kort door de bocht gaat", maar zou toch graag van je willen weten tot welke leeftijd van kinderen jij van mening bent dat een ouder kan bepalen wat het beste is voor een kind.
Ik ben benieuwd naar je reactie!
Met vriendelijke groet, Henk Zwennes
Onderdeel: Algemeen
Titel: goed boek over dit thema...
Berichtnummer: F00875-E
Datum: 28 oktober 1997
Afzender: [naam en adres bekend bij de redactie]
Hallo ouders,
Toevallig zeg: afgelopen weken heb ik deze discussie gevolgd; van de week begin ik in een boek en wat blijkt: precies hetzelfde thema. Het boek behandelt een manier om met de emoties van kinderen om te gaan. Hoe reageer je als ouder op basale problemen als `kind wil niet mee naar oma en wordt boos'?
De schrijvers categoriseren de ouders globaal in drie typen op basis van hun reactie:
1. Niet-ontvankelijke ouders: ouders die de negatieve emoties van kinderen negeren of bagatelliseren.
2. Ouders die afkeuren: ouders die kritisch staan tegenover de negatieve emoties van hun kinderen en dat soms laten blijken d.m.v. een standje of straf.
3. Laissez-faire ouders: ouders die de emoties van het kind accepteren, met het kind meeleven maar geen leiding geven en grenzen stellen aan het gedrag van het kind.
Grappig hoe deze stereotypen ook in de discussie hierboven terugkeren.
De methode die de schrijvers voorstaan, neemt het beste uit deze stereotypen. Het gaat ervan uit dat een kind geldige emoties heeft maar dat het gedrag dat een kind daarbij vertoont, niet per se acceptabel hoeft te zijn.
Zij noemen deze methode `emotioneel coachen' en het gaat als volgt:
- bewust worden van de emotie van het kind
- emotie herkennen als gelegenheid voor intimiteit en om het kind iets te leren
- met medegevoel luisteren en de gevoelens van het kind geldig verklaren
- het kind helpen de woorden te vinden om zijn emotie te benoemen
- grenzen stellen terwijl naar strategieën wordt gezocht om het probleem in kwestie op te lossen.
In het boek werkt de schrijver dit verder uit. Wat mij erg aanspreekt, is het luisteren naar je kind en zijn emoties accepteren (de laisser-faire ouder) aangevuld met het leiding geven en grenzen stellen. Dit betekent inderdaad: praten met het kind, maar dat `praten' is niet per se synoniem aan `onderhandelen'.
Het boek heet overigens: `Hart voor je kind, de 5 stappen naar de emotionele intelligentie van je kind' en is geschreven door John Gottman en Joan Declaire. Het boek is in 1997 uitgegeven bij Kosmos-Z&K uitgevers (Amsterdam/Antwerpen).
Ik ben overigens benieuwd wie van jullie dit boek kent en wat jullie ervan vonden.
Wim
Naschrift van de redactie
Oók toevallig: in het komende november-nummer van Ouders Online, dat ijs en weder dienende volgende week verschijnt, bespreken we dit boek. (In de Magazine-rubriek "Off-line gelezen".)
Onderdeel: Algemeen
Titel: reactie op 'Bang'?
Berichtnummer: F00875-F
Datum: 28 oktober 1997
Afzender: [naam en adres bekend bij de redactie]
Beste Henk,
Vanzelfsprekend ga ik met mijn stelling wat kort door de bocht, maar die was dan ook voornamelijk bedoeld om mensen tot reactie te prikkelen. Hetgeen uitstekend is gelukt.
Natuurlijk slapen, eten etc. onze kinderen niet wanneer wij dat willen maar ik denk wel dat kleintjes (tot ca. 4 jaar) het nodig hebben om bijgestuurd te worden. Het gebeurt denk ik zelden dat een tweejarige uit zichzelf naar bed gaat, terwijl hij dat wel nodig heeft.
Misschien klinkt het wat technisch maar ik geloof inderdaad dat kleine kinderen een beetje geconditioneerd kunnen worden en dat daar niets mis mee is. Mits het natuurlijk in hun eigen belang is. En dat geldt bijvoorbeeld zeker voor slapen. Kinderen zijn sterren in het bedenken van talloze trucs om niet te hoeven slapen maar als ze te lang wakker zijn worden ze vervelend.
Van eten hebben wij nooit een punt gemaakt. Willen ze niet eten? Dan niet. Maar we gaan ook niet in de keuken staan om speciale hapjes klaar te maken. Een bak yoghurt met muesli en een stuk fruit is dan het alternatief.
Wat ik probeer aan te geven is dat niet slapen en niet eten voor kinderen uitstekende machtsmiddelen zijn. Wat wij proberen in onze opvoeding is om positieve aandacht aan de kinderen te geven en niet mee te gaan in negatief aandachttrekken. Met luisteren bedoel ik, nogmaals -- want het moge inmiddels duidelijk zijn dat er met onze 10-jarige zoon heel wat wordt afgediscussieerd -- dat als je een klein kind iets verbiedt, het niet opeens vijf minuten later wel mag omdat je het gezeur dan zo zat bent. Dat bedoel ik met consequent zijn.
En ja, ik vind inderdaad dat veel ouders tegenwoordig eindeloos met hun kleintjes onderhandelen en hen keuzes voorleggen waar zij nog helemaal niet aan toe zijn. Regels en duidelijkheid, daar ben ik echt van overtuigd, geven een kind ook een gevoel van veiligheid. Van weten waar ze met jou aan toe zijn.
Ik hoop dat mijn standpunten zo wat duidelijker zijn geworden!
Groetjes,
Nicolette
Onderdeel: Algemeen
Titel: "goed boek...."?
Berichtnummer: F00875-G
Datum: 30 oktober 1997
Afzender: [naam en adres bekend bij de redactie]
Beste Wim,
Ik heb het boek "Hart voor je kind..." niet gelezen, maar als ik jouw samenvatting ervan lees dan lijkt het me helemaal niks.
Ik heb eerder op dit forum "bange ouders" gereageerd ("een tegenreactie" heette dat) en ik herken mijzelf absoluut niet in één van de drie categorieën die jij beschrijft. Zoals uit mijn bijdrage blijkt, behoor ik tot de laissez-faire ouders voorzover het de acceptatie van emoties bij mijn kind en het meeleven betreft (maar dat vind ik logisch), maar ik geef wel degelijk leiding aan mijn kind (iemand moet toch de oudste en de wijste zijn?) en stel wel degelijk grenzen.
Ook de beschreven methode doet mij de haren te berge rijzen. Alhoewel de emotie van het kind centraal staat in deze methode, vind ik het een extreem rationele benadering van een kind. Het lijkt me ook onwerkbaar in de dagelijkse praktijk waarin onenigheden vaak plotseling en volstrekt onverwacht ontstaan. Moet je nou werkelijk als ouder als een soort scheikundige het proces dat in het hoofd van je kind plaatsvindt uitpluizen, analyseren en oplossen? Een stevige knuffel, een grapje of duidelijke tekst en uitleg van mijn kant doen wonderen wanneer zich donkere wolken in mijn huis samenpakken.
Wat voor mij centraal staat in de opvoeding (en in het leven in het algemeen) is liefde. Daar kan geen categorie of methode tegenop. Uit liefde luister ik naar mijn kind, praat ik met haar, respecteer ik haar en uit liefde stel ik ook grenzen. Als ze daar tegenaan botst, heeft dat een driftbui tot gevolg, nou ja, dat is 'part of the game' van het groter worden.
Hartelijke groeten,
Bernadette Hijstek
Onderdeel: Algemeen
Titel: `goed boek' discussie: leven is inderdaad geen boekenratio...
Berichtnummer: F00875-H
Datum: 30 oktober 1997
Afzender: [naam en adres bekend bij de redactie]
Hi Bernadette en anderen,
Goeie reactie van jou, Bernadette. Het probleem met dat soort boeken is inderdaad dat er zaken uiteengerafeld worden die in de praktijk niet zo uiteen te rafelen zijn. Je leeft inderdaad niet volgens de ratio van stappenplannen en methodes. En indelingen in categorieën zijn ook maar een opdeling van de werkelijkheid in uitersten. Deze ratio bestaat slechts in het boek zelf en dienen enkel om dingen duidelijk te maken, op scherp te stellen. Het boek is geschreven door wetenschappers en die hebben de (soms nare) neiging tot categorisering.
Uit jouw beschrijving krijg ik de indruk dat jij al instinctief doet wat zij met 'emotioneel coachen' aanduiden. Voor de schrijvers staat eveneens de liefde voor het kind en de acceptatie hoe dat kind is (met al zijn emotionele uitingen) voorop. En ze vinden het daarbij belangrijk dat een kind wat betreft zijn gedrag (!) leiding krijgt van zijn ouders.
Ik zie 'de methode' die zij beschrijven ook niet als een stappenplan die je als ouder op je kind moet toepassen (met een spiekbriefje in de hand: 'wat moet ik nu ook al weer doen'). Ik zie het eerder als een manier om je (achteraf) bewust te worden van de wijze waarop je met je kind omgaat.
Dit staat verder los van de stijl waarin je met je kind omgaat. De een doet het met knuffels, een grapje en een zetje in de goede richting, de ander gaat diep in discussie met het kind. De stijl van opvoeden zegt niets over het feit of je de emoties van je kind serieus neemt. Ik kan bij wijze van spreken mijn kind met een knuffel en een grapje opbeuren, terwijl ik voorbij ga aan het feit dat hij (vanuit zijn optiek terecht) boos is.
Groet, Wim
Onderdeel: Algemeen
Titel: Bang? Niet meer !!
Berichtnummer: F00875-I
Datum: 31 oktober 1997
Afzender: [naam en adres bekend bij de redactie]
Beste Nicolette,
Bedankt voor je reactie. Ik had zo mijn twijfels over je achtergronden en motivaties toen ik je eerste stukje las, maar na je uitleg: geen twijfels meer, 100 procent mee eens! Ik was even bang dat jij wel ging vertellen dat jij wel wist hoe de wereld in elkaar zat en dus wel"even" wist wat goed en slecht was voor anderen, en dus ook voor kinderen. Maar gelukkig dus niet. Jouw ideeën over opvoeding zijn gelijk aan die van ons. Opvoeden is volgens ons wel het uitwisselen van gedachten met kinderen, maar zeker niet onderhandelen!
Trouwens, dat geldt in onze opvatting dus ook voor volwassen relaties. Maar dat is een andere discussie. In ieder geval bedankt voor je reactie.
Groetjes,
Henk Zwennes
|
