|
Forum-archief
De onderstaande teksten maken deel uit van het Forum-archief van Ouders Online. Ze werden gepost van 1996 tot 1998. Daarna is een nieuw forum in gebruik genomen, dat u bereikt via de knop forum in de menubalk hierboven.
Agressie van andere kinderen tegen ons kind
Onderdeel: Algemeen
Titel: Agressie van andere kinderen tegen ons kind
Berichtnummer: F00899
Datum: 12 oktober 1997
Afzender: [naam en adres bekend bij de redactie]
Beste ouders,
We zitten met het volgende probleem. We hebben een heel lief kind van ruim drie jaar oud. Hoewel temperamentvol, is het niet zijn aard om geweld te gebruiken en al helemaal niet tegen andere kinderen. Dit brengt hem in het leven in conflict met de dagelijkse realiteit. Ik noem drie voorbeelden.
- Mijn vrouw is met hem naar de supermarkt. Ze zet haar fiets weg. Ons kind loopt alvast naar de ingang. Als mijn vrouw hem volgt, ziet ze dat een jongen van een jaar of vijf hem met opzet omduwt. Als hij overeind krabbelt, duwt de jongen hem weer lachend om. Dit blijft zich herhalen, tot mijn vrouw arriveert.
- We lopen op straat. Ons kind ziet een ander jongetje van een jaar of vier, dat een ijsje in zijn hand houdt en kijkt hem gefascineerd aan. Het blonde jongetje stelt dat niet op prijs en loopt op ons kind af. "Dat is mijn ijsje en daar blijf je van af", zegt hij, en geeft ons kind een paar flinke stompen met zijn vrije hand. De ouders - echte eigentijds geklede jonge mensen - slaan het tafereel lachend gade. Ons kind is wel verbaasd, maar doet niets terug.
- Mijn vrouw komt een supermarkt binnen (een andere dan in het eerste voorbeeld). Ons kind loopt alvast naar het snoeprek. Mijn vrouw moet eerst nog bij de groentenafdeling zijn. Dan hoort ze een hartverscheurend gehuil. Ze holt naar de snoepwaar en ziet hoe een vierjarig jongetje ons kind aftuigt met een stalen supermarktmandje. Ons kind verweert zich niet. De moeder - een Marokkaanse van ongeveer 20 jaar, die een uitgebluste indruk maakt - loopt iets verderop met drie andere kinderen. Die vergen alle aandacht van haar.
Onze vraag is nu of andere ouders dit probleem herkennen. Zijn er oplossingen voor te bedenken? Of dingen die je juist helemaal niet moet doen. Wie heeft er ervaring mee? Of wie vindt het juist goed dat een kind zich bij voorbaat agressief gedraagt tegenover andere kinderen, omdat het zich dan goed leert voor te bereiden op de volwassen maatschappij, die ook niet zonder geweld is? Wat kun je een kind voor dergelijke situaties het beste bijbrengen? We zouden graag reacties van andere ouders willen lezen.
Eduard Bekker
Onderdeel: Algemeen
Titel: wat naar... misschien heb ik een tip?
Berichtnummer: F00899-1
Datum: 14 oktober 1997
Afzender: [naam en adres bekend bij de redactie]
Jeetje, Eduard, wat erg. Ik heb dat niet, want mijn dochtertje is nog maar 7 maanden. Maar ik schrok toch toen ik je verhaal las.
Misschien is mijn idee overbodig en heb je dat al gedaan. Kun je je kind eens observeren als hij met andere kinderen in aanraking komt? (Ik bedoel niet dat ik denk dat hij begint hoor!). Wat ik voornamelijk lees, is dat hij even alleen wordt gelaten. En dat daarna jullie hem moeten komen "redden".
Je schreef dat-ie temperamentvol is. Misschien voelen andere kinderen zich bedreigt als hij (schijnbaar) onschuldig contact zoekt. En dat ze daarom zo reageren. Als je hem observeert kun je misschien zien hoe hij anderen tegemoet treedt. En ik vroeg mij ook af of ALLE kinderen zo reageren op hem.
Maar toch, een lief jongetje dat klappen krijgt vind ik niet leuk voor hem. En je zou van andere ouders ook verwachten dat ze hun kroost in de gaten houden en eventueel corrigeren.
Veel succes! En laat je weten hoe het gaat?
Paula
Onderdeel: Algemeen
Titel: Zijn uiterlijk roept beslist geen agressie op
Berichtnummer: F00899-2
Datum: 17 oktober 1997
Afzender: [naam en adres bekend bij de redactie]
Hallo Paula!
Bedankt voor reactie. We observeren ons kind regelmatig als hij met andere kinderen in aanraking komt. En je kunt eigenlijk wel stellen dat hij zowel door bijna alle kinderen (ook hele jonge) en volwassenen op handen wordt gedragen. Als hij te maken krijgt met agressie, blijkt het altijd om kinderen te gaan die ook agressief zijn tegen bijna alles wat ze tegen komen, tot zelf hun eigen speelgoed toe. Meestal vechten kinderen die worden belaagd terug, maar dat is zijn aard blijkbaar niet. Het temperamentvolle uit zich dus niet fysiek, maar in zijn voet bij stuk houden als hij iets gedaan wil krijgen.
In het laatste geval wat ik noemde was zeker geen sprake van het 'bedreigd' voelen van zijn belager: die bleek hem in de rug te hebben aangevallen, zonder dat ons kind er erg in had.
We zouden hem natuurlijk nóg meer in de gaten kunnen houden, maar die tien pasjes in de supermarkt zien we toch als onvermijdelijke stappen naar de volwassenheid. Je kunt straks je eigen kinderen ook niet meer in de gaten gaan houden, als ze naar de disco gaan, hoewel de sfeer daar vaak stukken onveiliger is dan in de supermarkt...
Met vriendelijke groeten,
Eduard Bekker
Onderdeel: Algemeen
Titel: Juist wel in de gaten houden
Berichtnummer: F00899-3
Datum: 18 oktober 1997
Afzender: [naam en adres bekend bij de redactie]
Beste Eduard,
Agressie is iets waar we in deze tijd allemaal mee in aanraking komen. Onvermijdelijk en niet te begrijpen. Daarom houd ik mijn kinderen wel in winkels e.d. goed in de gaten, en op plaatsen waar ze wat veiliger zijn geef ik ze meer vrijheid.
Hoe is jouw reactie naar jouw kindje als hij agressief benaderd wordt, en ook: hoe reageer jij op het kind dat agressief doet?
Ik herken de beschreven situatie heel goed, en wat ik probeer is een praatje met beide kinderen te openen, zodat jouw kind misschien iets gaat begrijpen van de agressie, en ik hoop dat het andere kind zich dan toch af gaat vragen: waarom doe ik dat eigenlijk? En inderdaad in de disco kun je straks ook zijn hand niet vasthouden, maar misschien kun je hem nu al wat leren omgaan met agressie.
Groetjes, Nell Coumans
Onderdeel: Algemeen
Titel: Agressie
Berichtnummer: F00899-4
Datum: 22 oktober 1997
Afzender: [naam en adres bekend bij de redactie]
Eduard schreef: "Of wie vindt het juist goed dat een kind zich bij voorbaat agressief gedraagt tegenover andere kinderen, omdat het zich dan goed leert voor te bereiden op de volwassen maatschappij, die ook niet zonder geweld is?"
Bij voorbaat al aggressief opstellen stimuleren? Laten we dat vooral doen! Dan kan straks niemand meer rustig over straat lopen want je kunt van alle kanten een klap verwachten van iemand die denkt dat-ie bij voorbaat moet slaan omdat jij ook wel eens een klap zou kunnen uitdelen. Als we dat zouden doen, wordt de samenleving alleen maar aggressiever en lost het de problemen niet op. Geen goed idee, lijkt me.
Groeten,
Mieke Borgers-Roozen
Onderdeel: Algemeen
Titel: Terugslaan ... geen goed idee
Berichtnummer: F00899-5
Datum: 22 oktober 1997
Afzender: [naam en adres bekend bij de redactie]
Hallo,
Erg toch, dat kinderen zich zo jong al moeten verdedigen? Mijn zoontje van vier (beslist geen engeltje) probeer ik altijd bij te brengen dat hij zeker nooit moet terugslaan als iemand hem pijn doet, maar dan moet zeggen dat hij dat helemaal niet lief vindt. Of dat de kleine "agressor" zo nooit veel vriendjes zal hebben.
Maar wat blijkt nu? Zijn juf in school geeft zelf het advies om terug te slaan! Ik heb er met haar al over gesproken, en zij zegt dat dat de beste oplossing is. Maar daar ben ik het helemaal niet mee eens! Het laatste dat ik wil is dat mijn kinderen geweld met geweld gaan oplossen! Wat vinden jullie hiervan?
Agna
Onderdeel: Algemeen
Titel: Praten!!!
Berichtnummer: F00899-6
Datum: 24 oktober 1997
Afzender: [naam en adres bekend bij de redactie]
Hoi Eduard,
Ik schrik van je verhaal en vind het erg naar. Het is mijn kinderen ook wel eens overkomen dat ze zomaar een mep van een ander krijgen of dat ze ze laten struikelen o.i.d. Ik spreek dan het kindje gelijk aan in de hoop dat de ouders het ook horen. Desnoods breng ik de mepper even bij zijn ouders.
En wat mijn eigen kinderen betreft: ik laat heel goed merken dat ik aan hun kant sta. Dat ik er voor hun ben en dat ik ook boos ben op dat jongetje en probeer ze uit te leggen van het goede/kwade.
Succes
Onderdeel: Algemeen
Titel: Agressie, waar komt het vandaan?
Berichtnummer: F00899-7
Datum: 25 oktober 1997
Afzender: [naam en adres bekend bij de redactie]
Hoi Eduard,
Net zoals de voorgaande reactie schrik ik ook van je verhaal. Je gaat je soms afvragen: waar blijven de sociale manieren en kunnen ouders deze hun kinderen nog wel bij brengen? Als ons iets dergelijks overkomt, spreek ik direct de ouders van zo'n vervelend mormel erop aan. Laat inderdaad ook goed blijken dat dit niet normaal is en ook niet door ons op prijs wordt gesteld. Praten, ja, praten in zo'n geval -- staan ouders daar niet voor open, ze lachen inderdaad alsof ze het prachtig vinden.
Breng mijn kinderen bij dat het abnormaal is om dit soort taferelen uit te halen en hoop dat ze het zelf ook nooit zullen doen bij anderen.
Ik vraag met inderdaad wel eens af: waar gaat dit naar toe? Kinderen worden in deze tijd vrij agressief tot aan het criminele. Het enige wat je kan doen als ouders is het je kinderen bijbrengen en op hun hart drukken dat het beter anders kan. Bovendien ben ik van mening dat het aan de ouders ligt. Zij zijn uiteindelijk verantwoordelijk voor wat hun kinderen doen. Zij zijn ook de voorbeelden voor hun kinderen.
Hopelijk zijn onze kinderen en jouw kind(eren) ook later tegen dit soort dingen opgewassen. Het is toch zonde dat straks de wereld geregeerd wordt door driftige, agressieve jongetjes/dametjes en waar blijven dan de sociaal goed opgevoegde andere kinderen?
Succes,
Marjolein Ancher.
Onderdeel: Algemeen
Titel: agressie op agressie lijdt tot meer agressie
Berichtnummer: F00899-8
Datum: 27 oktober 1997
Afzender: [naam en adres bekend bij de redactie]
Hallo Marjolein,
Jouw reactie zal zeker om nog meer agressie vragen. Ik vind dat je niet van "een vervelend mormel" kunt spreken, en mijn ervaring is dat de wat rustigere benadering veel positiever uitpakt. Zeker voor je eigen, maar ook voor het andere kind. En je kunt nog altijd gewoon weggaan in zo'n situatie, niets zeggen en er daarna alleen met je kind over praten.
Het ligt zeker niet altijd aan de ouders, er zijn veel meer oorzaken voor agressie.
Groetjes,
Nell Coumans
Onderdeel: Algemeen
Titel: Agressie
Berichtnummer: F00899-9
Datum: 27 oktober 1997
Afzender: [naam en adres bekend bij de redactie]
Hoi Nell,
Blijkbaar lees jij mijn verhaaltje niet goed of heb je het niet goed begrepen. Ik zou nooit agressie met agressie bestrijden, dat lijdt inderdaad tot meer agressie en dat is niet de bedoeling. Ook de term "vervelend mormel" is niet zo bedoeld, maar gekozen als omschrijving voor een vervelend kind.
Nee, gewoon weglopen zou ik zeker niet; een ouder behoort te weten wat zijn kind heeft gedaan, zodat zij zelf het kind kan corrigeren. Zelf zou ik het graag willen weten als mijn kind vervelend is tegen andere kinderen, dan kunnen wij als ouders daar iets aan doen. De verantwoordelijkheid ligt wel bij de ouders, wellicht ligt het niet altijd aan de ouders als het kind agressie vertoont, maar het ligt wel in de lijn om er als ouder wat aan te doen.
Hopelijk begrijp je mijn standpunt nu wat beter.
Groeten,
Marjolein Ancher.
Onderdeel: Algemeen
Titel: 't is duidelijk!
Berichtnummer: F00899-A
Datum: 28 oktober 1997
Afzender: [naam en adres bekend bij de redactie]
Hallo Marjolein,
Je standpunt is me nu duidelijk. Ik kan me er nu ook iets bij voorstellen. Toch is mijn ervaring dat ouders die aangesproken worden op het gedrag van hun kind, in eerste instantie op de verdedigende toer gaan. Zeker na een eenmalige gebeurtenis met een onbekend iemand. Het lijkt mij dan ook zeer verstandig om uiterst voorzichtig te werk te gaan, en in sommige situaties is het zelfs beter een confrontatie te ontwijken.
Groetjes
Nell Coumans
Onderdeel: Algemeen
Titel: leren omgaan met agressie
Berichtnummer: F00899-B
Datum: 14 november 1997
Afzender: [naam en adres bekend bij de redactie]
Ik heb eens op een peutercursus de vraag gesteld, hoe ik ermee om moest gaan dat mijn oudste zo hardhandig is met mijn - toen nog - baby. Het antwoord was toen "Kinderen communiceren veel met lichamelijk contact. Wat eruitziet als agressie, kan alleen hardhandigheid zijn. Hardhandigheid kan ook een vorm van kontakt-maken zijn. Bovendien kinderen kennen hun krachten niet goed"
Ik denk dat dit gedeeltelijk opgaat voor duwen en slaan etc. Waarom doet een kind dat? Ik denk ook uit jaloezie of uitproberen hoe de reactie is. Die is altijd heftig; hetzij van het slachtoffer, anders wel van de volwassene. Die aandacht die het kind krijgt is natuurlijk prachtig.
Ik zou het 'slachtofferkind' afwachtend beschermen. En de 'dader' erop wijzen dat dat niet mag. En dat het "ook niet leuk is als hij zelf wordt geslagen." Er niet te veel ophef over maken, want dan wordt het alleen maar interessanter voor de dader.
Iedereen heeft agressie in zich en moet ermee omgaan. Kinderen moeten dat leren. Kinderen moeten ook leren met agressie van anderen tegen hun om te gaan. Ik denk dat het het beste is, om kinderen hun ruzies zelf op te laten lossen, zodat ze gevoel krijgen voor het effect van hun daden en reakties. Zodat ze uit kunnen proberen wat werkt en wat niet. Natuurlijk wel ingrijpen als het echt nodig is.
Verder denk ik dat een crèche etc. goed is om dit soort dingen te leren.
En ik denk ook dat je als ouder erover na moet denken hoe het komt dat je kind vaak slachtoffer is, en daarvoor een oplossing zoeken. Je kunt de wereld niet veranderen. Je kunt jezelf (d.i. 'slachtofferkind') wel veranderen.
A.B.
|
