|
Forum-archief
De onderstaande teksten maken deel uit van het Forum-archief van Ouders Online. Ze werden gepost van 1996 tot 1998. Daarna is een nieuw forum in gebruik genomen, dat u bereikt via de knop forum in de menubalk hierboven.
Kiezen voor alleenstaand ouderschap?
Onderdeel: Algemeen
Titel: kiezen voor alleenstaand ouderschap?
Berichtnummer: F00908
Datum: 16 oktober 1997
Afzender: jelline postma (e-mail adres bij de redactie bekend)
De dertig gepasseerd, de biologische klok tikt verder. Hoewel ik het hebben van een relatie altijd als voorwaarde gezien heb voor het opvoeden van kinderen, begint de biologische klok toch steeds nadrukkelijker te tikken.
Omdat ik op dit moment geen relatie heb, komt de gedachte aan de mogelijkheid van een kind zonder partner steeds meer naar boven. Iedereen zegt dat het ontzettend zwaar is en ik zie zelf ook wel allerlei bezwaren.
Zijn er mensen die uit ervaring weten wat alleenstaand ouderschap betekend? Niet alleen voor de moeder, maar ook voor het kind. Alle informatie is welkom.
Jelline
Onderdeel: Algemeen
Titel: gewoon doen!
Berichtnummer: F00908-1
Datum: 18 oktober 1997
Afzender: [naam en adres bekend bij de redactie]
Hallo Jelline,
Als je ervan overtuigd bent dat je heel graag een kindje wilt, moet je je niet laten weerhouden door verhalen dat alleenstaand ouderschap zo moeilijk is.
Ik ben een alleenstaande moeder en heb een zoon van 7 maanden oud. Ik heb tijdens mijn zwangerschap ook dergelijke verhalen gehoord. Nu mijn zoon geboren is, merk ik dat ik toch heel veel steun en hulp krijg. Soms uit onverwachte hoek.
Het is wel belangrijk dat je mensen in je omgeving zoekt die zo nu en dan 'n keertje kunnen oppassen.
Verder zorg ik ervoor dat ik vaak op visite ga om mijn zoon aan andere mensen te laten wennen. Op verjaardagen gaat hij van hand tot hand en hij vindt dat heel plezierig. Ik hoop dat hij daardoor minder eenkennig wordt.
Het enige probleem dat ik ben tegengekomen is mijn werk. Huishouden, kind opvoeden en werk buitenshuis bleek te vermoeiend te zijn. Bovendien wil ik mijn zoon niet 5 dagen in de week naar de crèche doen. Ik heb de oplossing gevonden door een eigen bedrijf aan huis te beginnen. Kan ik toch bij mijn zoon zijn.
Ik hoop dat je er wat aan hebt.
Je kunt me altijd e-mailen met verdere vragen.
Groetjes,
Marion
Onderdeel: Algemeen
Titel: single mothers by choice
Berichtnummer: F00908-2
Datum: 31 oktober 1997
Afzender: [naam en adres bekend bij de redactie]
Beste Jelline,
Een site waar je misschien wat aan hebt is die van single mothers by choice:
http://www.parentsplace.com/readroom/smc/index.html
Dit is een Amerikaanse site waar wel enige informatie te vinden is.
Veel sterkte met je afweging.
Marja
Onderdeel: Algemeen
Titel: wel moeilijk hoor!
Berichtnummer: F00908-3
Datum: 3 november 1997
Afzender: [naam en adres bekend bij de redactie]
Hallo Jelline,
Ik ben "slechts" een huisje-boompje-beestje-moeder, maar daardoor vind ik alleenstaande vrouwen met een kind zo bewonderingswaardig. Want je staat er altijd alleen voor ( als het er op komt ) Je kunt niet even overleggen met je partner, etc. Als het mij eens te zwaar wordt, na een drukke drein-dag van de kinderen dan weet ik dat mijn man thuis komt en dan gelijk het roer overneemt.
Ik weet heus wel dat dat nog lang niet in alle gezinnen zo vanzelfsprekend is, maar ik praat dan nu ook over mijn situatie.
Ik heb een kennis, die een dochtertje heeft van 3 jaar en is ook alleen. Dat kindje heeft de eerste 2 jaar meer in het ziekenhuis gelegen dan dat het thuis was en dat was voor haar erg zwaar. Maar het kindje maakt het nu uitstekend en moeder en kind zijn er samen door heen gekomen. Ik heb veel respect voor haar.
Sterkte met je keuze.
Groetjes,
HM
Onderdeel: Algemeen
Titel: Had ik ook gedaan
Berichtnummer: F00908-4
Datum: 3 november 1997
Afzender: [naam en adres bekend bij de redactie]
Toen ik 33 jaar was had ik ook hetzelfde gevoel als jij beschrijft. Ik ben toen begonnen met KID. Kreeg alle medewerking in het ziekenhuis hier. Helaas heeft dat toen niet in een zwangerschap geresulteerd. Maar ik heb nooit spijt gehad dat ik die stap gemaakt heb. Wel heb ik veel steun aan familie en vrienden gehad. En dat had ik ook nodig.
Ik heb destijds wel heel goed nagedacht waarom ik eigenlijk een kind wilde, hoe ik alles zou willen regelen nadat de baby geboren zou zijn (werken, crèche ed. )
Ik wens je heel veel sterkte en moed, mocht je voor alleenstaand ouderschap gaan kiezen.
Ik ben op dit moment 38 jaar en 6 mnd. zwanger (heb toch nog een relatie gekregen en toch nog spontaan zwanger geworden (gepland dat wel) en merk dat ik toch wel labieler ben nu ik zwanger ben.
Ik zou nogmaals willen benadrukken, zorg dat je steun in je omgeving krijgt.
En succes!
Marga
Onderdeel: Algemeen
Titel: luister goed naar jezelf
Berichtnummer: F00908-5
Datum: 5 november 1997
Afzender: [naam en adres bekend bij de redactie]
Beste Jelline,
Alleenstaand ouderschap is zwaar. Maar alles is te overwinnen mits je er innerlijk rotsvast van overtuigd bent dat je de juiste beslissing hebt genomen. Ik heb als bewust alleenstaande moeder gemerkt dat dit het uiteindelijk is wat je de kracht geeft om met alle bezwaren om te gaan. Volg je eigen intuitie. Als je heel eerlijk naar jezelf kan luisteren en jezelf goed genoeg kent om te onderscheiden wat gevoelens van jezelf zijn en wat je door je omgeving bent aangepraat, dan weet ik zeker dat je een goeie beslissing kunt nemen waar je achter kunt blijven staan.
Katrien - ook namens Marie (3 jaar en 9 maanden)
Onderdeel: Algemeen
Titel: valt wel mee hoor
Berichtnummer: F00908-6
Datum: 6 november 1997
Afzender: [naam en adres bekend bij de redactie]
Beste Jelline,
Het valt wel mee hoor! Ik denk dat er een verschil is tussen vrouwen die bewust gekozen hebben voor alleenstaand ouderschap en vrouwen die in eerste instantie begonnen zijn met kinderen samen met een partner maar eindigen als alleenstaande ouder. Voor die laatste groep vrouwen lijkt het me inderdaad een harde dobber, maar als je je van te voren kiest om het in je eentje te doen is het allemaal niet zo zwaar.
Ik ben 33 jaar, heb een dochter van 5 jaar en ben altijd alleenstaande ouder geweest (met behulp van een donor), dus wel vergelijkbaar met jouw situatie. Ik krijg inderdaad heel vaak reacties dat 'het wel zwaar zal zijn' maar zo ervaar ik het zelf niet. Medelijden of bewondering vind ik onzin. Ook in gezinnen met twee ouders is het meestal de moeder die de lasten draagt - hoe geëmancipeerd en lief de vaders ook zijn. Als ik met andere moeders vergelijk wat we nu eigenlijk doen, zeggen ze heel vaak 'Ja dat is waar, dat doe ik thuis ook allemaal, dat komt ook allemaal op mij neer'.
Ik moet wel veel practische dingen regelen maar ik heb een fulltime baan en in zo'n situatie moet elke moeder veel organiseren.
Ik heb mijn dochter altijd gezegd dat ze gewoon geen vader heeft (en er ook nooit een zal krijgen). Ze heeft nog niet de leeftijd om daar echt verder naar te vragen maar tot nu toe heeft zij er nooit een probleem van gemaakt. Nu zijn er in haar omgeving gelukkig steeds meer kinderen die niet in een 'compleet gezin' opgroeien en dat is denk ik ook wel belangrijk.
Ik kan veel voordelen opnoemen van alleenstaand ouderschap maar ik denk dat je inderdaad eerst een beslissing moet nemen. Wanneer je voor jezelf principieel kunt besluiten dat je niet zo hecht aan een traditioneel gezin en je denkt dat je dat (later) tegenover je kind kunt verantwoorden kun je een zeer hechte eenheid vormen met je kind(eren) - en daar zul je veel plezier aan beleven. Je kunt je concentreren op je kind (en jezelf), je biedt ze daarmee een vaste basis en dat is het belangrijkste. (In ieder geval beter dan te schipperen met een partner waarvan je niet 100% zeker bent en de kans dat je uiteindelijk toch alleen met je kinderen achterblijft.)
En wat betreft een leuke partner, die kun je altijd nog tegen het lijf lopen. Ik heb zelf sinds twee jaar een erg leuke vriend maar ik denk er niet aan om hem tot vader te promoveren - daarvoor vind ik het veel te leuk samen met m'n dochter. Ze kunnen het uitstekend met elkaar vinden maar ik ben nu zo gehecht aan m'n verantwoordelijkheid en zo trots op het resultaat dat ik dat niet wil delen (en hij wil geen kinderen).
Laat je niet gek maken door anderen! Lees al die tijdschriften er maar op na: bijna alle verhalen waarin moeders vertellen hoe zwaar het eigenlijk is of hoe teleurgesteld ze soms zijn, komen van moeders met een partner. Natuurlijk kunnen er dingen gebeuren die tegenvallen maar dat is niet alleen weggelegd voor alleenstaande ouders.
Bewaar mijn e-mail adres - mocht je beslissen om alleen een kind te krijgen, dan is het misschien wel leuk om er meer over te praten.
Groetjes van Nina
Onderdeel: Algemeen
Titel: En nu de voordelen!
Berichtnummer: F00908-7
Datum: 13 november 1997
Afzender: [naam en adres bekend bij de redactie]
Hallo Jelline,
Vorig jaar was ik 'ineens' zwanger. Ik, die nog nooit serieus over eigen kinderen had nagedacht! Ik had op dat moment wel een vriend, maar van een stabiele relatie was absoluut geen sprake. Hij wilde vanaf het moment dat ik hem op de hoogte bracht van mijn, niet geplande, zwangerschap, daar niks mee te maken hebben. Dit resulteerde uiteindelijk in een breuk, terwijl mijn wikken en wegen onverminderd doorging.
Ik heb gesprekken gehad met het FIOM en zelfs met een van de artsen van de abortuskliniek Bea-Bloemenhove in Heemstede. Beide heel erg aan te raden, ik heb er bijzonder veel aan gehad om mijn gedachten en twijfels op een rijtje te kunnen zetten. Uiteindelijk heb ik besloten mijn kind te laten komen en daar heb ik nog HELEMAAL NOOIT spijt van gehad.
Ik ben ontzettend blij met hem en ervaar hem nog dagelijks als een verrijking van mijn leven, ondanks dat ik natuurlijk dingen heb op moeten geven. Ik ben een dag minder gaan werken, waardoor ik minder verdien, ik kan niet zo maar meer weg, maar dat is allemaal te overzien & te regelen.
Veel mensen in mijn omgeving blijken bereid mij met raad èn daad terzijde te staan en ik heb dan ook nooit het idee dat ik er alleen voor sta. O ja, mijn zoon (bijna 1) is een flexibel en gelukkig kind, dat met duidelijk plezier naar de crèche, de vaste oppas en andere oppassen gaat.
Wil je mij mailen, ga je gang. Ik ben graag bereid met je van gedachten te wisselen.
Sterkte. Roos.
Onderdeel: Algemeen
Titel: geen seconde spijt!
Berichtnummer: F00908-8
Datum: 15 november 1997
Afzender: [naam en adres bekend bij de redactie]
Beste Jelline,
Ik kan niet anders zeggen dan dat ik nog geen seconde spijt heb gehad om alleen mijn zoon (nu 4 maanden) te krijgen. De vader (woonde in Frankrijk) bedacht tijdens de zwangerschap dat hij toch maar niet in Nederland wilde wonen. Ik heb toen gekozen hier alleen te zijn met mijn baby, in plaats van achter de geraniums in Frankrijk.
Ik moet je echter zeggen dat ik de afgelopen jaren wel KID overwogen heb, met name omdat al dat gedoe en gezeur op het relatievlak me de keel uitkwam, die bekende klok voort tikte en ik wel graag een kindje wilde. Het is echter anders gelopen en het is goed zo.
Ook ik heb een volledige baan (nu ouderschapsverlof) en mijn zoontje gaat dan naar de crèche, waar hij lachend binnengaat en vrolijk weer naar buiten komt. Het is een heel vrolijk kind, gaat overal mee naar toe en iedereen is dol op hem zodat hij dus schromelijk verwend wordt. Vriendinnen staan bijna in de rij om op te mogen passen.
OK -- je moet wat meer regelen, maar dat weet je van te voren dus je stelt je erop in. Je hebt dus geen ergernis en relatiestress, wat je nu eenmaal van veel jonge moeders (met relatie) hoort. Je kunt voor 200% van je kind genieten! Geen gezeur. Je moet er alleen wel voor zorgen dat je niet in een isolement komt, maar dat geldt tenslotte ook voor moeders met relatie.
Ik denk zelf dat het belangrijk is dat je in een stabiele situatie zit, wat betreft werk, wonen en financiën. Dat klinkt misschien burgerlijk maar het is fijn om op die fronten in ieder geval geen zorgen te hoeven hebben. Verder regel zo vroeg mogelijk een vorm van kinderopvang waar jij je prettig bij voelt.
En weet je, je kunt je zorgen maken over hoe het allemaal moet, maar een ding is zeker; het loopt uiteindelijk vanzelf.
Tip voor na de bevalling (als je ooit zover komt): ik had met vriendinnen en familie een schema gemaakt voor de eerste drie weken wie bleef slapen en wie 's avonds kwam helpen. Zo kan je zelf weer wat op krachten komen, dat heb je nodig en bovenal (heb ik moeten leren) wees niet bang om te vragen. Je zult verbaasd staan over de hulp en leuke reacties je krijgt.
Heel veel succes en wil je van gedachten wisselen, feel free.
Groetjes
Wilma.
Onderdeel: Algemeen
Titel: Heftig maar ik zou het zo over doen
Berichtnummer: F00908-9
Datum: 27 november 1997
Afzender: [naam en adres bekend bij de redactie]
Uit eigen ervaring heb ik geleerd dat het eenvoudiger is om een kind "alleen" op te voeden dan met een onwillige partner. Ik ben gescheiden toen mijn dochter net 1 was en ben daarna gaan werken. Het enige nadeel van de combinatie alleenstaand-kind-werken is de afhankelijkheid van derden. De oppas moet altijd maar weer bereid zijn een handje te helpen, je kind mag eigenlijk niet te vaak ziek worden alleen al uit praktische redenen en je omgeving zal begrip moeten opbrengen dat je 's avonds de deur niet uit kan omdat je kind moet slapen.
Ik heb altijd 28 uur per week gewerkt, daar kon ik van rondkomen en mijn oppas van betalen (ik had gelukkig een goede baan). Sinds begin dit jaar ben ik fulltime gaan werken (mijn dochter is nu 7) en het is best zwaar en soms word ik er wat moedeloos van maar het lukt, gelukkig heb ik geleerd efficiënt te plannen. En als ik weer voor de keuze zou komen te staan mijn kind alleen op te voeden zou ik het weer op dezelfde manier doen.
Ik weet niet of ik het met twee kinderen ook nog zou redden bamet als gevolg dat mijn dochter vermoedelijk altijd enig kind zal blijven. Dat vind ik wel eens jammer.
Maria.
|
