|
Forum-archief
De onderstaande teksten maken deel uit van het Forum-archief van Ouders Online. Ze werden gepost van 1996 tot 1998. Daarna is een nieuw forum in gebruik genomen, dat u bereikt via de knop forum in de menubalk hierboven.
Verlegenheid
Onderdeel: Kleutertijd
Titel: verlegenheid
Berichtnummer: F01248
Datum: 16 januari 1998
Afzender: [naam en adres bekend bij de redactie]
Onze oudste dochter is net 5 jaar geworden. Ze is extreem verlegen. Ze weigert mensen aan te kijken en beantwoordt geen enkele vraag die haar gesteld wordt. Als het om vreemden gaat kan ik het nog wel begrijpen, maar de zaak gaat toch anders liggen als het die lieve buurvrouw is of haar tante of oma of de vader of moeder van een vriendinnetje.
Iedere opmerking wordt begroet met een afgewend gezicht. Om pijnlijke stiltes te doorbreken krijg ik de neiging om voor haar te antwoorden, maar dat lijkt me niet echt goed. Ze zal toch zelf moeten leren om te reageren.
Ze vindt het gewoon verschrikkelijk om in het middelpunt van de belangstelling te staan. Op school kijkt ze alleen maar als er een spelletje in de kring gedaan wordt. Thuis mag ik niet kijken als ze een dansje gaat doen. Met andere kinderen speelt ze graag en er is geen gebrek aan vriendjes en vriendinnetjes.
Ik weet van mezelf dat ik er niet goed op reageer: ik kan echt kwaad op haar worden als ze weer eens geen dag heeft gezegd, en dat maakt haar gespannen zodat ze een volgende keer helemaal in haar schulp kruipt. Ik hoef ook helemaal geen open, spontane, tegen iedere voorbijganger babbelende kleuter, maar hoe leer ik haar een paar basisvaardigheden in het sociale verkeer met volwassenen?
Conny van Bezu.
Onderdeel: Kleutertijd
Titel: Herkenning
Berichtnummer: F01248-1
Datum: 23 januari 1998
Afzender: [naam en adres bekend bij de redactie]
Mijn dochter van 3,5 gaat momenteel door dezelfde *fase*. Kwaad worden helpt absoluut niet, het maakt het zelfs alleen maar erger. Wij proberen met haar te praten en uit te leggen waarom ze niet verlegen hoeft te zijn. Alles om haar zelfvertrouwen op te bouwen. Als je haar bekritiseert, voelt ze zich alleen nog maar onzekerder.
Wat de dansjes betreft bijvoorbeeld, ik loop dan wel *toevallig* voorbij, maar doe net of ik haar niet zie. Ze weet dan wel niet goed of ze moet stoppen of doorgaan, maar nadat ze in de gaten heeft dat ik niet op haar let, gaat ze lekker door met dansen. Als ze zo onvriendelijk doet tegen andere mensen, zeg ik tegen het bezoek dat ze haar maar gewoon moeten negeren. Vaak komt ze dan toch wel om het hoekje kijken, nadat ze de kat uit de boom heeft gekeken. Er zijn echt wel meerdere ontmoetingen nodig voordat ze iemand *accepteert*.
Ik hoop maar dat het gewoon een fase is, en blijf proberen om haar zelfvertrouwen zoveel mogelijk op te bouwen.
Lisette Waller.
Onderdeel: Kleutertijd
Titel: geduld
Berichtnummer: F01248-2
Datum: 29 januari 1998
Afzender: [naam en adres bekend bij de redactie]
Hallo Conny
Hetzelfde "probleem" hebben wij met onze dochter gehad. Ik zet het woord probleem tussen haakjes omdat ik nu van mening ben dat het eerder ons probleem was dan het hare.
Ik was haar altijd aan het verontschuldigen waarom ze geen gedag zei, of dankjewel, geen antwoord gaf op vragen. Ook zij kon zich prima vermaken met andere kinderen, en was er van verlegenheid geen sprake. Pushen om iets te zeggen werkte tegengesteld. Ze klapte dan helemaal dicht.
Waar ik me vooral zorgen over maakte was de angst voor een slechte weerbaarheid. Toch nu ze 7 jaar is, is de verlegenheid enorm afgenomen. Mede dankzij een goede begeleiding op school de laatste 2 jaar. Ze werd volledig in haar waarde gelaten en op subtiele manieren gestimuleerd tot praten. Het is nu een heel evenwichtig vrolijk kind geworden. Geduld is het wachtwoord.
groetjes arienne.
Onderdeel: Kleutertijd
Titel: helpend boek
Berichtnummer: F01248-3
Datum: 5 februari 1998
Afzender: [naam en adres bekend bij de redactie]
Onze zoon van 4 heeft zo nu en dan ook last van verlegenheid in nieuwe situaties. Ons heeft het boek van Steve Biddulph "Het geheim van een blijde opvoeding" (laat je niet afschrikken door de titel) echt geholpen. Veel praktische tips op het gebied van sociale vaardigheden; toegankelijk, geestig en liefdevol geschreven. Het beste opvoedingsboek wat ik ken.
marret kramer.
Onderdeel: Kleutertijd
Titel: blij
Berichtnummer: F01248-4
Datum: 9 februari 1998
Afzender: [naam en adres bekend bij de redactie]
Beste Conny, Lisette, Arianne en Marret,
Het doet me goed te lezen over jullie dochters (is verlegenheid soms vooral een meideneigenschap?). Mijn oudste dochter van 3,5 vertoont ook het door jullie beschreven gedrag. Mijn jongste dochter van 2 jaar en 3 maanden is zo anders wat dat betreft, dat de "verlegenheid" van de oudste des te meer opvalt.
Ik heb toevallig laatst ook het boek "het geheim van de blije opvoeding" (ja, een vreselijke titel en niet het enige van het boek dat vervelend vertaald is) gelezen. Ik vond het echter een boek dat lijkt uit te gaan van het principe dat ieder kind even "vormbaar" is door de opvoeding.
Bij mijn oudste heb ik echter altijd het idee dat het heel sterk met haar karakter te maken heeft en of ik me nu al zo "eisend" naar haar moet opstellen. Moet ze nu al "afgericht" tot het vertonen van maatschappelijk aanvaard sociaal gedrag ("zonder je kind af in een hoek totdat het de visite wel netjes gedag komt zeggen" is een suggestie uit het boek), of moet ik gewoon hopen, c.q. ervan uitgaan, dat ze de beleefdheidsvormen vanzelf gaat oppikken als ze wat ouder wordt? (Ik zeg vaak tegen bezoek dat weggaat dat ik hoop dat ze beleefd gedag zegt als ze zeven is, want, inderdaad, mijn probleem is het in ieder geval, maar heeft het kind er wel zo'n last van?).
Ik zou wel een reactie terug willen van de moeder van het kind van 7 waarvan het kind ervan verlost lijkt. Wat heeft de school precies gedaan? En denken jullie dat het belangrijk is om een school te zoeken die hier ook op let (of doet iedere school dat?). Andere reactie ook welkom, alvast bedankt!
Petra.
Onderdeel: Kleutertijd
Titel: reactie op "blij"
Berichtnummer: F01248-5
Datum: 11 februari 1998
Afzender: [naam en adres bekend bij de redactie]
Hallo Petra,
Je vroeg of ik nog even wilde reageren. Onze dochter is heel geleidelijk aan van haar grootste verlegenheid afgekomen.
Ten eerste door wat de school heeft gedaan. Toen ze naar groep 3 ging had ze 3 jaar gekleuterd. Ze is n.l van 16 oktober. Wij hebben er heel lang over getwijfeld haar toch eerder door te laten gaan omdat ze vrij slim is. Maar juist door die super verlegenheid zou ze ons en schools inziens er "sociaal-emotioneel" nog niet aan toe zijn.
Dat blijkt nu een goede greep te zijn geweest, omdat ze nu een van de oudste kinderen van haar groep is. Voor het kringgesprek mogen de kinderen iets van thuis meenemen. Dit vergemakkelijkt het praten over iets. De juf stimuleerde haar wel om hard en duidelijk te praten. Dit lijkt ideaal maar ik moest er wel zelf achteraan bij deze school, wat me ook wel eens slapeloze nachten heeft bezorgd.
Nog even over die onbeleefdheid, volgens mij is het gewoon onmacht, Het woord "bedankt" kwam haar mond niet uit. Dit doet ze pas sinds een half jaar! En wat een belachelijke suggestie uit dat boek, dat maakt het alleen maar erger lijkt me.
We hebben nog een dochter van bijna 4, en die is ook heel anders. De oudste wil toch niet altijd onderdoen voor de jongste, dat werkt erg positief. Denk voor later ook eens aan geschikte hobby's buitenshuis (een koortje, judo, ballet).
En vooral, stimuleren en belonen wat ze wel goed kan. Maar goed, ik weet dat het allemaal gemakkelijk geschreven dan gedaan is. Ik heb ook heel wat afgetobt. Nou ik hoop dat je er iets mee kunt.
groetjes van Arienne.
Onderdeel: Kleutertijd
Titel: dank je Arienne
Berichtnummer: F01248-6
Datum: 13 februari 1998
Afzender: [naam en adres bekend bij de redactie]
Hoi Arienne,
Dank voor je reactie. Niet dat het leuk voor jou was, maar het doet altijd goed te horen dat je niet de enige bent die "tobt". Jouw verhaal sterkt me wel in het idee dat ik me niet al te eisend naar haar hoef op te stellen op dit vlak. En met m'n "optimisme" dat ik hoop dat ze gedag zegt als ze zeven is zit ik er misschien nog niet eens zo ver naast ook dus?!
Bedankt dus!
Groeten, Petra.
|
