|
Forum-archief
De onderstaande teksten maken deel uit van het Forum-archief van Ouders Online. Ze werden gepost van 1996 tot 1998. Daarna is een nieuw forum in gebruik genomen, dat u bereikt via de knop forum in de menubalk hierboven.
BAM
Onderdeel: Voor de geboorte
Titel: BAM
Berichtnummer: F01409
Datum: 24 februari 1998
Afzender: renée (rewimo@multiweb.nl)
Hoi,
Mijn naam is Renée, ik ben 35 jaar en alleenstaand. Sinds enige tijd heb ik in mijn leven alles op een rijtje: binnenkort een mooi ruim huis, goede baan en lekker in mijn vel. Nu wil ik graag een baby. Eigenlijk wil ik graag een BAM (Bewust Alleenstaande Moeder) worden!
Maar ik kan dat uiteraard niet alleen. Daarom wil ik zwanger worden met behulp van een donor via een spermabank.
Wie heeft er tips en hoe staan anderen hier tegenover? Zijn er meer vrouwen die deze stap gezet hebben? Hoe heeft je omgeving hierop gereageerd? (Iemand met wie ik er terloops over sprak, vond het egoïstisch van me.)
Wie reageert?
Groetjes, Renée.
Onderdeel: Voor de geboorte
Titel: Leuk!
Berichtnummer: F01409-1
Datum: 28 februari 1998
Afzender: [naam en adres bekend bij de redactie]
Hoi Renee,
Waarom zou een alleenstaande moeder niet een kind kunnen opvoeden? Als jij denkt dat je het aankunt en je wilt het graag, dan weet ik zeker dat een kind bij jou een liefdevol thuis zal vinden!
Succes!
Ellen.
Onderdeel: Voor de geboorte
Titel: adres
Berichtnummer: F01409-2
Datum: 1 maart 1998
Afzender: (naam en e-adres bij redactie bekend)
Beste Renee,
Ik weet niet waar je woont, maar een adres waar wij in ieder geval goed geholpen zijn is: Centrum Bijdorp, Voordijk 276, 2992 AM Barendrecht, tel. 01806-613955, correspondentie-adres Postbus 110, 2990 AC Barendrecht. Wij hadden kontakt met dr. J. Karbaat.
Heel veel succes en ik hoop via deze weg nog eens te lezen dat je een kindje hebt mogen krijgen.
Anonymus.
Onderdeel: Voor de geboorte
Titel: Dank je wel, anonymus!
Berichtnummer: F01409-3
Datum: 3 maart 1998
Afzender: renée (rewimo@multiweb.nl)
Hartelijk dank voor je reactie. Ik heb in april een afspraak bij het AZL in Leiden (ik woon in Haarlem), maar ik zal het adres dat je me gegeven hebt zeker bewaren.
Met vriendelijke groeten,
Renée.
Onderdeel: Voor de geboorte
Titel: ik ook
Berichtnummer: F01409-4
Datum: 5 maart 1998
Afzender: [naam en adres bekend bij de redactie]
Leuk om te horen, Renee. Ikzelf ben 31 en ik heb drie kinderen bewust alleen opgevoed; de oudste is nu 11 en de jongste 3.
Het vraagt wel veel inzet, maar als je denkt dat je het aankunt, moet je het zeker doen.
Veel succes, Renee.
Louise.
Onderdeel: Voor de geboorte
Titel: en later?
Berichtnummer: F01409-5
Datum: 8 maart 1998
Afzender: [naam en adres bekend bij de redactie]
Hallo Renee,
Jouw wens kan ik me goed voorstellen. Toch wil ik een vraagtekentje zetten bij alle enthousiaste bijval die je op dit forum krijgt. Daarbij denk ik aan al die mensen in bv. Spoorloos (op de tv) die als ze volwassen zijn op zoek willen naar hun onbekende vader, omdat ze hun wortels missen, zet ik toch een vraagteken. Het zal best mogelijk zijn alleen je kind op te voeden (hoewel het dubbele inzet vraagt en extra hulp van mensen om je heen; je hebt er nu nog geen idee van hoe je leven op z'n kop staat als je een kind krijgt...-en dat het zo is, zie je als je dit forum leest; ziektes, huilen, slaapproblemen, noem maar op), maar je onthoudt je kind een ouder. Het lijkt me moeilijk later te moeten zeggen: 'het feit dat jij geen vader hebt, vond ik minder belangrijk dan het feit dat ik jou wilde hebben'.
Wanneer mensen een relatie hebben gehad die na kortere of langere tijd verbroken is, is er een al dan niet mooi 'verhaal', zijn er 'wortels'. Nu is er maar de helft. Nu lijkt het kiezen hiervoor geen probleem. Maar later? Hebben andere alleenstaande moeders hiermee ervaring (en dan niet alleen met baby's, maar ook met pubers en ouder?) Veel sterkte!
joke.
Onderdeel: Voor de geboorte
Titel: Ja, later
Berichtnummer: F01409-6
Datum: 11 maart 1998
Afzender: renée (rewimo@multiweb.nl)
Hoi Joke,
ja, ik heb zeker nagedacht over "later". Nu is het tegenwoordig wel zo, dat kinderen op hun 18e de gegevens van de donor kunnen opvragen. Ik heb ook wel overwogen om een bekende te vragen om vader te worden van mijn kind. Maar ik vind dat heel moeilijk om te vragen.
Het lijkt me een hele lastige situatie voor hem, weten dat je wel een kind hebt, maar er geen vader voor zijn. Ik zou het bovendien niet prettig vinden als mijn "relatie" (die er dus niet is, nou ja: alleen vrienden) met de vader er door zou veranderen. Uiteraard kan dat twee kanten op gaan, maar die vriendschap is me te dierbaar om op het spel te zetten.
En een onbekende oppikken is in deze tijd uiteraard uit den boze (bovendien zou ik daar niet over piekeren!!).
Ja, dus blijft de mogelijkheid "donor" nog over. Tegenwoordig dus wel iemand die weet, dat zijn gegevens na 18 jaar bekend gemaakt kunnen worden aan "zijn" kind(eren).
En eerlijk gezegd, er groeien zo veel kinderen op in "afwijkende" gezinnen tegenwoordig. Natuurlijk maakt het wel verschil of je je vader kent of niet, maar ik vind het het belangrijkste dat een kind in een liefdevolle omgeving opgroeit. Veel belangrijker dan of een kind nou een vader en een moeder, of twee vaders of twee moeders, of maar eentje van beiden heeft. Een kind uit een éénoudergezin is geen uitzondering meer.
Overigens ben ik wel van plan om eerlijk te zijn tegen het kind en er niet omheen te draaien als het vragen gaat stellen.
Dit is mijn mening, wat vinden anderen??
Groetjes, Renée.
Onderdeel: Voor de geboorte
Titel: Al 8 jaar BAM, zaaalig
Berichtnummer: F01409-7
Datum: 13 maart 1998
Afzender: [naam en adres bekend bij de redactie]
Renee, bijna 8 jaar geleden heb ik mijn zoon gekregen. Alleen. Zijn 'vader' (inmiddels noemen wij hem 'maker') smeerde 'm halverwege de zwangerschap.
Ook ik ben altijd eerlijk tegen mijn zoon geweest over de zijn 'maker'. Ik geef ALTIJD mijn zoon ANTWOORD op de VRAAG DIE HIJ STELT. Niet meer en niet minder. Het is mijn heilige overtuiging dat *dat* is wat een kind op kan nemen. Meer informatie fungeert vaak vooral als ruis.
Toen hij ongeveer tweeënhalf jaar oud was merkte ik dat hij zich een beeld van begon te vormen van onze situatie in vergelijking met de kinderen op het kinderdagverblijf en ik wist dat ik me kon gaan voorbereiden op misschien wel uitgesproken confronterende vragen. Na een periode van wie-wat-waar-hoe vragen waarin ik merkte dat hij het (natuurlijk want hij was pas twee) niet helemaal een plaats kon geven kwam, achteraf gezien, de voor hem verlossende vraag: Of ik had gehuild toen de 'maker' wegging.
Ik antwoordde bevestigend. Natuurlijk, als je iemand verliest waar je erg veel van houdt of gehouden hebt, heb je altijd verdriet. Het bleek dat hij in deze reactie rust vond en het onderwerp is voor lange tijd van de agenda geweest.
Natuurlijk kwam het in de tussentijd nog wel eens ter sprake. Bijvoorbeeld toen de vader van een klasgenootje dood ging. Ik heb ook eens een conversatie meegeluisterd tussen mijn zoon en een vriendje, die nou wel eens wilde weten hoe dat nou zat met die vader van hem. Hij werd door mijn zoon duidelijk en vooral sec geïnformeerd over de afwezigheid van een man in huis. Dat de man die hem gemaakt vond zijn moeder niet meer lief en wilde niet meer samen in een huis wonen. Toen is hij weggegaan. En dat zijn moeder daar erg om heeft moeten huilen maar dat dat nu over was.
Overigens was (en is) hij nog niet op de hoogte van het gedetailleerde conceptieverhaal.
Dit moment was voor mij een bewijs dat deze wijze van omgaan met de materie voor mijn zoon (en mij) de juiste was.
Nu hij bijna 8 jaar is, ik inmiddels een heel lieve vriend heb die werkelijk fantastisch is voor mijn zoon, begint hij serieus te fantaseren over het instituut 'vader'. We hebben het er natuurlijk weer uitgebreid over en hebben samen het volgende 'bedacht'. Degene die je heeft gemaakt is de 'maker' niet je vader. 'Vader zijn' is een eer, dat moet je verdienen (dit staat overigens los van het feit of hij vader/ pap/ of hoe dan ook wordt genoemd).
Ik heb overigens sinds dat de 'maker' is vertrokken geen contact meer met hem gehad. Ik zou zelfs een-twee-drie niet weten te traceren.
Als mijn zoon contact wil zoeken met zijn 'maker' zal ik hem daarbij helpen. Als de 'maker' (of zijn familie) contact wil leggen met zijn zoon (wat ik niet verwacht, maar ja, je weet het nooit), zal hij (zullen zij) toch echt moeten wachten tot mijn zoon daar zelf om vraagt. In dat geval zal ik geen actieve rol spelen.
Jee, dit is wel een heel lange reactie geworden op jouw oproep. Misschien heb je er wat aan.
Succes met je BAM-zijn
Marielle.
Onderdeel: Voor de geboorte
Titel: Vraag aan anonymus (en anderen!)
Berichtnummer: F01409-8
Datum: 2 april 1998
Afzender: [naam en adres bekend bij de redactie]
Weten jullie ook of ze in Barendrecht alleenstaanden willen behandelen? Ik was vandaag in het AZL in Leiden en daar stonden ze met hun oren te klapperen toen ik zei dat ik geen relatie had.
Vraag: Waar is je echtgenoot dan? Heb ik niet.
Heb je dan soms een lesbische relatie? Nee, ik heb helemaal geen relatie.
Reactie: O, dat is de eerste keer dat dat hier gebeurt, dat doen we volgens mij niet, alleen mensen met een relatie, al dan niet een lesbische relatie.
Afijn, mijn kennelijk ongebruikelijke verzoek wordt nu in "het overleg" gebracht bij het AZL en over twee weken hoor ik de uitslag. Nou, ik reken maar nergens op (dat werd ook al min of meer gesuggereerd).
Dus... zoek ik een adres waar ik als alleenstaande wel terecht kan. Wie helpt???
(Eigenlijk is het toch te gek voor woorden dat je als alleenstaande kennelijk alleen maar zwanger "mag" worden door iemand op te pikken of zo, met alle risico's vandien!)
Renee
Onderdeel: Voor de geboorte
Titel: Ja, ook alleenstaanden
Berichtnummer: F01409-9
Datum: 7 april 1998
Afzender: [naam en adres bekend bij de redactie]
Toevallig is de vriendin van een collega van mij ook in Barendrecht geweest. Zij is alleenstaand en is daar behandeld. Ze is via het ziekenhuis doorverwezen naar Barendrecht (zij woont in Limburg), dus ik neem aan dat Barendrecht landelijke bekendheid heeft in het behandelen van bijvoorbeeld alleenstaande vrouwen die op deze wijze zwanger willen worden. Dit meisje moet in mei bevallen.
Succes, en je begrijpt, ook bij ons op de afdeling is dit een veel besproken onderwerp, temeer daar mijn collega zelf ook alleenstaand is, 35 jaar en een grote kinderwens heeft. Zij heeft echter ook moeite met de anonieme vader. Het kind onthouden van een vader, vindt ze heel erg. Daar ben ik het ook wel mee eens, maar ik vind dat een kind dat gewenst is, ook alleen een moeder kan hebben. In hoeveel gevallen komen kinderen ongewenst ter wereld? Ik ben zelf inmiddels bijna 13 weken zwanger (met vriend, overigens), en vind het een hele bijzondere ervaring.
Ben benieuwd wat je gaat beslissen!
Lia
|
