|
Forum-archief
De onderstaande teksten maken deel uit van het Forum-archief van Ouders Online. Ze werden gepost van 1996 tot 1998. Daarna is een nieuw forum in gebruik genomen, dat u bereikt via de knop forum in de menubalk hierboven.
Wie is er ook zo bang?
Onderdeel: Voor de geboorte
Titel: Wie is er ook zo bang?
Berichtnummer: F01489
Datum: 4 maart 1998
Afzender: [naam en adres bekend bij de redactie]
Ik ben nu bijna 30 weken zwanger en ontzettend bang. Bang om een gehandicapt kind of mongooltje te krijgen. Ook al ben ik pas 23 en zijn er verder geen afwijkingen in de familie bekend heb ik zo iets van: waarom zou het bij mij niet gebeuren.
Het enge is; ik kan nu niet meer terug. Maar ik denk dat ik nooit meer een risico durf te nemen als deze. Ik wil hierna nooit meer zwanger worden, alleen door die angst. Stel je voor, daar gaat je leven. Zal ik ook wel van zo'n kindje houden? Dat vraag ik mij ook af.
Wie herkent dit en heeft advies, want ik pieker me suf. Een echo heb ik al gehad, maar zegt helaas weinig tot niets over de gezondheid van mijn kind.
Marloes van Dijk.
Onderdeel: Voor de geboorte
Titel: 3 keer bang
Berichtnummer: F01489-1
Datum: 5 maart 1998
Afzender: [naam en adres bekend bij de redactie]
Ik ben 26 jaar en moeder van 3 kinderen van 5 en 6 jaar en 10 weken oud.Ik heb tijdens alle 3 de zwangerschappen angst gehad dat er iets niet goed zou zijn met het kindje(mede doordat een nicht van me geboren is met een open ruggetje).
Tijdens de laatste zwangerschap heb ik de eerste 3 maanden een paar bloedingen gehad,en ik ben tijdens deze zwangerschap dus 9 maanden bang geweest.
Ik had ook last van hypertensie en belande hierdoor in het ziekenhuis ruim een week voor de uitgetelde datum.
Zelfs in het ziekenhuis was ik nog bang dat mijn kindje zou overlijden voor het geboren werd.
A Rombout.
Onderdeel: Voor de geboorte
Titel: Herkenning
Berichtnummer: F01489-2
Datum: 5 maart 1998
Afzender: [naam en adres bekend bij de redactie]
Hoi Marloes,
Wat je schrijft herken ik zo erg. Ik heb een tweeling Cas en Reint van 11 maanden. In de laatste periode van mijn zwangerschap voelde ik mij zo angstig omdat ik dacht het niet 'aan' te kunnen een gehandicapt kindje groot te brengen. Bij mij waren dat er dan twee. Wat als één van de twee wel gezond was? Hield ik dan meer van de één dan van de ander? Vragen en slapeloze nachten. Als je een geruststellend woord wil hebben ga dan naar je huisarts toe en leg de situatie uit. Te veel stress en onrust is ook niet goed voor je kleintje. En je zal zien alles is in orde. Hij kan je doorverwijzen of doorsturen voor een nader onderzoek. Bij een tweeling sta je al zowieso meer onder controle. En 'nooit meer' roept bijna iedereen tijdens de bevalling. Je zult zien je vind jouw kleintje de geweldigste en de knapste van de hele wereld!
Sterkte en succes, geniet er nu maar van zwanger zijn is iets unieks.
Anne
Onderdeel: Voor de geboorte
Titel: Herkenbaar en heel normaal!
Berichtnummer: F01489-3
Datum: 5 maart 1998
Afzender: [naam en adres bekend bij de redactie]
Hi Marloes,
Ik ben 22 en ook pas 18 week zwanger en ik heb dat inderdaad ook! Ik ben heel voorzichtig geworden met Leverpastei en vitamine preparaten met vit. A erin omdat ik geen kind met afwijking wil en eet dus veel bruinbrood, melk, kaas en eieren om geen tekort te krijgen. Ik denk dat het heel normaal is en echt bij het moederschap hoort om bezorgd te zijn, het hoort er nou eenmaal bij.
In ieder geval veel sterkte, en als je zeker wilt zijn of het geen kindje met down syndroom is zou ik toch een vruchtwaterpunctie laten doen!
Dagmar
Onderdeel: Voor de geboorte
Titel: het gaat vast goed
Berichtnummer: F01489-4
Datum: 6 maart 1998
Afzender: [naam en adres bekend bij de redactie]
Lieve Marloes,
Gefeliciteerd met je zwangerschap!
De kans op een kindje met een afwijking is heeëel klein. Dus waarom zou het jou gebeuren?
Probeer er niet al te veel over in te zitten, anders word je gek. Want heb je er wel eens bij stilgestaan dat als de baby er is en als hij of zij gezond blijkt te zijn, dat je er dan nog niet bent? Er kan zich altijd later nog wel iets openbaren. Hiermee wil ik je absoluut niet bang maken, maar ik bedoel er mee te zeggen, dat er altijd wel dingen zijn waar je je zorgen om zult maken. Probeer het alsjeblieft een beetje van je af te zetten en geniet van je zwangerschap! (en elke moeder maakt zich zorgen hoor, dus zo gek is het niet!) Sterkte!
Ellen
Onderdeel: Voor de geboorte
Titel: dat is nu het moedergevoel..
Berichtnummer: F01489-5
Datum: 11 maart 1998
Afzender: [naam en adres bekend bij de redactie]
[adres bekend bij de redactie]
Het is zo normaal dat je je zorgen maakt, dat hoort erbij, ik ken niemand die niet een moment had gehad dat ze twijfelde.
Sommige hebben het aan het begin (bij plotselinge bloedingen), sommige de hele zwangerschap, andere juist op het eind (als de weeën te vroeg komen, of te laat, of hij wil maar niet indalen, enz.)
Het is een understatement, maar het hoort erbij, je kan namelijk niet in je buik kijken!
Ik vertrouwde veel op de natuur. De natuur heeft namelijk een fantastisch mechanisme: is er iets niet goed: dan krijg je al vroeg een miskraam, binnen 3 maanden.
En nu moet jij er op vertouwen dat wat goed zit, en door 'mag' gaan, ook goed is.
Dan mongooltje/gehandicapt: kans is erg klein, zeker als het niet in je familie voortkomt... dus niet over piekeren.
En dan...heb je plotseling een gezond kindje, en dan zijn je zorgen nog lang niet over, nee, die beginnen dan gewoon opnieuw.
Want je wilt met je kindje in de auto ergens naar toe, en er zal je toch niets overkomen, want het is zo druk op de weg....
En dan met je kindje op de fiets.... je zal toch niet valle...
En dan gaat je kind voor het eerst alleen op de fiets door het drukke verkeer....
Kortom: moeders maken zich altijd zorgen! En dat hoort erbij; je bent verantwoordelijk voor zo'n klein hummeltje, en hij/zij is nog zo afhankelijk van jou!
Erg filosofisch, maar het hoort nu eenmaal bij het leven en het langzaam aan zelfstandig worden van je kindje!
Dus, leg je erbij neer, dat je niets kunt doen (gezond leven!) en laat je niet gek maken! Vertouw op jezlef en de natuur!
Geniet ervan, het is zo voorbij!
Lisette en Daan (9maanden).
Onderdeel: Voor de geboorte
Titel: Wat een herkenning
Berichtnummer: F01489-6
Datum: 11 maart 1998
Afzender: [naam en adres bekend bij de redactie]
Marloes,
Ook ik was tijdens mijn zwangerschap zo ontzettend bang dat het allemaal niet goed zou zijn met mijn kindje. Ik werd werkelijk helemaal niet goed van mezelf. Ik weet dus precies wat je bedoelt, en ik weet ook dat het absoluut niet helpt als mensen gaan zeggen dat de kans op een gehandicapt kind heel erg klein is.
Toch, probeer het van je af te zetten, want je maakt het jezelf zo vreselijk moeilijk.
MIsschien helpt het als ik zeg dat ik, ondanks alle druktemakerij, een heerlijk gezond ventje heb gekregen.
HEEL VEEL STERKTE!
Birgit.
Onderdeel: Voor de geboorte
Titel: aan Lisette (de natuur)
Berichtnummer: F01489-7
Datum: 14 maart 1998
Afzender: [naam en adres bekend bij de redactie]
Hoi Lisette,
Die natuur .....
Bij mij werkte dat dan dus niet, want ons kindje had een ernstige hartafwijking die niet met het leven verenigbaar was, maar een miskraam krijgen? Nee dus!
Onze dochter was zelfs 8 1/2 pond toen ze geboren werd!
Hiermee wil ik niemand bang maken, maar toch wilde ik dit even kwijt.
Ellen
Onderdeel: Voor de geboorte
Titel: Accepteer onzekerheid
Berichtnummer: F01489-8
Datum: 16 maart 1998
Afzender: [naam en adres bekend bij de redactie]
Beste Marloes,
Alweer herkenning: ik was een paar weken voor de bevalling, zo rond de 35e week, erg bang voor wat er in mijn buik zat. Maar je hebt gelijk: terug kun je niet en je kunt ook niet vast even 'achterin het boek kijken hoe het verhaal afloopt'. En dat is denk ik wat het zo angstig maakt: wij, moderne mensen, zijn zo weinig onzekerheden gewend! Ik denk dat je wel weet dat je hoogstwaarschijnlijk een gezond kind krijgt, maar dat de moeilijkheid erin zit om met die onzekerheid te leven. Kortom: je bent veeleer bang voor de onzekerheid dan dat je echt het idee hebt dat je een kindje met een afwijking zult krijgen.
Mijn ervaring: toen ik me dit realiseerde, heb ik geprobeerd die onzekerheid te accepteren. Het hoort bij het leven. En naarmate de bevalling naderde kreeg ik meer het gevoel: hoe het ook uitpakt, binnenkort zal ik het weten, dan is de onzekerheid ten einde.
Het happy end: een volkomen gezond en gaaf kindje, nu een ondernemend mannetje van ruim anderhalf. Lliever, mooier en geweldiger is er niet! In mijn buik zit nummer 2, en weer maak ik me soms zorgen...
Veel sterkte,
Paula.
Onderdeel: Voor de geboorte
Titel: bang
Berichtnummer: F01489-9
Datum: 30 maart 1998
Afzender: [naam en adres bekend bij de redactie]
Dag Marloes,
vervelend dat je zo'n angst hebt! Me dunkt dat het misschien een goed idee zou zijn je vroedvrouw te vragen of ze je een tip kan geven over of voor die angst hulp gevonden kan worden. Misschien is geruststellend gepraat wel niet genoeg voor je, en het lijkt me toch belangrijk iets aan die angst te doen want het is niet goed voor jezelf, je krijgt er geen leuke bevalling van, en misschien vindt die koter in je buik het ook wel prettiger als je rustig bent en erop vertrouwt dat zij of hij het goed maakt daarbinnen!
sterkte! Bernike Pasveer
Onderdeel: Voor de geboorte
Titel: Net als ik
Berichtnummer: F01489-A
Datum: 5 april 1998
Afzender: [naam en adres bekend bij de redactie]
Hoi,
Ik ben ook 23 en voor het eerst zwanger. Alleen ben ik nog maar 10 weken ver. En ook ik heb een angstgevoel En uren zit ik te praten. Na een tijdje is dat gevoel dan ook weg, maar het komt steeds terug. Volgens mij hoort dat erbij. Het enige wat ik jou wil zeggen is te proberen te genieten van de mooie momenten. Ik denk dat dat voor jou kindje het beste is, want hij of zij zal waarschijnlijk voelen dat je zo onrustig bent. Sterkte! Het zal wel goed komen
Groetjes van Linda
Onderdeel: Voor de geboorte
Titel: Voor Marloes
Berichtnummer: F01489-B
Datum: 6 april 1998
Afzender: [naam en adres bekend bij de redactie]
Hi Marloes,
Gehuild van blijdschap heb ik toen ik in verwachting was van de eerste... tot drie dagen later. Wat was ik bang.
Een terugweg is er niet, je moet verder.
Na de geboorte van onze dochter wilde ik toch nog een tweede, ik dacht dat ik het nu allemaal beter wist en aan zou kunnen en er meer van zou kunnen genieten. Maar je begint gewoon van voren af aan. Toch voelt het de tweede keer beetje anders, de eerste kan vallen, ziek worden en nog duizend dingen meer.
Echt iedereen is bang, alleen niet iedereen durft ervoor uit te komen.
Probeer zoveel mogelijk te genieten want een eerste zwangerschap is de angstigste, maar ook de meest unieke
Dorine
Onderdeel: Voor de geboorte
Titel: zekerheid zul je nooit krijgen
Berichtnummer: F01489-C
Datum: 7 april 1998
Afzender: [naam en adres bekend bij de redactie]
Marloes,
niet dat ik je bang wil maken, maar probeer zo snel mogelijk met die onzekerheid klaar te komen. Ook na de geboorte zullen er vele momenten van onzekerheid blijven. Als je al op de echo zou kunnen zien, dat je kind gezond is, hoe weet je dan hoe het het rond de bevalling gaat en als het net geboren is? als het gaat lopen? als het zelf het verkeer ingaat? Kortom die onzekere faktoren horen bij het leven. Laat het leven komen zoals het komt. Ook als het gehandicapt zou zijn of worden heeft het kind een veilig thuis nodig. Stel je er maar op in dat je die veiligheid wil bieden, ongeacht of het kind volgens de regels normaal is of niet. Het belangrijkste blijft toch dat je gelukkig bent met elkaar.
ronald
|
