Hanneke pakte de post uit de brievenbus en bekeek de enveloppen. Dit was het prettigste onderdeel van haar vrije dag. Sinds ze weer was gaan werken, miste ze dat rustige uurtje thuis, met koffie en de post.
Opeens schrok ze. Een brief van de Raad voor de kinderbescherming? Er waren toch geen problemen met Roberto? Het was al zolang geleden dat ze hem geadopteerd hadden, dat ze soms vergat dat er ooit een officiële instantie zich met hun privéleven had bemoeid. Herinneringsbeelden schoten door haar hoofd: Roberto van drie die voorzichtig, met één hand in de hare, voorover boog naar de vijver om een eend te aaien; Roberto van zes die zijn tranen verbeet op de schoot van de nieuwe juf...

Toen pas zag ze aan wie de brief geadresseerd was: aan haar zoon. Dat kon maar één ding betekenen. Hij had ernst gemaakt met zijn voornemen om achter de identiteit van zijn natuurlijke ouders te komen. Iets in Hanneke verzette zich daar krachtig tegen. De brief brandde in haar vingers. Was er maar iemand met wie ze erover kon praten!

Met wie gaat ze erover praten?