Aagje schoof haar studieboeken op een hoop en rekte zich uit. Dit werd niks. Het was vlak voor Kerstmis, en ze had een hele berg tentamens tegelijk. Maar de boog kon niet altijd gespannen zijn.
Spanning was er al genoeg. Niemand in huis sprak erover, maar Hanneke was gevoelig voor sfeer en stemmingen; ze wist maar al te goed dat niet alleen Roberto nog steeds nadacht over de vraag van zijn afkomst, maar dat ook hun ouders er me bezig waren. Dat er niet over gerept werd, was des te benauwender.
Aagje ging voor het tuimelraam staan en keek uit over de tuinen achter het huis, die zich uitstrekten tot aan een sloot. Bij die sloot had ze Roberto geleerd hoe je kikkervisjes ving. Op die sloot had ze hem leren schaatsen, op schaatsjes met dubbele ijzers. Ze beschouwde Roberto echt als haar broertje. Waarom moest hij in het verleden gaan roeren en de modder bovenhalen?
Aagje haalde diep adem en nam een besluit. Als het dan boven water moest komen, dan maar liever goed. Ze zou de knuppel in het hoenderhok gooien; misschien was het beter als ze er eens over zou praten.

Met wie gaat Aagje erover praten?