Als hij echt haar broertje was geweest, zou ze waarschijnlijk heel anders met hem zijn omgesprongen. Hem af en toe flink gemept hebben of zo. Nu leek het altijd of een onzichtbare persoon over haar schouder meekeek. Doe Roberto geen kwaad, hij heeft nergens om gevraagd, placht die Onzichtbare in haar oor te fluisteren. En zelf was ze zich er daarbij voortdurend van bewust hoezeer het haar moeder zou kwetsen als Roberto en zij niet met elkaar konden opschieten.

'Aagje?' Het was haar moeder die haar riep; soms leek Hanneke een zesde zintuig te hebben. 'Kom erbij, kind. Dit gaat ons allemaal aan.'
Aagje duwde de deur open. Drie paar ogen staarden haar aan.

Wil je de afloop weten?