home

forum

chat

thema-pagina's

vraagbaken

video

koopjeskelder

surf-tips

snuffelgids

service

colofon

Actueel

Analyse - Kindermishandeling 24 juni 2011 De kindermishandelingscampagne van de overheid is een nieuwe fase ingegaan. Nu is iedereen verdacht. De middelen worden steeds heftiger en het doel steeds onduidelijker.   Kindermishandeling - heeft u uw buren al aangegeven? door Justine Pardoen De pr-machine van de kindermishandeling draait weer op volle toeren. Onze overheid heeft er geen probleem mee om in tijden van bezuinigingen op passend onderwijs en pgb's tonnen te besteden aan een campagne die burgers tegen elkaar opzet. De meerjarige campagne Wat kan ik doen? is vorige week een nieuwe fase ingegaan, met een heuse zelftest. De advertenties verschijnen niet alleen op radio en televisie, maar ook op Hyves en diverse sites van grootuitgever Sanoma (zoals Nu.nl en Startpagina.nl). Ook trekt er een heel info-team het land door. De boodschappen roepen op om bij een vermoeden van kindermishandeling een telefoonnummer te bellen (van het Advies- en Meldpunt Kindermishandeling, kortweg AMK), of om naar de campagne-website te gaan. Op die website staan tips wat je kunt doen. Weer het AMK bovenaan het lijstje. Helemaal onderaan staat nog de suggestie om eens met het kind zelf te praten, of met de ouders. Waarom staat dat niet bovenaan? Helaas wordt nergens uitgelegd waar deze rangorde op gebaseerd is. Zes signalen Kent u de zes belangrijkste signalen om een melding te doen bij het Advies- en Meldpunt Kindermishandeling? Zo niet, doe de zelftest: 1. Ik zwerf vaak alleen op straat 2. Ik trek me vaak terug 3. Mijn ouders schelden me vaak uit 4. Ik ga niet graag naar huis 5. Mijn kleren zijn altijd smerig 6. Ik ben vaak zomaar agressief Het geluid tijdens de test doet pijn aan je oren, en je hartslag wordt er flink door opgepompt. Onaangenamer kan het niet. Maar dat is ook de bedoeling natuurlijk. Burgers moeten maximaal walgend om zich heen gaan kijken naar mogelijke misstanden. Pure stemmingmakerij. Ook al vanwege de zeer zielig kijkende kindertjes. En de enorme getallen. Het zou gaan om meer dan 100.000 gevallen per jaar. Terwijl niemand precies weet om hoeveel gevallen het werkelijk gaat. Op je hoede Wie deze zomer zijn kinderen buiten laat spelen, of hun kleren niet fatsoenlijk wast, moet op zijn hoede zijn. Vooral als je je kind niet snel genoeg naar binnen krijgt om te eten, of om op tijd naar bed te gaan. Hoe harder je kind gaat schreeuwen, hoe meer reden je buren hebben om het AMK te bellen. Want dat is de boodschap: ken de signalen en handel door de telefoon te pakken. "Wie vermoedens heeft, blijkt bijna altijd gelijk te hebben", zegt de campagne-site. Dat is dus vervelend voor al die ouders met kinderen die net niet helemaal volgens het boekje functioneren (maar helemaal niet mishandeld worden). Zo kregen we vorige week een alarmerende mail van een moeder die aangegeven was door haar buurvrouw, omdat haar kind soms nogal hard gilde. Het kind in kwestie had een stoornis in het autistisch spectrum, vandaar. Maar dat wist de buurvrouw niet. De ellende die dát opleverde... Combinatie van signalen Er blijken nog veel meer signalen te zijn dan de zes signalen uit de test. We telden er achttien. Van blauwe plekken tot veel huilen. Wat moet je dáár nou weer mee? Je kunt immers ook blauwe plekken krijgen van veel ravotten, of een stollingsprobleem, of leukemie. En je hebt ook huilbaby's. Aan het eind van die 18-voudige opsomming staat nog wel een ster-noot dat voorzichtigheid geboden is bij het beoordelen van de signalen, en dat er ook andere oorzaken kunnen zijn dan kindermishandeling. Maar het kwaad is dan al lang geschied natuurlijk. Want wie leest nu de kleine lettertjes. Erger nog, bovenaan de pagina staat: 'Meestal gaat het om een combinatie van signalen'. Helemaal waar. Kindermishandeling is namelijk een zeer complex probleem, dat zich niet laat vangen in een checklist. Alleen experts kunnen iets zinnigs zeggen over die 'combinatie van signalen'. Dat moet je niet overlaten aan de buurvrouw. Ontpersoonlijking De campagne is misselijk makend. Er is gekozen voor confrontatie: een schokeffect om burgers wakker te maken. Met als gevolg dat goed burgerschap gaat inhouden dat je elkaar aangeeft zonder precies te weten wat er aan de hand is, en zonder elkaar persoonlijk aan te spreken. De ontpersoonlijking of dehumanisering van onze samenleving die je op allerlei fronten kunt waarnemen, krijgt nu weer een extra zetje, en de overheid investeert hier zelf flink in. Als je het als ouders niet redt, verwacht dan geen hulp van je netwerk, want dat netwerk wordt opgeroepen om jou aan te geven bij het AMK. Vroedvrouwen en tandartsen werden al onder druk gezet om te gaan speuren naar signalen van falend ouderschap, en dit te melden bij het AMK. En nu moet de boodschap ook aankomen bij het volk. Die boodschap luidt: gedraag je zoals de overheid dat wil. Volgens de recht-toe-recht-aan criteria van Henk en Ingrid. Dat het allemaal veel ingewikkelder ligt dan Henk en Ingrid kunnen beoordelen, doet er niet toe. Liever tien ouders ten onrechte beschuldigd dan één mishandeld kind gemist. Mishandeling, en dan? En stél dat er echt sprake is van mishandeling, wat dan? Op de campagne-site wordt benadrukt dat kinderen niet meteen uit huis geplaatst zullen worden, en dat er 'hulp' geboden zal worden. Gelukkig maar, want hoogleraar Micha de Winter heeft onlangs betoogd dat mishandelde kinderen vaak beter af zijn bij hun eigen ouders, ook al zijn die niet ideaal. Maar wat voor hulp is dat dan? En waarom trekt de overheid die hulp zo naar zich toe, terwijl die ook in eigen kring geboden zou kunnen worden? In een van de radiospotjes worden grootouders aangespoord om het AMK te bellen, in plaats van aangemoedigd te worden om eens met hun eigen kinderen te praten. Consistent is het wel natuurlijk, die dehumanisering. De middelen om problemen binnenshuis op te lossen worden immers steeds verder beperkt. Pgb's verdwijnen, de ambulante zorg wordt uitgekleed, en kinderen kunnen niet meer rekenen op passend onderwijs. Hoe ver kun je zakken als samenleving? Justine Pardoen redactie@ouders.nl Reacties 1. Eerlijk gezegd schrik ik hier nogal van... Ik snap de strekking van je verhaal en denk dat je er goed aan doet om dit naar buiten te brengen. Ik vind alleen dat je nogal luchthartig doet over kindermishandeling. Kindermishandeling is wel degelijk een groot probleem. En elke week overlijdt er een kind aan de gevolgen hiervan. Wanneer er dan 10 verkeerde meldingen zijn geweest en 1 gemist, tja, ach kind dood, maakt het uit? Dit kun je toch niet bedoeld hebben? Er zijn kinderen die wel gered hadden kunnen worden als er iemand in de omgeving iets gedaan had met de signalen! Soms weet de hele buurt wel dat er iets niet goed zit, maar niemand onderneemt actie.. totdat het volledig misgaat. Dit kan toch ook niet de bedoeling zijn? Ik had het fijn gevonden als je hier wat meer de nadruk op had gelegd. Er moet wel degelijk IETS gebeuren als een kind mishandeld wordt! Dat dit een delicate kwestie is, waarbij ouders niet veroordeeld moeten worden maar geholpen, en gezien, lijkt mij duidelijk. Je schreef: "Wie deze zomer zijn kinderen buiten laat spelen, of hun kleren niet fatsoenlijk wast, moet op zijn hoede zijn. Vooral als je je kind niet snel genoeg naar binnen krijgt om te eten, of om op tijd naar bed te gaan. Hoe harder je kind gaat schreeuwen, hoe meer reden je buren hebben om het AMK te bellen." en: "Dat is dus vervelend voor al die ouders met kinderen die net niet helemaal volgens het boekje functioneren (maar helemaal niet mishandeld worden)." De bovenstaande zinnen uit je artikel laten zien dat we soms inderdaad naar een te betuttelende samenleving gaan. Op consultatieburo's ouders al gecontroleerd worden volgens het 'boekje'. Dat er nog heel veel andere boekjes zijn met net zulke waarheden daar wordt geen tot weinig rekening mee gehouden. Juist in mijn praktijk voor coaching van ouders en kinderen help ik ouders en kinderen zichzelf bekrachtigen in hun eigen waarheid. Maar laat wel duidelijk zijn dat er altijd een gezonde leefomgeving met liefde en aandacht voor het kind geschapen wordt! En daarbinnen zijn er vele mogelijkheden. Dat deze campagne dan de plank wellicht volledig misslaat, maak je daar hard voor, maar doe aub niet luchthartig over kindermishandeling. Greta Krijgsman 2. Wat een vreselijk artikel heeft u geschreven. Het stuit mij vreselijk tegen de borst. U lijkt het belang van mishandelende ouders boven die van het mishandelde kind te stellen. U heeft geen compassie met het kind, wat waarschijnlijk voortkomt uit een beschermde opvoeding. Met die opvoeding is niets mis, maar u lijkt er blind door te zijn geworden. Natuurlijk moeten we niet met z'n allen meteen bellen als het kind van de buren langer huilt dan je zelf zou willen. Maar wat als er wel iets aan de hand is? Ik zie in de praktijk de andere kant. Gezinnen waar wel degelijk iets aan de hand is. Waar de grootouders alles gedaan hebben om hun kinderen in te laten zien dat het anders moet. Waar de grootouders, ooms en tantes verdriet hebben om hun kleinkinderen, neefjes en nichtjes. Waar in sommige gevallen zelfs actie IS ondernomen, aan de bel is getrokken bij diverse instanties. Maar niemand doet iets! Er zijn blijkbaar ook gezinnen die overal doorheen kunnen fietsen. Leraren, huisartsen, schoolartsen, maatschappelijk werkers, niemand kan iets doen. Laten we alstublieft ophouden om Henk en Ingrid te beschermen en ze hun eigen beslissingen laten nemen. Wel of niet bellen met het AMK. Want een melding is nog geen beschuldiging. Dat wordt door anderen beoordeeld. Er zijn teveel kinderen die nu mishandeld of verwaarloosd worden waar niemand naar omkijkt. Dat is onze toekomst. Deze kinderen gaan straks zelf dezelfde weg in, omdat zij niet beter weten. Maar als deze kinderen volwassen zijn, heet het ineens dehumanisering. Terwijl we niet naar ze om wilden kijken toen ze kind waren. Omdat we ons vooral niet met onze buren willen bemoeien. Als je zo graag met rust gelaten wilt worden, ga dan ergens in een woestijn zitten, graaf een put en plant wat maïs. Wat u beschrijft past niet in de huidige 'westerse' samenleving. Ik kijk uit naar uw artikel waarin u het verbod op condooms door de Paus goed praat. Want hij heeft natuurlijk gelijk; als men alleen seks heeft met de eigen vaste partner met als doel het krijgen van kinderen, is besmetting met aids niet mogelijk. (ook niet van deze tijd, toch?) [naam en adres bekend bij de redactie] 3. Ik vind dit zo'n treffend stuk, ik ben het voor de volle 100% met Justine eens! Vooral in het licht van de huidige bezuinigingen waardoor veel mensen hun pgb zullen kwijtraken. Als moeder van twee jonge tienerdochters denk ik heel goed te weten wat er komt kijken bij het begeleiden van jonge mensen op weg naar een zelfstandig leven. Ook denk ik goed te kunnen beoordelen hoe je door bepaalde fases in je leven (ziekte, scheiding, werkeloosheid etc.) tijdelijk minder grip en overzicht kunt hebben, waardoor de energie ontbreekt om je kinderen te benaderen zoals het hoort. De buren zouden er beter aan doen hun huis open te stellen voor kinderen uit hun netwerk die onverwachts aanbellen om te vragen of ze misschien bij jou mogen spelen. Zo'n kind heeft dan de mogelijkheid om in spannende situaties even zijn heenkomen te zoeken in een veilig huis in de buurt, bij een klasgenoot of bekende, terwijl de betreffende ouder een paar uur de kans krijgt om af te koelen en de zaken weer op een rijtje te krijgen. Ook het aanhalen van contacten met dergelijke ouders, zodat ze hun situatie 's kunnen uitspreken vind ik veel menselijker dan direct maar allerlei instanties op zulke, vaak overbelaste, ouders af te sturen. Ik zou Justine willen vragen haar stuk als open brief in te sturen aan onze dagbladen. Lijkt mij een ideaal stuk voor de opiniepagina's. Mijn complimenten! [naam en adres bekend bij de redactie] 4. Heftig hoor, de column van Justine. Ik kan haar goed volgen, maar ze slaat wel wat door naar mijn mening. Ik ga nu een jaar of 25 met kinderen om professioneel en gewoon in de familie. Als ik problemen signaleerde, kon ik niet terugvallen op wat ik in mijn opleiding geleerd had. Ik moest op mijn gezond verstand/intuitie afgaan en vaak stond ik machteloos en deed niets meer dan er voor het kind zijn. Je weet niet of je vermoedens juist zijn, vaak dacht ik dat ik spoken zag en later krijg je dan toch bevestigd dat er wel wat loos was. Het was voor mij onmogelijk in gesprek te komen met de ouders; misschien nu ik wat levenswijzer ben wel. Vraagt wel het uiterste van je sociale vermogens; kan ook niet iedereen. Ik geloof wel dat kinderen bij hun ouders moeten zijn en blijven en in de kracht van een netwerk; dus de moeite jezelf uit te dagen inderdaad in gesprek te komen met de ouders. Toen en nu is dat echter een groot probleem: dat komt niet alleen maar door een schreeuwcampagne van de overheid, maar doordat mensen liever met elkaar chatten op internet dan zich te bekommeren om de buurvrouw. Daarbij, toen en nu, isoleren mensen zich vaak die problemen hebben. Dat maakt het heel moeilijk ze helpend te bereiken. Het ligt dus allemaal erg genuanceerd en hopelijk komt dat bij iedereen aan. Zouden er ook mensen zijn die puur uit pesterij het meldpunt bellen? Vast wel. Ook al ben ik het niet helemaal eens met Justine: goede column! Zet aan tot denken en laat een ferme mening horen. [naam en adres bekend bij de redactie] 5. Niet de campagne tegen kindermishandeling is misselijk makend, dat is het stuk van Justine Pardoen. Met grote verbazing heb ik het gelezen. Naar mijn mening is het alleen maar goed dat burgers wakker worden geschud. En dat kan dan vervelend zijn voor ouders wiens kinderen helemaal niet mishandeld worden, maar als daarmee in andere gevallen kindermishandeling kan worden gesignaleerd dan juich ik dat als moeder van twee kinderen alleen maar toe. Schrijnend is het, hoeveel gevallen van kindermishandeling er zijn. En helemaal schrijnend is het als mensen niets doen. Met de ouders in kwestie praten? Ga toch weg, dat is wel erg kort door de bocht. Ik maak het nu in mijn directe omgeving mee. En geloof me, met zulke mensen valt niet te praten. [naam en adres bekend bij de redactie] 6. Zojuist las ik de column van Justine Pardoen over kindermishandeling. Deze is me uit het hart gegrepen! Prachtig verwoord en de spijker op z'n kop! Hartstikke bedankt. Paula van der Velden (moeder van een "moeilijk", maar niet mishandeld kind) 7. Ik vind het bijzonder jammer dat jullie het probleem doormiddel van deze column naar mijn mening bagatelliseren. Persoonlijk ben ik blij dat er ook via de overheid nu eens EINDELIJK iets gedaan wordt tegen kindermishandeling! De maatschappij doet tegenwoordig lacherig over een heleboel zaken en is naar mijn mening totaal de weg kwijt voor wat betreft normen en waarden. Erg jammer en beschamend! Kindermishandeling komt vaker voor dan dat u denkt. Als ik de statistiek lees dan zit er in de klas van mijn dochtertje zeker 1/2 kinderen die thuis worden mishandeld. En wat doen de meeste Nederlanders, de andere kant op kijken. Ja, echte helden in de maatschappij. Dat zie je al op straat als iemand in elkaar getimmerd wordt doen de omstanders ook niets. Ik vind het goed dat de burgers ook eens tot hun verantwoordelijkheids gevoel worden aangesproken! En laten we de medemens en vooral kinderen toch eens helpen, vanuit onszelf. Dat is de eerste stap! Uw column draagt hier helaas niet aan bij. [naam en adres bekend bij de redactie] 8. Ha Justine, ik heb echt met bonzend hart je artikel gelezen over de nieuwste fase van de campagne. Tsjonge, wat ben ik het hartgrondig met je eens! Ook ik heb met stomme verbazing de zelftest gezien (en gedaan) en wat blijkt: ik mishandel mijn kinderen!! En ik wist het niet eens!! Nee, serieus. Na initiatieven als Stevig Ouderschap en dit soort campagnes, is het vertrouwen dat ik als ouder in de overheid heb naar een nieuw dieptepunt gezakt. En weet je: tussen jou en mij gezegd: ik heb als kind stelselmatig te maken gehad met huiselijk geweld, en WAS het maar zo eenvoudig... Daarom ga ik zo flippen van dit soort simpele campagnes. De werkelijkheid is juist dat ouders de verwaarlozing van hun kind en ander geweld achter de voordeur uitstekend kunnen verbloemen. Die merk je niet op, behalve de juf misschien, of de beste vrienden van het gezin, die aanvoelen dat er iets aan de hand is. Die kunnen in gesprek met de ouders, en daar heb je in eerste instantie geen enkele instantie bij nodig. Sterker nog: dat schrikt veel mensen juist af. Want aangeven, dat doe je met je vijanden, niet met je vrienden. (Nog los van het feit dat het AMK geen reet doet met de melding, ook dat heb ik kort geleden nog ervaren). Voor mij voelt het iedere keer weer als een dolk in mijn rug. De kinderen die in de knel zitten, worden hier namelijk niet mee geholpen. En de ouders die meppen ook niet. De enige die geholpen wordt, is de overheid, die achter een sociale misstand weer een vinkje kan zetten. Campagne gedaan, check! [naam en adres bekend bij de redactie] 9. Nederland is totaal doorgeslagen in de 'kindermishandeling'. Ik vond je artikel top! Kwamen er maar meer van deze artikelen! Ook wij zijn slachtoffers van valse meldingen over mishandeling (door een jaloerse tante). Bureau Jeugdzorg doet niet aan waarheidsvinding en de Raad voor de Kinderbescherming ook niet. En alles wordt klakkeloos aangenomen door de kinderrechter. De verhalen van ouders, vrienden en familie worden totaal genegeerd. Ook naar de kinderen wordt niet geluisterd. Resultaat: Uit Huis Plaatsing en Onder Toezichtstelling. (En BJZ een bonus van €38.000 per kind). Een heel gezin uit elkaar, psychisch mishandelde kinderen door BJZ, en totaal financieel aan de grond. (Jarenlang met advocaat aan de slag, want je probeert van alles.) Het lijkt wel kinderhandel. Ik vind het afschuwelijk voor de 50 dodelijke slachtoffers, maar daar faalt ook de Jeugdzorg. Zij waren al op de hoogte van de problemen, maar durven niet in te grijpen. Kortom: laten we vooral niet de andere soort slachtoffers (onschuldige ouders en hun kinderen) vergeten, door toedoen van BJZ en de hulpverleningsinstellingen. [naam en adres bekend bij de redactie] 10. Wat heeft u weer een schitterend stukje geschreven! Je zult maar door je buren zo'n lettre de cachet hebben gekregen. U weet wel, zo'n brief die je voor de Franse Revolutie kon kopen om je vijanden in de Bastille te krijgen, terwijl je daarna solliciteert naar een baan in het onderwijs. Dankzij minister vd Kamp worden steeds meer databases gekoppeld. Et voila, daar gaat je baan. Terwijl je nooit zult weten waarom je bent afgewezen. Want waar rook is, etc. Dat niet heel Nederland op z'n achterste benen gaat staan bij dit soort berichten, is ongelooflijk. [naam en adres bekend bij de redactie] 11. Erg bedankt voor je spitse en kritische artikel over de hysterische en schuldopwekkende campagne die de overheid is gestart tegen kindermishandeling. Ik vind het schandelijk hoe er op dit moment bezuinigd wordt in de GGZ, terwijl ondertussen deze misselijkmakende, geldopslorpende en wantrouwende campagne van start gaat. Het gaat m.i. allemaal om controle en om angst bij de overheid voor politieke consequenties bij excessen en mishandelingen die (helaas) voorkomen bij kinderen en in gezinnen. Puur politiek eigenbelang. [naam en adres bekend bij de redactie] 12. Wat een verschrikkelijk goed artikel van Justine Pardoen. Het verwonderde mij eigenlijk al, dat er al niet veel eerder aan de bel is getrokken over deze misstanden. Als voormalig medewerker van het AMK heb ik wel degelijk schrijnende gevallen meegemaakt. En niet alleen van mishandelde kinderen, maar juist ook van zeer liefdevolle en betrokken ouders, die volstrekt met een (denkbeeldige) hamer in hun gezicht werden geslagen door een valse, anonieme melding. Buren die overlast ondervonden, of een hak wilde zetten tijdens een burenruzie. Ik ben het dan ook niet eens met de nonchalante bewering dat 9 onterechte meldingen die ene terechte rechtvaardigen. Natuurlijk doet het AMK zorgvuldig onderzoek en zal ook concluderen dat de melding ongegrond was. Of "niet bevestigd", zoals dat officieel heet. Maar ook "niet bevestigd", laat een enorm bittere nasmaak achter. De impact van een melding op een gezin is enorm en heeft mijns inziens juist een averechts effect. Een gezin waarbij geen problemen waren met de opvoeding of verzorging van hun kinderen, voelen zich enorm onzeker geworden en voelen zich enorm vernederd door de telefoontjes van het AMK naar de scholen van de kinderen, het consultatiebureau, de huisarts enz. Een heel goed onderdeel van het onderzoek, maar wanneer je de dupe bent van een valse melder, dan is het alsof je publiekelijk aan de schandpaal genageld wordt. Deze melders ontwrichten juist een gezin. Natuurlijk vraagt het AMK altijd goed door bij anonieme melders en wijst dubieuze meldingen soms ook af. Maar dat voorkomt niet dat valse meldingen nog vaak voorkomen. Of meldingen waarbij er terecht zorgen waren, maar waarbij ouders hulp hebben gezocht. En dan gemeld worden, door zo'n onwetende Henk en Ingrid. Laat, als er al een campagne moet komen (i.d.d. hopelijk niet ten koste van budget voor zorgaanbieders en GGZ), er eentje komen die zich richt op hoe zorgen bespreekbaar gemaakt kunnen worden. Melden kan altijd nog en dan het liefst een open melding, als dat veilig is voor de melder. [naam en adres bekend bij de redactie] 13. De campagne tegen kindermishandeling heeft ook een politiek tintje. Bestuurlijke veranderingen (en bezuinigingen!) lijken ook gemotiveerd door campagnes als deze. Bijvoorbeeld: de transitie van de Jeugdzorg naar de gemeentes en het weghalen van de kinderpsychiatrie uit de gezondheidszorg worden gemotiveerd vanuit een aantal 'stellingen' waarvan het de vraag is of die behalve aantrekkelijk, ook wel juist zijn. Een betere aanpak van kindermishandeling.. Wie kan daar nu tegen zijn? Preventie van kindermishandeling? Graag! Minder medicalisering van problemen? Ook dat klinkt als een aantrekkelijke optie. Zorg dichter bij huis. Eén hulpverlener per gezin. Betere samenwerking.. Wie zou hier allemaal tegen kunnen zijn? Rationele argumenten lijken op dit rooskleurig perspectief voor de toekomst geen enkele invloed meer te hebben. De meeste gezinnen die hulp zoeken zijn geen multiproblem-gezinnen, die de 'grenzen' aangegeven moeten worden. De meeste ouders die hulp zoeken zijn geen mishandelende ouders, en als ze al 'mishandelen' is dat uit onmacht. In veel gevallen omdat hun kind niet goed reageert op datgene wat zij al zo goed mogelijk proberen te doen, normaal opvoeden. Veel ouders hebben al heel vaak het goede gesprek met de buurvrouw of de leerkracht gehad, dat ze volgens de minister vooral wat meer zouden moeten voeren. Wanneer ouders dan uiteindelijk hulp zoeken zijn ze niet gebaat bij nog eens goed gesprek met een andere 'buurt'-hulpverlener of vrijwilliger, maar met een goed onderzoek naar de oorzaken van de problemen en vervolgens een gedegen aanpak. Soms zullen daarbij ook medische diagnoses worden gesteld. Deze minister van Volksgezondheid lijkt het stellen van diagnoses ('medicaliseren') als het probleem te beschouwen. Dit lijkt me net zo vreemd als een chirurg die Röntgenapparaten wil afschaffen omdat ze deze als oorzaak van botbreuken beschouwt. En wat vinden we van een minister die 'melden' en preventie van kindermishandeling als de belangrijkste prioriteit beschouwt, maar vervolgens op het geld voor de behandeling bezuinigt? En soms zullen gezinnen een gespecialiseerde aanpak, verder van huis, of door meerdere hulpverleners nodig hebben. Het nu ingezette beleid biedt de hulpverlening vooral verwarring en chaos met als gevolg hiervan veel onrust, vergaderen en onduidelijkheid voor ouders en kinderen. Omdat er in de transitie ook een bezuinigingsslag verstopt zit is het perspectief van één goed geëquipeerde hulpverlener in de buurt van een gezin alleen maar verder weg aan het raken. Nu al (1 januari 2012) is voor veel jongeren rond de 18 jaar onduidelijk of zij hun lopende behandeling in de GGZ moeten afbreken, omdat ze mogelijk een forse nota op de mat krijgen. Dit zijn de (potentieel) falende ouders van morgen.. Luuk Kalverdijk kinder- en jeugdpsychiater bij Accare (Universiteit Groningen) Justine Pardoen is hoofdredacteur van Ouders Online.