home

forum

chat

thema-pagina's

vraagbaken

video

koopjeskelder

surf-tips

snuffelgids

service

colofon

Actueel   Crisiskind - Archief

Crisis-kind Column over pleegkinderen maart 2001 Moedige moeder We zijn weer uit de wacht. Vandaag, nog maar een paar uur geleden, is ons nieuwe pleegkind gearriveerd. Opnieuw een jongen van 11 jaar. Pim werd twee dagen geleden telefonisch aan ons voorgesteld. Niet echt een crisis binnen een paar uur, maar er werd wel op zo kort mogelijke termijn een plek voor hem gezocht. Lekker joch Overleg volgde, er werd een familiale tafelconferentie gehouden, en we waren unaniem: laat maar komen. Vanmiddag kwam hij, met moeder en plaatser. Een lekker joch, zo is mijn eerste indruk. Wetende dat het lekkere joch ook wel zijn gebruiksaanwijzing zal hebben. Maar die zullen we snel genoeg ontdekken. Wie kan er het beste opvoeden? Wat mij het meest is bijgebleven van de kennismaking, vanmiddag, is de vraag of je als echte ouder ook automatisch de meest geschikte persoon bent om op te voeden. Nee dus. Ooit zag ik een televisieprogramma waarin de moeder van een uit huis geplaatst kind zei: "Ik wil het beste voor mijn kind. En het beste is nu dat niet ik, maar een ander haar opvoedt". Zo'n moeder zag ik vanmiddag. Iemand waarvan ik vind dat ze trots op zichzelf mag zijn. Trots, omdat ze het lef heeft om toe te geven dat ze het niet meer aankan. Dat een ander het – voorlopig – van haar moet overnemen, zodat haar kind krijgt waar het recht op heeft. Een stabiele omgeving en een zo goed mogelijke opvoeding die past bij het kind. Opvoeden gaat niet vanzelf Daarmee wil ik niet zeggen dat wij de aangewezen personen zijn om wel een goede opvoeding te kunnen bieden. Het gaat me enkel om het idee dat opvoeden niet vanzelf gaat. Dat er omstandigheden kunnen zijn waardoor je het zelf niet meer aankan. Dat je durft aan te geven dat je grenzen zijn bereikt, voordat je misschien schade aan je kind toebrengt; emotioneel of lichamelijk. Dat vind ik een bewijs van moed. Hé zusje... En onze Ilja? Die heeft weer een grote broer. Ze vindt het gezellig dat er weer iemand bij is gekomen, en zat na 20 minuten al met hem op de Playstation. Toen ze beneden kwam, zei ze: "Hij zei hé zusje tegen me." Ook zij zal haar plekje weer moeten verwerven in de nieuwe situatie, maar ze lijkt weer zo in die rol te stappen. Mariska Botman p/a redactie@ouders.nl Mariska Botman is 36 jaar, beleidsmedewerker bij de Nederlandse Vereniging voor Pleeggezinnen, en buitengewoon ambtenaar van de Burgerlijke Stand. Getrouwd met Hans (46) en journalist bij een landelijk dagblad. Samen met Ilja, dochter van 6, vormen ze sinds 1999 een pleeggezin. Ze hebben gekozen voor crisis-opvang, een type opvang dat normaal gesproken kort duurt. Voor kinderen die om een of andere reden snel een plekje in een gezin nodig hebben. Deze vorm duurt drie maanden tot een jaar. Bij Ouders Online leest u elke maand de ervaringen van Mariska en haar gezin. Heeft u vragen over pleegzorg, of overweegt u zelf een pleegkind in huis te nemen, dan kunt u mailen naar het bovengenoemde adres.