home

forum

chat

thema-pagina's

vraagbaken

video

koopjeskelder

surf-tips

snuffelgids

service

colofon

Actueel   Crisiskind - Archief

Crisis-kind Column over pleegkinderen juni 2001 De twee-maanden-grens Met Pim (11) ging het hier thuis wel goed, vertelde ik de vorige keer. Maar... de ervaring leert dat een pleegkind na ongeveer twee maanden zijn plekje heeft gevonden. En dan kan er van alles loskomen. Bij de anderen was dat zo. Bij Pim hield ik er rekening mee. En inderdaad. Hij is op de kop af twee maanden hier, wanneer er 'ineens' dingen gebeuren die voorheen niet voorvielen. Ineens is er zomaar een zak snoep leeg. Ineens ligt zijn step uit elkaar gesloopt in de gang. Ineens staat er een pleegzoon op de spoorbaan achter ons huis. En plotseling kleeft Ilja's dievenwerende drankje tegen de ramen (een mix van kruiden, water en tabasco, te plaatsen bij de achterdeur, die echt helpt, want we hebben nog geen dief gezien). Wat gebeurt er toch? Stevig gesprek Bij de eerste twee voorvallen heb ik een stevig gesprek gehad met Pim. Over leugen en waarheid, over iemand kunnen vertrouwen. Vijf minuten heb ik tegen hem aangepraat. Daarna kreeg hij vijf minuten om na te denken. Ineens wist hij zich te herinneren dat hij die zak snoep leeg had gegeten. Dat kost hem zijn zakgeld, want ik wil graag een nieuwe zak terug. Die step, daar wist hij echt helemaal niks van. Vreemd, want één schroef stond keurig op het kastje, en hij was de enige die thuis was die middag. Pim mag dus niet meer steppen, ook niet op Ilja's step, tot hij de verantwoordelijkheid voor zijn eigen spullen neemt, en zorgt dat die step gerepareerd wordt. Consequenties leren kennen Pim heeft erg veel moeite met nadenken voor hij iets uitvreet. Nog moeilijker is toegeven dat hij iets fout heeft gedaan. Dat hij het hierdoor voor zichzelf moeilijk maakt, is iets wat hij hier nu leert. Oorzaak en gevolg, de consequenties van je eigen gedrag leren kennen, dat is de weg die ik probeer te volgen. Dus mocht hij een tijdje niet meer alleen thuis zijn, en moest hij van mij overal mee naartoe. Na het spoor-incident kreeg hij avond-arrest, en een speelverbod voor het terrein waar het spoor langsloopt. En steeds maar weer vertel ik hem: "Als je wilt dat wij je vertrouwen, laat dan zien dat dat kan. En als je eens iets flikt of 'ineens' gewoon doet, zeg dat dan eerlijk." Wat het moeilijk maakt Het werkelijke knelpunt ligt voor mij niet bij zijn gedrag. Ieder kind heeft wel wat; Ilja is ook geen lieverdje. Wat het moeilijk maakt, is dat hij hier maar tijdelijk is. Ik kan wel een heel proces met hem aangaan, maar ik kan het niet afmaken. Daardoor blijft het bij symptoom-bestrijding. Nog vier weken is hij hier. De einddatum ligt bij het ingaan van de zomervakantie. Dat we nog altijd niet weten wat er daarna met hem gaat gebeuren, maakt het er niet makkelijker op. De voorbereidingstijd wordt steeds krapper; een periode van kennismaking met nieuwe pleegouders al helemaal. Als er al een nieuw pleeggezin gevonden wordt. Want ook dat is nog de vraag. Crisisopvang Crisisopvang is onze keuze geweest. Hem hier laten blijven is daarom geen optie. Zien dat het zo moeilijk is een goede vervolgplek voor hem te vinden, maakt het echter moeilijk je verstand te bewaren en je gevoel rond het 'geleur' met een kind niet de overhand te laten krijgen. Waarheen moet het met de wat oudere kinderen die een plek nodig hebben? Waardoor is er zo weinig plaats voor hen? Want deze groep is een moeilijk te plaatsen groep. Voor hen is er een groot tekort aan pleeggezinnen. Terwijl juist zij een stabiel plekje zo hard nodig hebben in de tienerjaren. Zo, dat moest ik even kwijt. Een pleidooi voor pleegzorg en de oudere jeugd. Want al is het soms een raadsel wat er gebeurt in je huis; wat er in je hart gebeurt als je met een kind bezig bent is geen raadsel. P.S. Vandaag kwam Ron op visite. Ons eerste crisis-pleegkind. Hij woont weer in het dorp in een kinderhuis hier. Vanaf het moment dat hij binnenkwam, was het weer als vanouds. Lekker druk. Hij wist alles nog precies. Het geeft een goed gevoel dat een kind, dat anderhalf jaar geleden drie maanden bij je woonde, nog zo graag weer eens komt. Daar doe je het voor. Om ze een fijne, veilige tijd te bieden als startplek voor de rest van het leven. Mariska Botman p/a redactie@ouders.nl Mariska Botman is 36 jaar, beleidsmedewerker bij de Nederlandse Vereniging voor Pleeggezinnen, en buitengewoon ambtenaar van de Burgerlijke Stand. Getrouwd met Hans (46) en journalist bij een landelijk dagblad. Samen met Ilja, dochter van 6, vormen ze sinds 1999 een pleeggezin. Ze hebben gekozen voor crisis-opvang, een type opvang dat normaal gesproken kort duurt. Voor kinderen die om een of andere reden snel een plekje in een gezin nodig hebben. Deze vorm duurt drie maanden tot een jaar. Bij Ouders Online leest u elke maand de ervaringen van Mariska en haar gezin. Heeft u vragen over pleegzorg, of overweegt u zelf een pleegkind in huis te nemen, dan kunt u mailen naar het bovengenoemde adres.