home

forum

chat

thema-pagina's

vraagbaken

video

koopjeskelder

surf-tips

snuffelgids

service

colofon

Actueel   Crisiskind - Archief

Crisis-kind Column over pleegkinderen december 1999 / januari 2000 Hèhè, 't is maandag Sinds 19 november woont Ron bij ons. Een week eerder kregen we een telefoontje; of we ruimte hadden voor een 11-jarige jongen met ADHD en een ontwikkelings-achterstand. Nadat we op de hoogte waren gesteld van de nodige details, zoals de reden van plaatsing, het schoolvervoer en het contact met de ouders, was de beslissing unaniem. We gaan ervoor. Ron, Hans en Ilja Tsjonge, wat kan je blij zijn dat een weekend voorbij is. Vanaf het moment dat Ron op vrijdagmiddag binnenkwam, is het niet meer rustig in de weekenden. Hij heeft duidelijk veel structuur nodig, en kan bijvoorbeeld niet tegen losse beloften als: "Je mag vandaag op de computer..." . In tegenstelling tot onze dochter Ilja, die wel begrijpt wat zo'n belofte betekent, moet Ron exact weten wat hij wanneer mag doen en hoe lang dat gaat duren. Het gevolg is een continuë afwegen van wat je wel of niet belooft. En vooral niet te snel ja zeggen, want je zit eraan vast, en liefst meteen. We moeten wennen aan elkaar, en dat kost energie. Vooral met een kind erbij dat voor twee telt, wat aandacht vragen betreft. En dan moeten we ook nog Ilja's terrein verdedigen. Zij heeft tenslotte de eerste en de oudste rechten. Dat staat voor ons voorop. Op maandag gaat de wekker drie kwartier vroeger dan anders. De school-taxi staat al vroeg voor de deur; hèhè, 't is maandag. Even is het rustig in huis. Grote broer Ilja vindt het in eerste instantie wel heel interessant, zo'n knul in huis. Vooral de spellen van zijn game-boy zijn favoriet. Ron, dat is snel duidelijk, is een prima opgevoede en in zijn hart lieve jongen. Hij kan dan ook wel met Ilja overweg. Maar na een paar dagen krijgt Ilja het toch moeilijk. Je zal ook maar 5 zijn en ineens niet zomaar alles kunnen doen of er zit een ander bovenop die precies hetzelfde wil, of juist het omgekeerde. Voor een kind dat opgegroeid is met een broer of zus is dat normaal, maar Ilja wordt er als enig kind toch maar ineens mee geconfronteerd. Soms moet ze zomaar opeens huilen. Spannende tijden. Ik geef haar nog maar wat extra aandacht tussen de middag uit school, voordat Ron thuis komt. Sinterklaas Ron zal blijven tot eind januari. Dat betekent dat hij ook alle feestdagen bij ons zal zijn. Snel probeer ik te peilen wat hij leuk vindt. Er moeten tenslotte ook voor hem cadeaus komen met Sinterklaas. Dat wordt nog moeilijk, want het enige wat hem echt bezighoudt zijn computers, de gameboy, en cartoons op tv. En het wordt nog moeilijker, want zowel de plaatser als onze begeleidster drukken ons op het hart om het niet te gek te maken. Hij komt uit een gezin waar niet veel aan Sint wordt gedaan, en hem terug laten komen met veel cadeau's levert jaloezie op. Een plek in je gezin Dan besef je ineens waar je aan begonnen bent. Je krijgt niet alleen een kind zonder gebruiksaanwijzing, die je met kunst- en vliegwerk een plek moet geven binnen je gezin, zonder je eigen kind haar rechten te laten verliezen. Je krijgt er ook een hoop geregel en denkwerk bij. Rekening houden met waar hij vandaan komt en straks naar teruggaat, met de contacten met de ouders, met de bel-afspraken, met de plaatser van Ron en de pleegzorg-begeleider die informatie willen. Dan nog de school waar je niets van weet, waardoor hij zonder gym-kleding naar school gaat, of snacks meekrijgt die hij daar niet mag eten. En niet te vergeten: de afspraken met de taxi-chauffeur, omdat Ron drie dagen per week terugkomt op het tijdstip dat Ilja zwemles of judo heeft. Alles moet direct worden opgelost, om het voor Ron duidelijk te houden. Ron en de rest En Ron zelf? Na twee weken heeft die z'n plek wel gevonden. Hij wordt steeds brutaler, laat meer van zichzelf zien, maar begint ook de rust te vinden die hij nodig had. En wij? Ach, het is nu vrijdagavond. Zondag komt de Sint, en dan... is het gewoon weer maandag. Mariska Botman p/a redactie@ouders.nl Mariska Botman is 36 jaar, beleidsmedewerker bij de Nederlandse Vereniging voor Pleeggezinnen, en buitengewoon ambtenaar van de Burgerlijke Stand. Getrouwd met Hans (46) en journalist bij een landelijk dagblad. Samen met Ilja, dochter van 6, vormen ze sinds 1999 een pleeggezin. Ze hebben gekozen voor crisis-opvang, een type opvang dat normaal gesproken kort duurt. Voor kinderen die om een of andere reden snel een plekje in een gezin nodig hebben. Deze vorm duurt drie maanden tot een jaar. Bij Ouders Online leest u elke maand de ervaringen van Mariska en haar gezin. Heeft u vragen over pleegzorg, of overweegt u zelf een pleegkind in huis te nemen, dan kunt u mailen naar het bovengenoemde adres.