home

forum

chat

thema-pagina's

vraagbaken

video

koopjeskelder

surf-tips

snuffelgids

service

colofon

Actueel   1. Versnellen of doorkleuteren?   2. Van groep 2 naar groep 3   3. Kleuters zijn geen schoolkinderen   4. Kleuters leren anders   5. Doorkleuteren = doubleren   6. Wetenschappelijk onderzoek   7. Alsnog naar groep 3   8. Wie heeft het laatste woord?

Onderwijs-dossier – Kleuters (deel 7) 21 mei 2010 Stel dat de school je kind niet wil bevorderen naar groep 3, en stel dat je het daar niet mee eens bent. Hoe beweeg je de school dan om je kind alsnog te laten overgaan naar groep 3? Miriam Lavell geeft een strategie die werkt.   Alsnog naar groep 3 - een stappenplan Miriam Lavell Soms zijn ouders het niet eens met het oordeel van de leerkracht dat hun kind niet kan doorstromen naar groep 3 na de vakantie. Dan is het belangrijk om een gestructureerd gesprek aan te gaan met de leerkracht. Hieronder zal ik aangeven hoe je dat kunt aanpakken. De onderstaande methode is inmiddels al met veel succes uitgetest door deelnemers van het Forum van Ouders Online. Dat is ook de plek om verder te praten over dit onderwerp (in de rubriek Ouders en School). 1. Bereid je voor op een gesprek Het is mogelijk dat je voor jezelf al helemaal helder hebt wat de uitkomst moet zijn van je ontmoeting met school. Toch moet je daar in het overleg met school een beetje afstand van nemen. Een goed gesprek komt van twee kanten en geeft alle gesprekspartners de kans om hun zegje te doen. Dus: geef de school de kans zijn eigen verhaal te doen. Je hoeft de school niet tegen te spreken. Je moet in feite de school de kans geven om je nog te overtuigen, als er maar goede argumenten komen; als je je meteen opstelt als iemand waarmee helemaal niet te praten valt, verlies je. Geef je gesprekspartner dus de kans om zijn of haar eigen mening te geven; stel vragen. Hoor aan. Noteer. Je hoeft niet zelf meteen je mening te geven. Prent deze strategie goed in je hoofd, spreek hem zonodig door met je partner als die ook meegaat, en noteer zonodig de vragen die je wilt gaan stellen (zie ook stap 2). 2. Vragen stellen Probeer antwoord te krijgen op de volgende vragen: wat is volgens de leerkracht/school precies de achterstand van het kind? waaruit is die achterstand gebleken? Vraag om een afschrift van de toetsuitslagen; welke remedie hoort daar volgens de school bij? wat is volgens de leerkracht/school de relatie tussen deze achterstand en het leesproces in groep 3? (Meestal gaat het vooral over lezen - vandaar 'het leesproces'); wat zou de inhoud van het lesprogramma in de doubluregroep 2 zijn? wat zou het streefniveau (meestal voor lezen) aan het eind van de doubluregroep 2 zijn voor uw kind? wat zal volgens de leerkracht/school de winst na doubleren zijn, voor het eindniveau in groep 8? welk concreet bezwaar ziet de school bij doorstromen? 3. Gesprek voeren Ten eerste is het belangrijk om het gesprek zo concreet mogelijk te houden: waarschijnlijk zal de leerkracht/school voortdurend in vage termen over 'het belang van het kind' spreken. Probeer dat concreet te (laten) maken; lukt dat niet, bevestig dan wat men zegt: "Oh, dus het antwoord op mijn vraag welke leerwinst er geboekt zal worden is dat het in het belang van het kind is?" neem dat voor kennisgeving aan en noteer. Ten tweede is het belangrijk om je te beheersen, als er opmerkingen worden gemaakt waar je van schrikt: bijvoorbeeld als de leerkracht/school zegt: "Als u het er niet mee eens bent, moet uw kind van school"; noteer dat zonder commentaar en word vooral niet boos. Aan het einde van het gesprek zeg je dat je de opmerkingen van de leerkracht/school zult laten meewegen in je beslissing. 4. Schriftelijk reageren Als het goed is, heb je nu een lijstje met de voordelen die de school ziet in zittenblijven en de nadelen die de school ziet in doorstromen. Je kunt nu schriftelijk reageren op het gesprek: geef een samenvatting, en som de punten op die de school heeft gemaakt; vervolgens som je op welke nadelen jullie zien in zittenblijven en welke voordelen jullie zien in doorstromen; geef aan hoe doorstromen overeenkomt met de wettelijke voorschriften en hoe zittenblijven een probleem kan zijn voor het behalen van een startkwalificatie (zie ook: Doubleren op de basisschool); geef beslist geen commentaar op het schoolbeleid. Je vraagt niet aan de school om het hele beleid te veranderen. Het gaat alleen maar over jouw kind en zijn of haar onderwijsbelang; geef aan dat jullie als ouders de risico's van zittenblijven groter vinden, dat de voordelen die de school heeft genoemd niet overtuigend in het belang van jullie kind zijn, en dat jullie dus kiezen voor doorstromen. Tot nog toe heeft deze strategie het beste gewerkt en heeft het scholen overtuigd. Er waren geen rechtszaken nodig. Het kind ging (vaak voorwaardelijk, maar toch) gewoon over. Miriam Lavell p/a redactie@ouders.nl Reacties 1. Ik krijg een beetje de indruk dat de tendens van de benadering is ('strategie' genoemd): hoe krijg ik het, kost wat het kost, toch voor elkaar dat mijn kind naar groep 3 gaat. Maar veronderstel nu eens dat een school reageert door een formulier te laten ondertekenen dat men niet aansprakelijk is voor de gevolgen van dit besluit? In zo'n situatie moeten ouders en school toch niet willen terecht komen? Inderdaad is het van belang om over feitelijke gegevens te spreken. Daarbij is het toch wel erg beperkt, zoals in het artikel gebeurt, om te veronderstellen dat het vooral zal gaan over dreigende leesproblemen in groep 3. (Helaas is het zo dat door de voortdurende tendens om rugzakjes te verzamelen voor extra hulp, momenteel het accent nogal ligt op vroegtijdige signalering van dyslexie. Zodat een gesprek over een kind versmalt dreigt te worden tot het lezen leren.) Ik had onder het kopje 'vragen stellen' een soort checklist meer op zijn plaats gevonden. Bijv. Hoe is de taalontwikkeling en het spreken? Hoe is het met de fijne motoriek? Hoe neemt het kind informatie op in de één-op-één situatie? En in de groep? Kent het de kleuren? Kan het tellend drie dingen benoemen? Wat kan er gezegd worden over het sociaal-emotioneel functioneren? Enz. Het artikel eindigt met: "Tot nog toe heeft deze strategie het beste gewerkt en heeft het scholen overtuigd. Er waren geen rechtszaken nodig. Het kind ging (vaak voorwaardelijk, maar toch) gewoon over. " In de eerste plaats is voorwaardelijk overgaan (met de 'dreiging' van terugplaatsing) uit ervaring nogal eens voor zowel ouders als kind emotioneel belastend. Eventuele terugplaatsing is natuurlijk ook helemaal niet de bedoeling van de 'strategie'. De afspraak zou moeten zijn om de situatie aan het eind van groep 3 opnieuw te beoordelen en tussentijds met een frequentie van bijv. 8 schoolweken het contact tussen school en ouders voort te zetten. Met vriendelijke groeten, Janus Crum Antwoord van Miriam Lavell Het komt inderdaad voor dat scholen ouders een formulier laten ondertekenen zoals u beschrijft. Ouders kunnen dat gevaarloos tekenen. De school is sowieso nauwelijks aansprakelijke te stellen, behalve als aannemelijk gemaakt kan worden dat er structureel en langdurig sprake is van slecht onderwijs (Schaapman versus Amsterdam). In die situatie zitten ouders van kleuters nog niet. Het formulier betekent dus niks. We zijn het fenomeen diverse keren tegengekomen op het forum, maar tot nog toe is er niet een leerling geweest die ook werkelijk tegen de problemen aan liep die de school voor zich zag. Ook op dat punt hebben die formulieren nog niks betekend. Omgekeerd zou wel kunnen trouwens. De ouders stellen de school aansprakelijk voor de meerkosten van zittenblijven. Dat kan ook zonder formulier of handtekening van het schoolhoofd. Een brief is genoeg. Die meerkosten zijn er, al doen die zich vooral voor in het vo/mbo. Deze aansprakelijkheidsstelling zal succesvol kunnen zijn in alle gevallen dat de school voor zittenblijven kiest, zonder daaraan een degelijk handelingsplan met aangepaste leerdoelen te koppelen. Daar waar men zittenblijven feitelijk gebruikt om extra leerondersteuning aan de leerling te onthouden. Maar u heeft gelijk, dit is niet het spelniveau dat betreden zou moeten worden. We mogen daarom hopen dat scholen zich een beetje inhouden met die formulieren. De kern van de zaak is dat in de afwegingen die voor zittenblijven gemaakt worden, ook de belangen van het kind na het basisonderwijs worden meegenomen. En op kortere termijn hoort daar natuurlijk vooral ook bij het belang van vroeg lees- en rekenonderwijs, juist voor leerlingen die op dat terrein problemen ondervinden. Zie deze maand het artikel van Hoogleraar Wied Russenaar in Balans Digitaal "Zittenblijven een oplossing bij dyslexie?" (nee dus!) Groet, Miriam Lavell Miriam Lavell is tekstschrijver, politiek adviseur, en moeder van twee pubers. Zelf zegt ze dat ze "wat dominant aanwezig" is in de Forum-rubriek 'Ouders en School'. Haar passie voor het onderwijs ontleent ze mede aan haar slechte ervaringen met de scholen van haar kinderen. Het bovenstaande stappenplan is een bewerking van een tekst die Miriam Lavell eerder postte op het Forum van Ouders Online. De deelnemers aan die discussie waren er zo enthousiast over dat ze voorstelden om de tekst te publiceren als artikel, zodat hij meer ouders kan bereiken.