| home | forum | chat | thema-pagina's | vraagbaken | video | koopjeskelder | surf-tips | snuffelgids | service | colofon |
|
 |
Prijsvraag: de eerste schooldag van het nieuwe jaar
Inzendingen - pagina 1
augustus/september 2003
Hieronder vindt u bijdrage 1 t/m 25.
1. De tweede "eerste schooldag" Vandaag was het dan zover.... mijn grote, kleine jongen gaat voor het eerst naar zijn nieuwe klas in groep 3. Het is voor hem niet de eerste keer dat hij een eerste dag in groep drie beleeft want vorig jaar gebeurde dat ook al, toen echter samen met zijn grote hartsvriend uit groep twee. Gedurende het vorig schooljaar bleek hij het echter niet te kunnen bijbenen en al sinds februari leven we onbewust toe naar deze grote dag. Vooral voor onze zoon was het erg spannend en ik zag dat hij het erg zwaar had deze eerste morgen. Op weg naar school werd hij steeds stiller en bleker en ik zag de tranen branden achter zijn trieste ogen. Oh, konden we dit maar van hem overnemen...Wij konden overzien dat het waarschijnlijk maar één dag zo vreselijk moeilijk voor hem zou zijn maar hij moest die moeilijke dag wel helemaal zelf doormaken. En je kind dan achter te moeten laten bij een overigens hele lieve juf is niet gemakkelijk. Na een dag die voor mij thuis voorbij leek te kruipen stond ik om 15.00 uur op hem te wachten bij school en er kwam een heel vrolijk kind uit school die in deze ene dag een metamorfose leek te hebben meegemaakt Wat een verschil met die ochtend! Hij had het "heel leuk" gehad en sprak al over "wij" als hij over zijn nieuwe klas sprak. Dankzij de begrijpende juf, nieuwe kinderen in zijn nieuwe klas en vooral dankzij mijn dappere jongen zelf gaat hij blijer dan in maanden is geweest en vol vertrouwen het nieuwe schooljaar in. 2. Back to Normal Ik heb geen zin in school, zegt mijn jongste. Ik zie zijn verontwaardige toet al voor mij. Waarom hij wel en ik niet. We zijn zaterdag laat pas terug uit Italie teruggekomen. Zondag was familie, Opa en Oma en de rest opzoeken. In de geest van "He zijn jullie eindelijk terug", terwijl ik denk kon ik er maar blijven daar beginnen de scholen nog niet, is het nog lekker warm. De avonden lekker buiten, luieren,lezen,drinken of gewoon staren helemaal niets doen. Heerlijk. Helaas de plicht roept weer en dus moet Sim naar school. Wil je uitdelen vraag ik. "Liever niet maar als jij het wilt dan moet het maar. Hij begint weer. Wat herken ik toch veel in dit kind, zijn verlegenheid. Ik weet precies hoe hij zich voelt. Ik had er ook last van. Wat zouden ze wel niet denken. Vooral Ze. De anderen. Hoeveel tijd heb ik niet verspilt aan "Hoe zullen ze mij vinden, aardig, stom, dom, lelijk, zal ik wel vrienden maken. Hij ook. De Maandag breekt aan en we hebben besloten dat ik mij zal gaan om met zijn nieuwe juf te bespreken wanneer hij zal uitdelen. Hij gaat naar groep 7, de bovenbouw. De Juf kent hij van gezicht, groep 7 ken hij maar groep 8 nee dan nog een nieuw lokaal. We komen na enig geworstel, zit mijn haar wel goed, heb ik niets vergeten, op het schoolplein aan. Ik zie Juf Sabine al staan ze heeft pleinwacht. Na de hoe was de vakantie en andere verplichte handelingen komen we waar het allemaal om draait. Wanneer kan Sim uitdelen. Vandaag liever niet en morgen ook niet ze wil de klas eerst rustig laten wennen. Prima we spreken af vrijdag aanstaande. Ik draai mij om naar Sim en zeg: "Oke vind jij dat ook goed" Waarop hij mij en Sabine eens goed aankijkt en zegt: Liever deel ik helemaal niet uit maar als het van jullie moet dan moet het maar. Juf Sabine kijkt hem aan loopt naar hem toe legt haar beide handen om zijn wangen zegt: "Je verjaardag niet vieren nou mannetje dan zal ik jje krijgen. Ik ga een feestmut maken en slingers ophangen. We maken er een groot feest van". Hij kijkt haar aan of hij het in Keulen hoort donderen en glimlacht tenslotte verlegen, oke ik snap het ik vind het toch wel leuk om uit te delen. He, he eerste opstakel overwonnen. Ik loop zijn klas binnen, kijk waar hij zit en zeg hem gedag tot 12 uur. Eenmaal weer buiten denk ik:"Zo het is weer begonnen" Ma heb je dit gezien, heb je dat nog gehaald, heb je....... Nu volgende week de oudste nog. Het is weer Back to normal. 3. De broertjes Een paar maanden voor de grote vakantie kregen we te horen dat onze jongste van 4 jaar een plekje had gekregen op de kleuterobservatieschool voor het speciaal onderwijs.Tom(zoals hij heet)heeft een aan autisme aanverwante contactstoornis en kon absoluut niet meekomen op de toen huidige montessorischool.2 weken voor de zomervakantie werd voor onze oudste zoon(8 jaar,Jim)het advies gegeven om ook het speciaal onderwijs te volgen.Al met al een grote impact voor het hele gezin. Eindelijk was het dan zover: ze gingen voor het eerst met de bus naar de nieuwe school.Mama met een brok in de keel en de zenuwen, van gaat dat wel goed, en de broertjes opgetogen, want zeg nu eerlijk, kinderen worden tegenwoordig meestal vervoerd per auto, waardoor de bus echt een spannend avontuur wordt. Maar toen de bus er eenmaal was, begon Tom te huilen: wil bij mama blijven.Jim slaat zijn arm om hem heen, werpt mij een blik toe van: ik zorg wel voor hem.Terwijl hij zelf ook de tranen in zijn ogen had staan.Dit beeld bleef de hele dag in mijn gedachte en toen ik ze `s middags opwachtte, hoorde ik dat Jim zijn broertje helemaal zelf naar de klas had gebracht en pas daarna naar zijn eigen klas ging.En dat doet hij nog steeds.... De 2 broertjes, elk met hun eigen problemen, zo verschillend van aard, samen komen ze er wel. Mariette (moeder van 3 kinderen) 4. Nou leuk hoor... Pim is bijna vier en mag na de zomervakantie naar 'Nikki's school'. Nikki, zijn grote zus van 9 geniet van haar vakantie, die maar niet lang genoeg kan duren. Maar Pim wil graag naar school. In de laatste week proberen we hem voor te bereiden. We gaan gezellig een broodtrommel en tas kopen en tellen de dagen af. Veel besef van de dagen heeft hij nog niet, maar 'nog zoveel nachtjes' betekent toch dat DE dag dichterbij komt. Als ouder vraag je je af hoe zo'n eerste dag zal gaan. Of hij het wel leuk zal vinden, of de eerste dag niet enorm vermoeiend zal zijn. Die gedachten spoken ook de avond ervoor door je hoofd. Het lijkt wel de nacht voor een schoolreisje en als moeder kom ik maar moeilijk in slaap. Pim lijkt zich nergens druk om te maken en slaapt lekker. Maar ja, denk je dan nog... hij weet ook nog niet wat hem allemaal te wachten staat. Door de zomervakantie hebben we niet echt de kans gehad een paar keer te komen 'wennen'. En dan ook de eerste dag tussen de middag al naar de Tussenschoolse Opvang. Spannend allemaal. Als we 's morgens wakker worden is het hele gezin in rep en roer. Het vertrouwde ritme hebben we er nog niet in na 6 vakantieweken. Zijn we niets vergeten? We lopen een beetje chaotisch door het huis. Pim moet er even aan wennen dat hij niet op zijn dooie gemakkie zijn ontbijt op kan peuzelen en beseft dat vandaag de grote dag is aangebroken. Het is een warme dag en bezweet fietsen we met zijn allen naar school. Gedachtenflarden passeren. Zou hij je los willen laten, zou hij niet gaan huilen, zou hij... nou ja bedenk het allemaal maar. Zodra we op school aankomen en de klas binnenstappen is het daar een drukte van belang. We schudden juf Judith de hand. Maar waar is Pim nu? Hij hangt niet aan mijn been, dat is duidelijk. Pim straalt. Hij verkent de klas en loopt van de waterbak naar de poppenhoek, ontdekt de treinen en de speelzolder. We zoeken hem op en tonen belangstelling. Maar belangstelling voor ons heeft hij niet meer. We kijken als ouders elkaar eens aan en schieten in de lach. Nou leuk hoor... we zijn niet meer in beeld. Maar we vinden het prachtig dat alles zo gemakkelijk gaat. En trots zwaaien we nog 1 keer naar Pim en verlaten de klas Weer een nieuwe periode in zijn leven. Beide kinderen gaan nu naar school. En glimlachend fietsen we samen naar kantoor. Pim met een gerust hart achterlatend. Die is op zijn plek! 5. Daar gaat ie... Afgelopen 11 augustus was het dan zo ver. Daan, onze oudste zoon, ging voor het eerst naar school. De basisschool. Nog geeneens 4 jaar maar helemaal klaar voor groep 1. Trots loopt hij naast me. gewapend met een nieuwe, grotere rugzak met daarin de Bob de Bouwerbeker en een geschilde appel. Waar ik dacht (of hoopte?) dat hij het toch moeilijk zou vinden, zo'n hele ochtend zonder mama, babbelt hij als vanouds aan een stuk door. niks zenuwen. niks tranen. Gewoon, naar de basisschool. Samen met al z'n vrienden van de peuterspeelzaal. En terwijl ik manmoedig een brok probeer weg te slikken, zit hij parmantig op z'n nieuwe stoeltje. Klaar voor dit nieuwe avontuur. Leuk, die school! Ach ja, hij was er klaar voor, maar als ik samen met z'n peuterbroertje wegloop van school overvalt me iets weemoedigs. Wat worden ze snel groot, wat vliegt de tijd. Dit was met recht een eerste schooldag. ons eerste kind, voor het eerst naar school. Geen idee of hij het later nog weet, maar mij blijft ie bij. 6. Gelukkig... en even slikken De eerste schooldag van onze 3 kinderen was wel weer even vreemd,want nu ging ook onze jongste telg naar de basisschool. Onderweg moest ik een paar keer denken hoe fijn het me leek om het rijk weer alleen te hebben,maar aan de andere kant leek het me ook erg rustig. Al kijkend naar hem en dan weer realiseren dat hij al weer 4 is en de tijd voor bij is gevlogen. De beruchte; ïk hang de vlag uit" is het echt niet geworden,maar eerder wat zal ik toch eens gaanm doen vanmorgen!!! Wat was het stil die ochtend een beetje te stil. Ik moest telkens even aan hem denken....vind hij het wel leuk? Zal hij mij ook missen,want we zijn toch een hele tijd met ons tweeen geweest. Maar goed aan alles komt een einde,dus ook aan de baby, peuter tijd en nu...op naar het schooltijdperk en het meer gaan werken voor moeders zelf. Saskia van Berkum 7. Beugelbekkie Voor het eerst naar de middelbare school... Hoe spannend was het om dat grote gebouw binnen te lopen. Alleen veel later dan de bedoeling was. Ik had een slotjes beugel en juist op die dag schoot 1 van de slotjes los. Gauw de orthodontist opgebeld en ik kon meteen komen. Dat betekende wel dat ik een groot gedeelte van de eerste introductiedag zou missen. Maar ja, zo'n los slotje is ook niet alles. Toen ik op school aankwam, waren alle groepjes al ingedeeld. Later bleek dat dat op alfabetische volgorde was gebeurd. Ik kwam mijn 2 vriendinnetjes van de lagere school tegen en ben maar bij hun groepje "gegaan". Ik was al lang opgelucht dat ik bekenden zag. We deden allemaal leuke dingen in en om de school. Toen de dag bijna ten einde was, kwam de begeleider van een andere groep een beetje in paniek bij mijn groepje aan. Ze zei : "Jullie zijn het laatste groepje en ik hoop echt dat ze bij jullie zit anders hebben we een probleem". Wat bleek? Had mijn moeder opgebeld om te zeggen dat ik de huissleutel was vergeten en dat ik naar mijn oom en tante moest om die op te halen. Ik was alleen nooit aangekomen bij het groepje waar ik hoorde en ze dachten dat ik onderweg een ongeluk had gehad. Zaten ze helemaal in de stress en ik had de dag van mijn leven. Uiteraard heb ik met een kop als een boei mijn excuses aangeboden en me voorgenomen om me altijd netjes te melden. 8. Met zweet op de bovenlip naar school Mijn dochter vond het wel weer leuk om naar school te gaan. Ze ging namelijk naar een nieuw lokaal, in een combinatieklas : groep1/groep 2 en met twee nieuwe juffen. Maar het leukste was toch wel dat mama haar bracht met haar pasgeboren broertje van 4 weken oud! Mama daar in tegen vond het wat minder leuk, want hoe doen we dat met de fles geven. Om de drie uur. Dus zo uit kienen dat we niet met een gillende baby bij school staan. Maar ja, baby's hebben daar geen boodschap aan en onze knul kwam dus 's-ochtends voor zijn 1e fles om 05:30 uur.. dus ja hoor om 8:30 uur zou hij dus weer moeten drinken. Dat was dus brullen in de nieuwe klas van zijn zus. Helaas had hij ook de hele dag last van darmkrampjes. 's-Middags kreeg ik een versleten dochter thuis. Eerste schooldag leuk? Nou nee, dit jaar maar snel vergeten. 9. Moeders liet een traan Nou daar ging hij... nog geen 4 jaar en toch al naar groep 1 van de basisschool. Ik heb het over mijn zoontje Sven, geboren op 23 september 1999. Een lekker ding, spontaan en vrolijk, maar ook heel goed gelovig en naief. Natuurlijk kan je dan zeggen welk kind niet. en dan heb je ook gelijk. Maar dit is mijn kind en mijn kind ging naar de basisschool. Nix aan de hand op zich, maar voor mij wel. Sven is de jongste zijn grote broer Stan zit al op school en is ook al 6 jaar en gaat door naar groep 3. En daar ligt ook het probleem, denk ik. Ik vind het geweldig dat beide kids het zo goed doen op school maar moeders voelt zich best eenzaam ik had het nooit verwacht van mezelf ik ben altijd heel nuchter maar jonge jonge wat was het stil in huis die eerste twee dagen. Maar goed, ik heb me vermand ik vind het nog steeds stil in huis... Te stil... En ik ga maar snel proberen of ik aan de slag kan. Hahaha. Of ik me aan stel? Ik vind van niet maar u mag rustig zeggen van wel hoor. Ik kan het me voorstellen. 10. Traantjes Aan mijn eerste schooldag heb ik geen trauma aan overgehouden, dus dat zal wel prima zijn gegaan. De eerste schooldag van mijn eigen kinderen daarentegen waren voor hen geweldig maar voor mij traantjes en wachten. De tijd ging zo langzaam die dag. Maar dat was niet alleen bij de eerste schooldag, maar bij alle eerste dagen. Ook van de hogere scholen en zelfs de eerste dag van militaire dienst. Het is zo dubbel. Je bent trots op je kids maar ondertussen voel je je zo triest. Moeders. Dan komt de oma-tijd. Nou, die poepjes hoef je gelukkig niet zelf af te leveren. Alleen mijn oudste kleinzoon heb ik naar school gebracht toen die naar de hogere school ging. Wat hij aan boeken moest sjouwen, hij bezweek bijna onder het gewicht. Maar het ergste moet nog komen. Onze kleindochter gaat 1 september voor het eerst naar de creche. Ze is namelijk nogal eenkennig. De zakdoeken liggen al klaar. 11. Spanning, leuk of niet Ik ben zelf naar school gegaan in Australië. Daar begon ik met 4 jaar (de officiële leeftijd is 5 jaar), maar de school had leerlingen nodig om een extra leraar te krijgen, en ik was zo bijdehand en wou heel graag met mijn broer naar school. Voor die tijd had ik vaak staan huilen aan de trap: waarom mog hij wel en ik niet? De eerste dag, daar herinner ik me niet zo veel van. Maar ik voelde me wel heel groot. De hogere school begon met de 7de klas, van een school met 100 kinderen ging ik naar een school met wel 600, en omdat ik zo vroeg was begonnen was ik ook nog de jongste op school. De zenuwen waren niet te houden, mijn moeder liep met mij mee naar binnen om alles te regelen, samen met de 150 andere nieuwe kinderen, en ik zag alleen maar al die grote leerlingen om mij heen. Ze hingen over de balkonnen en wijzde naar ons, ik had alles willen doen om te vluchten. In Australië hebben wij school uniformen, wat ik nu eigenlijk wel makkelijk zou vinden met mijn kinderen, maar daar waren ook problemen mee op die eerste dag. S'avonds moest mijn moeder aan het werk mijn rok korter te maken, ik moest korter sokken, en mijn schoenen waren niet dezelfde als iedereen. Ik wou verdwijnen in de massa, en zo snel mogelijk. Nu zijn mijn eigen twee dochters begonnen met de basisschool. De oudste zit nu in groep 3 en heeft vanaf de eerste dag alleen maar ernaar uitgekeken om naar school te gaan. Terwijl ik met een knoop in de maag met haar naar school ging op haar eerste dag, tien kusjes gaf en niet te snel de klas wou verlaten, zwaaide ze vluchtig naar mij en zij "Mama, je moet gaan, kijk, alle andere mamas zijn al weg". En toen bestond ik eventjes niet meer voor haar, ze was helemaal opgenomen met wat ze nu allemaal zou meemaken. Onze tweede dochter begon met school een jaar later, zij was toen vreselijk verlegen en dat was dus wel een beetje een drama. Vreselijk huilen dat ik haar zomaar alleen achter zou laten, met al die vreemde mensen. Ik moest weg, maar had het liefste haar meegenomen om nooit meer terug te gaan. Thuis liep ik op een neer voor een half uurtje, en toen belde ik om te vragen hoe het ging. De juf was blij om mij te laten weten dat zodra ik weg was waren de tranen ook opgedroogd, en ze deed nu lekker mee, geen enkel probleem. En zo worden je kinderen ineens groot. Ik ben blij te vertellen dat ze het nu allebei hartstikke leuk vinden op school, en naar de laatste grote vakantie telde ze de nachtjes af tot dat ze weer naar school mochten. 12. Vertel nou wat! Onze dochter (4 jaar) heeft een behoorlijk eigen willetje. Als iets niet lukt zoals zij wil dan vliegt er van alles door de kamer met soms wat gegil er achteraan. Soms wordt je er een beetje moe van. En nu is ze van de week 4 geworden: op de eerste echte schooldag. Dus dubbel feest? Terwijl ik thuis zit en haar geen moment uit mijn gedachten heb (hoe zal ze het hebben, zou ze al ruzie hebben met andere kinderen, huilen, zal ze haar broek los krijgen als ze naar de WC gaat?) wordt het toch nog 10 voor 12. Ik race naar de school en daar komt m'n grietje hoor: Gewapend met rugzak en een ontzettende brede smile tussen de andere grote kinderen heeft ze mij direct in de gaten. Hoe is het gegaan lieverd? Meer dan goed krijg ik er niet uit. Van de juf krijg ik echter een bevestiging dat het goed ging, ze heeft wel wat moeite met regeltjes (O ja?). De rit naar huis krijg ik er niets uit. Ook thuis niet, 's middag s niet en 's avonds eigenlijk ook niet. Geen zin om wat te vertellen. Ik pak haar beet, begin te kietelen en zeg: vertel nou wat joh! Ze begint heel hard te lachen: Neeeee, ik vertel lekker toch niks! 13. Dopje Ik werd 6 jaar, in maart 1964. De zomer daarna ging ik voor het eerst naar school. Mijn moeder bracht me. Het was een donker gebouw, ik voelde me ook donker. Mijn vader was nog niet zolang daarvoor overleden, vrij plotseling en dat associeerde ik met donker. Ik moest mijn jas op hangen in de gang en ook daar overheerste het donker. Met een inmiddels bekende beklemming om mijn hart stapte ik het klaslokaal binnen. Het was daar wel wat lichter, maar mijn moeder mocht niet mee. De juffrouw met heel licht, wit grijs haar bracht me naar een tafeltje; daar konden twee kinderen aanzitten. De plaats naast mij was nog leeg. Aan verscheidene andere tafeltjes zaten al kinderen. Velen daarvan huilden. Ik niet. Mijn keel was dichtgeschroefd, mijn vader was doodgegaan en ik leefde nog steeds, mijn moeder mocht niet met mij mee de klas in. Dat zou ik misschien ook wel overleven en anders maar niet. Op dat moment zat ik daar niet zo mee. Daar kwam de juf aanlopen met een meisje, ze moest naast mij zitten. Ze had een groene trui aan met een witte streep erover en een lange paardestaart. Nadat ze was gaan zitten keek ze mij, zoals ik dat later natuurlijk pas interpreteerde, onbevangen en zonder een spoor van verdriet of angst aan en zei: "Hallo, hoe heet jij? Ik heet Dopje". Zonder dat ze het ooit heeft geweten heeft Dopje, die naar later bleek helemaal geen Dopje maar Jobje heette, mij op die dag, door haar onbevangenheid en duidelijk zichtbaar vertrouwen, mij een gevoel gegeven dat het ergens allemaal toch nog wel goed zou kunnen komen. En met dat gevoel ben ik mijn schoolcarriere begonnen. Vele diploma's en schooljaren later kan ik zeggen dat het inderdaad wel goed gekomen is, maar op de achtergrond blijft de beklemming. Mijn vader bleef dood en dat is nooit meer goedgekomen. 14. De rugzak Het is zover, na een best lange zomervakantie van lekker niets doen, luieren en je al best heel wat voelen, je gaat immers naar het voortgezet onderwijs, komen de laatste vrije dagen in zicht. Boeken kaften, na eerst leuk en natuurlijk ook "stoer" kaftpapier te hebben uitgezocht denken we samen aan het karwei, wat achteraf erg meeviel, veel werkboeken tegenwoordig, te beginnen. Maar wat we samen zouden doen doe ik dus alleen, niet omdat jij het niet wil, maar omdat ik het eigenlijk zelf weer zo leuk vind om te doen, jeugdsentiment, nostalgie, wie zal het zeggen. Genietend van het opfleuren van de boeken met het leuke kaftpapier eromheen, merk ik dat ik ook alle truukjes en lastige dingetjes bij het kaften weer zo tegenkom en herken, grappig is dat! Ook zie ik ineens weer voor me hoe ik zelf vroeger boeken kafte op de grond van mijn kamer, muziek lekker hard aan en toch ook altijd genietend van het leuke kaftpapier. In mijn herinnering had ik echter alleen veel en veel meer te kaften, maar mis het effect van een tuimelaar, voorover hangen en in balans blijven en dan fietsen, gelukkig hoef jij maar een klein stuk, je zal zo 10 kilometer moeten trappen met wind tegen. Ik weet zelf nog goed het gestoei met zo'n degelijke leren schooltas, die altijd scheef zat op je bagagedrager en die je al fietsend nogal eens recht probeerde te trekken bij elkaar, redelijk gevaarlijk overigens. Regelmatig moest je ook stoppen omdat het echt misging en je liep door het gewicht helemaal scheef en na een paar dagen had je al eelt op je handen. Gelukkig zijn er op school de lockers tegenwoordig, dus op school kan je je lasten verlichten, maar het blijft een feit dat je van en naar school een aardige rugzak op je rug meedraagt en dat is geen kleinigheid. De eerstejaars, oftewel, de brugsmurfen, brugpiepers, brugmuggen, brugalgjes of wat voor een mooi benaming hier ook voor is, zijn ook echt herkenbaar aan het mega gewicht. Moeten per definitie nou de jongsten het meeste sjouwwerk verrichten? 15. Sprong in het duister Ruim 4 jaar geleden werd ze, 7 weken te vroeg, geboren. De allereerste stap in een nieuwe wereld. Eerst was er alleen de couveuse, toen ook een mama en papa met wie je kon "buidelen". Daarna een wieg en mama om te drinken. Thuis was er een ledikant op je eigen kamertje en een thuis met mensen die van je hielden. Ook kwam er even een ziekenhuisje aan te pas, maar je mama bleef bij je, dag en nacht. Je mama kreeg nog een kindje, moest daarvoor een paar dagen weg, maar gelukkig had je je papa nog. En zo werd je voor de eerste keer de grote zus, van een klein mensje dat jouw zusje werd. Je ging voor het eerst naar vreemden, de peuterspeelzaal, waar je het overigens erg naar je zin had. Er werden wat juffen gewisseld, maar je paste je goed aan. Nog een ziekenhuisje, maar gelukkig voor een goed doel: beter horen en wat minder vaak verkouden. De eerste keer sinterklaas en kerst zijn allang verleden tijd, de eerste hapjes, tandjes, stapjes, woordjes zijn we allang voorbij. En dan voor het eerst naar "de grote school". Je vindt het allemaal geweldig, met je beste vriendin naar je nieuwe juf, kan het nog mooier? Je geeft je jufrouw netjes een hand en rent naar een plaatsje, je mama en je zusje geven je nog een dikke knuffel, een laatste zwaai bij de deur, maar je ziet het al niet meer, zo druk ben je. Buiten sta ik nog even voor het raam naar je te kijken en dan ga ik maar, samen met je zusje, naar huis. Weer een sprong in het duister. En niet alleen voor jou. 16. Gummetje De eerste schooldag van onze zoon Marc in groep 3 was voor Marc absoluut het einde. Toen ik om 12.17 uur belde om te vragen hoe het was gegaan, of hij een leuke juf had, leuk lokaal had, leuke dingen had gedaan, wist Marc echter maar één ding te vertellen: Mam, ik heb een eigen gummetje!! Dat hij ook een eigen tafeltje had, een eigen kleurdoos, potloden, etc. was totaal niet belangrijk. Het enige wat voor hem telde was een eigen gummetje. Hoezo dure kado's kopen, een gummetje is genoeg. 17. De vlag uit! Vorige week was het zover : De eerste schooldag van onze 4 jarige dochter ! De hele mensheid staat op zijn kop. Het is even wennen voor de moeder van een nieuwbakken schoolganger. Vier maal op een dag een ritje heen en weer naar school, al dan niet op de fiets. De grootste verbazing bij het ontvangen van een vriendenboek, het grut kan zelf nog niet lezen en/of schrijven, maar wij zijn al invulslachtoffer voor we 't weten. Talloze moeders van al-schoongaande kleuters vragen me of ik het niet vreselijk vind dat ze naar school gaat en of ik het droog heb gehouden mbt verdriet bij het afscheid. Tot een ieders afschuw meld ik dat ik het heerlijk vind en de vlag al uit hangt... Na 4 jaar de combinatie van part-time werk en een peuter thuis, is het fantastisch om de spaarzame momenten die ik dan thuis heb even lekker alleen te zijn. (Ik vind het trouwens ook erg gezellig om tussen de middag de schoolverhalen aan te horen, wie ze wel of niet leuk vind enzo , ben nog niet helemaal een ontaarde moeder.) 18. De eerste schooldag van mijn zoon Johan Mijn zoon Johan (11 jaar, zit nu in groep 8)heeft veel problemen gehad op 3 scholen, totdat ze in januari 2003 erachter kwamen dat hij meer- tot hoogbegaafd is. Nu is hij 18 augustus begonnen op zijn vierde school (waar ze ervaring hebben met dit soort kinderen) en hij vindt het fantastisch. De eerste dag waren we allebei heel erg zenuwachtig. Johan was ook bang en had maar een klein beetje zin om naar weer een nieuwe school te gaan. Ik had, toen ik hem weggebracht had, ontzettende hoofdpijn. Ik heb de hele dag ongeveer niets gedaan. Alleen maar wachten eigenlijk totdat het tijd was om hem weer op te halen. Toen ik hem ophaalde na schooltijd, kwam hij met een stralende glimlach naar buiten. Hij had het ontzettend leuk gehad. Hij had al wat vrienden gemaakt en hij zat in een groepje met hele leuke kinderen. Ook heeft hij een ontzettend aardige juf die hem begrijpt. Ik was zo blij dat ik wel kon dansen van blijdschap. Misschien hebben we nu eindelijk een school gevonden waar ze hem begrijpen, hem kunnen helpen en waar hij een goede basis krijgt voor later. 19. Eindelijk terug naar school?! Eind juni 2003... de laatste schooldag... Wanneer wij onze oudste dochter (4 jr) gaan ophalen aan de kleuterschool, kan ze niet snel genoeg thuis zijn. Ze wil zo rap mogelijk aan de grote vakantie beginnen. In telegramstijl worden we op de hoogte gebracht van haar plannen: de Efteling, Plopsaland, een weekje bij oma en opa slapen, de kinderboerderij ,... De komende twee vakantiemaanden worden met militaire precisie in een half uurtje doorgenomen en gepland. Wij zullen weten wat te doen... Eind augustus 2003... de laatste vakantiedagen... (oef ?!) Het ongelofelijke verlangen om de schoolpoort een tijdlang dicht te houden heeft plaats gemaakt voor het tegenovergestelde gevoel. Deze laatste dagen kan de tijd niet snel genoeg vooruit gaan... Elke dag worden we met aandrang gevraagd wanneer het nu eindelijk terug school is. De vakantie heeft namelijk lang genoeg geduurd... De tijd is rijp om het arsenaal aan schoolmateriaal te vernieuwen. Nieuwe rugzak (van Winnie The Pooh dit jaar), nieuwe kleertjes,... want ik moet er toch mooi uitzien ? Het ongeduld groeit... Na vandaag nog zes keer slapen en dan mag onze oudste meid naar de tweede kleuterklas, tot heel groot genoegen van zichzelf. Eindelijk terug leuke dingen doen met vriendjes en vriedinnetjes. Kunnen mama en papa weer tien maanden lang hun batterijen opladen tegen de volgende grote vakantie... ! 20. Mijn moeilijkste schooldag Mijn eerste schooldag in de eerste klas begon een maand later dan voor de rest van de kinderen. Ik had encefalitis (hersenontsteking) gehad als complicatie van de waterpokken en daardoor een tijd in het ziekenhuis gelegen. Iedereen had dus al een plaatsje in het lokaal, en de boel draaide al aardig toen ik erbij kwam. Ik werd door de directeur gebracht en voorgesteld aan de klas en kreeg een plaatsje toegewezen. Na een uurtje of zo moest ik naar de wc, en vroeg of dat mocht. Ja hoor zei de juf, daar achter in de gang is het. Minutenlang heb ik door die gang gedwaald, zonder dat ik het toilet kon vinden, en op een gegeven moment besloot ik maar terug te gaan omdat het vast wel te lang duurde. Stilletjes kroop ik weer in mijn bankje, maar ja, na een tijdje was heen en weer wiebelen niet meer afdoende en jawel hoor, daar plaste ik als grote meid in mijn broek. Tranen natuurlijk. Maar je was toch geweest? zei de juf, en ik moest tot mijn verdere schaamte bekennen dat ik de wc niet had kunnen vinden. Ik woonde in dezelfde straat dus mocht meteen naar huis lopen, met naar mijn gevoel alle ogen op me gericht. Later heb ik nog veel meer eerste schooldagen gehad, we verhuisden nogal vaak namelijk, maar zorgde er altijd voor dat ik tenminste wel wist waar de wc was! 21. Zo groot! Helemaal alleen De kleuterkeet gedag gezegd Maar ik voelde mij niet groot Wat wilde ik toch graag naar huis Maar toen de schooldag om was Ik was inderdaad al bijna 6 22. Waar ben ik aan begonnen?! Onze zoon Niels is voor het eerst naar school! Hij stond te trappelen om te gaan. Zijn moeder had er meer moeite mee. Maar goed, alles went. Behalve het overblijven. Niet van Niels, want die redt zich wel, maar zijn moeder... die moet het nog een beetje leren. Er waren te weinig ouders, dus vooruit, een mooie manier om een steentje bij te dragen. Zusje Sandy van twee en half ging ook mee. Maar zo zat ik in de klas van mijn zoontje of ik werd al gevraagd in te vallen bij een andere groep. Daar zat ik dan met (maar) zeven zeer zelfstandige minimensjes. Ik geloof dat ik mijn eerste overblijfdag niet zo goed heb gedaan als Niels. Niks alles onder controle; de kinderen vertellen wel hoe het moet. Iederen naar buiten na het eten. Gelukkig dat ging beter. Ik dacht toch even 'waar ben ik aan begonnen'? Maar als mijn kleine grote knul zich kan handhaven dan moet ik dat toch net zo goed kunnen? Het went wel, werd gezegd, dus op naar de volgende keer. 23. Lief kind Mijn dochtertje van vier en een half ging vandaag voor het eerst naar groep 1. Voor de vakantie had ze de kleur paars op het stoeltje want ieder kind krijgt een kleur in de groep. Steeds als de grote vakantie is geweest, krijgen ze een andere kleur en nu kreeg ze groen en ze was zo blij, ze voelde zich echt iets groter. De hele vakantie was ze zo vervelend en brutaal dat ik echt zo iets had van "je mag nu wel weer naar school" en vandaag kwam ze uit school en ze was al weer een stuk liever. En ze was vandaag ook zo blij want er kwam een meisje in haar groep, die kwam van de crèche waar zij ook gezeten had, en die was zo verdrietig, want ze wou weer naar huis want ze vond het toch wel eng. En ik vroeg aan mijn dochterje: "hoe is het gegaan met haar?" en ze zei: "ik heb samen met een ander meisje (die heeft ook bij hun op de crèche gezetten) met haar gespeeld en toen was ze zo over haar angst heen". Dat vond ik zo lief, dat ik dacht: daar verdient ze een snoepje voor. 24. De verrassing Ik haal mijn zoon op van school. Het is zijn eerste schooldag in groep 2 en ik ben benieuwd hoe hij het heeft gehad. Ik word echter meteen weer herinnerd aan zijn vaste ritueel dat ik door de vakantieperiode ben vergeten. "Mam, heb je een verrassing?" Hij is gerustgesteld en kan nu verder vertellen over zijn dag. Een verrassing is iets lekkers, meestal een snoepje. Waarom hij ermee begonnen is het een verrassing te noemen, weet ik niet, maar wij doen dit toneelstukje en dat voelt prima.Gelukkig heb ik nog wel iets leuks thuis liggen dat als verrassing kan dienen. "Mam, wat is het?" Hij slaat zijn handen voor zijn ogen en gaat achter het gordijn staan. "Kom maar!" zeg ik met mijn verrassingsstem. Hoopvol kijkt hij vanachter zijn handen. Met een zwaai laat ik hem de nieuwe Donald Duck zien die ik net voor hem heb gekocht. Onmiddellijk slaat zijn blik om naar teleurstelling. "Neeee, mam" pruilt hij, "je zei toch dat je een verrassing had?" Ik maak de fout om hem nu te willen uitleggen wat een verrassing is.
"Als je een verrassing krijgt, dan moet het een geheimpje zijn, dat je niet weet wat je krijgt, dat is het leuke eraan", probeer ik. Hij kijkt me boos aan. "Nee, mam, een verrassing is een verrassing, je begrijpt me niet!" Ook zo'n leuke; niet je begrijpt het niet, maar je begrijpt me niet. Feilloos voelt hij aan dat het iets van hem is. In mijn wereld mag een verrassing een geheimpje ofzo zijn, in de zijne bepaalt hij het zelf wel. Ik probeer het nog een keer. "Sas," hoor ik mezelf met mijn uitlegstem, "een verrassing betekent dat je..." Maar het wordt nu echt drama, zie ik. Dikke tranen rollen uit zijn ogen. "Oke dan," geef ik me gewonnen, "dan pak ik nu de échte verrassing." Meteen rent hij weer achter het gordijn met zijn handen voor zijn ogen. Ik pak snel een snoepje uit de kast. "Kom maar!" Met een even hoopvolle blik als daarnet kijkt hij me aan. Elke keer verbaas ik me weer over de snelheid waarmee hij van emotie kan wisselen. "Wat is het? wil hij weten. Ik haal een beetje simpel het snoepje achter mijn rug vandaan. Het is tenslotte geen verrassing meer voor hem. Maar het maakt hem niet uit en hij pakt het aan met een dankbare glimlach. Intens genietend gaat hij op de bank zitten. We hebben ons ritme weer te pakken. "Mam?" 25. Alwéér naar school? Eindelijk was het zover, onze zoon Stijn (in mei al 4 geworden, maar door plaatsgebrek pas in het nieuwe schooljaar 'aan de beurt') was gedurende de gehele vakantie al klaargestoomd voor het grote werk. "School, dat is pas voor grote jongens, kijk maar naar je crèche-vrienden Jules & Eline" (die al eerder naar de grote school waren vertrokken). Afijn, veel verhalen over school en wat je daar allemaal wel niet leert, en redelijk gespannen hebben we ons kind afgeleverd bij de school, na een kort kennismakingspraatje en een paar hele dikke knuffels en zoenen verlieten we met een brok in de keel het lokaal. Om 15.00 zagen we een vrolijk huppelend ventje die een hele leuke dag gehad bleek te hebben, vrolijk kwebbelend over alle nieuwe en spannende dingen die hij op school had meegemaakt. Een hele opluchting , en de rest van de dag verliep dan ook soepeltjes. De volgende morgen maakte ik hem wakker, en maande ik hem tot haast omdat we tenslotte niet te laat moesten komen op onze tweede schooldag. Verwonderd keek hij me aan: "Moet ik nou alwéér naar school?", riep hij hoogst verbaasd. "Ik ben toch gisteren al geweest?..." Door naar pagina 2. |
||||||||||||||||||||||||||
Copyright © 1996-2010 Ouders Online, alle rechten voorbehouden
Uitsluiting aansprakelijkheid | info@ouders.nl
Pagina voor het laatst bijgewerkt op: 7 maart 2007