| home | forum | chat | thema-pagina's | vraagbaken | video | koopjeskelder | surf-tips | snuffelgids | service | colofon |
|
 |
Prijsvraag: de eerste schooldag van het nieuwe jaar
Inzendingen - pagina 2
augustus/september 2003
Hieronder vindt u bijdrage 26 t/m 51.
26. Juf Joke Ze heeft het er al bijna een jaar over, denk ik. "Als ik 4 ben, dan ga ik naar de basisschool!" Iets leukers kon ze zich eigenlijk niet voorstellen. Wij vertelden haar dat we eerst naar Frankrijk op vakantie zouden gaan, dat ze daarna jarig zou zijn en dan na de vakantie... naar de basisschool! Iedereen die het maar horen wilde, kreeg van Ilse een mooie versie van dit verhaal. De Frankrijk-vakantie was geweest. "Mag ik nu naar de basisschool?" Nog niet dus. Wat duurde het lang voor haar.
Was dit nu mijn Ilse, altijd haantje de voorste, en ze durfde niet? Ik begreep er niets van. Juf probeerde haar nog gerust te stellen, maar het was niet goed. Ilse stamelde iets van: "Dit is juf Joke niet, en dit is niet de basisschool". Oh. Nou, weet je wat we doen: we gaan even een rondje lopen door de school. Bij een ander lokaal vertelde ze dat dát de klas was van juf Joke, en dat ze dáár naartoe ging... Het bleek dus dat er twee juffen waren met de naam Joke, en dat mijn dochter de andere juf en de andere klas in gedachten had gehad! Toen dat eenmaal was opgehelderd, wilde ze wel mee naar het eerste lokaal. Wij naar binnen.... Spannend hoor, ook voor moeders. Ze mocht meespelen met twee meisjes in de poppenhoek. Mama ging samen met broertje Sander even wat drinken. Later mochten we weer in de klas komen bij het kringgesprek. Bij het kringgesprek had Ilse alle praatjes en was ze absoluut niet verlegen. Ze wilde wel drie keer wat vertellen en het "op haar beurt wachten" was toch wel erg moeilijk.... Op een gegeven moment zei ze: "Ga nu maar naar huis hoor, mama". Na een dikke kus gingen we dus naar huis. Gelukkig vond ze het leuk, want eerlijk gezegd vind ik het ook wel erg lekker om een paar uurtjes per dag "de zorg" over te dragen aan een ander, en te genieten van mijn andere kind! 27. Mijn stoere boy "Hoi, hoi - hoi, hoi - Jochem is een stoere boy" klinkt het regelmatig uit het mondje van mijn zoontje. Hij voelt zich enorm groot met zijn 5 jaren. Praten over hem als horende bij de kleintjes is voor hem een taboe en nee hij zit niet bij de kleuters, maar gaat vandaag naar groep 2! De avond voor de eerste schooldag klaagt Jochem over buikpijn. Een beetje extra aandacht van mama en het is al gauw over. Om 4 uur 's nachts hoor ik een stemmetje naast mijn oor: "Mama mag ik bij je slapen, want er zit een mug op mijn kamer!". Jochem komt 's nachts alleen naar mij toe als hij me extra nodig heeft. Vorig jaar gebeurde dat nog wel eens toen zijn papa net was overleden, maar tegenwoordig wint zijn stoere ik het meestal van het zachtaardige jongetje, dat hij eigenlijk is. Toch gaat hij gretig in op mijn uitnodiging om aan de andere kant te komen liggen. De volgende ochtend moet ik hem wakker maken. Direct weet hij weer wat er staat te gebeuren en meldt dat hij niet naar school wil. Ik ga hier niet op in, maar maak zijn grote zus Kim van 10 jaar wakker, smeer de boterhammen, pak alles in voor de overblijf en naschoolse opvang, neem de lijsten mee voor de leraren met alle telefoonnummers en daar gaan we. Jochem is de eerste in de klas, voor mij gemakkelijk want dan kan ik nog wat aanwijzigingen meegeven aan de 2 geheel nieuwe juffen. Jochem zit er wat verloren bij en de kleine kletsmajoor doet zijn mondje pas weer open als zijn vriendje 10 minuten later binnenkomt. De stoere boy is weer helemaal terug! Aan het eind van de middag haal ik hem en zijn zus op bij de nieuwe buitenschoolse opvang. Door de wachtlijsten ben ik dit jaar genoodzaakt gebruik te maken van 2 verschillende opvangcentra, dus de kids moeten zich voortdurend aanpassen. Kim is hier helemaal in haar sas, maar Jochem staat al op mij te wachten. Zijn mondje staat niet stil. Hij zegt dat hij niet gespeeld heeft, want "ja dat doe je toch niet met kinderen van wie je de naam niet weet?!". Hand in hand lopen we naar huis. Mijn stoere boy heeft het voor vandaag een beetje gehad en..... geef hem eens ongelijk! 28. De eerste schooldag Mijn zoontje is in juni 4 geworden en heeft trots aan iedereen verteld dat hij naar school gaat. Met lachend gezicht lopen we naar school en ik denk: "Dit is nu mijn grote knul en het is een spannende dag voor ons allebei." Op school gekomen vertrekt het blije gezicht en wordt het ingewisseld voor "niet leuk". In de klas mag hij zelf weten wat hij wil doen en hij kiest uiteindelijk voor verven. De juf zegt dat ik hem mag helpen om het verfschort aan te doen. Na nog geen 2 streken met de kwast op het papier gezet te hebben, grijpt hij mama met kwast en al stevig om de nek. Nu wil hij wel weer mee naar huis. Juf springt in en mama kan naar huis om daar te ontdekken dat ik ook geverfd ben. Lief hè, dat ze toch niet zonder mama kunnen! 29. Oma doet het wel De hele morgen kijk ik op de klok. Nog 2 uurtjes, nog een uurtje... Ik zit te wachten op mijn oudste dochter van 13 die deze dag voor het eerst naar de middelbare school gaat. Deze dag moeten ook alle schoolboeken worden meegenomen. Nee, ik hoefde haar niet te halen want dat zou best wel gaan. In gedachten zie ik een jonge teener met misschien wel 20 kilo boeken en een wiebelende tas achterop, slingerend over het fietspad gaan. Eindelijk is het dan zover, een half uur later dan verwacht. Een stralende dochter met een rugzak en een boodschappentas vol boeken! "Gaan we nou kaften mam?" "Weet je wat stom is?" vertelt ze. Er is een meisje in de klas waarvan de moeder geen zin heeft om te kaften en nou doet haar oma het. Dat vindt ze maar raar, moeders die niet willen kaften. Alles ligt klaar: schaar, plakband en 3 rollen kaftpapier. Papier op maat knippen, de voor en achterkant omvouwen... en nu? Mijn schaar gaat ietwat weifelend heen en weer. Hoe moest het ook alweer verder? Ineens komen de herinneringen weer terug. Mijn allereerste schooldag zie ik weer glashelder voor mij, zelfs het motiefje van mijn kaftpapier. "Hoe heb jij het dan zo netjes geleerd?" Vraagt mijn dochter verwonderend. "Nou, na eerst een rol verpest te hebben, lukte het wel." "Hé", zeg ik, "je moet het zelf ook leren, dus doe nu ook maar een boek". "Liever niet", zegt ze, "dan ziet het er niet uit". Ineens moet ik erg lachen. "Weet je dat jij misschien dan later een dochter of zoon hebt, die in de klas vertelt dat zijn of haar moeder de boeken niet wil kaften maar dat oma het wél wil doen!" Mijn dochter heeft toen zelf de schaar ook maar ter hand genomen en ze is trots op het resultaat. 30. De Grote sprong in het diepe "Tijd voor school", zeiden we tegen elkaar, toen Noah 3 ½ was. Toe aan nieuwe uitdagingen, want die waren er niet meer voor hem op de crèche. 2 Juni werd Noah 4 jaar, helaas nog geen school voor hem. Na 1 juni doen ze niet meer aan 'wennen'. Dus voor Noah was het nog ruim twee maanden wachten. En voor mij ook. Meer nog voor mij dan voor Noah. De zekerheid van de creche tegenover de onzekerheid van de basisschool. "Wat als", speelde er constant in mijn hoofd. Het zelfstandig eten, zijn zindelijkheid, het luisteren en nog meer "wat als". Maar ook ik raakte langzaam gewend aan het 'basisschool'-idee. Het willen vasthouden, het moeten loslaten. Noah wordt groot. Na deze drempel te hebben overwonnen, ging ik mij verheugen op de eerste schooldag van Noah. De eer aan mij om Noah voor het eerst te brengen, om hem te zien glunderen tussen al die andere kleuters (want Noah vond het maar al te leuk om naar school te gaan) en om al zijn verhalen onder het genot van een glas limonade aan te horen over die eerste schooldag. Helaas! Twee weken voor die eerste schooldag brak ik mijn arm, met alle gevolgen van dien. Alles viel voor mijn idee in het water. Maar niet getreurd: papa had nu de eer om Noah weg te brengen en hem te zien tussen al die andere kleuters. Maar ik had de eer om alle heerlijke verhalen over dit nieuwe avontuur aan te horen onder het genot van een glas limonade, elke dag weer. Het loslaten is begonnen, maar geen zorgen meer! En het belangrijkste: Noah doet het fantastisch op school. Hij geniet en wij genieten mee! 31. De eerste schooldag van de dappere Esmee De eerste spannende schooldag van mijn dochter, Esmee, was heel erg ontroerend voor mij als moeder zijnde. Ze kwam op 25 augustus 2003 's middags binnen in de klas. De kinderen wisten al dat ze jarig was, ze hadden het er 's morgens met de juf over gehad. Een paar kinderen zeiden dan ook: "Esmee je bent jarig hè?" Daar stond ze dan, met haar handjes in haar mond en niet wetend waar ze kijken moest. Op die dag was het ook nog rumoerig doordat er een juf ziek was geworden en er ook nog een andere groep in de klas aanwezig was. Na een half uurtje kwam de invaljuf en werd het weer iets rustiger. Juf Germina kwam naast Esmee zitten en zei: "Nu even alle aandacht voor jou, jarige job." Nu is Esmee best verlegen, daar gingen haar handjes weer in de mond en ze durfde de juf niet aan te kijken. En dan mocht ze ook nog op de grote stoel van juf Germina gaan staan! Eerst op zoek naar mij, met haar toch stralende oogjes, of ik het ook wel allemaal zag, ging ze daar toch maar staan. En daar begonnen de kinderen te zingen voor haar. Ik kon aan haar zien dat ze genoot, maar dat ze dat toch niet echt prijs durfde te geven. De kinderen dansten en klapten. Ze mocht ook de kaarsjes uitblazan van de verjaardagstaart van de school en de klassen rond met twee kinderen. Nu was ze dus helemaal nieuw, wel een paar keer meegedraaid, maar om dan tussen de kinderen te kiezen die allemaal een vinger opstaken, was wel heel erg moeilijk. Dan maar de 2 meiden die erg aanwezig waren in de klas. Toen was het tijd voor mij om te gaan. En ze zei zomaar spontaan: "Mam ga maar hoor, ik kan het wel." Buiten aangekomen sprongen de tranen in mijn ogen en ik dacht: ja, ze wordt nu echt groot! Spannend voor haar, maar ook voor mij. Ik moet er echt aan wennen om haar los te laten. 32. Goede voorbereiding? Onze dochter Emma is een jonge leerling van net 6 en gaat voor het eerst naar groep 3. Ze had er veel zin in, niet in het minst omdat wij als liefdevolle en wijze (dat dachten we tenminste) ouders natuurlijk veel tijd besteed hadden aan het haar voorbereiden op deze grote stap. We vertelden haar van alles over de nieuwe belevenissen die ze tegemoet zouden gaan en spraken er thuis veel over. Helaas verloren we hierbij onze zoon Matthias van 4 uit het oog. Hij is maar anderhalf jaar jonger dan zijn zus en ze zijn bijna altijd dikke maatjes. Hij is groot voor zijn leeftijd en ze zouden bijna een tweeling kunnen zijn. Omdat hij van einde november is heeft hij vorig schooljaar al een poos op school gezeten maar gaat nu pas echt naar groep 1. De school werkt met combinatieklassen 1 en 2 en hij zou dezelfde juf houden, hetzelfde klaslokaal en grotendeels dezelfde kinderen. Hoe meer wij het over de spannende tijd voor Emma hadden hoe vervelender hij het vond dat hij niet zoveel veranderingen zou hebben. Dit werd natuurlijk versterkt door zijn zus die hem flink zat te pesten hierover. Daarop gingen wij als ouders maar weer ophemelen hoe leuk het zou zijn dat hij bij dezelfde juf zou blijven, de weg al zou weten, nu al best een grote kleuter was enz. enz. Op de eerste schooldag dacht ik alles wel goed besproken te hebben en de kids goed voorbereid te hebben op wat komen zou. Ik was zelf gespannen over hoe Emma het allemaal zou vinden maar dat ging allemaal heel soepel. Bij Matthias merkte ik helaas opnieuw dat ik hem toch niet goed voorbereid had. Hij verwachte nu dat werkelijk alles hetzelfde zou zijn en had daar ook zin in. Bij binnenkomst in de klas werd het een drama toen bleek dat de juf haar bureau op een andere plek had neergezet en ook de computer stond in een andere hoek. Maar zo hoorde het helemaal niet. vond onze zoon. En dat zat hem flink dwars. "Alles zou toch hetzelfde zijn, Mamma, en nou is het toch niet zo..." Als ouders doe je het ook nooit goed :-( 33. Voor wie is het spannend? 11 augstus 2003 was het zover. Onze oudste zoon die net 4 is geworden gaat voor het eerst naar de basisschool. ("Niet naar de kleuterschool, maar naar de basisschool, hoor mam!") Zelf ben ik al om 6.00 uur wakker. Waar ik normaal nooit mijn bed ben uit te branden lig ik nu te staren naar het plafond en te denken aan mijn kleine mannetje die ik vanaf vandaag echt een beetje ga loslaten in de grote-mensen-wereld. Al een tijd kijkt hij er naar uit en hij lijkt er ook zo ontzettend aan toe! Na alle ochtenrituelen stappen we met zijn drieën op de fiets. Boudewijn achterop en zijn broertje Maurits van 15 maanden voorop. Onderweg babbelen we wat en bij het schooltje aangekomen ga ik toch wel gespannen mee het lokaaltje in en stel me voor aan de lieve juf. Boudewijn zoekt snel in de kring waar zijn stoeltje is, doet zijn schoenen uit (voelt zich helemaal thuis!?) om ze direct daarna weer aan te trekken. Verlegen lachend kijkt hij om zich heen en ik wissel nog wat beleefdheden uit met de juf, ondertussen als een hyena sluipend om mijn andere kleine mannetje die de computer, de boekjes, kralenketting en toiletrol erg interessant vindt. Een andere moeder praat met de juf en ik heb inmiddels gedag gezegd tegen Boudewijn en loop het lokaaltje uit. Ik draai me om bij de deur en daar zit hij dan. Met ogen als schoteltjes neemt hij alles in zich op en ik vraag me af wat er in zijn mooie kopje omgaat. Inmiddels zijn we alweer 2 weken verder en de 1e schooldag ging nog goed. Maar Boudewijn moet onzettend wennen! Wat een hoop regeltjes ineens en zoveel anders dan thuis. Stil zitten in de kring, je vinger opsteken als je iets wilt zeggen, je schoenen aanhouden in de klas en zandbak, je nieuwe gympjes laten hangen in de gymtas en nog veel meer. Wat is hij snel boos en uit zijn doen! Ik heb al zoveel dingen gehoord die mij totaal vreemd zijn! (dat doet ie thuis NOOIT!!) Ik voel me een beetje een ontaarde moeder die juist zo heeft gehamerd op manieren, maar nu een "product" heeft afgeleverd dat de regels van het instituut school aan zijn laars lapt. Gelukkig huppelt hij vrolijk voor mij uit en vertelt honderduit over zijn belevenissen. Voor hem is het zeer zeker wennen, maar ik lieg als ik zeg dat het mij niets doet. Ik hoop dat de wenperiode snel voorbij is en dat mijn jongen zijn draai snel zal vinden, zodat iedereen kan meemaken wat een heerlijk vrolijk ventje hij is! 34. Ga nu maar Mam! De eerste schooldag van Bart, ik weet het als de dag van gisteren, maar ik heb dan ook een hele fotoreportage aangelegd. De volgende foto's zijn enigszins mislukt omdat het inmiddels een gekrioel van gillende kinderen is met daarbij haastige vaders en moeders die ook nog naar een andere klas moeten en/of naar hun werk. Minder haastige moeders staan rustig in de deuropening te wachten, te wachten of zoon of dochter zijn of haar vriendje uitgebreid gedag gezegd heeft en dan eindelijk de jas gaat ophangen aan het eigen haakje, herkenbaar aan een eigen naamplaatje en een plaatje voor diegenen die nog niet hun eigen naam kunnen lezen. Ook voor Bart is er een naamplaatje, er wordt dus op hem gerekend. Ik probeer mij een weg te banen tussen de haastige en rustige moeders, met mijn buggy met daarin mijn dochter als stootkussen. Bart volgt mij op de voet. Hij is inmiddels toch wel onder de indruk van de school. Bijna 2 jaar later: de laatste schooldag van de kleuterklas. Weer heb ik mijn fototoestel en dit keer ook mijn videocamera mee. De oudste kleuters, die naar groep 3 gaan hebben voor de juffen, zonder dat ze het wisten, een afscheidsliedje ingestudeerd. Ik heb een brok in mijn keel. Gelukkig worden mijn betraande ogen bedekt door de video en foto camera. Bart zingt en springt alsof het feest is. Hoera hij mag naar groep 3. De kleuterklassen waren leuk, maar nu gaat het echte werk beginnen. Hij gaat leren lezen. Tijdens het wen-ochtendje hebben ze de letter "i" al geleerd: makkie, je moet alleen het puntje op de "i" niet vergeten. Zelf heb ik het opgenomen beeldmateriaal niet nodig. De eerste en de laatste dag staan voor eeuwig in mijn geheugen gegrift, maar voor Bart is het leuk, voor later. Twee jaar nadat ik de eerste schoolfoto heb genomen, is het weer zover. Weer een eerste schooldag. Dezelfde drinkbeker gaat weer mee, hoewel Donald Duck nu wel tekenen van slijtage begint te vertonen. Onderweg ziet hij al vrienden die hij 6 weken niet gezien heeft. De begroetingen zijn nog net zo enthousiast, druk en duren nog net zo lang als 2 jaar geleden. Weer is het druk in de klas, nu ook nog met 24 tafeltjes waar ze strakjes braaf aan moeten zitten leren lezen en schrijven. Nog steeds proberen moeders de buggy's tussen haastige en rustige moederbenen te manoevreren. En toch is het anders. Bart is niet meer bedremmeld, maar zoekt zelfverzekerd zijn tafeltje. En dan ineens weet ik wat er anders is aan 2 jaar terug: Ik ben mijn fototoestel vergeten! Nadat we de juf én de vissenkom begroet hebben, zoekt hij weer zijn plaats op om te kijken wie er bij hem in het groepje zitten. Mij heeft hij niet meer nodig. Nog een vluchtige kus die half in de lucht eindigt: "Ga nu maar Mam!" En daar ga ik dan, mijn grote man gaat nu zijn eigen wereld verder verkennen. Daar ben ik, net als twee jaar terug, niet meer bij nodig. 35. Ik wil niet... Het is nu een jaar geleden. Net 4 geworden, vier dagen nadat je broer bent geworden. Vol goede moed en zin lopen we naar school. Je raakt er niet over uitgepraat, verteld het tegen iedereen die het horen wil; "ik ga naar school - groep 1". We komen bij de schooldeur aan, waar een heleboel kinderen en hun ouders staan te wachten op het moment dat de schooldeur opengaat. Geweldig vindt je het. Je vraagt dan ook meerdere keren wanneer de deur open zal gaan. Dan is het moment daar, de deur gaat open. Jij weet nog precies (van ons bezoekje aan de juf vlak voor de grote vakantie) waar het lokaal is. We hangen je tas op en halen het fruit eruit. Dan gaan we de klas in , zeggen goedemorgen tegen de juf (dit met enige moeite). Je stoel staat al klaar in de kring en je gaat lekker zitten. Je kijkt wat om je heen en geeft me een kus. Ik geef je nog een zoen en ga richting gang. Dan gebeurd het. Je loopt hard achter me aan en gaat, hardverscheurend huilend, aan mijn been hangen. Mijn hormonen gieren nog door mijn keel (ik ben nl. twee weken geleden bevallen van je broertje) en moet hard slikken om niet te laten merken hoe erg ik dit vind. Je durft niet meer, de verlegenheid is toegeslagen - ik zou je het liefst weer mee terugnemen naar huis (maar helaas help ik jou daar niet mee). Ik probeer je af te leiden door je te vragen of je je broer nog een kus geeft voordat je weer gaat zitten? Het enige effect dat dit heeft is een nog hardere, nog verschrikkelijke huilbui.Er is al een traan over mijn wang gerold en ik doe nog meer moeite te niets te laten merken. Gelukkig heeft de juffrouw door wat er gebeurd en tilt je op de klas in. Ik zwaai nog even voor het raam en ga met een grote steen in mijn maag terug naar huis. Dit een jaar geleden. Nu 2003 weer een nieuw begin. Twee nieuwe juffen na 6 weken vakantie. Hoe zal dit gaan? Ik hou mijn hart vast. Hoop dat het afscheid wat minder erg zal zijn dan een jaar geleden (je hebt immers vanmorgen nog gevraagd of je misschien vandaag toch nog niet naar school hoefde...). Niets is minder waar. Als de grote stoere vent die je in dit jaar geworden bent geef je me een kus en zwaait me lachen uit. Goedemorgen heb je uit jezelf tegen de juf gezegd! Fantastisch. Wat ben je toch een lekkere knul. Fijn schooljaar Mees. 36. De peuterschool Dat was dus helemaal niet leuk mijn eerste "schooldag". Mijn papa en mama brachten mij er naar toe. En ze bleven nog even meespelen en dat was nog heel leuk. Maar toen gingen ze allebei weg en moest ik bij al die vreemde kindjes en juffrouw blijven. Ik heb alles bijelkaar gegild maar ze kwamen niet weer. De juffrouw ging van alles doen maar ik deed lekker niet mee. En moest steeds aan mijn mama denken (mama had ook al buikpijn) en werd dan verdrietig en moest huilen. Toen heeft de lieve juffrouw mijn mama gebeld en die kwam heel snel. Samen met mama heb ik wel leuk gespeeld. De tweede schooldag ging ik samen met mama en daarna alleen en nou vind ik het harstikke leuk op de peuterschool. Groetjes, Chantal (2 jaar) 37. De binnenkomer Het is al weer ruim dertig jaar geleden. Mijn eerste dag in de tweede klas van de basisschool. Ik wist dat de juf een oude non was en toen ik haar zag, begreep ik wat oud en non betekende. Glad grijs haar en een gestevende grijze ouderwetse jurk. Zij stond bij de ingang van de klas en verwelkomde alle kinderen. Geen hartelijk welkom. In mij was verzet; waar was mijn lieve juf uit de eerste klas? Ik was aan de beurt. Ze gaf me een hand en stelde zich voor. Dat deed ik ook. Zij boog zich omlaag. Onbegrepen gaf ik haar een kus op haar zachte, slappe, roze wang. Iedereen lachte. Ze had me niet verstaan... Tot de dag van vandaag was dit een pijnlijke eerste dag. Een dag met een slechte binnenkomer. 38. Alsof het tijdelijk is 'Het is wel een leuke klas hoor. Er zitten aardige meisjes in, niet van die tutten.Er is zelfs iemand met Winnie de Pooh spullen, dat zou ik zelf niet doen geloof ik. Iedereen gaat met elkaar om, er zit niemand alleen. We hebben ook erg gelachen over de juf die Frans geeft, die praat zo apart. Maar toch voelt het raar, net of dit tijdelijk is en ik hierna weer terug ga naar mijn eigen klas. En dat is niet zo, dit is voortaan mijn klas...' Dochter van 12 na derde dag in de brugklas; op de basisschool had ze het uitstekend naar haar zin, ze moet nu duidelijk wennen aan een nieuw bestaan. 39. Vrienden! Toen Daniel naar school mocht om vast zijn plantje neer te zetten op school had hij meteen contact met een klein -ook 4-jarig- meisje. Nu, ruim 2 jaar later zijn ze samen naar groep 3, in dezelfde nieuwe klas zitten ze naast elkaar en zijn nog steeds de beste vrienden... 40. Vakantie - wat is dat? Dit jaar maakte Emma haar eerste grote vakantie mee. Waar anderen reikhalzend naar uitkijken, dat was aan Emma totaal niet besteed. De eerste weken vroeg ze bijna dagelijks "Wanneer mag ik weer naar school?". Het hielp niet mee dat we gewoon thuis bleven. Het enige voordeel daarvan was dat Emma af en toe, als we langs haar school fietsten, kon zien dat er echt geen kinderen op school waren. Een dag in de week ging ze naar de Naschoolse opvang, en dat vond ze wel leuk. Ze had heel wat uitstapjes: naar de dierentuin, naar de kermis, logeren bij opa en oma, pannenkoeken eten, et cetera. Het wende ook langzaam een beetje, dat niet naar school gaan. Maar het leven werd pas weer echt leuk toen de school begon! Dolblij rende Emma over het schoolplein met haar nieuwe schoolbeker in haar vertrouwde rugzak. Een nieuwe klas! Een nieuwe juf! Weer naar meester Adriaan voor de muziekles! Gezellig spelen met de oude vriendjes, en de nieuwkomertjes helpen. Weer hulpje zijn van de juf! Voor Emma hoeft het nooit vakantie te zijn. Op school is het pas fijn! 41. Geen centje pijn Standaard brengen mijn man en ik de eerste dag van het nieuwe schooljaar de kinderen samen naar school. Maandag is zijn thuisdag en ik vind het belangrijk om kennis te maken met de nieuwe leerkracht. Tussen de middag belde ik naar huis en mijn man vertelde dat hij alleen met de jongste van 3½ was. De oudste (groep 6) had hij alleen vluchtig gezien ("Dag pap, ik ga met Dinesh mee.") De middelste (groep 3) had als reactie dat juf Wilhelmina wel streng was, maar ook wel lief en of ze met Sophie mee mocht een boterham eten? De enige die er dus veel moeite mee had, is de jongste. Die mist haar zusjes die ze 6 weken om zich heen heeft gehad. De andere meiden zijn al na een halve dag helemaal gewend. 42. De eerste les van het nieuwe jaar Zenuwachtig stoot ik mijn tas om. De klas wacht. Ik stel me resoluut voor: mijn naam is Moniek de Boer, maar ik heb het liefst dat jullie gewoon mevrouw zeggen. Er zijn wel eens leerlingen die mijnheer zeggen, maar dat vind ik toch wat minder bij mezelf passen... Gelukkig, ze grinniken. Dan de leerlingen, ik zal ze een jaar lang zien, maar hoe leer ik ze nu snel kennen? Er zijn er die onverstaanbaar hun naam prevelen maar er zijn er ook een paar met bravoure. Zo is meteen duidelijk wie de lastpakjes zullen zijn. Ik schrijf iets herkenbaars van elke leerling op. Pas op, niet iets beledigends, want als ze het per ongeluk lezen... Zachtjes prevel ik bij een blonde knul: blonde krulletjes. Pure verontwaardiging bij dit heerschap! "Krullen?! Echt niet!" Blonde gel dan maar? Dan vraag ik ze een korte enquête in te vullen, uit welke klas ze komen, wat ze al van aardrijkskunde weten, wat ze na dit jaar willen doen. Ik leg uit hoe ze met de atlas moeten werken en dan mogen ze aan het werk. Iets praktisch om te beginnen. Ze willen nog zo graag deze eerste les. Als ze aan het werk zijn loop ik de enquêteformulieren door. Ik oefen met de namen. Onder het mom van iets preciezer willen begrijpen wat ze hebben ingevuld, maak ik een praatje met elke leerling. Een wereldreis, hogere hotelschool, iets met auto's, allemaal interessant. Een leerling heeft opgeschreven: ik kan niks. Hij verduidelijkt: "Op mijn vorige school zeiden de leraren dat ik niks kon". Ik zeg bemoedigend: "Dat doen we hier niet. Maar ik heb het liefst wel dat je nog niet zoveel weet, dan kun je lekker veel van mij leren". Eén leerling schrijft op dat hij vorig jaar in psychiatrische dagopvang heeft gezeten. Wat moet ik daar nu mee? Daar kan ik toch niet in de klas over praten? Maar hij schrijft dat niet voor niets op, dus negeren kan ook niet. Ik bewaar hem voor het laatst. Dan vraag ik heel zachtjes, toch maar of dat (en ik wijs op zijn enquête) nu afgerond is. Met heldere stem antwoordt hij. Het is een heuse woordenvloed die uit hem stroomt. Ik vang op dat hij een model-leerling zal zijn... 's Nachts wordt ik een paar keer wakker met leerlingen in mijn hoofd. Zo leer ik ze wel snel kennen, als ik nu al van ze droom! Morgen mag ik weer. Enig! 43. "De eerste schooldag, wordt het klas 4 of klas 3?" Dag 1, 8u30: Nieuw op de Steinerschool in de Elyzeese Velden in Gent. We waren pas één week voor de eerste schooldag van Brabant naar Gent verhuisd. Nieuwe stad, nieuwe woonst, nieuwe school. Indrukken te over dus. We hadden de school eind juni bezocht, en Nathan had een dagje "meegedraaid", maar de eerste schooldag was ik opnieuw aangenaam verrast door de smaakvolheid waarmee het gebouw was gerestaureerd. We lopen even over de speelplaats. Nathan vraagt me niets, hij kijkt rond, naar het gebouw, naar de trap, de gaanderij, de bomen, zonder de kinderen aan te kijken. De leerkrachten stappen de speelplaats op, en er vormen zich rijen kinderen. Meester Mattias, de leerkracht van de 4de klas, stapt op Nathan toe "Nathan, sta je goed waar je staat in de rij, of wil je meer vooraan staan?", ja, ...dat zijn dan die extraatjes waar je als ouder deugd aan hebt. Dat beetje extra en juiste aandacht. Dat is hartverwarmend. Nathan antwoordt dat hij goed staat en krijgt een schouderklopje van meester Mattias. Nathan reageert flink maar afwachtend. Voor het eerst met bus en tram naar school, en in een totaal nieuwe omgeving, een nieuwe leerkracht, onbekende kinderen... ik denk even terug aan de keren dat ik van werk veranderde, en ook wat blij was dat die eerste dag erop zat. Het is toch even op je tenen lopen, je bekeken voelen, niet willen falen, maar ook niet willen opvallen, en niet steeds weten wat wel en niet kan. Pfffff. Nathan staat er stilletjes bij. Zijn ogen lijken wat glazig, maar hij wil vooral niet huilen. Ik zwaai nog even, en knikoog. Hij knikt en glimlacht flauwtjes. Even later: gemiste oproep op mijn gsm. Een O9 nummer. ... Gentse regio dus, maar wie ken ik in Gent? Ik bel terug, en ik heb Anne, de klasouder van klas 4, aan de lijn. Ik maakte dit nooit eerder mee, al wist ik wel van het bestaan van klasmama's of klaspapa's in sommige scholen af. Ik geniet van het gesprek. Ja, als er iets is kan ik bellen, en dan wordt gekeken samen met Mattias wat er geregeld kon worden, en welkom, en of ik dan naar de oudervergaderingen kan komen, enzovoort. We zijn het over één ding alvast eens: meester Mattias is een geschenk voor onze kinderen. 15u00: Nathan sluit zijn dagje af, en zegt tevreden te zijn. Hij mist wel zijn vrienden van de vroegere school, maar had toch wel gespeeld met Sebastiaan, Robbe, Michiel en Jonathan, en mocht hij terug kunnen naar zijn vroegere school, ... de meester nam hij toch wel mee. Nathan komt nog wat sloom en dromerig over. Veel indrukken te verwerken. Hij ondergaat meer dan hij onderneemt. Dag 2: ik sta hem om 15u00 op te wachten. De kids van zijn klas komen de trap afgesprongen. Ik spreek één van de jongens aan en vraag hem naar zijn naam. Opgewekt antwoordt hij; "ik ben Robbe, de vriend van Nathan, en jij bent zijn mama, niet?". Mijn zoon heeft alvast één vriend. Oef. Ben ik te emotioneel, vraag ik me even af. Maar leuk is dat wel om zoiets te horen. Elena komt de trap af en trakteert me op een brede smile. Ook meegenomen. Ik ben duidelijk een mama van iemand van haar klas. Een soort onuitgesproken solidariteit. Zo van: "je bent OK". Even later doet Flora de hele scène nog eens over. Ik moet glimlachen om zoveel charmes. Aan de tramhalte voegt Cedric zich bij Nathan. Ook een jongen van zijn klas. Mijn zoon is hier niet "alleen". Dag 3: meester Mattias belt me op. De meester die me thuis opbelt? Ook nieuw. Een leuke en boeiende babbel. Ik ben alweer verrast over de analyse die ik krijg. Hé, jullie (Mattias en Annemie, de taakleerkracht) kennen hem pas enkele dagen niet? Ik luister haast gebiologeerd. Ik word beluisterd op een manier waar je als mama van één van de vele kinderen op een school alleen maar van kan dromen. Mooi is dat. Nathan is eigenlijk te jong voor zijn klas. Hij is geboren in augustus '93, en de meerderheid van zijn klas is van '92. Maar hij deed al de derde klas in een Freinetschool in Brabant. Dus dat wordt wel even lastig om hem de 3de klas te laten overdoen, maar wat moet, moet... In zijn vorige school hechtte men weinig belang aan de schriftelijke taal, de inhoud van een tekst of verhaal primeerde, en Nathan heeft onvoldoende geleerd aandacht te schenken aan de juiste schrijfwijze. Aangezien Nathan emotioneel wel aansluiting vindt bij de groep en voor rekenen wel "mee" is, wordt toch besloten om hem in klas 4 te houden, mits wat extra te werken aan zijn geschreven taal. Alweer al die emoties. Nathan weet dat hij bij meester Mattias "op proef" zit, en dat het dus kan dat hij na enkele dagen toch naar klas 3 moet, waar eigenlijk zijn leeftijdsgenootjes zitten. Ik spreek met meester Mattias af om Nathan nog niet te vertellen dat hij in zijn klas kan blijven. Dag 4, 15u00. De school is uit. Nathan vertelt me dat hij mag blijven in klas 4. Of juister gesteld: hij maakt een grapje, en vertelt me met een gelaten koppie dat hij naar klas 3 moet. "Grapje, mama, ik mag blijven". Triomf. Een heel blij kind. Hij glundert, is uitgelaten, springt in het rond, en krijgt er kleur van. Mattias voegt er nog aan toe dat Nathan tijdens een mondelinge taaloefening echt "goed" was geweest, en dat het dus wel zou lukken. Een glunderend kind mee naar huis nemen.... De avond kan niet meer stuk.. Ik vertel Mattias nog dat ik merk dat de dynamiek bij Nathan is teruggekeerd. Nathan vraagt ons wat dat betekent. En in plaats van daar woorden op te plakken, maakt Mattias bewegingen met zijn armen en zijn hele lichaam, en toont Nathan letterlijk wat volwassenen met "dynamiek" bedoelen. Ik kijk, ik zie, ik geniet. Blije verwondering. Nathan zit hier goed. Ik ben dankbaar. Dag 5: Nathan heeft geen huistaken, maar zet zich na schooltijd toch aan het werk. Hij schrijft 10 keer "ik mag de meester niet onderbreken als hij praat". Zus Eleonore die in het eerste jaar humaniora zit in het Freinetatheneum van Gent, aanschouwt dit en vraagt smalend "is dàt Steiner?", "domme straffen schrijven, ik vind dat niet wijs (daar hebben we de eerste Gentse woorden al)". Ik sla mijn twee kibbelde kinderen gade en moet glimlachen. Aangezien Nathan zelf een jaar Freinetonderwijs achter de rug heeft, kijkt hij zijn zus argwanend aan. Wat moet hij nu verdedigen? "Wij hebben ook periodenonderwijs" haalt Eleonore scherp uit, ..."maar geen vormtekenen" verdedigt Nathan zich. En het gaat zo maar door... En ik moet denken aan al die keuzes die je in je leven maakt voor je kinderen. Steiner- of Freinetonderwijs, of toch maar klassiek? Tennis of zwemclub? Muziekinitiatie of tekenatelier? Lego of K'nex. Zedenleer of godsdienst. Op den buiten gaan wonen of in de stad? En bij elke keuze horen gevolgen. We woonden ooit op het platteland, maar mijn kinderen werden achterbank-kinderen. Dan toch maar naar de stad, en de bus en tram op. Liever de school op loopafstand, of toch de Steinerschool voor Nathan? Kiezen, en nog eens keizen. Was ik met Ariel of met Bonux. Je moet nu "intelligent" gaan wassen. Kouder en met minder. En werken aan je emotionele intelligentie. Je moet sorteren en weten wat GFT en PMD betekent. Dochter Zarah van 15 komt binnen. Ze zit ik klas 10 in de Steinerschool in Leuven. Ze luistert naar het gekibbel over Steiner en Freinet. Resoluut stelt ze: "als je voor een methodenschool gaat, dan moet je voluit gaan, en dus Steiner kiezen. Freinet is halfslachtig". Waw, daar hebben we de oplossing. Einde discussie. Hebben onze tieners dan toch leren kiezen uit het gigantisch aanbod dat hen omringt? Wellicht kiezen ze uit de veelheid aan slogans zoals "KBC heeft het voor u, en Fortis gaat voor beter, ..." dan toch datgene wat goed voor hen is, datgene wat hen helpt een mens te worden zoals hij eigenlijk bedoeld is. Niet toevallig ben ik in gedachten bezig geweest met keuzes maken. Eind september is er het Michaëlfeest in de Steinerschool. Michaël staat afgebeeld met twee attributen, een zwaard (moed) en een weegschaal (de juiste keuze). Michaël staat dan ook voor de juiste keuze maken, en hier ook de moed voor hebben. Gelukkig zijn het niet steeds draken die we moeten temmen met ons zwaard. Catherine Poissonnier 44. Eindelijk.... Daar ging ze dan, mijn kleine dametje, huppeldend en lachend naast haar oudere zus. Ze wilden alletwee die eerste schooldag zo snel mogelijk in de klas zijn. Die dag moest je toch immers ECHT op tijd zijn, liever nog een kwartier te vroeg, om nog even met je klasgenootjes weer te kunnen babbelen? Ze ging nu naar groep 3, de kleine. Een paar jaar geleden ging ze voor het eerst naar groep 1, net 4 jaar was ze. Zo klein nog. Maar ze had er naar uitgekeken, alvast geoefend. Teleurgesteld kwam ze die dag uit school. Voor het eerst gym gehad, voor het eerst overgebleven, voor het eerst naar de naschoolse opvang - het had geen noemenswaardige indruk op haar gemaakt. Alsof ze dit al jaren zo elke dag deed. Maar wat was nou zo verschrikkelijk, zo afschuwelijk was volgens haar? Ze had NIETS geleerd die dag op school! Alleen maar gespeeld, gekleurd, gezongen. Had ze daar nou zo hard lettertjes schrijven, lezen en cijfers voor geoefend? De tweede week had ze er genoeg van. 'Ik wil van die school af, mam. Ik leer er helemaal niets.' Maar nu dan naar groep 3. Hoe was ze na die eerste schooldag? Gelukkig, ze straalde. 'Ik heb wat geleerd, mam!' 'Oh ja, wat dan?' 'Ik kan 'ik' lezen en schrijven.' 'Goh, dat is ook snel, gelijk al een heel woord.' En toen kwam de aap, die ik eigenlijk al kende, uit de mouw. 'Ja mam, maar ik kon het al, dat woordje 'ik'. Alleen schrijven ze het op school een beetje anders'. Ach ja, dit is het kindje dat toen ze 3 was al spontaan woordjes uit mijn krant voorlas. Zo gelukkig dat ze eindelijk wat leert op school, ook al wist ze het allang. Ik hoop dat ze nog lang zo blij lerend blijft. 45. He am en you is Mijn eerste schooldag... Ik moet even graven in mijn geheugen en het eerste dat mij te binnen schiet is de Engelse toets. Niet op de eerste schooldag en ook niet tijdens het basisonderwijs maar blijkbaar wel indrukwekkend genoeg om dat nu, na 18 jaar, nog steeds als een baksteen in mijn buik te voelen. De Engelse toets dus.. I am, he is, you are etc. Peters, onze lerares Engels, ging er meteen tegenaan. Van buiten leren dus, een dag later zou er getoetst worden. Het rijtje hadden we zo keurig mogelijk van het bord overgenomen in onze maagdelijke schriften. Thuisgekomen vond ik het nog niet netjes genoeg dus werd alles overgeschreven op een nieuwe bladzijde. Het was nog een heel werk om de uitgescheurde pagina dusdanig uit het schrift te verwijderen dat het niet zichtbaar was maar goed. Het rijtje werd van buiten geleerd en ik was er een dag later helemaal klaar voor. Een 3 had ik. EEN DRIE! Mijn allereerste toets in de brugklas! EEN DRIE! Het rijtje stond scheef naast elkaar en "I" was ik vergeten. Dus bij mij was het "he am" en "you is". Ik voel die baksteen nog steeds! 46. Een overwinning Mijn dochter is niet zomaar een meisje wat net vier geworden is. De eerste dag op deze wereld begon ze met huilen om de eerste maanden niet meer op te houden. Ze bleef angstig, bang en huilerig en ik bleef zoeken naar antwoorden, smeken bij dokters en consultatieburo's: wat is er aan de hand. Niemand wilde luisteren. Tot we vorig jaar naar een andere stad verhuisden en een ander consultatieburo kregen. Daar werd er geluisterd en werd ik met haar doorgestuurd naar Jeugdzorg en daarna naar een psycholoog. Mijn dochter had een verstoorde hechting, ze kon zich niet hechten aan mij. De problemen werden steeds erger; niet eten, niet slapen en agressief gedrag; schelden, slaan, schopppen en spugen. Maar aan de andere kant niet ergens alleen achter durfen blijven, bang dat ik niet meer terug zou komen. Ik kon nog niet eens alleen naar de wc, overal ging ze mee naar toe. Ik leerde van de psycholoog haar vertrouwen te winnen. Ik las alles over het onderwerp verstoorde hechting en iedere keer als ze een woedeaanval had en mij uitschold voor rotte vis dan hield ik haar vast, dan vertelde ik haar dat ik van haar hield en heel langzaam begint ze nu mijn vertrouwen te winnen. En dan komt de dag dat ze de stap naar school moet zetten. Een half jaar daarvoor was het ons nooit gelukt maar we hebben er veel over gepraat en de dagen ervoor leek ze er zelfs zin in te hebben, wat was het spannend. Op weg naar school vertelde ze me dat ze nu toch wel een beetje buikpijn had en ik vertelde dat dat vast van de spanning was want eigenlijk had mama dat ook wel een beetje. Eenmaal op school leek het leuk, tot het afscheid kwam, ze moest toch wel een beetje huilen maar ik moest echt naar huis van de juf. We hadden elkaar beloofd aan elkaar te denken zodat we dan toch een beetje bij elkaar zouden zijn. Achter het raam zag ik het betraande gezichtje en ik zelf had het ook moeilijk. Ik moest haar nu loslaten. De hele ochtend dacht ik aan haar en keek wel 100 keer op de klok of het al tijd was, zat bij de telefoon wachtend op het telefoontje van de juf die zou bellen om haar te komen halen omdat ze hysterisch zou zijn geworden maar dat gebeurde niet. Om twee uur kon ik haar op halen, ze stond weer voor het raam maar dit keer niet met tranen. Ze grijnsde van oor tot oor en toen de deuren open gingen rende ze naar buiten en sprong in mijn armen. Ze had het fantastisch gevonden. Wat was ik trots op haar. Ook de juf vertelde hoe goed alles is gegaan (ze was op de hoogte van de problemen) Na zoveel moeilijke jaren, zo'n overwinning. Het leek een gewoon meisje op een gewone eerste schooldag maar voor ons tweetjes was het zoveel meer dan dat. We zijn er nog lang niet maar dit was een overwinning die ze ons niet meer afpakken. 47. Geen gezeur Als eerste schooldagen ergens opgklopt worden dan is het wel in Frankrijk. Hypermarchés puilen uit van de schooltassen die elk jaar nieuw gekocht moeten worden en allerlei gerei het liefst met Action Man of Barbie erop. De dag tevoren hangen de lijsten met klasse-indeling aan de schooldeur. Hoe moet dat nu, Pierre et Paul zitten niet of juist wel in de zelfde klas! Op de dag zelf maken ouders zich helemaal zenuwachtig, schieten op alles wat beweegt met hun camera. Wat een belevenissen en wat een herinneringen voor later! Dit is Emeric z'n tweede jaar op de kleuterschool, hij wordt 4 in oktober. Hij zit niet bij z'n buurjongetjes in de klas, en ook alle andere bekende kindjes zitten over andere klassen verspreid. Rustig lopen we handje aan handje naar binnen. Ouders proberen de juffrouw te monopoliseren. "Kunnen Pierre en Paul echt niet bij elkaar in de klas?" Ik probeer het ook nog even, maar de juffrouw is onvermurwbaar. Ondertussen zoekt Emeric met zorg z'n eerste bezigheid uit. Winkeltje spelen met nep-croissants, nep-bananen en nep-groenten. 't Is net echt "Carrefour" (de franse Albert Heijn). Kinderen blèren om ons heen. "Mag ik nog een dikke zoen?", vraag ik. Die krijg ik. "Dag lieverd, tot vanavond". En that's it. Geen gezeur. 48. Mijn eerste schooldag Woensdagmiddag, ik loop met de jongens in de stad. We shoppen voor school! Maar dan wel voor mijn school. "Wat moet je nog hebben, mam?" Een tas, een agenda, goede pennen, het is het bekende lijstje. De knullen vinden het reuze interessant, al die schoolspullen waar ze nog lang niet aan toe zijn. Samen zoeken we een mooie, praktische tas uit, de agenda kies ik zelf uit want met hun voorkeur - raceauto's, paarden en meer van dat - kan ik echt niet voor de dag komen. De avond ervoor smeer ik mijn boterhammen - en die van hun. Mama weer naar school, kinders blijven over. Gelukkig vinden ze dat heel gezellig, voor de schoolvakantie hebben ze een paar keer geoefend, dus dat zal best goed gaan. Met een licht vlinderig gevoel in mijn maag geef ik ze een kus als ik ze naar hun school breng. "Dag mam! Veel plezier vandaag!" Ja, jullie ook natuurlijk. Ik stap in de auto en rijd weg. Met mijn nieuwe tas over mijn schouder stap ik het schoolplein op. Ik kan het best, spreek ik mezelf moed in, maar mijn hart bonst. Even later sta ik voor de klasdeur. Hier moet ik zijn. Met licht knikkende knieën stap ik naar binnen en zet mijn tas op de tafel. Ik haal diep adem en zeg: "Good morning everyone, I'm your English teacher this year." Tweeëntwintig paar ogen kijken me aan, verwachtingsvol, een paar ongeïnteresseerd, sommigen verrast. Ik kijk eens rond in de groep, hopend dat ze mijn nerveus bonzend hart niet horen. Als ze even later rustig aan het werk gaan, denk ik: het komt helemaal goed dit jaar. 49. (Bijna) alles anders Wij wonen op het platteland in Hongarije, onze kinderen gaan naar de basisschool en worden 2-talig opgevoed. De week voorafgaand aan de 1e schooldag is gevuld met kaften en beschrijven van boeken, schriften, pennen. Per kind kregen we een a4-tje met aan te schaffen spullen. Bekers, servetten, tandenborstel, regenjas, sportspullen, overal naam op schrijven. Ik voel me net een administratiekantoor. Als alles klaar staat in de gang, 2 schooltassen en 2 grote plastic tassen, lijkt het wel of ze op kamp gaan. Voor Jeroen (6) is het de echte 1e schooldag. Vrolijk staat hij die dag op, hij is klaar voor zijn avontuur. Ook Jasper (8) staat makkelijk op. Deze snelle ochtendstart moet ik onthouden, dat zal snel anders worden. Dag buurvrouw, ik ga vandaag naar school, zegt Jeroen. Ze herinnert zich hem als baby, en staart even weg. In de auto kletsen de kinderen voluit, Jasper als ervaringsdeskundige, vertelt Jeroen dat hij deze week nog geen huiswerk krijgt. Gert brengt Jasper, die krijgt nu les in een ander gebouw, naar binnen. Een gigantisch schoolplein om te overwinnen. Gelukkig zijn de kinderen in de klas dezelfden. Jasper is gespannen maar nieuwsgierig. Ik breng Jeroen, hij mag zelf een plekje uitzoeken. Een laatste kus, hij kijkt me even aan, en vervolgens om zich heen. Buiten kom ik Gert tegen, schiet ik even vol. Vreemd, nu hebben we 'grote-school'kinderen, een tijdvak afgesloten. Na bijna 3 maanden zomervakantie is het stil in huis, ik ga aan de slag. Eindelijk weer mijn eigen ritme. Mijn hoofd vol plannen, mijn hart bij de kinderen. Het komt wel goed, Jasper overwint zijn zenuwen wel, hij leert graag. Jeroen stapt overal makkelijk op af, maar zal wel eens moeite met de regeltjes hebben. Ik hou van mijn jongens. En ik schiet vol terwijl ik dit stukje schrijf, ook voor mij is de 1e schooldag wennen. Er is veel anders in Hongarije, maar de emoties zijn overal hetzelfde. 50. Muziekmuis Maandag, we zijn al laat. In de lift klemt Anouk zich vast aan mijn jas. Ze jammert en ze huilt. Ze durft niet naar school. En we hebben haar muis niet bij ons! Haar paars met gele muziekmuis. Een ontoonbaar gedrocht met afgekloven oren en uitpuilende vulling op diverse plaatsen. Ik heb niet veel geduld. Ze is al 6. En ik wil niet helemaal terug naar ons appartement, want we zijn al laat. Dus ze jammert. Nou, zo wordt die eerste schooldag nu al een drama. Ik druk op de bel beneden. Mijn moeder antwoordt met blikken stem. Ik leg uit dat ze de muis even naar beneden moet gooien, wij zullen hem vangen. Vrijwel meteen zien we kleine, verre oma de muis met een dunne arm een zwieper geven. Ik schreeuw... we zijn nog helemaal niet op de plaats waar hij zal vallen... We rennen... De muis valt met een onheilspellende vaart naar beneden. We zijn te laat... en horen de laatste 'ping' van deze muis. Zo, deze eerste schooldag is definitief een drama. Wanneer we eindelijk bij school aankomen, schuift Anouk met een betraand snoetje op haar stoeltje in de kring. Ze draait zich nog even om, kus, een gefluisterde belofte: "Vanmiddag gaan we een nieuw muziekje kopen". 51. Naar de middelbare school Vandaag gaat mijn oudste naar de middelbare school, voor de eerste keer. Hij start op een gewone school, weliswaar de basisberoepsgerichte leerweg met leerwegondersteuning maar toch een gewone school. Dat had ik niet gedacht toen we een paar jaar geleden te horen kregen dat hij autistisch, PDD-nos, is en naar het speciaal onderwijs moest. Niet dat het makkelijk is voor hem om naar een andere school te gaan. Vorige week zouden we schoolspullen gaan kopen maar nog voor we de fiets gepakt hadden was het al brullen. Hij wilde geen schoolspullen kopen, hij wilde niet fietsen en hij wilde vooral niet naar school. Het brak mijn hart om hem zo verdrietig te zien. De schoolspullen hebben we uitgesteld maar dat gaat niet met de eerste schooldag. Uiteraard breng ik hem, al ben ik verrast hoeveel kinderen alleen komen. Samen zoeken we de mentor die vandaag de hele dag met de klas gaat werken. In bedekte termen vertel ik dat oudste het allemaal niet zo gemakkelijk vindt maar het is moeilijk om zoiets op een vol schoolplein te bespreken. Ik maak wel meteen een afspraak voor een gesprek. Oudste wil het liefst dat ik me naar binnen ga maar dat is niet de bedoeling volgens de mentor. Dus knijp ik hem zachtjes in zijn arm, zoenen is allang niet meer gewenst, en ga naar huis met een brok in mijn keel. Als ik hem ophaal na een paar uur is hij moe. Hij heeft het niet zo leuk gehad, hij kent nog steeds niemand en de mentor praat veel te hard. Ik ben al lang blij dat het meegevallen is want hij is niet boos of verdrietig. De dag erna blijkt dat ik me te vroeg verheugd heb want hij weigert om naar school te gaan. Tussen het snikken door zegt hij maar steeds, ik wil niet naar die stomme school en ik ga ook niet meer. Als mijn praten als brugman is nutteloos en uiteindelijk bel ik de school maar. Ik vraag naar de mentor en leg hem de situatie uit. Die is verrast want het ging gisteren prima. Dat is wat anders dan wat oudste vertelde! Maar zo gaat dat altijd, hij ervaart de situatie heel anders dan wij. De mentor en ik spreken af dat oudste vandaag thuisblijft maar het morgen weer moet proberen. Oudste is dolblij maar ik maak hem duidelijk dat dit de laatste keer is. Ik zie het al voor me als hij elke dag thuis is, dan word ik gek. De dag erna breng ik hem weer, ik neem geen risico. Hij is in staat om niet naar school te gaan maar wat te gaan rondfietsen. Met een ongelofelijke tegenzin gaat hij naar binnen. Waarom is het allemaal zo moeilijk? Waarom kan ik het niet wat makkelijker maken? Het vreet aan me maar ik kan niets doen. Behalve het opschrijven en naar Ouders Online mailen. Dat lucht tenminste op. |
||||||||||||||||||||||||||
Copyright © 1996-2010 Ouders Online, alle rechten voorbehouden
Uitsluiting aansprakelijkheid | info@ouders.nl
Pagina voor het laatst bijgewerkt op: 19 september 2003