| home | forum | chat | thema-pagina's | vraagbaken | video | koopjeskelder | surf-tips | snuffelgids | service | colofon |
|
 |
Prijsvraag: Kindersmaak – inzendingen – pagina 2
Voor de winnaars: 10 DVD's van Peter en de Wolf
februari/maart 2004
Waarin verschillen u en uw kind van smaak? En hoe gaat u daarmee om? De mooiste inzendingen zijn goed voor een DVD van Peter en de Wolf.
Inzendingen - vervolg36. De beoordeling van een 4-jarige Mijn dochter van vier heeft een eigen willetje, maar dat is niets nieuws, weten ouders van een kleuter. Helaas wil ze ook graag haar zin krijgen. En dus gaat toch K3 in de stereo (zucht). Of kijkt ze toch de video van één van de Disneyprinsessen. Of nog beter: verkleed ze zich als prinses. Ze kan kwijlend boven het plaatje in een speelgoedfolder hangen van roze prinsessenjurken! Dat is het helemaal! Eigenlijk is alles wat roze is en neigt naar wat zij "prinses" vindt het einde, naar haar mening. Wat wij ons - als ouders - voorstellen als afzichtelijke kleding: jurken in pastel, met veel ruches, lintjes, kantjes en pofmouwen, is in de ogen van mijn dochter het toppunt van mooi! Ik ben dan ook blij dat ik nog degene ben die de kleding van dochterlief aanschaft... Gelukkig heeft dochterlief ook wat "betere" voorkeuren (wederom, naar onze mening). Zo klinkt hier regelmatig jazzmuziek uit de stereo (als tegenhanger van K3), want de CD van "Kikker" waarin Max Velthuijs verhalen vertelt, begeleid door het jazzorkest van Tony Overwater is ook een favoriet. Inmiddels kan ik (en zij ook) de verhalen dromen, maar toch, nu hebben we het idee dat ze toch qua muzikale opvoeding meer meekrijgt dan de hedendaagse kleuterpop. Overigens is ook een CD met Peter en de Wolf bij dochter in de smaak gevallen, dus er is nog hoop. Maar goed, ondertussen blijven de roze prinsessenjurken wel lonken. En probeer ik in de speelgoedwinkel deze zaken nog steeds te mijden. De vraag is natuurlijk hoe lang... 37. Kunstiger kitsch Mariska de Groot, Deventer Mijn huis, een mengeling van atelier, kunstuitleen en galerie, een uitstalplaats van verantwoorde, maar onbegrijpelijke kunstige dingen. Hoorns van porselein, schilderijen met vegen. Op de stereo: wereldmuziek, Mongoolse vrouwenstemmen die over de steppe schallen... Op m'n bord: lasagne, roti, loempiaatjes, sushi... In de hoek een KNAL zitje van Ikea, geflankeerd door een keukentje van Ikea. Ikea-kisten vol KNAL speelgoed, in KNALLENDE kleuren die KNETTER geluiden maken. Bob de Bouwer, nou en of, kan ook nog zingen, weet ik nu. Er wordt hier in huis maar 1 keer per week met smaak gegeten en dat is als er patatjes gehaald zijn. Wat uit eigen keuken komt: lussiknie!!! In één ding groeien we naar elkaar toe: hij houdt ook van beelden. Dus die, pfieuw, kunnen we nu samen bekijken en van genieten... 38. Mijn enige echte dochter Sacha de Vries, Alkmaar Ik ben een echte jongens-moeder dus toen mijn eerste kind een jongen was, vond ik dat heel logisch. Het klikte ook gelijk, samen niet veel problemen gehad over verschil van smaak. Dat wat mama kocht was leuk en mama hield van stoer en zwart. Geen getut en gefruts. En na drie en een half jaar was daar dochterlief. Eerst nog niet zoveel gemerkt over verschil van smaak. Maar zo na een jaartje viel me toch wel wat op mijn kind kreeg oog voor poppen en barbies ik weet nog wel dat IK Sacha die o zo stoere en zwart gekke moeder het niet meer had, wat moest ik nu? Heel langzaam kwamen daar de roze jurkjes die oma dan meebracht. En niet te vergeten de Barbies die papa voor haar verjaardag kocht. Want papa vond het allemaal wel erg grappig. We zijn nu alweer een tijdje verder en mama Sacha heeft zich er bij neer gelegd dat ook zij het eigenlijk wel leuk begint te vinden. Maar de roze jurkjes komen er nog steeds niet in erg he. 39. Hoe laat ik mijn kind op eigen wijze verantwoord groot groeien? M.A. Muijsken, Hoorn Mijn dochter van 5 heeft heel eigen ideeën, bergen fantasie en uitgesproken kleding-, eet- en gezelligheidsideeën. Ik laat haar van al zeker 2 jaar haar eigen kleding uitkiezen, zowel bij het kopen als bij het aankleden. Ik stuur haar wel een beetje bij als de combinatie erg gaat vloeken qua kleuren. Onlangs koos ze een glimmend fel roze voorjaars-jack. Absoluut niet mijn smaak, maar zij is er zo trots op dat het haar mooi staat door haar verrukte gezichtje als ze het aan heeft. Toen er een benefietfeest op school was, trok ze een kerstjurk maat 140 van haar nichtje aan, die voor haar nog een romantische maxijurk is. Ze maakte zelf drie staarten die nogal, zou je kunnen zeggen "slordig" uitvielen. Toch laat ik haar zo gaan omdat dat volgens mij voor haar gevoel van eigenwaarde heel belangrijk is. De grens voor mij is dat ze de jurk echter niet op gewone dagen naar school aan mag. Ze houdt niet van groenteprutjes of gehakt vlees. Ik daarentegen wel. Zij houdt wel van de Hollande pot, gekookte aardappelen, bloemkool met witte saus, broccoli, kipfilet, karbonaadje enzo. Soms maak ik toch een groenteprutje, en dan houd ik er wat groente van apart die zij wel lekker vindt. Ik vind het belangrijker dat ze gezonde dingen eet dan hoe ze dat eet. Risotto eet ze tegenwoordig wel. Zij houdt van K3 en tekenfilms, ik van klassiek, de praatradio en detectives op TV. Ik luister regelmatig met haar muziek mee en zij met de mijne. Ik leer haar dat ieder recht heeft op tijd voor wat hij/zij mooi vindt en dat iedereen z'n eigen smaak mag hebben. Ik onderhandel dus vaak met haar en daar zijn we heel tevreden mee. 40. Kitsch Silva, Amsterdam Als moeder van twee stoere jongens van 8 en 5 hoef ik nooit de strijd aan te gaan over rozerode jurken met ruches, gebloemde maillots en schoenen met strikken. Roze is voor meiden, t-shirts moeten een stoere opdruk hebben en broeken moeten vooral lekker zitten. Maar op vakantie geven mijn jongens onbeschaamd toe aan hun geheime voorliefde voor regelrechte kitsch: fotolijstjes met bloemen en dolfijnen, vogels van half-edelstenen, beeldjes die van kleur veranderen met het weer, handgeschilderde tafereeltjes in mierzoete kleuren... Feilloos pikken ze de grootste kitsch eruit, en het kan ze niet kleurig en overdadig genoeg zijn. "Oh mam, dat is echt mooi! Mag ik het kopen? Alsjeblieft?" Vertederd door die totale wansmaak van mijn stoere knullen geef ik toe en ruim in gedachten een plaatsje in op hun al overvolle vensterbank. En papa? Die fronst zijn wenkbrauwen als mijn jongens trots hun nieuwste aankopen laten zien en kijkt me hoofdschuddend aan. Toch eens aan zijn moeder vragen of hij vroeger toch ook niet stiekem.... 41. Alleen de echte smaak verschilt Ted Bruijn, Uitgeest Toen ik zwanger was van onze oudste, hoopte ik stiekem op een meisje. Ik zag een kleine versie van mezelf voor me, met langere donkere vlechten. Twee keer was ik een ietsiepietsie teleurgesteld, twee keer natuurlijk dolblij met die gezonde jongen die werd geboren. Ik was respectievelijk 37 en 40 jaar toen onze jongens geboren werden. Mijn kinderen jongens, ik 'meisje' en dan nog van een héél andere generatie... Reden genoeg om enorme smaakverschillen te verwachten. En die zijn er ook! 'Jongens-moeder' Kleuterpop De tijd dat ik zelf genoot van Pippi Langkous ligt ver achter me, maar wat herken ik weer de lol die Tom en Roel om haar fratsen hebben. En zonder kinderen had ik nooit het genoegen gehad Buurman en Buurman en Poppentje te leren kennen. Om maar wat te noemen. Dus geen smaakverschil? Jawel! 42. Lelijke muis Mijke, Zutphen Mijn dochter is pas 8 maanden oud, en nu hebben we al een smaakverschil. Een tijd terug liepen we door een grote winkel waar ze ook baby-speelgoed verkopen. Mijn dochter, die naar alles kijkt en alles in zich op wil nemen, zag een speelgoedje waar ze heel sterk op reageerde: een oranje met rode muis, witte vleugeltjes, een paarse ring aan het ene pootje, een felgroene aan het andere pootje en aan de achterpoten twee 'flappers' in de kleuren paars en blauw... Ik vond het een afzichtelijk ding, maar omdat zij er zo blij op reageerde, heb ik die muis gekocht. Met de hoop dat de interesse voor het ding wel over zou gaan... Ik bedoel, hoe lang kan een baby zich interesseren voor één speelgoedje? Nou... Láng! Ik heb van allerlei speelgoedjes voor haar: rammelaars, knuffels... En okee, daar speelt ze ook graag mee. Maar met geen enkel speelgoedje speelt ze zo graag als met haar 'lelijke muis'. Al bijna vijf maanden fleurt ze helemaal op als ze dat ding ziet. Ik blijf 'm afzichtelijk vinden. (Noem het ding ook niet voor niets 'lelijke muis'.) Maar zij wordt er zo gelukkig van, dat hij op die manier ook wel weer een beetje mooi wordt. 43. Toch maar wat soldaatjes Runa Hellinga, Boedapest (Hongarije) Toen ons zoontje 3 was, kreeg hij van de broer van mijn man een hele zak met van die goedkope plastic soldaatjes. Een vreselijk cadeau, vond ik. Weliswaar heb ik me al lang heengezet over het idee om ieder op wapen lijkend speelgoed uit huis te bannen (dat heeft toch geen zin, iedere tak met een uitsteeksel is goed als pistool, wanneer het erop aankomt), maar deze levensechte mini-Duitsers en mini-geallieerden gingen me echt te ver, zeker voor een driejarige. Jarenlang lagen ze achter in een kast, maar op goed moment kwamen ze toch tevoorschijn, en hij vond ze prachtig. Nu staat hij vlak voor zijn achtste verjaardag, en in een speelgoedwinkel keek hij verlangend naar een nieuwe zak soldaatjes, aangezien hij ze tegenwoordig intensief gebruikt voor grote avonturen op de vloer van zijn kamer, waarbij de 'goeden' uiteindelijk altijd de 'slechten' verslaan. Maar, zei hij wat spijtig, die zullen jullie wel niet willen geven, want daar zijn jullie tegen.
Als er een kind een sterk rechtvaardigheidsgevoel heeft, is hij het wel. Op school komt hij op voor kinderen die gepest worden, hij vindt dat we lid zouden moeten zijn van Greenpeace (zijn we), Unicef (zijn we niet) en ieder ander goed doel dat langs komt op tv, hij wil nooit naar beelden van een echte oorlog kijken, want die vindt hij veel te gruwelijk, hij denkt serieus na over kwesties als de oorlog in Irak of armoede in de Derde Wereld. Wat zou ik me er dan druk over maken als hij ook graag een zak soldaatjes wil om mee te spelen? Ze zijn spuuglelijk, niet ethisch verantwoord, maar ik weet zeker dat hij er straks heel blij mee is, ook al, omdat het leuk is om te ontdekken dat je ouders af en toe over hun eigen principes heen kunnen stappen om jou een plezier te doen. En op een goede dag zal hij zelf ook wel zien, dat het eigenlijk vreselijk lelijk speelgoed is. Ik ben per slot van rekening ook over mijn liefde voor Barbies heengegroeid. 44. Slikken, en dan nog eens slikken M. van der Wekken, Hoofdplaat Voor mijn oudste zoon koos en kocht ik zijn kleding. Tot hij een jaar of 4 was en een ernstige voorkeur ontwikkelde voor jogging-broeken. Van die stoffen gevallen. Want die zijn zo lekker zacht. Dus: geen spijkerbroeken meer, met moeite eens een ribbroek – tot die ook niet meer goed was, nee, jogging-broeken. Nou zijn die jogging-broeken meestal grijs, of ooit zwart geweest maar grijs geworden. Meteen al vormeloos of in ieder geval na een paar maanden dragen. Kortom, niet wat ik er nou leuk vind uitzien. Ik heb geprobeerd mijn smaak door te zetten, en we hebben er strijd over gehad, frustratie van mijn kant, en drama van de zijne, en uiteindelijk dacht ik: "Ach, wat maakt het ook uit?". Even slikken maar. Jogging-broeken moeten het zijn? Jogging-broeken zijn het geworden. Dan probeer ik wel de nog enigszins 'leuke' jogging-broeken te kopen. Nu is hij 7 en we weten niet anders. Ja er ligt ook wel een spijkerbroek in de kast, en die doet niet meer dan dat: in de kast liggen. Ach, het hoort bij hem. De jogging-broeken leven meestal niet lang genoeg om door te geven aan zijn broer, en dat is maar goed ook. Broerlief wil geen jogging-broeken, en ook geen spijkerbroeken en ribbroeken - die al bijna niet gedragen waren. Broerlief wil namelijk het liefste een jurk aan. Goed, hij heeft nu leren accepteren dat jongens geen jurken dragen, maar er blijken ook hartstikke leuke alternatieven te zijn: meisjebroeken! Roze en paars, een enkele keer oranje, met een bloemetje erop, hartstikke mooi. En daar horen natuurlijk ook paarse, roze en lichtblauwe truitjes bij, bij voorkeur met K3 erop. Ik had het al gehad na de jogging-broekenstrijd, dus behalve wat tegengas (nee, een broek met roze kant gaat echt te ver hoor!) op zijn tijd hebben we dit ook maar geslikt. Nou ja. Gelukkig hebben we nog een mannelijk neefje. Die krijgt zakken vol ongedragen spijkerbroeken en door één kind gedragen jongenstruien. Totdat die het niet meer wil. Maar dat slikken laat ik aan ZIJN ouders over. 45. Genieten G. de Haan, Den Haag Juist het verschil van smaak maakt toch dat je van je kind kan genieten. Genieten van het ontdekken van de wereld en alles wat erin is. Wat is er nou mooier dan een kind dat zich ontwikkelt tot een echt individu, dat ook al willen papa en mama dit, zelf toch liever dat doet. Ik kan er enorm van genieten dat mijn zoon zelf ontdekt wat hij wel en niet leuk vindt op deze aarde. Maar vermoeiend is het wel eens, want ja, met het ontdekken van eigen smaak, ontdekken ze ook een eigen wil. En natuurlijk hoop je dan dat je kind toch een beetje wordt zoals jij. Ik hoop ook dat mijn kinderen bij de scouting gaan, want deze mama heeft geen zin om langs de lijn van een voetbalveld te staan. En mijn zoon heeft ook Playmobiel gekregen omdat ik er vroeger veel mee speelde in de hoop dat hij het ook oppakt. Maar mensen, geniet van je kinders en hun smaak, het is zo leuk dat iedereen anders is. 46. Echte mannen Bregtje van den Berg, Dieren Eindelijk zwanger. In de eerste maand van mijn zwangerschap had ik al een Barbie en een Actionman in huis. Het zou een modern kind worden! Een zoon! Volledig 'geemancipeerd-voorbereid' ging ik te werk, voor elke auto kwam ook een pop, voor elke voetbal kwam een serviesje. Nu, tien jaar later heb ik drie zonen, die op voetbal zitten, formule één absorberen en alledrie met hun vingers in de oren zitten als K3 op de radio is... 47. Een elfje en een zeemeermin D. Soek, Rotterdam Onze dochters hadden last van de algemene kleutermeisjesmaak. Vooral schattig, de prinsessenjurkjes in glazuur-gevaarlijk roze, het klatergoud en veel K3. Makkelijk tijdens de jaarlijkse kado-tochten voor verjaardag en Sint. Tot een jaar geleden, toen de video van Peter Pan zijn intrede deed. Mijn oudste dochter keek, keek nog eens, daarna nog minstens 30 keer en had definitief haar alter-ego gevonden. Een klein elfje met een duidelijke mening en een blonde hoge paardenstaart. Verdomd, zowel in houding als in kapsel lijken ze op elkaar. Haar jongere zusje – die alles doet wat grote zus doet, maar net iets anders – zocht haar evenknie onder de waterspiegel. Ook hier herkenning, vooral de mate waarin onze Ariel ons tot wanhoop kan drijven met haar eigen wijsheid. Ze hebben nog steeds een kindersmaak, maar nu een eigen, los van de leeftijdgenootjes. En zo recht in de leer, dat ze ouders, grootouders en vrienden verenigen in een zoektocht naar kadootjes met de beeltenis van hun zelfverkozen idolen. Voor die zeemeermin is nog wel wat te vinden bij de reguliere speelgoedboeren maar het elfje... Daarvoor is creativiteit nodig. Zelf shirts bedrukken, een manshoge video-display van AH ombouwen tot boekenkast, webwinkels bezoeken... Eigenlijk is die eigen kindersmaak ontzettend leuk!
48. De eerste videotekenfilm M. Meisenbacher, Rotterdam Het was iets van tien jaar geleden. Samen met mijn dochtertje van 4 liep ik, op een zonnige Koninginnedag, over het feestterrein van de speeltuinvereniging. Bij een van de kraampjes met 2e-hands spulletjes had mijn meiske haar schat gevonden: een videofilm! Ach, hij kostte maar 1 gulden en volgens de gammele kartonnen hoes zouden er getekende sprookjes opstaan. Getekend in het oostblok, aan de namen van de makers te zien. En we hadden net een videospeler gekocht. Innig gelukkig klemde mijn dochter het ding in haar armpjes op weg naar huis. Thuisgekomen moest er natuurlijk gelijk gekeken worden. We zagen vlekken en sneeuw, er kwam dreigend geruis uit de speakers.... Toen begon sprookje nummer 1. Een gesproken tekenfilm met muziek? Het sprookje van Sneeuwwitje was nog wel herkenbaar maar de Oostblok-invloeden waren merkbaar geworden. Wat was het griezelig! En dan de boze stiefmoeder, die veranderde in een heks die aan Sneeuwwitje vertelde dat ze de appels normaal verkocht voor alle valuta maar het liefst dollars en het arme wichtje als uitzondering een appel kréég. Het volgende sprookje was Pinocchio. Die ging natuurlijk naar school in een boerenstadje waar de kerk volgens Russische traditie was getooid met ui-vormen op torens. Ook zeer griezelig en wreed. Er werd met zwepen geslagen op zielige ezels en stoutje jongetjes. Daarna verging het een verweesd eekhoorntje, dat werd opgevoed door een kip, niet veel beter. Helaas hebben we daar nooit het einde van kunnen zien. Dit verhaaltje brak opeens af en daarna volgde weer geruis en sneeuw.... Dit wanproduct werd de lievelingvideo van mijn dochtertje. En ook van het volgende dochtertje wat nog werd geboren. Ademloos en telkens weer werd het videootje gedraaid. Vriendjes, vriendinnetjes en buurkindjes werden op het schouwspel getrakteerd en ook zij staarden gebiologeerd naar het scherm. Niets werd zo mooi gevonden, ook Disney-videootjes konden hier niet aan tippen! Langzaam drong de schoonheid van dit videootje tot me door. Het was treffend scherp getekend. De atmosfeer van de sprookjes ademde iets uit van Anton Pieck, met wat art deco en de naargeestigheid van het Zwarte Woud. Bij elke scène waren in een hoek of onder een tafel wel getekende verassingen te zien. Ik begon de humor wel te waarderen van de makers. Die boze heks was net een zwarthandelaar die westerse valuta wilde binnenhalen. De ezeldrijver van Pinocchio leek een soort Raspoetin in zijn huzarenkostuum, compleet met zwarte enge baard en woest rollende ogen. Het was spannend! Het was eng! Het was niet wat je verwachtte! Zoveel plezier van maar 1 gulden! Dit videootje heeft voor ons allemaal historische waarde gekregen. Natuurlijk wist mijn dochtertje niet wat ze indertijd ongezien wilde hebben. Maar daarna wisten al die kindertjes wèl wat ze zo interesseerde in dat videootje. Voor sommige zaken moet je kijken met kinderogen. 49. (Bij)smaak Joyce, Wormerveer Op mijn vraag "Wil je een boterham?" kreeg ik het volgende antwoord: "Ik wil twee boterhammen. Eén met boter met chocoladepasta en daarop gekleurde hagelslag en dan dubbel. En de andere met pindakaas met bruine hagelslag en gestampte muisjes, ook dubbel graag". 50. Meegaan in de beleving.... Fiona Bunschoten, Den Haag Meegaan in de beleving... tot aan een grens die we toch wel bepalen voor ons kind. :-) Gelukkig verschillen Alyssa (2½ jr) en ik weinig van smaak qua eten: zien eten is doen eten gaat hier op. En zo eet ze eigenlijk alles wel. Of het nou een garnaal is of een tomaat, het maakt haar eigenlijk niet uit. Maar een knalroze Barbie die verder veilig is mag best hoor, al zou ik het ding foeilelijk vinden. :-) 51. Kindersmaak is standaard niet de smaak van ouders Marja van Til, Goor Vroeger, toen ik klein was, zag mijn moeder mij het liefst als het lieve meisje, met schattige jurkjes en roze linten in d'r haar, spelend met de pop. Kortom, een schattig kind. Alleen wilde ik het liefst korte haren, lange broeken en rondscheuren op mijn skelter (wat overigens wel mocht hoor). Alleen verzuchtte m'n moeder regelmatig "wanneer ik nu eens een echt meisje zou worden". Nu heb ik zelf twee dochters, die ik graag lekker stoer aankleed en die ook bewust auto's en speelgoed-gereedschap hebben gekregen. En ook een prachtige skelter, mijn grote liefde vroeger. Alleen is de skelter inmiddels alweer verkocht, want die werd hier niet gebruikt... Mijn dochters spelen het liefst met de Barbies, met roze kleertjes, ze hebben lange haren met frutsels erin, dragen het liefst een jurkje en kijken het allerliefst video's van prinsessen. Oma geniet ervan om met die grieten heerlijk te tutten, en de dames zijn uiteraard helemaal stapel op oma. Mijn conclusie is dan ook dat kinderen gewoon lekker tegendraads zijn, het zal wel in de genen zitten. Ze gaan lekker hun eigen gang en kiezen zelf wel hoe ze eruit willen zien en waar ze mee spelen. Heel soms verheug ik me stiekem op kleindochters met wie ik vast ga racen! 52. Muziekverschil Diana Korving, Zoeterwoude Ik heb drie kids (1 jongen en 2 meisjes in de leeftijd van 7, 4 en 1). En alle drie hebben ze dezelfde muzieksmaak. Dat is heel vervelend voor mama want die wordt er weleens gek van. Ze houden namelijk alle drie van Shadow-gitaarmuziek. (Dat komt omdat vader dat zelf speelt.) De jongste slaapt er zelfs beter op. De andere twee vallen bij dat soort muziek in slaap. En als moeders dan eens een CD van Marco Borsato wil draaien in de auto, wordt er geroepen van de achterbank: "Kan die muziek uit? We willen de Seaside Shadows" (de band van papa). Nou, die muziek komt bij moeders langzamerhand haar nek uit, maar ja, dan toch maar weer aanzetten want dan slapen ze lekker op de achterbank. En mijn eigen CD's draai ik dan wel als ik alleen in de auto zit (stiekem ga ik het zelf ook wel een beetje waarderen hoor). 53. IkDoeNieMeeAanK3 [naam en adres bekend bij de redactie] Mijn dochter houdt van K3. Ze weet het nog niet, want ze is nog maar 2½ jaar. Maar haar beste vriendinnetje is al 3. En die houdt van K3. Ze dansen samen, hossen tot ze erbij neervallen, springen op de bank tot ze niet meer kunnen. Mijn dochter vindt vooral het springen en dansen leuk, maar het vriendinnetje vindt K3 leuk. Ik hou nie van K3. Ik vind K3, net als Plop en al die andere producten uit die Belgische stal, maar commerciële shit. De liedjes gaan van hoempapa, en alle gadgets eromheen zijn pure geldklopperij. Maar ja, wat doe je? Bij haar vriendinnetje én op de peuterspeelzaal wordt K3 gedraaid alsof ze er subsidie voor krijgen! Maar Ik Doe Er Niet Aan Mee! Maar ja, als ik terugdenk aan vroeger toen ik 10 was... Ik was een groot Tina-fan, maar kreeg pertinént geen abonnement op dit blad (ook al hadden mijn ouders drie dochters: "Geen Tina in huis - Onnodig om mee te lopen met de rest!"). Ik was erg boos en frusty. "Je bent gewoon gefrustreerd!", riep mijn moeder ook nog. Onze smaken lagen oneindig ver uiteen. Resultaat van hun volharding: ik verafschuwde hun 'goede smaak', hun machtsmisbruik en stond aan het begin van een paar lange, zware puberjaren. Ik denk dat ik als puntje bij paaltje komt met mate overstag ga, en misschien zelfs een ceedeetje of een hebbedingetje van dat onnozele bandje in huis haal. En als ik dan in staat ben om te genieten van het plezier dat zij eraan beleeft, misschien ga ik dan wel met haar meedoen. Mijn dochter heeft nou eenmaal het meest aanstekelijke en vrolijke temperament van de wereld. Meissie, doe maar lekker gek, dan doe ik wel gewoon. 54. Het komt allemaal goed Tineke van Kooten, Bussum Aangezien de meest openhartige en eerlijke inzendingen de meeste kans maken op een prijs, begin ik maar met te bekennen hoe mijn smaak eruit zag toen ik een jaar of 8, 9 was. Ik was fan van Vader Abraham en Ronny Tober en zat aan de buis gekluisterd bij het programma 'Op losse groeven' van Chiel Montagne (die met die snor). Op mijn boekenplankje ontbraken noch de Olijke, noch de Dolle Tweeling en ze deden allebei hun naam eer aan, wat mij betrof. Mijn muren waren mint- en appelgroen, mijn sprei was paars en mijn gordijnen waren oranje met paarse bloemen. Should I go on? Natuurlijk is het nu, dertig jaar later, helemaal goed gekomen met mij. Via omwegen als The Clash, science fiction en kobaltblauwe veilingkistjes, heb ik een onberispelijke smaak ontwikkeld; komt u gerust eens bij mij thuis kijken en luisteren. Waarmee ik maar wil zeggen: over smaak valt met kinderen echt niet te twisten. Ze kunnen nog niet weten wat er allemaal nog meer te koop is dan het meest voor de hand liggende. En laat ze dan eerst het voor de hand liggende maar eens op hun gemak ontdekken. Ik pleit ervoor om kinderen de kans te geven om zelf de ontdekkingsreis te maken langs alle uiterwaarden van de smaak, op ieder gebied. Je kunt niet verwachten dat ze ooit het onderscheid leren maken tussen kwaliteit en rotzooi, als je ze niet eerst de kans geeft om een behoorlijke hoeveelheid rotzooi te verstouwen. Maar het helpt ze misschien wel als ze af en toe alvast een blik kunnen werpen op die grote wereld vol mooie dingen die achter die berg rotzooi op ze liggen te wachten... Dus luisteren wij met onze dochters naar K3 en zetten we ook af en toe een CD van Cristina Branco op. We halen zonder een woord van protest de pony-boekjes van Kluitman in huis, maar lezen ook de gedichtjes van Hans en Monique Hagen voor. We respecteren hun eigen, 4- en 7-jarige smaak en we zeggen dus nooit dat we Bassie en Adriaan slecht gemaakte ellendige ongein vinden - nou ja, dat proberen we in elk geval. En na al die goede bedoelingen is dan nu het wachten op het moment dat ze zich serieus voor onze smaak gaan generen..."Die vrouw met die belachelijke rode schoenen?! Dat is mijn moeder niet!" 55. Plastic F. Zandstra, Scharnegoutum Ze was nog maar net geboren, toen ik de houten boerderij in de speelgoedwinkel met verantwoorde spulletjes zag. Ze kon er nog niks mee, dus konden wij nog even sparen, want die boerderij was niet goedkoop. Nu is ze bijna een jaar en ik vraag me af waarom ik nog aan het sparen ben. Ze wil alleen maar met plastic spelen! Hoe lelijker, hoe beter. Mijn levensmotto is sinds jaar en dag 'beter mooi dan praktisch', maar in niets lijkt dit kind daar iets van meegekregen te hebben. Een kast vol knuffels in de mooiste stofjes, knetterdure popjes en prachtige girlpower huggy-buggy's laat ze onaangeroerd, omdat dit haar lievelingsspeelgoed-top drie is: 1. plastic stapelbekers, 1,75 bij Ikea De houten boerderij is geschikt voor kinderen vanaf 2½. We hebben nog anderhalf jaar om iets aan haar smaak te doen. En anders hebben we straks honderd euro over; daar kun je een hele winkel vol lelijk plastic van kopen. 56. Mestkarren kijken G. Snip, Emmen Dat smaken verschillen, okee. Maar aan de smaak van onze oudste zoon hangt bepaald een luchtje. Terwijl de rest van ons gezinnetje ervan houdt om op zondag lekker door de stad te toeren met de fiets, gaat de voorkeur van Tycho (4 jaar) uit naar het bezichtigen van mestkarren. We kunnen hem niet blijer maken dan door puur agrarisch gebied te rijden. De kans dat er dan zo'n poepkar te zien is, is volgens hem altijd aanwezig. Vreemde smaak. 57. Dik Trom en andere zaken Nicole van As, Malden Dat over smaak niet te twisten valt, weten we allemaal. Maar met kinderen word je toch nog eens wat vaker met de neus op de feiten gedrukt. Daar kunnen wij met Anna van 4 en Tijmen van 2 over meepraten. Waar zal ik beginnen? Allereerst geldt voor beiden dat ze graag zelf bepalen welke kleren ze wel en vooral niet aan willen. Zo blijft bij Anna haar effen lichtblauwe trui ongebruikt in de kast hangen. Terwijl de kleur haar zo geweldig staat. Vinden wij. Maar ja, er zitten geen frutseltjes, glittertjes of anderszins leuke dingetjes op. Vindt Anna. En zie een onwillig kind maar eens een trui aan te trekken! En zo loopt Tijmen het liefst elke dag in zijn Bob-de-Bouwer shirt (wat wij zelf overigens ook best leuk vinden). Maar gelukkig kunnen we af en toe zeggen dat Bob in de was zit, of nog gestreken moet worden, zodat Tijmen ook nog eens wat anders draagt. Ook in de categorie 'speelgoed' hebben we voorbeelden te over. Met als typerend voorbeeld: het prachtige keukentje, dat mijn zwager – die meubelmaker is – heel levensecht in elkaar getimmerd heeft. Een keukentje in wit met ongeverfd hout, met een gootsteentje, een lepelrekje, emaille pannetjes en allemaal houten laadjes. In die laadjes een schattig minibestekje, houten pollepels en toebehoren. En plastic, felgekleurde hamburgers, broodjes, plakjes tomaat en komkommer, MacDonald's bekers en frietjes. En uiteraard: waar wij vallen voor die leuke houten spulletjes, bakken zij ons het liefst een pizza, plastic frietjes en hamburgers! Blijkbaar gaat er toch niks boven felgekleurd en plastic. Maar het allerergste is de tv. Waar we nog gezamenlijk genieten van de Zappelin-programma's en Kindertijd, lopen onze voorkeuren ver uiteen als het gaat om de keuze van videobanden. Daarvan hebben we een zak vol van een kennis gekregen. Waarvan de allerverschrikkelijkste meteen hun favoriet is: Dik Trom. Een band die in oubolligheid zijn weerga niet kent. De acteurs spelen houterig en spreken hun teksten zonder enige overtuigingskracht uit. Wie die band bekijkt, heeft het gevoel naar een slecht opgevoerd amateur-toneelstukje te kijken. Maar de kinderen vinden het prachtig en kennen de teksten uit hun hoofd. ("Meester heeft me een boek over mieren gegeven. Reuze boeiend!" En: "Je kunt weer lopen, Harry, je kunt het!" Of: "Je gaat nu naar bed, Dik, en dat doe je!"). Zo langzamerhand krijgt de band in ons gezin echter een soort cult-status en citeren we er allemaal graag uit. ("We gaan naar bed. Het is de hoogste tijd. En dat is het!") En wie weet zullen we de band nog missen, als hij ooit helemaal stuk gedraaid is. Maar het blijft een verschrikkelijke band. En dat is het! 58. 'Jippeke en Jan' Nicole van den Nouweland, Odemira (Portugal) Sieb is 3 en dol op Jip en Janneke. Ik vind het erg seksistisch. Janneke is altijd bang, terwijl Jip best wat durft en mama zorgt altijd voor wat lekkers, terwijl papa werkt en centjes verdient. Om het voorlezen voor beide partijen leuk te houden, worden regelmatig de rollen omgedraaid en zinnen vervormd. Sieb geniet van een leuk verhaal en ik ben erg creatief in het ter plekke veranderen en aanpassen van de tekst. Ik wil niet dat Sieb denkt dat meisjes bangig zijn en jongens stoer en dat mama's alleen maar eten koken en poetsen. De thema's blijven van 'Jippeke en Jan', de waarden en normen van 'ons mam'. 59. Cowboy-boots Cathalijne Dekkers, Kleve Samen naar de schoenenwinkel, ik heb nog een tegoedbon die ik op wil maken. Lukas (2½) gaat braaf mee. Die vindt het wel interessant, hossen tussen de dozen en de eigen schoenen verstoppen. Ik zoek wat geschikte paren in mijn maat uit, degelijke stappers, stoere sandalen en lekkere lopers. Daar komt zoonlief al behulpzaam naar me toe, met zijn eigen keuze voor mama: een paar werkelijk wanstaltige goudglimmende laarzen tot over de knie met hoge hakken... "Mama, mooi!", concludeert mijn kleine mannetje als ik ze braaf heb aangetrokken om hem een plezier te doen. Komt er net een ouder van zijn peuterspeelzaalgroep langs. Ik lach wat schaapachtig en trek ze heel snel weer uit! 60. De ochtenden Wil Plomp, Rijen In het dagelijkse leven hebben mijn zoon en ik natuurlijk best wel dingen die de een leuker vindt dan de ander. Maar samen lezen, zo af en toe een Disney-film bekijken, puzzelen, spelletjes doen en knutselen daar kunnen we allebei van genieten. Maar er is één ding en daarin verschillen we echt als dag en nacht: de ochtenden. Gelukkig neemt zijn papa hem in het weekend wel eens snel mee naar beneden, zodat mama even ouderwets wakker kan worden. 61. Macaronie met appelmoes? Wendy Timmers, Koudum Een aantal jaar geleden, toen onze zoon nog baby was, aten we bij mijn zus. Macaronie. Mijn twee nichtjes, toen 2 en 4, aten de macaronie zonder saus maar met appelmoes. Mijn zus legde uit dat dit de enige manier was om iets bij ze naar binnen te krijgen. Mijn man en ik hadden al met elkaar afgesproken dat we onze kinderen nooit zouden dwingen om iets te eten wat ze niet lusten. Ook zijn wij felle tegenstanders van "je bord leeg eten". Wij vinden dat kinderen zelf wel aangeven hoeveel ze nodig hebben, en zo zelf kunnen ontdekken wat hun smaak is. En als dat op een avond kale macaronie met appelmoes betekent, dan is dat maar zo. Op een keer (onze zoon was toen bijna 1½) gingen we met vrienden naar een Mexicaans restaurant. Ik had hem 's middags al een potje eten gegeven, zodat we 's avonds wel zouden zien wat hij zou eten. Toen we zaten te wachten, gaf iemand hem een tortilla-chipje met salsasaus. Hij proefde ervan, en at vervolgens het hele bakje leeg (met saus en al). Ik maakte me nog een beetje zorgen of hij er geen last van zou krijgen, maar hij zat zo lekker te smullen. Ook van onze hoofdgerechten zat hij heerlijk mee te eten. Zijn eigen frietjes met mayonaise verdwenen onder de tafel op de grond. Inmiddels is hij alweer 5, en nog steeds eet hij alles. Zelfs dingen die ik niet zo lekker vind. Zoals olijven, haring en lever. Op een verjaardag eet hij bijna geen chips, maar is hij wel dol op een toastje zalmsalade, Danableu of Brie. In een salade horen pijnboompitten, en feta-kaas. Naar school wil hij liever kiwi's of tomaten mee dan een banaantje. En als je vraagt of hij hagelslag of pindakaas op zijn brood wil, vraagt hij eerst of we geen filet americain hebben. En als we macaronie eten? Dan eet hij dat met tomaten/vlees-saus, Parmezaanse kaas en augurken. En appelmoes? Ja soms, lekker als toetje, of bij de frietjes. Wat eten betreft heeft onze zoon een bijna volwassen smaak. Bijna? Ja bijna. Want als hij mag kiezen wat we eten, worden het toch meestal pannekoeken (met spek en poedersuiker). 62. schiet- en legerspeelgoed Gina Janzon, Amsterdam Mijn zoon van 8 is sinds hij bewust speelt gek op alles wat schiet en met het leger te maken heeft. Vooral om na te spelen. In het begin weigerde ik om dat soort speelgoed te kopen maar mijn zoon was erg creatief. Hij had een stok gevonden waar hij een pistool van kon maken en ga zo maar door. Wij hebben de knop bij ons toen maar omgedraaid want er was geen houden meer aan. Door het jeugdjournaal is hij met de oorlog in Irak in aanraking gekomen en daardoor hebben wij een ingang gekregen om er met hem over te praten, alle ins en outs. Hij vindt het spelen grandioos maar beseft dat het in het echt wel anders is. En daar draait het uiteindelijk om. 63. Heb je even voor mij... Miranda Looijen, Schiedam Te pas en te onpas klinkt uit haar mond: HEB JE EVEN VOOR MIJ... Na een poos kwam ik erachter dat ze dus Frans Bauer zong. Hoe kómt ze erop? Of beter: hoe komt ze eraf? Niet dus. Midden in de winkel: HEB JE EVEN VOOR MIJ. 's Morgens als ik (nog niet) wakker ben: HEB JE EVEN VOOR MIJ. Als ik op de fiets zit: HEB JE EVEN VOOR MIJ. Ik heb mazzel dat ze slechts die ene zin kent. Als ze wat groter zou zijn geweest, had ik misschien het hele liedje aan moeten horen... pfffffff...
|
||||||||||||||||||||||||||
Copyright © 1996-2010 Ouders Online, alle rechten voorbehouden
Uitsluiting aansprakelijkheid | info@ouders.nl
Pagina voor het laatst bijgewerkt op: 4 oktober 2008