home

forum

chat

thema-pagina's

vraagbaken

video

koopjeskelder

surf-tips

snuffelgids

service

colofon

Actueel

Prijsvraag uitslag: kinder-vriendschap Jip en Janneke bestaan 50 jaar 7 juni 2003 De afgelopen maand bestonden Jip en Janneke 50 jaar. Naar aanleiding daarvan organiseerde Ouders Online een grote prijsvraag rond het thema kinder-vriendschap. We vroegen u naar uw heftigste ervaringen op dat front; hetzij van uw eigen kinderen, hetzij van uzelf. De oogst was indrukwekkend: maar liefst 64 prachtige verhalen ontvingen wij. Hartelijk dank daarvoor! Voor de beste verhalen waren beschikbaar: 15 gebonden boeken met alle verhalen van Jip en Janneke, geïllustreerd door Fiep Westendorp, voor het eerst uitgevoerd in kleur. Deze boeken zijn echte verzamel-objecten. Hieronder leest u de uitslag. Inhoud van deze pagina: Jury-rapport en winnaars Winnende inzendingen Jury-rapport en winnaars door Justine Pardoen Springlevend zijn ze: de Jips en Jannekes van nu. De inzendingen voor onze prijsvraag over kindervriendschap beschreven veel levenslange vriendschappen van kleutertjes. De Thomasjes en Sophietjes trouwen ook met ranja even tussendoor, slaan elkaar op de kop met houten vrachtwagens en duwen elkaar van de schommel. Maar toch kunnen ze niet zonder elkaar en lossen ze hun ruzies binnen enkele seconden weer op. Ouders genieten daarvan. Van de 64 inzendingen bekroonden we er 15. De inzendingen die ons het meest ontroerden. Sommige inzenders konden goed verwoorden dat vriendschap zelfs niet kapot te krijgen is door grens-overschreidingen. Hoe grenzenloos de trouw is, die heel kleine kinderen al voor elkaar aan de dag kunnen leggen. Anderen lieten zien dat de basis van een vriendschap tussen twee kinderen door ouders soms totaal niet begrepen maar desondanks wel gerespecteerd wordt. Ook werden we getroffen door de vriendschap tussen tweelingbroers en -zussen. En door de volwassen opvatting die sommige kinderen over vriendschap hebben, als er iets blijkt mis te gaan. Zoals Chiara Soldati beschrijft, over haar dochter Julia van 8 jaar (zie nr. 59). Het meest ontroerde ons echter de beschrijving van Anita Diepenveen over haar zoon Rick met zijn vriend Jeroen. Deze twee pubers laten zien dat echte vrienden door dik en dun gaan. Vriendschap is heel waardevol, maar het is bijzonder als kinderen dat al zo kunnen koesteren (zie nr. 53). De vijftien prijswinnaars krijgen van uitgever Querido binnenkort het jubileumboek van Jip en Janneke thuisgestuurd. We hopen dat iedereen geniet van deze mooie gebonden uitgave, waarin alle verhaaltjes bij elkaar staan, met kleurenprenten van Fiep Westendorp. Alle 15 winnaars nr. 2 - Joke Veerman, Krimpen aan de Lek nr. 9 - Kathelijne van Hengel, Haren nr. 15 - Annemieke Koster, Auckland, New Zealand nr. 18 - Susan M.L. Leynse-Put, Rotterdam nr. 21 - Erika de Bruijn, Sassenheim nr. 30 - Manuela Bijl, Delfgauw nr. 31 - Jolanda Goes, Woerden nr. 40 - Simone Aben Verhees, Breda nr. 49 - Anita Grouw, Hoogeveen nr. 53 - Anita Diepeveen, Veenendaal nr. 57 - Janneke, Utrecht nr. 58 - Margrita van der Hoek, Guadalajara (Mexico) nr. 59 - Chiara Soldati, Utrecht nr. 63 - Kitty Lagerweij, Amsterdam nr. 64 - Winifred Smulders, Hoofddorp Winnende inzendingen 2 Joke Veerman, Krimpen aan de Lek Toen haar vriendinnetje -ons achterbuurmeisje- geboren werd, sneeuwde het. Haar geboortemoment zag ik door de gordijnen heen: het fototoestel flitste herhaaldelijk. Ze kregen contact zodra ze als kleine meisjes zelf in beweging kwamen. Het tuinpad uit, achterpad oversteken, andere tuinpad in. Als achterburen kun je elkaar 'in de gaten houden' dus ze zagen uit de verte al of de ander wakker was. Ook gebeurde het dat zij, het vriendinnetje, bij ons naar binnen stapte om onze dochter -die vaak uitsliep als peuter- te wekken. Voor mijn dochter was dit contact heel speciaal, zij is jarenlang een erg eenkennig en verlegen meisje geweest - maar in het gezin van dit vriendinnetje voelde ze zich altijd thuis. Ze gingen niet naar dezelfde school. Vriendinnetje ging naar de Vrije School, mijn dochter naar een p.c. basisschool in eigen dorp. Door dit verschil hadden ze elkaar altijd veel te vertellen en ze gingen bij speciale gelegenheden weleens mee naar elkaars school om te zien hoe het daar was. De vriendschap bloeide op toen ze allebei naar de cursus AMV gingen. Geregeld waren beide dames samen aan het blokfluiten dat horen en zien je verging! Na de twee jaar AMV kozen ze allebei voor de dwarsfluit, een instrument waarnaar ze geruime tijd hadden uitgekeken. De juf bleek echter vooral geinteresseerd te zijn in muzikale strebers en dat zijn ze geen van tweeen. Dat maakte het duo tot een front om samen lekker te zeuren over de kattige juf en extra te oefenen om tóch het muziekexamen te halen. Maar een vriendschap zoals vroeger zit er niet meer in. Vriendinnetje heeft al jaren via haar school een andere vriendin, die veel aandacht opeist en haar trouwens ook wekelijks meetroont naar paardrijden, een grote trekker voor veel meisjes. Vriendinnetje en dochter, allebei nu 12, gaan dit jaar van de basisschool af; vriendinnetje zegt de Vrije School vaarwel en gaat naar regulier voortgezet onderwijs, echter een andere brugklas dan mijn dochter. Veel foto's in het album herinneren aan de vanzelfsprekendheid van samen zijn, die nu voorbij is. 9 Kathelijne van Hengel, Haren (gn) Floor is zo lief en zo zacht... Mijn zoontje Merlijn van vier jaar gaat met Floor uit zijn klas. Na een paar weekjes school sloten de twee vriendschap, in de klas speelden ze veel samen en thuis spraken ze over elkaar. Ze namen kleine dingetjes voor elkaar mee, van een zgn. entreekaartje voor de Efteling (waar ze samen naar toe zouden gaan) tot uitgeknipte gouden hartjes. Maar Merlijn verliet tijdelijk de kleuterklas voor een paar maandjes buitenland. Ze schreven elkaar vellen vol met kusjes: krabbelende kruisjes en lipstift lipafdrukjes. Na een periode van vijf maanden kwam Merlijn weer terug in de klas. Zijn ogen zochten direkt naar Floor. Heel verlegen zeiden ze niets tegen elkaar. Met het ophalen van de kinderen vertelde Floor overgelukkig aan haar moeder dat Merlijn weer terug was: 'en hij kéék meteen naar mij'. Merlijn vertelde me oververliefd: 'Zoe in Zwitserland was ook heel lief, maar Floor is zó lief en zacht. Zó lief is iemand niet'. 15 Annemieke Koster, Auckland, New Zealand In december 1998 ontmoette onze Robin Amanda voor het eerst, in de creche van de kerk. Ze waren allebei een half jaar oud. Niet alleen zij werden dikke vriendjes, maar ook de mama's. Net nieuw in een nieuw land: Nieuw Zeeland, ontdekten we dat vriendschap eigenlijk zo simpel kan zijn. Ze werden samen 1, 2, 3 en 4. Feestjes, logeerpartijen, ruzies, de hele mikmak. Hij kreeg nog 2 zusjes, zij niet. Maar alles werd gedeeld, zo ook de zusjes. 2 maanden geleden hebben ze besloten om later samen te gaan trouwen. Eerst wilde Amanda 4 kinderen, maar nu 3, want anders wordt het te druk. En Robin moet wel meehelpen, want zij wil later ook een baan, net als haar mama. Nu staan ze op het punt om samen 5 te worden. Een mijlpaal hier, want dan mag je naar school. Helaas voor de vriendschap hebben wij onlangs besloten te remigreren naar Nederland. Hoe moet dat nu met de vriendschap, vroegen we aan Robin en niet te vergeten: de trouwerij? Na een stilte en een diepe zucht vroeg hij: "Is mijn nichtje Melanie (12)in NL al getrouwd?" "Nee, nou dan trouw ik wel met haar". En wat dan met Amanda, vroegen wij? Die stuur ik wel een email! 18 Susan M.L. Leynse-Put, Rotterdam DE ECHOSCOPIST: "EN HIER ZIET U DUS EEN JIP EN JANNEKE" Ruim zeven weken kenden mijn vriend en ik elkaar nog maar toen een zwangerschapstest uitwees dat ik in verwachting was! We konden het nauwelijks geloven. De verloskundige wees me op de mogelijkheid van gratis echo's als ik meedeed aan een Rotterdams onderzoek. Dat leek ons wel wat en we hoopten dat mijn zwangerschap dan ook wat reëler voor ons zou worden. 13 weken zwanger togen we naar de echoscopist. Onderweg grapte ik: "hierna weten we zeker of het er maar eentje is". Mijn al zichtbaar buikje en ik op de tafel, spulletje over mijn buik en daar ging het beeldscherm aan. Ik zag een hoop ledematen en mijn eerste gedachte was: "het lijken er wel vijf maar ik zeg niks, ik heb er geen verstand van". Mijn vriend durfde niets te zeggen voor ik enige reactie had gegeven, dus keek mij zo eens tersluiks aan. De echoscopist was nogal een droge en zei plompverloren: "hier ziet u dus een Jip en Janneke". Giechel, giechel. Toen ik weer enigszins bij mijn positieven was, vroeg ik of hij het geslacht al kon vaststellen en ja, dat kon deze zeer professionele man: het waren echt een jongetje en een meisje! Inmiddels zijn onze zoon Vosmar en dochter Saminte 8 maanden oud en vertel ik bovenstaande anekdote nog regelmatig. Of ze zulke goede vriendjes zullen worden als Jip en Janneke moeten we nog afwachten maar er zijn al heel wat vertederende momenten geweest. In het ziekenhuis werden ze na enkele dagen in een tweelingwiegje gelegd en pakten ze onmiddellijk elkaars handjes vast wat onvergetelijke foto's opleverde. Tegenwoordig vinden ze elkaars voeten erg interessant en zijn ze duidelijk rustiger als in het ledikantje naast ze ook dat andere kindje ligt. Een ding is zeker: ik zal ze met veel plezier de verhalen van Jip en Janneke voorlezen. 21 Erika de Bruijn, Sassenheim Hoe hecht kan vriendschap zijn? Dat onze tweeling (j/m) onlosmakelijk met elkaar verbonden zijn, dat weten we al langer. Met het toppunt van echt liefde/vriendschap mochten we dit weekend beleven. Danique (6) zit onder de plekjes en blaasjes, vermoedelijk waterpokken. Ik vertel haar dat ze daar niets aan kan doen, dat dat besmettelijk is etc. En dat ze, als ze nog niet fit is, maandag niet naar school hoeft. Ruben (ook 6) vind dat niet leuk , en wil dan ook thuisblijven. Als ze denkt dat pappa en mamma niet opletten zegt ze....hier...lik maar aan mijn arm, dan heb jij het morgen ook. Is dat echte liefde of niet?? 30 Manuela Bijl, Delfgauw Mijn zoontje Rico van bijna twee, heeft al sinds zijn geboorte een vriendinnetje, Jazzmin van ook bijna twee. Eigenlijk kenden ze elkaar al voor de geboorte want haar moeder en ik lagen twee weken voor de geboorte samen op één kamer in het ziekenhuis. Jazzmin is een beetje te vroeg geboren en Rico was op tijd. Als ze samen zijn helpen ze elkaar op alle fronten In de speeltuin is Rico soms best bang op de hoge glijbaan maar als hij ziet dat Jazzmin kijkt, glijdt hij toch heel stoer alleen naar beneden. hij voelt zich dan echt de stoere macho die het goede voorbeeld geeft. Jazzmin praat al veel beter en als Rico ergens bang voor is en er niet naar toe durft komt ze aanlopen en zegt dan heel lief "Ico mee?, kom maar" en Rico vertrouwt haar dan volledig en loopt achter haar aan. Rico is dol op kusjes maar op een hele speciale manier. Als je zegt "geeft eens een kusje" dan komt hij enthousiast aanlopen en bied je letterlijk als een koning zijn voorhoofd aan waarop je de eer krijgt om hem op zijn voorhoofd te mogen kussen. Kusjes op zijn mond vindt hij maar niks! Totdat we laatst weer bij Jazzmin waren. Ik waarschuw de mensen het liefst van te voren hoe Rico kusjes geeft want in zin enthousiasme kan je als nietsvermoedend kindje of volwassene een aardige kaakbreuk overhouden aan zo'n "voorhoofdskusje" van Rico. Dus ik stond al klaar om in te grijpen toen ik zei "ga Jazz maar een kusje geven". En daar kwam hij blij aangedribbeld en wat denk je? Vol op de bek! Snavelen voor gevorderden! En niet één keer, nee! Tot drie keer aan toe! Ze kregen er geen genoeg van, gelukkig was haar vader niet thuis want het is al moeilijk genoeg voor zo'n man als je dochter 15 is en thuiskomt met zo'n zoengraag pubertje dus pas als hij dit verhaal leest komt hij erachter en dat is dan vroeg genoeg! Later heb ik het nog eens geprobeerd met andere meisjes van zijn leeftijd maar nee hoor, sereen bood hij weer zijn voorhoofd aan en bewaart zijn "echte" zoenen voor zijn verloofde Jazzmin! 31 Jolanda Goes, Woerden We speelden met een groepje in de speeltuin en gaven elkaar steeds een zetje zodat je zo hard mogelijk van de glibaan ging. Toen het mijn beurt was, duwde een meisje mij. Halverwege stak een spijkertje uit, waaraan mijn onderbroekje bleef haken met als gevolg een grote scheur. Boos stuurde ik mijn broer op haar af om haar een lesje te leren, wat hij heeft gedaan weet ik alleen niet meer. Toen ik het verhaal thuis vertelde, moest ik van mijn moeder gaan zeggen dat het mij speet, en een sinaasappel brengen als zoenoffer. Ik was vijf jaar, zij een half jaar ouder en ze zat een klas hoger dan ik. Dat is nu 32 jaar geleden en we zijn nog steeds vriendinnen! 40 Simone Aben Verhees, Breda Mijn buurjongen van 9 jaar oud komt mijn pasgeboren zoontje bewonderen. In tegenstelling tot veel kinderen blijft hij heel rustig op mijn bed zitten en het enige wat hij uit kon brengen was "ach wat lief", vervolgens is hij een vol uur blijven zitten en ging pas weer terug naar huis toen ik hem zei dat Jesse en zijn mama even willen gaan slapen. Met een pruillipje verliet hij mijn kamer, ik heb hem nog even teruggeroepen en een dikke zoen gegeven, waarop hij antwoordde "ik kan niet wachten tot ik zelf vader ben". En dat voor een jongetje van 9 jaar. Inmiddels zijn we 3 jaar verder en is mijn buurjongen zowat een vader voor hem. Hij heeft zoveel verantwoordelijkheids gevoel dat het zo schattig is om die 2 te bekijken. De voorzichtigheid van de oudere en het respect van de jongere biedt de garantie voor een eeuwige vriendschap. 49 Anita Grouw, Hoogeveen 14 februari 2002. Veel moeders en enkele vaders staan bij het hek van school te wachten op hun kinderen. Daar komen ze de school uitstromen. Kleine hummeltjes van 4, 5 jaar oud. Allemaal enthousiast zwaaiend met mooie zelfgemaakte valentijnskaarten. Prachtige hartjes, veel roze, en met lieve wensen erop. Het ene na het andere kind wordt opgevangen door moeder die vervolgens de prachtige kaart in de hand gedrukt krijgt. Mierzoete knuffeltaferelen volgen....en ik sta daar maar. Hé eindelijk komt ook mijn 4-jarige Lorenzo uit school...mét kaart. Dus ik sta er al klaar voor."Wat heb jij daar voor moois voor mama gemaakt?" Grote verbaaste ogen. "Die is niet voor jou. Die heb ik van Julian gekregen en hij heeft mijn kaart gekregen. Van juf moest je de kaart geven aan iemand die je lief vind. En wij vinden elkaar het liefst." Inmiddels zijn we een dik jaar verder, en nog steeds zijn het de beste vriendjes. Dat blijkt wel toen we gisteren een vriendenboekje voor een ander klasgenootje invulden. Bij het kopje: 'ik ben fan van' , was er natuurlijk maar één antwoord mogelijk: Julian! 53 Anita Diepeveen, Veenendaal Onze zoon Rick heeft al ruim 7 jaar een heel belangrijke vriend. Hij heet Jeroen zit bijna altijd in zijn rolstoel en kan alleen "lopen" als je hem ondersteunt of met zijn looprek. Jeroen is n.l. onder andere spastisch. Toen hij 7 jaar geleden bij ons in de straat kwam wonen wilde niemand met Jeroen spelen omdat hij "anders" was, maar toen Rick Jeroen op straat zag klikte het meteen helemaal tussen hen. Rick werd Jeroen's beste vriend en beschermde hem al op jonge leeftijd tegen de pestkoppen en ze speelden samen ondanks of misschien wel dankzij hun verschil. Als ze in de boomhut wilde spelen takelde Rick Jeroen met een dik touw in de boom, wat iedereen eng vond behalve Jeroen en Rick. Samen deden ze van alles: skaten: Rick met zijn skates en Jeroen met skates en zijn looprek, wedstrijdje: Rick in de rolstoel van Jeroen en Jeroen met zijn looprek, de avond vierdaagse samen lopen: Jeroen in de rolstoel en Rick erachter, om maar een paar voorbeelden te noemen. Over en weer vonden er logeerpartijtjes plaats waar ze zo ontzettend veel lol hadden met elkaar en dat is nog steeds zo ondanks dat ze inmiddels échte pubers zijn! Jeroen is inmiddels al 2 keer verhuist, naar een andere plaats zodat ze alleen nog met elkaar konden spelen als ze weggebracht en opgehaald werden met de auto en op het moment woont Jeroen in een tehuis dat minstens zo ver weg is. Dat alles heeft de vriendschap niet benadeeld: integendeel zelfs. Jeroen is pas geopereerd en zit met allebei zijn benen in het gips en woont tijdelijk in een revalidatie centrum, waar Rick hem regelmatig opzoekt. Als Jeroen wat kwijt moet over wat er allemaal gebeurd of waar hij over in zit, voor,tijdens en na de operatie en nu in het revalidatie centrum is het Rick die als eerste door Jeroen wordt gebeld en dan bespreken ze samen werkelijk alles! B.v. over bang zijn voor de operatie, pijn, leuke zusters enz. Volgens mij weten die twee écht alles van elkaar en delen ze alles samen. Ze hoeven elkaar maar aan te kijken en dan weten ze precies wat de ander bedoelt. Ik kan nog wel véél meer vertellen over deze bijzondere, hechte en speciale vrienden voor het leven, maar dan zou het verhaal nog langer worden. Ik hoop wel dat ik jullie het speciale tussen Rick en Jeroen heb kunnen laten mee beleven, want ze hebben zo'n bijzondere band samen! 57 Janneke, Utrecht Rosa van 3,5 kent Minna - de dochter van mijn beste vriendin - van 6,5 al sinds haar geboorte. En vanaf het begin zijn ze verkikkerd op elkaar. Al zien ze elkaar niet veel want we wonen 150 km uit elkaar. Die paar keer per jaar dat ze elkaar treffen pikken ze zo de draad weer op en is het heerlijk om die twee samen te zien stralen. Vanochtend waren Rosa en ik bij een kinderconcert. Er werd gevraagd aan de zaal; Als je héél héél bang bent, bij wie wil je dan het liefste zijn? De hele zaal vol kinderen roept: Mama!!! En Rosa zegt: Bij Minna. 58 Margrita van der Hoek, Guadalajara (Mexico) Iene-Miene-Mutte Ik heb mijn eigen Jip en Janneke hier in Guadalajara, Mexico. Jip is Ricardo, mijn mexicaanse neefje van 4 met grote bruine ogen en donker stekeltjes haar. En Janneke is mijn blonde krullebol Elise, mijn half nederlandse, half mexicaanse dochter, eveneens 4. Al sinds hun babytijd waren ze twee handen op een buik en als peutertjes haalden ze veel kattekwaad uit. Zonder elkaar konden ze niet, maar Ricardo deelde ook regelmatig een klap aan zijn nichtje uit of Elise deed voortdurend alsof hij lucht was en gaf geen antwoord op zijn vragen. Sinds ze konden praten, besloten ze om met elkaar te trouwen: in Nederland bij Oma Lies en Opa Dick (alle opa´s en oma´s zijn ook gemeengoed geworden)en misschien gaan ze daar ook wonen, in het kleinkinder-huisje wat bij opa en oma in de tuin staat, met uitzicht op een tuinkabouter bij de vijver. De juf zegt dat neven en nichten niet met elkaar kunnen trouwen maar Ricardo en Elise trekken zich daar niets van aan. Elise is eeuwig trouw aan deze belofte. Ricardo tilt er iets minder zwaar aan. Dat bleek toen Andrea bij Elise kwam logeren. Andrea is de twee jaar oudere nicht van beiden. Ze waren met elkaar aan het spelen toen Ricardo opeens verklaarde dat hij met Andrea zou gaan trouwen. Paniek in Elise´s ogen: "Maar waarom Ricardo? Waarom trouw je met haar en niet met mij?". "Omdat Andrea groter is dan jij" antwoordt Ricardo rustig en vastbesloten. Het is Elise in één klap duidelijk wat nu de werkelijke reden is en ze zegt op dringende toon "Maar Ricardo, als ik groot ben en mijn tanden er ook uitvallen, kun je dan iene-miene-mutte tussen haar en mij doen?" 59 Chiara Soldati, Utrecht Een volwassen kindervriendschap Onze dochter Julia (8 jaar) is intens bevriend met Stijn, een jongen uit haar klas. Ze kunnen uren spelen met Playmobil of maken in de tuin een wormenparadijs. Samen skaten is op het moment ook erg in trek. Ruzie hebben ze eigenlijk nooit, de vriendschap voltrekt zich in grote harmonie. Totdat Julia de dag voor de vorige zomervakantie zou beginnen, met een wit gezicht uit de klas kwam. Ze wilde meteen mee naar huis, terwijl ze normaliter nog eindeloos op het schoolplein wil spelen. Pas thuis was ze in staat om te vertellen wat er aan de hand was: 'Stijn heeft het uitgemaakt,' zei ze, en begon hartverscheurend te huilen. Uitgesnikt vertelde ze het verhaal: ze speelden in de pauze met een clubje klasgenoten, en een van de jongens had tegen Stijn gezegd: 'Je moet het uitmaken met Julia.' En dat deed hij dan ook. Julia begreep er helemaal niets van. 'Mama, we zijn juist zulke goede vriendjes en daarom vind ik het zo erg. Als we nou verkering hadden gehad, had ik het beter begrepen. Want een verkering kun je uitmaken, maar een vriendschap niet.' Omdat ik (haar moeder) begreep dat dit een heel serieuze zaak was, en de zomervakantie voor de deur stond, belde ik zijn moeder op. Op de voicemail sprak ik in dat Julia erg verdrietig was, en dat het fijn zou zijn als Stijn en Julia even met elkaar konden praten. Een half uur later stonden Stijn en zijn moeder voor de deur. Stijn en Julia stortten zich meteen in de speelhoek, alsof er niets was voorgevallen. Tot zijn moeder zei: 'Stijn, je wilde toch wat tegen Julia zeggen?' Enigszins verlegen zei hij: 'Het is een grote vergissing. Ik moet voortaan naar mijn hart luisteren en niet naar mijn hersens. Ik heb er spijt van.' En zo kon onze dochter opgewekt de zomervakantie in. En uitgemaakt heeft hij het nooit meer! 63 Kitty Lagerweij, Amsterdam Zes jaar zijn ze en zeker tien jaar getrouwd maar nog steeds verliefd. Onze Jip en Janneke heten Thomas en Vita. Zoals in ieder goed huwelijk mag er vrijelijk geïrriteerd gereageerd worden op de ander zonder dat dit tot repercussies leidt. Thomas mag haar eindeloos lastig vallen met zijn prepuberale piemeltjespraat, alhoewel dit van geen enkel ander jongetje geaccepteerd wordt. En een partijtje stevig stoeien met de twee keer zo sterke Thomas blijft voor Vita altijd leuk, ook als de ouders er met kromme tenen naast zitten. Hij snoeft en zij sneert, het is allemaal toegestaan, even later lopen ze weer hand in hand. Tijdens de zwemles waar ze op zijn gegaan toen ze niet meer samen in de klas zaten, is het samen zwemmen van groter belang dan de les. Beiden smokkelen regelmatig een half rondje om weer eventjes gelijk op te kunnen zwemmen. Op een middag als we thuis komen uit school, wijs ik hen op de Seringen die zo verrukkelijk ruiken. Als echte zesjarigen kunnen ze intens genieten van zo'n geschenk. Dan slaat Thomas zijn arm stevig om Vita heen, begraaft zijn neus in haar haar en zegt: "Maar jouw haar ruikt toch het lekkerst". "Ik heb het anders eergisteren nog gewassen met luizenshampoo", hakt zij onmiddellijk op hem in. "Toch vind ik jouw haar het lekkerst", houdt hij voet bij stuk. "Thomas!" roept zij met een scheef doch triomfantelijk lachje. 64 Winifred Smulders, Hoofddorp Ze zijn 5 allebei, mijn dochter en haar "viezerik vriendje" Bas. Ze houden allebei van water, zand, insecten en buiten. Buiten dat hebben ze niets gemeen, maar owee, als de elementen goed zijn, dan gaan ze los, helemaal. Klop op de deur: Bas, of dochterlief komt buitenspelen. Ik kijk snel naar buiten, regenachtig, ideaal weer voor zand, water, regenwormen en ander gespuis. Koortsachtig denk ik na, waar zijn de laarzen, wat heeft ze aan. Te laat, dochterlief is al weg, met gewone schoenen en goede kleren, maar vooral met Bas, haar Jip, een viezerikJip. Ik voorzie kilo's zand, modder, beestjes en stralende toetjes, trots op de "schatten" die ze hebben opgegraven, trots op elkaar dat ze dat toch maar mooi aangedurfd hebben. Drie minuten later komen ze om een doosje, of beter een emmertje. Ik informeer wat ze daar mee gaan doen. Ohh, niks bijzonders, ze gaan een begravenisje doen. Ik vraag van wat. Glunderende koppies, ze hebben een dood vogeltje gered van een kat. Ik gruwel, maar kan ze niet teleurstellen en geef ze een schepje en een doosje mee. Ik druk ze op het hart dat ze het beestje niet mogen aanraken. Weer 3 minuten later komen ze "um" laten zien, zo te zien was de vermeende kat al wat langer geleden vertrokken, want de mieren vonden het intussen ook een smakelijk hapje. Dochterlief en haar Jip stralen: goed he, dat ze hem gaan begraven. Een uurtje later ga ik kijken waar ze uithangen, en vooral waar het dode vogeltje is gebleven. Ik vind ze samen totaan hun knieën in een plas met water, schoenen aan de kant, broek tot aan de liezen nat. Ik probeer niet te lachen en informeer wat ze aan het doen zijn. Ze kijken me niet begrijpend aan, dát is toch wel duidelijk? Ze wassen hun handen, na het vogeltje begraven te hebben, en tsja dat die put overstroomde was alleen maar handig, nu konden ze hun voeten ook gelijk doen. Het vogeltje zie ik nergens meer. Ik neem dochterlief mee naar huis en stuur Bas naar zijn moeder. Dochterlief kakelt opgewonden honderuit. Dat hebben ze toch maar mooi gedaan, en het vogeltje gered én gelijk hun handen gewassen. Ik zucht maar moet tegelijk lachen. Als ik haar uit haar kleren heb gestroopt om haar in bad te doen, vraag ik me af wat haar jas zo zwaar maakt... Jip gaat binnenkort verhuizen en dochterlief huilt al 2 maanden tranen met tuiten, want wie moet er dan met haar spelen/viezerikken. Ze zal hem oprecht gaan missen haar Jip, haar Bas.