home

forum

chat

thema-pagina's

vraagbaken

video

koopjeskelder

surf-tips

snuffelgids

service

colofon

Actueel   Archief opinies

Opinie - Zorgverlof 24 november 2006 Henk Hanssen van de vaderwebsite Ikvader.nl schreef een open brief aan de verloskundige Beatrijs Smulders, die pleit voor verlenging van het moederschapsverlof tot 1 jaar. De open brief van Hanssen verscheen ook in Trouw en het Parool. Zie: Open brief aan Beatrijs Smulders Hanssen stoorde zich aan het feit dat in Smulders' betoog de vaders buiten beeld blijven, en dat het alleen maar over moeders gaat. Bovendien zouden moeders teruggejaad worden naar het aanrecht. Hieronder leest u de reactie van Martine Borgdorff. Zij ziet de frustratie van zorgzame vaders, maar gruwt van de polarisatie van vaders tegenover moeders die nu ontstaat.   Beste zorgzame vaders, door Martine Borgdorff Graag reageer ik op jullie open brief aan Beatrijs Smulders die recent met een boek en een website de euvele moed had om te pleiten voor een verlengd kraamverlof voor moeders. Smulders wil een baby sabbatical, een verlof van een jaar voor nieuwbakken moeders. Zo'n uitgerekt bevallingsverlof geeft vrouwen gelegenheid om eerst een beetje op orde te komen alvorens weer aan het werk te gaan. Bovendien is het goed voor de gezondheid van moeder en kind, omdat vrouwen hun baby langer borstvoeding kunnen geven. Dit is een nobel streven voor ons land, dat in vergelijking met andere zorgstaten niet uitblinkt in riante regelingen voor werkende ouders, en waarin het economisch welbevinden nog altijd boven de zorg gaat. Zeurverhaal Smulders heeft met haar pleidooi de toorn van jullie, zorgende vaders, gewekt. Een achterhaald pleidooi vinden jullie het, een zeurverhaal over de onbetwiste band tussen baby en moeder, die vrouwen alleen maar terugjaagt naar het aanrecht en de wastobbe. Een betaalde babyvakantie van een jaar, hoe kom je erop. Nee, dan de zorgvaders van Nederland. Die hebben pas écht wat te klagen. Dat vrouwen het moeten doen met 16 weken bevallingsverlof, is peanuts vergeleken bij het onrecht dat jullie wordt aangedaan. Niet de Nederlandse vrouwen, maar de Nederlandse mánnen hebben het slecht, met hun schamele twee daagjes kraamverlof. Dáár zou Smulders zich druk over moeten maken! En dat is nog niet alles. De nadruk die Smulders legt op de band tussen de pasgeboren baby en de moeder, schiet bij jullie in het verkeerde keelgat. Waarom toch altijd die nadruk op borstvoeding, terwijl dat typisch vaderlijke stoeien en knuffelen minsten zo belangrijk is? Waarom dat gehamer op die exclusieve moederrol, terwijl vaders ook best een fles kunnen geven? Om de argumenten kracht bij te zetten, gooien jullie een aantal onderzoeken en boeken in de strijd, die stuk voor stuk uitwijzen dat vaders óók belangrijk zijn. Dit is niet zomaar een klacht over een fanatieke verloskundige, dit is menens. Helemaal gelijk Eerlijk is eerlijk: jullie hebben helemaal gelijk. Het is schandalig dat jonge vaders maar twee dagen vrij krijgen om zoiets groots en meeslepends als de geboorte van hun kind te mogen beleven. Ik kan me levendig voorstellen dat jullie daar behoorlijk de pest over in hebben. Maar tot op de dag van vandaag is er nog geen enkele wakkere vader geweest die in een boek, in een petitie, of met slimme media-optredens zijn voorstel ter verruiming van het kraamverlof voor vaders aan de kaak heeft gesteld. De grote staking onder werkende vaders moet nog uitbreken. Onbegrijpelijk eigenlijk, want jullie broeders bevinden zich in groten getale in beleidsmakend Nederland. Waarom Wouter Bos niet aan het werk gezet? Of Balkenende, die ook vader schijnt te zijn? Moedermaffia Ook jammer is de verongelijkte manier waarop jullie Beatrijs Smulders wegzetten als een lid van de moedermaffia die niets liever wil dan een toekomst achter de geraniums voor de moeders van jullie kinderen. Wat spijtig dat jullie niet zien dat wij misschien nog niet zo ver zijn als jullie wel denken. Al die Nederlandse vrouwen die volgens jullie nu al geheel of gedeeltelijk een 'sabbatical' genieten, werken niet in deeltijd omdat ze dat zo fijn vinden, maar omdat dit achterlijke land een combinatie van werken en een gezin tot een uitputtingsslag maakt die maar weinig vrouwen aandurven. Of aanwillen, dat hangt af van de fase waarin ze verkeren. Geen sfeervolle bevalling Geloof me, persoonlijk heb ik mijn drie kinderen ook niet gekregen tijdens een sfeervolle bevalling met waxinelichtjes en een kopje kruidenthee, zoals Smulders in haar boeken schetst. Het was gewoon aanpoten, niks meer en niks minder. En ik ontleen daar al helemaal geen rechten aan. Wel had ik gráág mijn kinderen het eerste jaar zelf gevoed, vanwege de positieve uitwerking op hun allergieën en op mijn postnatale gewicht. Maar helaas, het krampachtig aftappen van 20cc moedermelk in een vieze, dubbele bezemkast naast de administratie bleek niet voor mij weggelegd. Ik had graag de keuze gehad. Niet omdat ik vind dat babyïs alleen hun moeder nodig hebben, integendeel, maar wel omdat ik het eerste jaar eigenlijk wel genoeg had aan alleen mijn baby. Hormonen, jullie kennen het wel (of misschien ook wel niet). Hoeveel van jullie... Hoeveel van jullie, zorgvaders, zat huilend in de auto op weg naar hun werk, op de eerste crèche-dag van hun 2½ maanden oude baby? Hoeveel van jullie, zorgvaders, liep de eerste weken in hun kantoor rond met natte plekken in hun shirt, omdat hun lijf niet zo snel afscheid kon nemen van die baby als de CAO wel wilde? En hoeveel van jullie, zorgvaders, liep een half jaar na de bevalling nog als een zombie rond, omdat een kind dragen en baren al met al een tamelijk ingrijpende fysieke inspanning is? En dan zwijg ik nog maar even over de al dan niet stille verwijten aan de – bijna – fulltime werkende moeders ("Waarom neem je ze dan eigenlijk?"), de risico's van lang doorwerken voor ongeboren baby's, de gevaren van laat moeder worden, de desastreuze gevolgen van zwangerschapsonderbrekingen op je loopbaan, en ga zo maar door. Zoek zélf een goede pleitbezorger Begrijp me goed, lieve vaders, ik bewonder jullie zorgzaamheid. Zelf stoei ik eigenlijk nooit met mijn kinderen, dus daarin erken ik jullie meteen als mijn meerderen. Maar hou in vredesnaam op met het doodknuppelen van een vrouw die eindelijk eens aan de kaak stelt hoe achterlijk het is dat Nederlandse vrouwen na 16 weken babyverlof weer vrolijk achter de kassa, typemachine of lopende band moeten. Alsof er niets is gebeurd. Van benadrukken dat vrouwen misschien wel wat langer de tijd nodig hebben om te herstellen van het baren van een mensenkind, krijgt helemaal niemand een schuldgevoel. Dat jaagt geen vrouw terug naar het aanrecht. Wel geeft het de werkende moeders eindelijk de erkenning dat werken, zwanger zijn, een kind krijgen en daarna weer werken gewoon een taaie klus is. Sorry heren, maar het gaat nu gewoon even niet over jullie. Als jullie zo verongelijkt zijn over júllie mini-verlof, of over het gebrek aan fatsoenlijke regelingen voor beide ouders, dan moeten jullie daar zelf maar een goede pleitbezorger voor zoeken. Er zijn in ons land genoeg invloedrijke mannen voorhanden. En het schijnt dat de kinderen van Beatrijs Smulders ook een vader hebben. Een hele zorgzame. Ik wens jullie veel succes! Martine Borgdorff redactie@ouders.nl Reacties Repliek van Henk Hanssen Beste Martine, Bedankt voor je reactie die eens te meer onderstreept dat vrouwen niet even kunnen bevallen tussen de soep en het hoofdgerecht, laat staan binnen een paar weken kunnen herstellen en en (borst)voeding geven. Ik kan me voorstellen dat een verlof van zestien weken door menige jonge moeder als te kort wordt ervaren. Voor alle duidelijkheid: een pleidooi voor verlenging van het kraamverlof steun ik dan ook van harte. In mijn open brief aan Beatrijs Smulders probeerde ik duidelijk te maken dat er aantal onzuivere noten in haar verhaal rondzingen waardoor de kracht van haar pleidooi wordt ondermijnd. Ten eerste baseert zij zich op een selectieve, gedramatiseerde versie van de feiten als zij stelt dat de situatie in Nederland 'schromelijk achterloopt' in vergelijking met ons omringende landen. Op tv, in kranteninterviews, in haar boek en op haar website þ overal hoor(de) je Smulders deze stelling verkondigen. Van de opinion leader in de verloskunde, die iedereen oproept petities naar Sociale Zaken te sturen, mag je verwachten dat ze zich op feiten baseert. In je reactie volg je echter het dwaalspoor van Smulders door eveneens de suggestie te wekken dat het 'achterlijke' Nederland 'niet uitblinkt in riante regelingen'. Nogmaals, de na te trekken feiten (zie o.a.: Wikipedia, Parental_leave) zijn dat Nederlandse vrouwen, in vergelijking met de ons omringende landen, beschikken over de meest 'royale' verlofregeling. Het is fictie dat Nederlandse vrouwen, zoals jij stelt, na zestien weken weer achter 'de kassa, de typemachine of de lopende band' zitten. Als er één punt is waarop Nederland wél onderaan bungelt in de Europese vergelijkingsstaatjes dan is het op het aantal uren dat onze vrouwen werken. De arbeidsparticipatie an sich is hoog, het aantal uren dat er gewerkt wordt niet. In ons land kiezen vrouwen er massaal voor om te stoppen of minder te gaan werken nadat er een kind is geboren. 20 procent van de vrouwen met kinderen werkt fulltime, tegen een gemiddelde van 62 procent voor de hele EU. Zie daar het fundament onder mijn stelling dat Smulders' Baby Sabbacital voor veel vrouwen al bestaat en zich zelfs tot ver na de babyleeftijd uitstrekt. Want, ook als de kinderen groter zijn, neemt de gemiddelde arbeidsduur van werkende moeders, volgens een recent onderzoek van het Sociaal Cultureel Planbureau, niet toe. Ook al wordt de kinderopvang volgend jaar (nog) goedkoper en wellicht zelfs gratis, de verwachting is dat de beleidsdoelstelling (meer vrouwen meer uren aan het werk) niet gehaald zal worden, zo bleek laatst uit een onderzoek van het Sociaal Cultureel Planbureau. Kosten en beschikbaarheid blijken namelijk nauwelijks een rol te spelen. De meeste moeders vinden dat zij zelf het best voor het kind kunnen zorgen en de meeste mannen zijn het hiermee eens. En, schrik niet, de meeste moeders zijn tevreden met hun huidige niveau arbeidsdeelname. Het is deze cultuur – en niet onze 'achterlijke' verlofregeling – die maakt dat werkende jonge moeders allerlei verwijten te verduren krijgen. Als Nederlandse vrouwen meer gaan werken, wat volgens Den Haag hard nodig is om de vergrijzingseffecten op te vangen, ontstaat er voor vaders ook ruimte om meer verlof op te nemen. Temidden van je drukke besognes is het je kennelijk ontgaan dat er tegenwoordig tal van 'wakkere vaders' rondlopen die vaderboeken schrijven, petities op touw zetten, in de media optreden en in Batman-pakken van gevels afspringen... dit alles om diverse vaderbelangen te behartigen. Tussen de wakkere vaders en de politiek zijn tal van contacten die niet zonder resultaat blijven. Wouter Bos pleitte tijdens de laatste campagne, net als alle andere linkse partijen, voor verlenging van het kraamverlof voor vaders. Aan de rechterzijde meent men dat de levensloopsregeling (voor zowel mannen als vrouwen) uitkomst kan bieden. En zelfs de invoering van gelijkwaardigheid van het familierecht haalde het in de Tweede Kamer maar sneuvelde deze zomer in de senaat. Dus maak je geen zorgen... we werken volop aan onze zaak! Nee, niet vanuit baarmoedernijd, zoals je hier en daar lijkt te veronderstellen, maar omdat we, sámen met moeders, een betekenisvolle rol voor onze kinderen willen spelen. Henk Hanssen hoofdredacteur IkVader.nl en schrijver van verschillende boeken over vaderschap Dupliek van Martine Borgdorff Beste Henk, Je toelichting op je open brief aan Beatrijs Smulders is verhelderend, maar toch vrees ik dat we niet veel dichter bij elkaar zullen komen. Net als in je open brief haal je cijfers en onderzoeken aan, maar zoals het gevaar van dergelijke 'feitelijkheden' nu eenmaal is, daar staan weer andere feiten en onderzoeken tegenover. De 16 weken bevallingsverlof die Nederland voor moeders kent, loopt inderdaad in de pas met andere Europese landen - soms een beetje voor, soms een beetje achter -, maar anders dan veel andere Europese landen kent ons land daar geen ruimhartig vervolg op. De cijfers die je noemt, ken ik ook. Maar kijk voor de lol ook eens bij het kenniscentrum van de EU waar per land de toelagen, verlofregelingen en verzekeringen in te zien zijn. Dat geeft een goed beeld van gezinspolitiek in Europa. Daarin vallen bijvoorbeeld de ruime regelingen voor ouderschapsverlof in landen als Frankrijk, Duitsland en Oostenrijk op. Verlofregelingen voor beide ouders, in veel gevallen, doorbetaald en wel. Je hebt ook gelijk dat de arbeidsdeelname van Nederlandse vrouwen in uren tot de laagste van Europa behoort. Maar ook daar vergeet je de 'staart' van het verhaal. Het gaat namelijk te ver om daaruit te concluderen dat deeltijdwerk dus de Nederlandse manier van verlof nemen is en dat werkende moeders daar tevreden mee zijn. Het een kwestie van de kip of het ei. Onmiskenbaar zorgt onze Nederlandse moederschapsmythe ervoor dat vrouwen bij voorkeur in deeltijd werken en niet graag de zorg voor de kinderen uit handen geven. De heersende praktijk zorgt ervoor dat mannen en vrouwen ook geen pressie voelen om de bestaande cultuur te veranderen. De verlofregelingen die we kennen, zijn de spiegel van ons denken over moederschap, net als de schooltijden, de staat van de kinderopvang en de cultuur op de werkvloer. En juist in de cultuur zit het ïachterlijkeï waartegen ik fulmineer. Wat mij betreft kunnen we beter eerst de kip slachten alvorens aan de eieren te beginnen. Ik geloof daadwerkelijk dat een baby sabbatical de cirkel kan doorbreken Dat heeft weinig te maken met lekker een jaar lanterfanten met een baby aan je borst, maar alles met het breken met die cultuur. Daarmee jaag je vrouwen niet terug naar het aanrecht, maar geef je ze de kans op een fatsoenlijke manier weer de draad op te pakken, op de arbeidsmarkt bijvoorbeeld. Met als bijkomend voordeel dat ze het er beter uithouden, wat weer goed is als remedie tegen de vergrijzing. Jouw overtuiging dat er met een hogere arbeidsdeelname van vrouwen meer ruimte voor mannen komt om verlof op te nemen, deel ik trouwens niet. Sterker nog, ik vind het de omgekeerde wereld om het verlofgebruik van mannen af te laten hangen van vrouwen. Die gedachtegang houdt het anderhalfverdienersmodel nou juist in stand. Alleen als de (mannelijke!) cultuur op de werkvloer verandert en het voor alle ouders doodnormaal wordt gevonden om werken en zorgen te combineren, zullen meer mannen gebruik maken van de verlofregelingen die ze nú al tot hun beschikking hebben. Ervan uitgaand dat je dan ook in 4 dagen per week directeur kunt worden, waarmee de angst van veel mannen dat met deeltijdwerken hun loopbaan om zeep wordt geholpen verdwijnt. Kunnen we ook meteen het glazen plafond beslechten. Er is geen enkel beletsel voor mannen om net als hun vrouwen na de komst van hun kinderen op grote schaal in deeltijd te gaan werken, zodat een baby sabbatical van zes maanden voor moeders wellicht al genoeg is. De taken thuis zijn dan immers al goed verdeeld. Dat kunnen vaders nu ook al, maar dat doen er helaas maar weinig, ondanks de ïwakkere vadersï die zo hun best doen. Begrijp me goed, ik ben erg vóór gedeeld ouderschap. Ik vind ook dat mannen en vrouwen volkomen gelijkwaardig zijn, of het nu gaat om de kinderen of om hun loonstrook. Maar ik ben ook realistisch genoeg om te zien dat die gelijkwaardigheid juist bij het krijgen van kinderen niet opgaat. Ik zie hoeveel vrouwen worstelen met de combinatie van werken en zorgen, met de heersende moederschapscultuur, met bezopen schooltijden, weigerachtige werkgevers en met onwillige partners, die het wel best vinden dat hun vrouw de zorg 'doet'. Dat is vanzelfsprekend niet de schuld van ikvader.nl, noch van de andere ongetwijfeld goedbedoelende vaders van Nederland, noch van mijn eigen man. Maar ik vind het wel opvallend dat er toch altijd een vrouw voor nodig is om á la Smulders de Nederlandse samenleving ervan te doordringen dat het niet louter gaat om arbeidsdeelname of deeltijdwerken, maar om welbevinden en gezondheid van moeders en kinderen. En dat we nog een lange weg te gaan hebben. Het veiligstellen van ons nageslacht zou een zorg van ons allemaal moeten zijn en als een baby sabbatical daarbij helpt, ben ik vóór. Met vriendelijke groet, Martine Borgdorff Moeders moeten pleiten voor het verlof van de vaders Beste Martine, Graag wil ik reageren op je verhitte reactie op de zorgvaders. Behalve dat ik het in essentie volledig met je eens ben - het baren en zogen van een kind is niet zomaar binnen 12 weken ingeburgerd in je leven en kost minimaal 6 maanden - wil ik je graag op de rol van de vader in dit geheel wijzen. Niet voor het kind, nee, voor de moeder. Want hoeveel sneller zal een vrouw herstellen wanneer zij meer door haar partner gesteund zou kunnen worden in die enorm zware begintijd? Ik durf te beweren dat wanneer de vrouw EN de man samen ca. 10 weken verlof zouden hebben na de bevalling (okee, misschien de vrouw dan nog die 2 weken extra), zij beiden een stuk herstelder en beter gemutst weer aan het werk zouden kunnen. De vrouw kan in die tijd zonder al teveel zorgen aan haar eigen herstel werken (lees: slapen), terwijl de man gedurende die tijd het huishouden (lees: de andere kinderen, koken wassen strijken, etc etc) kan runnen, zodat na 10 weken alles weer enigszins op orde is. In de tussentijd heeft hij de kans om een band op te bouwen met het kind (terwijl moeders slaapt o.i.d.) en de andere kinderen, die hij anders toch vaak te weinig ziet (want slechts 10% van de Nederlandse gezinnen verdeelt zorg en werk echt 50-50). Die zorgvaders moeten dus absoluut zelf eens wat harder voor zichzelf pleiten, helemaal mee eens. Maar ik denk dat het minstens zo belangrijk is voor ons, moeders, dat wij ook voor hun verlof pleiten. Ook dat is opkomen voor onszelf! Het roepen dat het hier even niet over de heren gaat, vind ik daarom veel te zwak. Het gaat over de heren EN over ons. Want wie heb je in die zware begintijd nu het hardst nodig? Juist ja, je partner. Het ontkennen van zijn rol voor jou is naar mijn idee jezelf tekort doen. Hester van der Zaag, arts-epidemioloog moeder van twee kinderen (4 jaar, 2½ jaar en de derde pas overleden) Raad van Ouders van de Jeugdhulp Interessante discussie die jullie daar voeren. Die hebben wij ook gehad. Ondertussen ijvert onze organisatie ook voor 1 jaar ouderschapsverlof voor één ouder, eventueel in onderling overleg te verdelen tussen beide ouders (voor zover ze effectief de zorg voor het kind opnemen en zeer weinig naar de opvang doen). Daarnaast vinden wij dat de moeder die borstvoeding geeft, het laatste woord moet krijgen indien beide ouders er niet uit geraken. Bij navraag blijkt - mocht deze regeling van kracht zijn - dat het overgrote deel van de mannen uit werken gaat en de moeder thuis blijft. Niet alleen als er borstvoeding gegeven wordt maar vooral ook omdat de vrouw nog altijd het laagste inkomen heeft. Aanleiding van ons debat was de Zweedse situatie, waarin elke ouder 1 jaar ouderschapsverlof krijgt, en waarbij zeer gunstige resultaten voor kind én ouders vastgesteld werden. Met vriendelijke groeten, Marcel De Beukeleer, algemeen secretaris Raad van Ouders van de Jeugdhulp vzw Tussen gevoel en verstand Een baby sabbatical is voor mij weer zo'n verdraaid gevoel en verstand-ding. Als je mij een jaar geleden had gevraagd hoe ik aankijk tegen langer verlof, dan had ik waarschijnlijk geantwoord dat een maand langer prima was, maar daarna is het tijd om terug te keren tot de orde van de dag. Ik was toen 3 maanden zwanger na een aantal hormoonkuren en was vol goede moed. Ik ging zelfs aan een nieuwe baan beginnen. Ik had daarmee het recht op ouderschapsverlof verloren, maar dat kon de pret niet drukken. Ik heb gestudeerd, ben jong en ambiteus, dus ik blijf toch werken na de bevalling. Ik heb een gezonde dochter op de wereld gezet. Ze groeit goed en is vrolijk. Toch heb ik mijn verlof als veel te kort ervaren. Hieronder een kort verslag vanaf het moment van bevallen tot aan het einde van mijn verlof. 1. Na een perfecte zwangerschap ben ik 17 mei thuis bevallen van een prachtige dochter. Neeltje lag in een kruin en daardoor heb ik een 2de graads ruptuur opgelopen, maar na een lange hechtsessie heb ik er nauwelijk last van gehad. 2. Ik wilde erg graag borstvoeding geven, maar zo eenvoudig is dat nog niet. In de kraamweek moest ik na het aanleggen ook nog eens 10 minuten kolfen en kreeg Neeltje een beetje kunstvoeding. Even voor de goede orde: ook in de nachten werd er meerdere keren gekolfd. Ik had nog niet genoeg voeding om Neeltje te kunnen onderhouden. De aanhouder wint! Het is me gelukt. Mijn harde werken werd beloond, Neeltje keeg volledige borstvoeding en groeide goed. 3. Ik rustte te weinig. Iedere keer als ik dacht: "nu ga ik ook eens liggen", werd Neeltje wakker, of was er buiten herrie (ik woon voor een speeltuintje). Als gevolg daarvan was ik aardig gesloopt. 4. Na 2 weken kreeg Neeltje last van buikkrampjes en ze spuugde golven melk terug. Zo zielig! Maar ook erg vermoeiend voor de jonge ouders. Mijn hormonen vlogen alle kanten op en dan ook nog eens een baby die veel huilde! Ik snapte niet dat er mensen zijn die de hele tijd op een roze wolk leven. 5. We hebben Neeltje ingebakerd. Dat werkte erg goed. Ik nam de drie R-en alleen veel te serieus en durfde nauwelijks iets anders te doen dan mijn dochter voeden, knuffelen, ermee spelen, en te slapen te leggen. Iedere slaap weer zenuwachtig of het lang genoeg was om daarna weer te kunnen voeden, anders was het ritme eruit. Niemand anders mocht haar te slapen leggen, want dan verbrak ik de regelmaat... Ik kon nauwelijks visite verdragen, want ik was bang de rust te verstoren. Hoe bedoel je "gestresst en hormonaal onevenwichtig?" 6. Neeltje bleef veel spugen. Ze groeide weliswaar goed, maar had duidelijk last van zuurbranden. Zielig! Van de kinderarts kreeg ik zuurremmers mee en dat werkte goed. Maar het spugen bleef. 7. na 3 maanden raakte ik gewend aan het spugen, ontspande ik veel meer en was ik niet meer te veel gefocust op de lengte van haar slaapjes. Eindelijk ging ik genieten, MAAR het werk kwam al in zicht. 8. Kolven vind ik vreselijk, dus wilde ik de borstvoeding afbouwen. Ik wilde in 's ochtends en 's avonds borstvoeding blijven geven, maar de stress van het weer moeten werken deed me de das om. Mijn voeding holde achteruit. Ik ben totaal gestopt. Ik vond het heel erg! 9. Neeltje moest naar het kinderdagverblijf; VRESELIJK! Ik had haar nog nooit alleen gelaten. 10. Helemaal van slag en misselijk van het gemis, ging ik weer naar kantoor. Ik kon Neeltje niet een paar uur te missen, laat staan meerdere dagen in de week. Ik heb veel gehuild. 11. Nu, 6 maanden later, gaat het beter, maar nog steeds mis ik mijn dochter. Ik ben moe en mijn werk lijdt er enorm onder. Mijn mannelijke collega's begrijpen natuurlijk niet geheel hoe ik me voel, dus ik kan mijn ei niet kwijt. De enige vrouwelijke collega (die zelf geen kinderen heeft) lijkt helemaal geen begrip voor mijn situatie te hebben. Mijn gevoel zegt dat ik had graag langer verlof gehad. In de eerste plaats omdat ik langer borstvoeding wilde geven. In de tweede plaats omdat ik er gewoon nog niet aan toe was om te werken, en het mijn effectiviteit niet ten goede kwam. Ik vind het werk nu iets negatiefs, terwijl ik juist graag wil werken. Mijn verstand zegt dat een jaar wel erg lang is. Je bent er dan helemaal uit en het komt de positie van een vrouw op de arbeidsmarkt niet ten goede. Kortom, wat is verstandig? Van één ding ben ik overtuigd: ik had een langer verlof met open armen ontvangen! Jeannette de Beus Martine Borgdorff is journalist en moeder. Vanaf eind 2005 schrijft zij regelmatig voor Ouders Online.