home

forum

chat

thema-pagina's

vraagbaken

video

koopjeskelder

surf-tips

snuffelgids

service

colofon

Actueel   Archief Opinies

Opinie - Passend onderwijs 6 november 2009 Er is een storm van verontwaardiging losgebarsten over het voorstel van staatssecretaris Dijksma (OCW) om het 'passend onderwijs' anders in te richten. Zie: Afschaffen Rugzakregeling funest voor kinderen met beperking. Maar is het werkelijk zo'n ramp die ons te wachten staat? Sanne van Otteren vindt van niet. Hoezo, "willekeur"... Is het geld dat een school normaal al krijgt voor het geven van goed onderwijs dan ook willekeur?   Wég met dat rugzakje! door Sanne van Otteren Het kabinet wil de inrichting van het 'passend onderwijs' ingrijpend veranderen. Leraren moeten beter worden begeleid en de bureaucratie moet verminderen. Het rugzakgeld zal direct naar de scholen gaan. Dat schreef staatssecretaris Dijksma (OCW) afgelopen week in een brief aan de Tweede Kamer. Mijn eerste gedachte bij het lezen van dit nieuws was: ha, eindelijk. Maar dan lees je dat de ouderraad tegen is. Waarom? Omdat je dan als ouders niet meer kunt bepalen waar het geld van het rugzakje voor je 'zorgenkind' in het reguliere onderwijs aan wordt besteed. Maar hoe erg is dat eigenlijk? Zijn ouders wel zo blij dat ze het allemaal zelf moeten bepalen? Is het een voordeel als je kind eerst door de bureaucratische molen gaat om te bepalen of het 't extra geld wel waard is? Is het een voordeel als elk kind op school die voor of achter loopt, behandeld wordt alsof het 't eerste kind is met zo'n probleem? Is het zo prettig dat de Intern Begeleider eigenlijk ook niet weet wat hij of zij met dat rugzakgeld moet doen? Mijn tweede – en ook mijn derde gedachte – blijft dat het voorstel van Dijksma een goed voorstel is. Zowel scholen als kinderen als ouders zijn erbij gebaat als er een gestructureerde oplossing komt voor 'Samen naar school' en 'Passend onderwijs'. Commissie voor Indicatiestelling Op dit moment is het nog zo dat er per individueel zorgenkind een 'rugzakje' aangevraagd moet worden. Daartoe vraag je als ouders een 'indicatie voor het speciaal onderwijs' bij de regionale Commissie voor Indicatiestelling (CvI). Als de indicatie is afgegeven, ontvangt de school extra geld, waarbij ze verplicht zijn om ambulante begeleiders in te schakelen. Ambulante begeleiders zijn mensen die gespecialiseerd zijn in de begeleiding van scholieren met een beperking, handicap of chronische ziekte op een 'gewone' school. Dit soort begeleiding wordt vaak verzorgd door scholen in het speciaal onderwijs. Vervolgens wordt de leerling geobserveerd in de schoolomgeving, er wordt gesproken met de leerkracht, en de school ontvangt een advies. Leerkrachten kunnen – als ze dat willen – begeleid worden bij het toepassen van de adviezen. Dit alles wordt betaald vanuit het rugzakje van het kind. Trukendoos Goed geregeld, zou je zeggen. En in theorie is dat misschien ook zo. Maar om een en ander geregeld te krijgen, moet er eerst een positief indicatiebesluit komen. Daarvoor is het noodzakelijk dat kan worden aangetoond dat school zelf al het mogelijke heeft geprobeerd en gedaan. Daarbij is het ook nodig dat wordt aangetoond dat de situatie dermate ernstig is dat extra begeleiding en extra middelen noodzakelijk zijn. In de praktijk betekent het dat er een zeer lijvig dossier wordt opgesteld, waarin alle problemen met het kind maximaal worden aangedikt. Op dit punt aanbeland, zijn school en ouders al ten einde raad. Zij hebben hun hele trukendoos tot op de bodem leeggehaald – anders kun je geen aanvraag indienen – en in de tussentijd is de situatie vaak alleen maar verslechterd. Als ouders moet je dus accepteren dat je kind eerst goed in de problemen komt, voordat er gespecialiseerde kennis en kunde ingezet kan worden, en dat die problemen vervolgens uitgebreid beschreven en besproken moeten worden. En dan nóg loop je de kans dat in de ogen van het CvI het probleem niet ernstig genoeg is. Zak met geld Krijg je wél een positief besluit, dan krijgt de school sowieso het geld, en niet het kind of de ouders. Waar is dan dat hele traject voor dat indicatiebesluit voor nodig? Waarom een verzoek tot indicatie voor het speciaal onderwijs indienen bij de indicatie-commissie, terwijl de hele opzet is om je kind juist niet naar het speciaal onderwijs te laten gaan maar op het reguliere onderwijs te laten? Scholen krijgen elk jaar al een grote zak met geld om onze kinderen zo goed mogelijk te laten leren en te ondersteunen. Geef daar dan elk jaar nog een paar vaste zakjes met extra geld bij, en laat school bij de ambulante dienst waar ze nu ook al mee samenwerken, een vast pakket van maatregelen inkopen. De leerkrachten weten dan dat ze kunnen beschikken over extra gespecialiseerde begeleiding als dat nodig is. Zodat er structureel aandacht kan worden geschonken aan kinderen die op verschillende manieren extra zorg nodig hebben, maar ook hoe je er voor kunt zorgen dat de rest van de klas daar niet slechter van wordt. Zal dat niet heel veel tijd, energie en geld schelen? Het zijn in ieder geval drie dingen die in de nieuwe opzet veel beter kunnen worden benut. En zijn we dan ook niet eindelijk daar waar we willen zijn? Dat kinderen die extra hulp nodig hebben, gewoon thuis zijn – en blijven – in het regulier onderwijs? Extra hulp als vast onderdeel van het totale schoolpakket lijkt me prima. Sanne van Otteren p/a redactie@ouders.nl Reacties 1. Wat ik dus erg jammer vind, is dat als scholen een rugzakje krijgen, het niet inzichtelijk is hoe het precies wordt ingezet! Ik weet dat de middelbare school waar mijn zoon met Asperger op zit, een ambulant begeleider voor hem heeft. Maar hoe dat verder vorm krijgt? Na al die jaren ben je het als ouder zo moe, beu en zat om continu achter dingen aan te moeten. Mijn zoon zit nu 3e jaar havo. Deze school heeft een hele afdeling voor zorgonderwijs. Maar ja, mijn zoon heeft pech want dat is voor vmbo-leerlingen en lager! Hij is te intelligent voor deze vorm van begeleiding. Hij zou zo makkelijk vwo kunnen maar is al afgegleden naar havo-niveau en mogelijk wordt dat nog wel lager. Waarom? Hij kan niet plannen en niet organiseren. De leraren slaan hem te hoog aan en verwachten dat hij het zelf wel kan. Kortom: intelligente kinderen met een aan autisme verwante stoornis vallen echt tussen wal en schip! Wat is dat toch jammer! Het opvoeden van deze kinderen vreet energie en ik heb op een gegeven moment geen energie meer om te strijden (evenals vele andere ouders met dezelfde problematiek). Opeens moet je alles weer gaan zitten verdedigen. Je indicatie voor een pgb wordt ook teruggeschroefd door een wildvreemde. Iemand die jou en je gezinssituatie niet kent, beslist na een telefoontje van een uur dat het omlaag moet! Als je vraagt waarom, en als je opmerkt dat de problemen niet weg zijn (hij is niet wonderbaarlijk genezen en dat zal ook niet gebeuren volgens de psycholoog/orthopedagoog), hoor je dat dat moet van de regering! Ze zijn echt losgeslagen daar in Den Haag. Mijn kind en vele anderen worden daar de dupe van! En weet je, in de toekomst kosten ze de gemeenschap nog veel meer! Je kunt beter nu goed inzetten zodat ze toch nog een kans krijgen op te groeien tot zelfstandige volwassenen! Tonny Overweg 2. Er zit beslist wat in deze benadering maar ik ben nog wel voorzichtig gestemd. Als scholen een vast maatregelenpakket aanschaffen ben ik bang dat de kinderen die juist iets anders nodig hebben weer buiten de boot vallen. Ook ben ik bang dat scholen het geld toch voor de grootste gemene delersgroep gebruiken, terwijl er nu ook dingen specifiek voor het specifieke kind aangeschaft kunnen worden. Dat is in ieder geval iets waarvoor gewaakt zal moeten worden. Maar waar ik het heel erg mee eens ben is de idiote toelatingsprocedure voor dat rugzakje. Met 6 personen vergaderden wij ( ouders en alle hulpbiedende personen) over ons kind en stelden een plan op voor de aanvraag. Daar deden we twee uur over. Daarna hebben alle betrokken personen nog verslagen geschreven en wij als ouders ook, dat kostte ook uren. Vervolgens heb ik met de RT-er het hele pakket bij elkaar verzameld, nogmaals nagekeken en voorzien van vele postzegels (dik pakket) opgestuurd. Hoeveel geld dát alles bij elkaar kwa tijd al niet kost.....en dan elk jaar weer hetzelfde riedeltje....voor een kind met een vaste handicap..... En als ik dan hoor dat een kind met dezelfde handicap en problemen het rugzakje niet krijgt...dan snap ik er ook niets meer van. Dus wat dat betreft ben ik het er helemaal mee eens dat verandering en wel verbetering zeer gewenst is! Irene 3. Als ouder wil ik best de zorg overlaten aan de school! Waarom moet ik als ouder het wiel uitvinden? Mijn kind is alleen voor mijzelf het eerste kind met een ontwikkelingsstoornis, toch niet voor de school of de zorg. Goed contact en ieder zijn taak, samenwerken, elkaar serieus nemen, dat wil ik wel. Tot mijn niet geringe verbazing zat ik er helemaal naast! Overbezorgde en slechte opvoeder! Dat was ik. Overbodig aanhangsel van mijn kind! Instanties, wachtlijsten, dossiers en indicaties hebben mijn dringende attentie nodig. Procedures en rechtszaken. Ik wordt de niet erkende casemanager van mijn kind. Hier en daar gelukkig wel een echt deskundig mensch. Eenmaal in contact met de ouderverenigingen en met andere ouders gaat er wel een lampje branden. Ik ben niet de enige! Ook met het afschaffen van het rugzakje zal het vermoedelijk niet veel beter worden. Maar van mij mag het. En doe het geld van de jeugdzorg en het CJG er ook maar bij. Kan er op school eens iemand met echt verstand van zaken ingehuurd worden of echt kleinere klasjes gemaakt, leerkrachten een echte training krijgen bij een echt kenniscentrum, bij voorkeur samen met ouders, school beter ingericht met middelen (laptops!), mogelijkheden en aparte ruimtes. Ik ben nog moe van het gedoe rondom mijn kinderen. Het lukt me wel, maar vraag niet hoe! Dit is het ook echt niet. Anne de Jong, moeder van een zoon met Asperger en dochter met PDD-NOS Sanne van Otteren (echte naam bekend bij de redactie) is moeder van een zoon met ADHD en ASS. Hij zit nu op het speciaal onderwijs, na drie jaar regulier basisonderwijs.