home

forum

chat

thema-pagina's

vraagbaken

video

koopjeskelder

surf-tips

snuffelgids

service

colofon

Actueel   Archief – Mijn kind is...

Serie: Mijn kind is ... Ervaringsverhalen van ouders – deel 15 10 juni 2011 Volgende week zondag is het vaderdag. Hierbij alvast een wrang voorproefje, van een vader die contact met ons opnam over zijn uit huis geplaatste kinderen. Mijn kinderen zijn uit huis geplaatst door Marcus Meesterman Toen mijn vrouw overleed, bleef ik achter met twee kleine kinderen. Het was een zware tijd en uiteindelijk bleek ik niet sterk genoeg. Ik redde het niet alleen, maar ik was ook niet sterk genoeg om hulp te vragen. Wist ik veel, wat dat voor consequenties zou hebben... Ik zocht steun in de alcohol en raakte eraan verslaafd. Vervolgens verloor ik mijn baan, en pas op dat moment voelde ik dat ik goed in de shit zat. Via de huisarts kwam ik bij een psycholoog terecht. Ik begrijp nog steeds niet goed waarom ik niet eerder om hulp heb durven vragen. Voor praktische hulp wat de kinderen betreft, verwees de psycholoog me naar Bureau Jeugdzorg. Ik ben gegaan, maar dat maakte mijn problemen alleen maar groter. In plaats van opgelucht, werd ik boos en ik ben dat nog steeds. Geen enkel moment heb ik het gevoel gehad dat er gekeken werd naar wat ik nodig had aan hulp. Langs mij heen werd naar de kinderen gekeken, en binnen no time waren ze weg. De hulp nam mijn leven van me af. Ineens zat ik alleen thuis, zonder vrouw, zonder moeder voor mijn kinderen, zonder baan, en uiteindelijk ook zonder mijn kinderen. Ik zou ze pas terugkrijgen, zeiden ze, als ik van de drank kon afblijven. Inmiddels drink ik niet meer. Maar ik heb nog geen werk en ik zit in de schuldsanering. Het voelt totaal uitzichtloos. Ik vraag de voogd steeds wanneer ik mijn kinderen terug kan krijgen. Geen idee. Ik vraag de voogd steeds wat ik moet doen om goed genoeg te zijn als vader. Dan antwoordt hij ontwijkend. Hij moedigt me aan, dat zie ik wel. Maar het voelt ook uitzichtloos. Ze vertrouwen me gewoon niet meer. Eigenlijk voel ik mee ook heel eenzaam. Inderdaad ben ik niet de beste vader die mijn kinderen zich kunnen wensen op dit moment. Dat zie ik ook wel. Maar ik ben wel hun vader. Hun enige vader. Er wordt goed voor ze gezorgd nu. Dat zie ik ook wel. Maar ik wil zelf voor ze zorgen. Kan ik dat echt niet? Wanneer kan ik dat dan wel? Als ik weer werk heb maak ik meer kans dat ze terug kunnen komen, maar dan heb ik weer minder tijd voor ze. Dan moeten ze toch ook opgevangen worden na school. Ze zitten nog op de basisschool. Het zijn lieve jongens. Hun moeder zou trots op ze zijn geweest. Ik ben zelf ook trots. Ze zijn sterk, denk ik. Sterker dan ik misschien wel. Ik had gewild dat het anders kon. Had Jeugdzorg ze thuis kunnen laten bij mij als ik eerder aan de bel had getrokken? Waarom heeft niemand mij ooit hulp aangeboden toen mijn vrouw stierf? Iemand in huis, tijdelijk misschien, die de eerste paar maanden met ons een nieuwe vorm van huishouden had opgezet, dat had ik wel prettig gevonden. Dan hadden de eenzaamheid en de onmacht misschien ook niet zo toegeslagen. Dan was ik waarschijnlijk niet verzopen in het bier. Ik weet het niet. Als, als... En ja, nu moet ik voor straf mijn kinderen missen. Ik weet ook wel dat Jeugdzorg zich met ons zo bemoeit vanwege het belang van de kinderen. Maar ik voel me wel heel erg buiten spel gezet. Ik heb geen werk en geen geld. Maar ik heb wel een huis en heel veel liefde. Ik ben bang dat ze steeds weer opnieuw zullen beslissen dat ik niet goed genoeg ben om zelf voor mijn kinderen te zorgen. Dat ik nooit meer kan bewijzen dat ik het kan. Dat ze altijd zullen blijven denken dat ze het zelf beter kunnen. Maar ik blijf het proberen. Er is ook niet zoveel anders om voor te leven eigenlijk. Ik drink niet meer, helemaal niet meer. Dat is me wel gelukt, hoewel het nog elke dag vechten is. Maar ja, wie wil nu zo'n wrak werk geven, hè? Ik zie er ook niet uit. Ik ben in de afgelopen jaren heel veel ouder geworden. Het is sowieso niet gemakkelijk in deze tijd, om op mijn leeftijd nog nieuw werk te vinden. Ik begrijp dat jullie niets voor me kunnen doen. En nee, ik klaag ook eigenlijk niet over Jeugdzorg. Zij doen ook maar hun werk. Maar ik wilde toch mijn verhaal even kwijt. Marcus Meesterman p/a redactie@ouders.nl Reacties 1. Beste Marcus, je verhaal raakte me. Het klinkt zo uitzichtloos, zo eenzaam. Je doet je best, maar komt gewoon niet verder. Zou jeugdzorg er ook gevoelig voor zijn als je zegt dat je hulp in huis wilt hebben als je je kinderen thuis krijgt? Bijvoorbeeld elke dag of een paar dagen in de week een paar uurtjes hulp en begeleiding? Die hulp kun je misschien via een pgb wel krijgen. Ik hoop dat je iets aan mijn reactie hebt. Ik wens je in elk geval heel veel sterkte en kracht om toch te vechten voor je kinderen en voor jezelf. Rina 2. Beste Marcus, het is ontzettend zwaar, dat begrijp ik. Onder die moeilijke omstandigheden ben je erin geslaagd om van de drank af te blijven. Dat vind ik een gigantische prestatie. Daar mag je heel trots op zijn. En je kinderen ook. Het zou goed zijn als ze later kunnen begrijpen dat je het - mede - voor hen hebt gedaan, deze topprestatie. Misschien kan je er iets over opschrijven, in een brief aan je zoons. Die kunnen ze dan later lezen, als ze groter zijn. Of je kunt het inspreken op een bandje, alsof je het ze vertelt, of zelfs opnemen op video, als je daar de mogelijkheid toe hebt. Ik weet zeker dat zoiets heel belangrijk voor ze zal zijn. Ze zijn nu veel te jong om te begrijpen hoe alles in elkaar zit. Ze zijn eerst hun moeder kwijtgeraakt en nu ook nog hun vader. Als jij ze op die manier kunt laten merken hoe veel je van ze houdt, dan zou ze dat later kunnen helpen om te begrijpen wat er gebeurd is. Soms denken kinderen dat het hun eigen schuld is dat ze uit huis zijn geplaatst. Jij kunt ze op deze manier laten zien dat het zeker niet aan hen heeft gelegen. Misschien iets moois om te doen met vaderdag: je rol als vader invullen op de enige manier die je nu hebt. Het andere dat je kunt doen, is heel goed voor jezelf zorgen. Ga bewegen, daar knappen zowel je innerlijk als je uiterlijk van op. Ga wandelen, fietsen, hardlopen, zwemmen. Zorg dat je goed eet, dat je haar geknipt is, dat je kleren heel en schoon zijn. Geen geld voor de kapper? Misschien kan je diensten ruilen? Dat jij een lekkende kraan repareert in ruil voor een knipbeurt? Er zijn sites waar je dit kunt uitzoeken en soms weten ze bij de gemeente ook waar je het kunt vinden. Maak er een werkplan van. Jouw werk vanaf nu is zorgen dat je er weer presentabel uitziet, dat je je weer wat fitter voelt, zodat je weer een kans maakt op een baan zodra de babyboomers met pensioen gaan. Dan komt er weer meer werkgelegenheid. Het begint nu al, dus zorg dat je er klaar voor bent. Ik weet dat het moeilijk zal zijn, maar iemand die van de drank kan afblijven, kan dit ook! Je bent veel sterker dan je denkt. Heel veel sterkte, en op vaderdag zal ik aan je denken. Jacqueline 3. Alle haren gingen mij weer overeind staan. Dit is weer duidelijk een voorbeeld van hoe het niet had hoeven zijn, als deze heer een goed netwerk om zich heen had gehad (of aan de bel had getrokken). Maar ook in zijn huidige situatie moet het mogelijk zijn hem naar een betere situatie te helpen. Een netwerk opzetten kan namelijk ALTIJD. Soms kun je het gewoon niet alleen en heb je een netwerk nodig. Ik wil u graag wijzen op de 'Eigen-krachtcentrale', waar ik als coördinatrice actief voor ben. Zie: www.eigen-kracht.nl. Tineke Jabaay Marcus Meesterman is vader van twee uit huis geplaatste kinderen. Ter bescherming van zijn privacy hebben we zijn naam veranderd.