| home | forum | chat | thema-pagina's | vraagbaken | video | koopjeskelder | surf-tips | snuffelgids | service | colofon |
 |
Prijsvraag: Goed opgevoed! - inzendingen 26 t/m 50
mei-juni 2006
Het boek 'Goed opgevoed' van Marieke Henselmans inspireerde talloze lezers om lekker op te scheppen over hun kinderen. Dat mág! Sterker nog: in het kader van de prijsvraag is dat verplicht!
Hieronder volgen de inzendingen 26 t/m 50.
26. Die momenten... Soms heb je als vader of moeder van die momenten. Je voelt het langzaam opborrelen vanuit je buik en het gaat richting je hart. Op je gezicht komt een brede grijns en je ogen beginnen stralen. Je bent trots, nee, je bent súpertrots op je kind. Ik heb alle redenen om ook supertrots te zijn op mijn twee meiden, maar ik zal het laten bij de oudste van net vijf. Ik kijk door het raam om te zien of het allemaal wel lukt. Ik bedoel, ze is toch nog maar een kleuter. Daar zie ik haar: met een vastberaden trek op haar snoetje skeelert ze achter haar drie jaar oudere nichtje aan. Hé, ze haalt zelfs het vriendinnetje van haar nichtje in! Ik tik op het raam en mijn dochter kijkt om. Ze ziet mijn big smile en de opgestoken duim en ik krijg van haar een even grote, trotse glimlach terug. Oeps, het gevolg is een "bijna-struikel", maar ze houdt 't recht en gaat door. Tja, ze kunnen veel zeggen van mijn soms wispelturige dochter, maar dit doet ze dan toch maar even. En niet alleen skeeleren, maar ze kan ook zwemmen als een waterratje; nog even en ze heeft diploma A op zak. En fietsen? Ze fietst al gerust 5 tot 10 km met ons mee op haar 18,5 inch fietsje, da's toch knap voor een vijfjarige. Maar om eerlijk te zijn ben ik nog zoveel trotser op het feit, dat ze na vier, vijf moeilijke maanden haar klas in loopt en afscheid van me neemt zonder tranen en zonder zich aan mij vast te klampen. Geen verdriet en angst meer. Mijn lieve gevoelige dochter, die van binnen zo vaak onzeker is en het allemaal zo goed wil doen, voor zichzelf en voor de ander. Met een glimlach neemt ze nu plaats aan haar tafeltje en kletst honderduit tegen haar klasgenootjes. De eerste keer, dat ze liet zien dat ze haar plekje in de klas eindelijk gevonden had, toen borrelde er trots, liefde en ontroering tegelijk omhoog uit mijn buik, richting mijn hart. Er kwam inderdaad een grote lach op mijn gezicht terwijl ik haar gedag zwaaide en wegliep. Op het schoolplein was er die lach nog steeds, maar tegelijkertijd gleed er ook een traan over mijn wang. Wat trots zijn op je kind toch niet allemaal met je kan doen... 27. Zichzelf zijn Onze zoon Heron is net 2, maar hij kan al heel veel, vooral heel goed zichzelf zijn. Soms komt hij als je hem roept, soms niet. Soms eet hij, soms niet. Soms werkt hij mee, soms worstelt, schreeuwt en huilt hij. Soms doet hij dingen die je toch echt verboden had, soms slaat hij een armpje om je heen en zegt hij zachtje: "Lief!" Hij is een echt mens en daar zijn we trots op! 28. Een kanjer van een puber Mijn kind, wat kan het eigenlijk niet met een IQ dat geschat wordt op meer dan 152? Waar ik erg trots op ben heeft echter niet met haar hoogbegaafdheid te maken. Wat me elke dag weer verbaast en waar ik zo blij om ben is dat ze gewoon een lekkere puber is die naar school gaat en zoveel mogelijk de voor anderen gewone tiener dingetjes doet. Voor haar zijn ze niet altijd zomaar, gewoon en dagelijks. Sinds er een ziekte met een verhoogde bloedingsneiging geconstateerd is, kan ze regelmatig niet meedoen met haar leeftijdgenoten. Ze staat er evengoed toch vol enthousiasme bij, bij de gymles en houdt de scores bij, ze treurt niet als haar klasgenoten in de achtbaan gaan en zij thuis moet blijven, als het feestje met de survival-tocht aan haar neus voorbij gaat en al die andere ontelbare keren dat ze geconfronteerd wordt met die ellendige ziekte. Ze telt met een ironisch gezicht de blauwe plekken en is blij met de dagen dat ze geen puntbloedinkjes heeft... 29. Trotse ouder Vorige week was ik samen met met zoontje Damian van 3 ½ boodschappen aan het doen in de supermarkt. Er waren ook veel scholieren van een jaar of 16 die nogal luidruchtig aan het praten waren. Mijn zoontje hoorde twee van hen met elkaar praten en de een verstond schijnbaar niet goed wat de ander vertelde en zei heel hard WAT? Waarop Damian hem achterna liep en meteen zei 'je mag geen WAT zeggen', je moet zeggen wat zeg je. Nadat alle scholieren even waren komen kijken wie dat nu had gezegd, zei de betreffende jongen wat een goed opgevoed kind heeft u. Eerst voelde ik me nogal opgelaten over de manier waarop hij het had gezegd maar achteraf was ik erg trots op hem. 31. Mijn dochter kan al zitten Ze is nog geen zeven maanden en zit al rechtop naast me op de grond. Dat is zo'n schattig gezicht. Ze heeft een kaarsrechte rug en zal echt niet laten zien dat ze moe wordt. Zo klein en dan al zo'n karakter. Mijn dag kan niet meer stuk. Maar er is meer. Een uur later staat ze zelfstandig op haar wiebelige, maar stevige benen in de box. Ook dat nog. Het zal er wel aan liggen dat het koninginnedag is. 32. Ze kan Alles Ze was nog niet geboren of ze maakte ons al de gelukkigste ouders van het universum. En niet alleen ons: ook opa en oma, tantes en ooms en de hele straat waren dolgelukkig met ons geweldige kind. Ze zag er dan ook heel mooi uit met haar ronde gave hoofdje. Nu is ze bijna 2 en zo'n perfect kind. Ze kan zichzelf prima vermaken, is lief tegen andere kinderen, eet al netjes met bestek... knoeit zelden, drinkt uit een beker, kan uitstekend puzzelen, praat de oren van je hoofd, kortom een buitengewoon lief, sociaal en intelligent meisje. Een meisje dat zoveel liefde geeft dat het iedereen om haar heen gelukkig maakt. Een aanwinst voor de wereld! 33. Geen Viva nodig mijn lieve dochter van zes is handig, heel handig. En dan vooral in het om haar vingertjes winden van het mannelijke geslacht. Schalks kijken kan ze als de beste. Maar waar ze vooral goed in is: het strelen van het mannelijke ego. Voordat haar vriendje komt spelen, bedenkt ze wat ze gaan doen. Als hij er dan is komt ze spontaan met allerlei spelletjes aanzetten die hij toevallig goed kan of leuk vindt. En als hij dan bezig is, kweelt ze niet anders dan "wat kun je dat goed!" "goed zo, goed zo" en "goed gedaan!". Daar heeft haar mama wat langer voor nodig gehad... 34. Bergbeklimmer op Mars Bijna zeven was hij. Op een stoel met zijn neus in een boek, want hij kan lezen en een enorme wereld - of beter gezegd het universum om die wereld héén - heeft zich voor hem geopend. Als hij opkijkt glundert hij: "Ze zeggen dat een meteoriet met Venus is gebotst en dat die daarom de andere kant opdraait!". Sinds een half jaar is hij gek van sterren en planeten. De ruimteboeken verslindt hij stuk voor stuk, hij tekent zonnen met planeten er om heen, schrijft in zijn spiegelend kinderschrift zelf "werkstukjes" en vertelt mij trots dat Mars zijn lievelingsplaneet is, omdat hij de bruinrode kleur zo mooi vindt. "Juf, IK weet al hoeveel manen Mars heeft!" gilt hij op het schoolplein. Nu gingen we op vakantie naar de Ardennen en twijfelden : vlakbij was het Euro Space Center. Was hij daar met zijn zeven jaar niet te jong voor? We namen de gok, omdat hij de sterrenwacht en het Planetarium in Franeker ook al gaaf vond. En wat een hit! Hij rent door het grote model-universum, en herkent de planeten, kan zelfs wat vragen van de prijsvraag uit zijn hoofd oplossen! Hij luistert ademloos naar de anderhalf uur durende uitleg, rent om raketten en bekijkt de enorme space shuttle. We nemen een poster met alle planeten mee naar huis, want hij is er stevig van overtuigd dat hij, als we deze zomer zijn kamer opnieuw behangen, een "ruimtekamer" wil. De maandag erop wil hij het foldertje mee naar school en vertelt in de klas trots dat wij hem beloofd hebben dat hij als hij tien is ("dat ben ik al bijna" verklaart hij optimistisch) en het nog steeds wil, van ons een meerdaagse astronauten-stage mag volgen daar in Belgie. Ik geniet van zijn enthousiasme ! Vroeger wou hij bergbeklimmer worden. "Maar mama, op Mars heb je ook wel bergen, dus dat kan nog steeds !". 35. Boodschappenwonder Mijn jongste zoon, nu net 6 jaar geworden, is een kei in boodschappen doen ! Al sinds hij cijfers kan lezen, kijkt hij voor we iets in het wagentje doen of het product niet te snel verlopen is en of iets in de aanbieding is. Ook een actie als 2 halen, 1 betalen ontgaat hem niet. "Heb ik met papa gisteren al gekocht" meldt hij als ik iets overbodigs in mijn mandje wil doen. Als ik iets niet kan vinden loopt hij direct naar een medewerker om te vragen waar het ligt. Als ik al in de rij sta en -oeps!- iets vergeten ben, gaat hij het halen en komt altijd met het goede terug (en nooit met snoep). Bij de kassa kijkt hij mee op het scherm hoe duur alles is. Een meisje achter de kassa vraagt hem altijd van te voren wat het duurste is en samen controleren ze dan of hij gelijk heeft. Wat natuurlijk bijna altijd zo is. En passant rekent hij even uit hoe veel zegels we krijgen bij het bestede bedrag en hoe veel we dan nog te gaan hebben voor de begeerde gratis doos boodschappen. Hij zeurt nooit tijdens het boodschappen doen en gaat niet rennen ! Toen ik vroeg of mama dan later gratis boodschappen bij hem mag gaan doen, was het antwoord na even nadenken: "Nee, mama, jij krijgt korting!" 36. Wie zegt dat VMBO-scholen slecht zijn? Gescheiden, twee opgroeiende kinderen en een vader die zich nergens mee wilde bemoeien. Nooit zal ik het gevoel van eenzaamheid, onmacht en vertwijfeling vergeten toen mij werd meegedeeld dat mijn zoon na de kleuterperiode naar het speciaal onderwijs moest. Gevochten, gescholden, geschreeuwd en gehuild heb ik, maar het mocht niet baten. In een flits zag ik zijn hele leven voorbij gaan en eindigen in een sociale werkplaats. Ja ook ik zat zoals vele ouders met het vooroordeel over speciaal onderwijs want mijn zoon was toch niet gek ofzo. Inmiddels is hij 14 jaar, een boomlange puber die met kop en schouders boven zijn toch ook niet kleine moeder van 1.76m uitsteekt. Heeft de school naar een overwinning geleid tijdens een gemeentelijk scholentoernooi, staat 4e dit seizoen met zijn eigen basketbalploeg, heeft 4 maanden op krukken gelopen door een ongeval tijdens het skateboarden, maar hij krabbelt steeds op, blijft niet stilzitten en laat zich nergens door uit het veld slaan. Hij is wild van tekenen, is hierin de beste van zijn school en wilt hiermee iets gaan doen later, misschien architect ofzo. Hij heeft dan nog een lange weg te gaan als VMBO-er, maar als hij zo doorgaat, dan lukt het hem ook! Als ik naar hem kijk, dan zwel ik helemaal op, trots als ik als moeder ben op mijn 14-jarige puberzoon die het toch maar mooi allemaal voor elkaar krijgt. Ondanks alle toenmalige adviezen van school en sociaal werkers "hij kan altijd naar speciaal voortgezet onderwijs en werken met zijn handen". Wie durft er nog te zeggen dat VMBO-scholen slecht zijn? 37. Joy is de beste! Eindelijk even opscheppen! Ik laat altijd iedereen in zijn waarde en kijk braaf toe hoe anderen hun kind opvoeden (kan er alleen maar van leren en het zeker niet nadoen), maar.... Joy is de beste! Joy is vorige week 3 geworden en een hele lieve en zelfstandige meid. Ze slaapt al sinds bijna een jaar in het " grote " bed en is hier nog nooit uigegaan. Als ze in bed ligt en haar avondritueeltje is klaar, draait ze zich om en gaat lekker slapen. Een maand geleden zei ze opeens; hoef geen luier meer, ik ben nu groot! Geweldig toch?! En... ook 's nachts was ze meteen zindelijk. Ze roept ons zelfs als ze moet plassen. Ook is haar motoriek goed ontwikkeld en een broodje smeren doet ze ook al ruim een half jaar. Zelf eten, drinken, ja zelfs stukjes snijden met een mesje lukt haar al aardig. Ze kan zelf haar schoenen en sokken uitdoen en haar broeken. Helaas de shirtjes lukken nog niet :-( Puzzelen, knutselen, prikken, verven, kleien, bal gooien en vangen, voetballen, steppen, fietsen, dansen, springen, huisjes bouwen, haar popje lekker instoppen en welterusen kussen, meehelpen boodschappen doen, mama opmaken, haartjes fohnen enzovoort. Nee, niets is onze grote kleine meid te gek. Ze is de beste! 38. Trots op complimentjes In het gezin waar ik als kind opgroeide, was het met name mijn vader die altijd zei, nadat ik iets gedaan had waar ik trots op was, dat het toch nog beter kon. Het was nnoit helemaal goed. Hierdoor heb ik nu als volwassene nog steeds moeite met het aannemen van complimentjes, het kan immers altijd nog beter denk ik dan. Nu ben ik moeder van 3 kinderen, waarvan 2 ernstig slechthorend/doof zijn. De oudste, 12 jaar en doof, was in zijn beginjaren faalangstig en onzeker. Door hem veel positief te bemoedigen werd hij trots op zichzelf en groeide zijn zelfvertrouwen. Langzamerhand heeft hij deze positieve houding van ons als ouders overgenomen. Onderling geven de kinderen elkaar regelmatig complimentjes, bijvoorbeeld tijdens knutselen, spel of karweitjes opknappen, zoals; "Wat heb je dat mooi gemaakt, wat ben je knap, ik vind dat je er leuk uitziet." De reakties van de kinderen zijn verrassend bij het ontvangen van een complimentje. Ze beginnen helemaal te stralen, geven complimentjes terug en zijn trots op zichzelf. Met name mijn oudste is daar een kei in. Als zijn jongere broertje, 7 jaar, met knutselen er niet helemaal uitkomt, helpt hij door te zeggen: "Wat mooi heb je dat gemaakt, ik zal je nog een beetje helpen." Ook als moeder krijg ik zomaar complimentjes van mijn kinderen. Daar groei ik van. Niet zozeer om het complimentje zelf, als wel om het feit dat mijn kinderen zo alert zijn op elkaar en op de omgeving om hen heen. Daar ben ik trots op. 39. Patience Vlak voor mijn zoontje naar de basisschool ging, bedacht ik mij dat hij helemaal niet met de muis van de computer overweg kon. Aangezien er toen nog een computer in de klas stond, vond ik het tijd om hem 'muisvaardig' te maken. Maar hoe? Op elke computer staat 'Patience' en dat leek me een uitstekende manier om hem eens te leren klikken en slepen. Al gauw kreeg hij de smaak te pakken en snapte binnen no-time de achterliggende gedachte van het spel. Op school heeft hij nooit achter de computer gezeten maar de juf van een andere klas die een keer in haar pauze in het docentenkamertje zat te patiencen achter de computer, viel zowat van haar stoel toen mijn zoontje van 4 haar aanwijzingen gaf! 40. Tellen Onze trap naar boven telt 17 treden. Zodra de kids ook maar enigszins naar boven konden bewegen (al kruipend mee gestart), begonnen we die treden te benoemen. Het gevolg was, dat ze met 1,5 jaar beiden al tot 17 konden tellen. Of ze snapten wat ze zeiden, is een tweede, maar ja, het klonk hartstikke leuk :-) 41. Supertrots, en een superverschil! ik heb drie kids, van bijna 6, 4 en 1 jaar. Mijn zoontje van bijna 4, thijmen is ook een slim mannetje die op veel gebieden voorloopt in verhouding met zijn leeftijdsgenootjes. Hij kon met zijn 2 jaar al het alfabet opdreunen en tot 20 tellen. nu word hij in augustus 4 en begint met lezen. 's Avonds als hij naar bed gaat word mama voorgelezen over dikkie-dik. Is ook lang geleden dat ik voorgelezen werd! Hij kan ook al wat woorden schrijven, en tekent al huisjes, poppetjes, bomen, auto's en op het huis óók een schoorsteen mét rook. Puzzels maken is een makkie, en nu heeft meneer ook maar bedacht dat hij wil leren rekenen! Supertrots ben ik op hem, dat hij dat allemaal al kan, maar waar ik ook heel trots op ben is op zijn grote broer. Hij is verstandlijk gehandicapt en autistisch, praat niet en loopt flink achter. de laatste tijd is hij met gebarentaal bezig en pikt dat wonderbaarlijk snel op. hij gebruikt het goed, en heeft er veel plezier in, en heeft eindelijk een manier gevonden om te kunnen communiceren. Ik heb door hem ook geleerd om supertrots te kunnen zijn om elke stap die je kind maakt. hoe groot of klein dat stapje dan ook is. Mijn drie kids, ook de jongste, zijn volop in ontwikkeling en iedere dag straal ik van trots wat ze allemaal al kunnen, en wat ze iedere dag weer bijleren. Dus ook al is er in ons gezin veel verschil in kunnen en niet kunnen, ik ben altijd trots op mijn kids. En ook een beetje op mezelf ben ik supertrots omdat ik blij kan zijn met kleine dingetjes, omdat die ook heel belangrijk zijn. 42. Lekkere druif! Onbeschaamd trots ben ik! Geen idee van wat mij te wachten stond want ze was (en is) mijn eerste lekkere druif! Geboren en ze kon al van alles! Het lekker op een brullen zetten! Heerlijk slapen, aan de borst drinken, poepen en plassen. Niet veel later kwam de eerste lach. Wild met de armen en benen zwaaien en tegen een balletje aantrappen in de box, lekker fel! Dan heen en weer rollen, nog even en ze draait zich om! Hoera! Elke stap in haar ontwikkeling wordt met hard gejuich en geklap gewaardeerd! Ze is echt de beste, mooiste en liefste baby van de hele wereld. Andere ouders kunnen nog meer zeggen, maar die van ons is écht de allerbeste en leukste! Met zes maanden zit ze! Geweldig! Maar dat is ook lastig want wat als ik nu weer wil liggen. Hulp is geboden! Maar doordouwer als ze is leert ze al snel zelf te gaan zitten. Dat lukt al met 7 maanden! Ik ga met haar naar de Albert Heijn voor een fotosessie. "Zeven maanden zei u" zei de fotografe, "leg haar daar maar even neer". "Ze kan zitten" zeg ik vol trots! Ha! Steek ik daar even een dozijn moeders de ogen uit! En met haar schattige kleertjes en haren zit ze trots als een pauw, (terwijl ze zich eigenlijk hondsberoerd voelt met die verkoudheid), ze perst er een lach uit en de mooiste foto is gemaakt! Een week later zit ik bij het consultatiebureau. Het duurt wat lang dus ik pak een banaan uit mijn tas. Schil eraf en ik geef het aan mijn meisje. Ze pakt het aan en eet het met smaak op! "Hoe oud is ze" vraagt een collega moeder? "Zeven maanden", zeg ik droog. "Eet ze dan al helemaal zelf?". Ja hoor, brood, fruit, maakt niet uit. Zolang het zacht genoeg is, hoef ik het niet te prakken." "Zooooo, nou knap hoor, dat doet die van mij niet". Nee, dat is ook geen supermeid! Dat kan alleen mijn druif! Staan doet ze met ruim 9 maanden, met 10 maanden loopt ze aan de hand en los langs de bank. Los lopen doet ze met 11 maanden, zelf eten, haren kammen, zich wassen, sokken uit, meehelpen aankleden, muntjes in haar spaarvarken, haar tafeltje zelf schoonmaken, mama helpen met de afwasmachine uitruimen, zelf op en van de bank klimmen, de radio harder zetten, zappen, uit een beker drinken en zo kan ik nog wel een uurtje doorgaan! Ze is snel, bijdehand, soms ietwat venijnig, lief, knuffelig, schattig, mooi, eigenwijs en geloof me... ze is gewoon de leukste dreumes op aarde. Een lekkere druif! En haar naam is: Suze! Oh ja, ze is geboren op 05-05-05, dus plannen kan ze ook al! 43. Lekker kletsen Mijn jongste zoon is ruim 2 jaar en hij kan heel erg goed praten! Hij is heel vlot met zijn spraak, hij houdt hele verhalen. Als we hem al niet snel genoeg begrijpen, gaat hij het op een andere manier uitleggen. Dat is erg schattig. Hij gebruikt ook al ontkenningen, "Nee, ik mag niet beker omgooien." Het is een heel erg lekker ventje! 44. Puzzelgenie Natuurlijk zijn onze dochters de liefste, leukste en knapste meiden van de hele wereld. Iedereen vindt dat van zijn eigen kroost, maar het puzzeltalent van onze jongste dochter vinden wij toch wel heel bijzonder. Op dit moment is Eline 17 maanden oud. Zo'n vier maanden geleden bleek ze grote belangstelling voor de houten simplex-puzzels te hebben. Het begon met een hersenkraker van 12 stukjes en toen ze die door had, gaven we haar een andere. Na een tijdje kende ze deze ook uit haar hoofd en was de lol er weer af. Mevrouw legde de stukjes er achter elkaar in. Ze pakte een stukje op, keek er even goed naar, wierp een blik op de "inlegplaat" en zonder twijfelen legde ze feilloos alle stukjes op hun plaats. Tijd voor een grotere uitdaging: een boerderij-exemplaar met maar liefst 32 stukjes. Had ze ook heel gauw onder de knie. Op dit moment gooien we alle simplex-puzzels die we hebben leeg op de tafel, leggen de vier inlegplaten er leeg naast en onze Einstein-in-de-dop gaat geconcentreerd aan het werk. Als ze zin heeft, liggen na een kwartiertje alle stukjes op hun plaats. Ze ziet precies het verschil tussen een boom uit puzzel 1 en een boom uit puzzel 2, die net iets anders van vorm is. Zelf vindt ze het de gewoonste zaak van de wereld en als we haar prijzen zegt ze: "Prut prut priet". Want hoe fantastisch onze lieve meid ook puzzelen kan, een zinnig woord komt er, zelfs na 17 maanden, nog niet uit! 45. Tussen neus en lippen opvoeden Eingelijk hebben wij helemaal geen plan, visie welke wij volgen om op te voeden. Mede daardoor is onze dochter tot nu toe,vinden wij zelf goed opgevoed. Ze is 4, vrolijk, leergierig, sociaal, dromerig, lief en ondeugend. Onze grenzen zijn: niet slaan, niet schelden, of lelijke woorden zeggen en opruimen (vaak ook samen) waar je mee gespeeld hebt. Het is haast allemaal vanzelf gegaan, ons kind wilde gewoon zelf alles wat het zou moeten kunnen. Ouders zijn dan wel het voorbeeld, dat streeft ze dan na. Dus niet stimuleren om te gaan staan, lopen, ze doet het allemaal zelf. Wel sta je er dan bij om het te begeleiden, maar daar blijft het dan bij. Met het zindelijk worden hebben we wel de sticker methode gebruikt als stimulans, maar ik weet nog steeds niet of dat nou echt geholpen heeft. Toen ze eraan toe was en het doorhad, was ze zindelijk. Af en toe een ongelukje zat er wel tussen. Overigens heb ik geen spijt van die stickermethode, ze had er ontzettend lol in. En wat was ze trots als ze een kadootje mocht uitzoeken als ze haar blad vol had, na zoveel keer plassen op de toilet. Het laatste wat onlangs met succes is gelukt, is het afleren van een gewoonte, namelijk als ze moe is, of 's morgens bij ons in bed komt, dan deed ze altijd haar handje tussen mijn borsten, dat vond ze een lekker warm plekje. Nou heb ik daar 's morgens niet zo'n probleem mee, maar 's avonds als we bij mensen zijn, of als we op een terrasje zitten lekker in de zon, met wat opener kleding, dan wil ik niet dat zij mijn shirt naar benenen trekt en haar hand tussen mijn borsten wringt. Ze is tenslotte al 4. Duimen of speentje zuigen heeft ze nooit gedaan, wel 1,5 jaar borstvoeding gekregen, wellicht nog vandaar die affectie. Maar goed, ik heb het haar verteld dat ik het niet fijn meer vond en dat ze het niet meer nodig had, haar handje tussen mijn borsten, want ze was nu een groot kind. Ze moest even nadenken en zei toen, Oke, alleen vandaag nog. Alleen vanmorgen dan, zei ik, vanavond niet meer. 's Avonds bij het melk drinken voor ze naar bed ging, wilde ze het weer wel. Maar haar weer gewezen op de afspraak. O, ja, zei ze, was ik even vergeten. Daarna probeerde ze het nog 2x, en zei ze iedere keer, ja, ik weet het, maar ik was het weer vergeten. Gezegd dat ik dat snapte, (ze doet het al zo lang) maar dat ik het heel knap van haar vond dat ze wel zonder kon. Ze bleef niet aandringen, haalde haar handje er gelijk weer uit. Haar geprezen en gezegd dat het klopte dat ze al zo groot was en daarna grinnikte ze voldaan. Nu doet ze het al een hele week niet meer en af toe zegt ze zelf, ik doe het goed met je borsten he? Waarop ik haar dan weer een complimentje geef. Dat is denk ik het allerbelangrijkste, je kind of kinderen te prijzen voor de dingen die ze goed doen. Dat werkt 100 x beter dan zeggen wat ze niet goed doen. 46. Type-kampioen Onze oudste dochter van inmiddels 11 begon vorig najaar aan een type-cursus, speciaal ontwikkeld voor kinderen. Gestaag werden de toetsen onleesbaar door gekleurde stickertjes, erg onhandig voor de rest van het gezin dat niet bepaald blind kan typen. Verder merkten we er weinig van, ze deed uit zichzelf en met veel plezier haar opdrachten. Intussen zat ze af en toe quasi-nonchalant al televisiekijkend te msn-en, de vingers in een razend tempo over de toetsen vliegend. De eindtoets moest online worden afgelegd, minimumeis was 120 aanslagen per minuut met 12 fouten maximaal. Haar score: 319 aanslagen per minuut met slechts drie fouten! Zelf was ze niet eens zo onder de indruk, maar haar apetrotse ouders kunnen deze topprestatie natuurlijk niet voor zich houden... 47. Een kind met een missie Na twee kinderen wist ik zeker: er wachtte nog een derde kind. Niet omdat wij nog een derde kind wilden. Nee. Het kind wilde ons. Ook al liepen wij tegen de veertig, runden we twee bedrijven en hadden we aan de eerste twee de handen al meer dan vol. Twee weken voor haar geboorte droomde ik over het meisje dat in mij groeide en de naam die het zou dragen. 's Morgens werd ik wakker en vertelde de vader over mijn droom. Hoewel we niet wisten of het meisje of jongen zou worden, werden zonder aarzelen de namen die we eerder bedacht hadden terzijde geschoven. Na een voorbeeldige zwangerschap en een probleemloze bevalling werd ze geboren. Klein van stuk, blonde haren, licht blauwe ogen. Op het eerste gezicht een gewoon Hollands meisje. Toch is er iets bijzonders aan haar. Haar uitstraling, haar gevoel voor balans, haar intelligentie... Bij haar eerste verslagbespreking in groep 1, kwam haar juf met open armen naar ons toe. Hoe komen jullie aan dit bijzondere kind? In groep 3 kwam ze bij een andere juf. OOk zij wist het zeker: "Dit kind is geboren met een missie". Ze blonk en blinkt in vrijwel alles uit. Ze toont trots haar rapporten, maar pronkt er nooit mee. Haar minder begaafde broer en zus hebben er geen enkele moeite mee dat zij hen in veel zaken overtreft. Integendeel. Ze tonen zich blij met haar liefdevolle opmerkingen over hun eigen prestaties. Heeft dit kind inderdaad een missie? Ergens weet ik dat dit inderdaad het geval is. Het verklaart in elk geval dat onbestemde gevoel dat er nog een kind wachtte. Maar die 'wetenschap' roept naast trots, vooral ook angst op. Want hoe ga je als ouder met zo'n kind om? Je zou je kind willen beschermen tegen alle tegenslag die het nog te wachten staat. Maar omdat je weet dat dat niet gaat, probeer je het te wapenen. Maar hoe? En waartegen? Gelukkig is het ondertussen thuis een gewoon kind van inmiddels twaalf jaar. Met gewone nukken en streken. Met gewoon pubergedrag. Met gewone angsten, met gewone ruzietjes en met gewone drang haar grenzen te verkennen. Hoewel ik er vrijwel nooit met iemand over spreek, zijn de woorden van haar juffen altijd in mijn achterhoofd blijven hangen. De tijd zal het uitwijzen of dit kind inderdaad met een speciaal doel geboren is. En ik hoop, nee ik weet dat de talenten die zij heeft meegekregen, haar voldoende zullen wapenen in de strijd die zij heeft te gaan om dit doel te bereiken. Wat kan ik meer doen dan er gewoon voor haar te zijn? 48. Milan mag afzwemmen voor diploma A! Opeens was er een blauw plaatje, de laatste in de rij van gekleurde plaatjes alvorens diploma A binnengehaald kan worden. Milan wierp zijn jas op een stoel, terwijl ik een kop thee en koekjes op tafel zette. Meestal pakte hij dan zijn tas uit en zette alle spullen op het aanrecht. Echter ditmaal moest ik mijn ogen sluiten, en hoorde ik een hoop gerommel in zijn tas en een broodtrommel, die openging. Mijn ogen mochten open: "Wow Milan, je hebt blauw!" riep ik in hoge toon en met oprechte verbazing. Daarna liet Milan van 9 zich blij een zoen geven door een erg trotse moeder. 49. Meewerken in de speelgoedzaak Toen mijn zoontje twee was was er grote uitverkoop in een speelgoedzaak in de buurt. Ik stond in de rij met allemaal moeders met zeurende kinderen. Mijn zoontje kwam met een grote Ferrari aanzetten. Ik zei "Ja, die is mooi he Jan, zet 'm nou maar terug." Hij kwam van helemaal achteraan de winkel dus ik verwachtte niet echt dat hij dat zou doen, maar verdomd, hij liep helemaal terug en zette dat ding in het schap. Andere moeders keken al jaloers. Jan kwam terug maar had een stapel dozen omvergelopen. Ik weer "zou je die stapel even terug willen zetten, anders kunnen de mensen er niet langs". Deed ie ook nog! Laten we het erop houden dat ik dit noooooit had verwacht. Ik kan me nog goed mijn eigen verbazing herinneren. De les die ik eruit haalde was: (1) altijd het gevoel van je kind bevestigen zonder pardoes een oplossing aan te bieden en (2) op een normale toon dingen vragen aan je kind zonder in te vullen of je verwacht dat ze het al dan niet zullen of kunnen doen. Maar ik wil niets van het succes opeisen, zoals gezegd, ik stond daar stomverbaasd over mijn lieve meewerkende zoon. 50. Echt niet! Kat uit de boom kijkerig is ze, mijn dochter van 7. Ze houdt niet van activiteiten waarbij ze in het middelpunt staat. Natuurlijk (pfff..)proberen we haar te stimuleren, het zal geen muurbloempje worden. Maar dat zijn onze gedachten, we willen niet dat ze er buiten valt. Gemakshalve vergeten we even dat haar beide ouders ook zo zijn en daar heel prettig mee leven. Ondanks onze voorzichtige pogingen haar 'bij de groep' te laten horen geeft ze standvastig weer dat ze dat niet wil. We laten ons natuurlijk niet met een kluitje het riet insturen dus praten we nog een beetje op haar in dat het toch leuk om samen met anderen iets te doen en dat het er niet om gaat het perfect uit te voeren (ook perfectionisme mag niet 1 van haar kwaliteiten worden). Een animatieteam op een vakantiepark, circusvoorstellingen op school, het mag niet baten ze haalt onverschillig haar schouders op en bekijkt de deelnemers vol verwondering en roept: wat knap maar ik doe dat echt niet! "Waarom niet?" vragen wij dan. De antwoorden varieren van: ik heb toch vakantie (animatieteam), ik wil alleen leeuw zijn (cicus) of ik ben nu eenmaal zo en dat geeft toch niet (nee, natuurlijk niet schat). 's Avonds geeft ze samen met buurjongen en broertje een fantasievolle voorstelling op heftige rockmuziek, dus waar maak ik me druk om? Volg je eigen gevoel en als je iets echt niet wilt doe het dan niet. Kortom bewaak je eigen grenzen, wat ons betreft een goede basis voor de rest van je leven. Door naar inzending 51 t/m 75.
|
Copyright © 1996-2010 Ouders Online, alle rechten voorbehouden
Uitsluiting aansprakelijkheid | info@ouders.nl
Pagina voor het laatst bijgewerkt op: 25 november 2008