| home | forum | chat | thema-pagina's | vraagbaken | video | koopjeskelder | surf-tips | snuffelgids | service | colofon |
 |
Prijsvraag: Goed opgevoed! - inzendingen 51 t/m 75
mei-juni 2006
Het boek 'Goed opgevoed' van Marieke Henselmans inspireerde talloze lezers om lekker op te scheppen over hun kinderen. Dat mág! Sterker nog: in het kader van de prijsvraag is dat verplicht!
Hieronder volgen de inzendingen 51 t/m 75.
51. Zelfstandigheid Hoe hij daar nu plotseling aan komt, weet ik niet maar Kaj, mijn zoontje van 9, vertoont opeens zeer zelfstandig gedrag. Een voorbeeld. De dag voor moederdag waren we in het winkelcentrum om boodschappen te doen. Kaj was opeens verdwenen.Ik dacht dat hij bij het speelgoed aan het kijken was, maar toen ik bij de kassa kwam, zag ik hem met een tas in de handen en was hij net aan het afrekenen. Ik hoorde van de mevrouw achter de kassa toen ( Kaj was alweer uit het zicht) dat hij zelf cadeautjes had uitgezocht, en haar gevraagd had om ze mooi in te pakken voor zijn moeder. Van hem hoorde ik later dat hij geld uit zijn spaarpot had gepakt( 6 euro). Op moederdag kreeg ik de cadeautjes en ik was verrast door wat hij had uitgezocht: een kaars, twee kleine kussentjes voor op de bank en een spaghettibus, allemaal in mijn favoriete kleuren. Die zelfstandigheid zo plotseling, dat verrast me zo. En daar ben ik heel trots op. Uiteraard heb ik het nu niet over iets heel speciaals, want ik kan me voorstellen dat heel veel kinderen dit gedrag opeens vertonen. Maar ik vind het wel heel opmerkelijk en misschien wel zijn eerste stap naar zelfstandigheid. 52. Sociale regelneef Ik ben trots op de zelfstandigheid van mijn zoon Bram. Al toen hij net kon lopen ging hij zelf servetjes halen en rietjes in het restaurant, als wij dat vergeten waren. Hij verkoopt zelfstandig spullen op de rommelmarkt, regelt inschrijflijsten voor een sponsorloop t.b.v gehandicapte kinderen en gaat daarvoor huis aan huis ("Daaag mam!"), houdt bij dat hij naar voetbal moet en hoe laat en zo kan ik nog wel een hele poos doorgaan. Inmiddels is hij 10 jaar. Het lijkt me zo heerlijk voor hemzelf dat hij zoveel zelf kan regelen en dat ook durft. Hij is heel bescheiden maar toch ook een sociale regelneef. Een handig startkapitaal in het leven, lijkt me. 53. Leuk hè, mama? Mijn eigenwijze zoon van 3 kan heel goed niet luisteren. Ook is hij heel goed in het doordrijven van zijn zin en het aangeven van 'zijn grenzen'. Zijn vocabulaire hiertoe is aardig breed met de woorden: Wil ik niet. Kan ik niet. Mag jij niet. Verder is hij uitermate vaardig in het complimenteren van zichzelf: "Goed ben ik hè mam?" " Ik kan dat goed hè?" " Kijk eens hoe groot ik ben? " "Leuk hè? " (daar heb ik nog weleens een andere mening over met name als hij zijn kleine zusje insmeert met een ijsje. Wat ZIJ overigens wel leuk vindt.) Trots zijn op jezelf en dit ook nog eens uitspreken is een vaardigheid van een kind waar ik als volwassene weleens jaloers op ben. Ik geniet ervan als hij op iedereen in het dorp afstapt om zijn zojuist verworven nieuwigheid te showen. Dit kan vanalles zijn: een ijsje, nieuwe schoenen of de kassabon. Met name opa's en oma's worden enthousiast begroet. Ook om zijn geheugen, waar een olifant een puntje aan kan zuigen, maakt mij -zijn nog steeds aan postnatale vergeetachtigheid lijdende moeder- benijd ik hem. Er worden hierdoor prachtige verbanden gelegd tussen eigen ervaringen en zijn 'belevenissen' uit boekjes. Maar wat mijn grote zoon het allerbeste kan, is mij (en veel anderen) ontzettend aan het lachen maken met zijn prachtige en onbedaarlijke schaterlach! 54. Je moet toch wat! Mijn twee kinderen (nu 5 en 7) waren wat hun motorische ontwikkeling betreft met alles behoorlijk laat. Ze vierden allebei hun eerste verjaardag liggend en de jongste zette zijn eerste stapjes pas toen hij 20 maanden was. Het was dus wel eens lastig opscheppen. Maar, ik had een troef: onze zoon was heel erg snel met tanden krijgen! Nog geen half jaar oud en hij had al een prachtig bovengebitje Niemands verdienste, maar je moet toch wat! En wat betreft mij dochter: ze zit in groep 1 en leest al AVI 8! 55. Trots of niet? Moet ik trots zijn?? Dochterlief 2 jaar oud gaat "uit logeren" bij een nichtje. Ze heeft er reuze zin in! Helaas valt ze van de trap, haar kleine brilletje steekt in haar wenkbrauw en ze wordt afgevoerd naar het ziekenhuis voor drie hechtingen. Beschaamd belt 't familielid me op. Tuurlijk, dit kan toch gebeuren? Ik meld dat ik snel in de auto spring om haar te komen halen... FOUT, 't dametje wenst niet opgehaald te worden, ze ging toch logeren?! Trots voel ik me, omdat ik zo'n stoere dochter heb, die zelfs met drie hechtingen blijft logeren in een vreemd huis zonder haar mama. Maar wie moet mij dan troosten? 56. Zoöloog in spé Zo in de afgelopen paar jaren ben ik er rustiger onder geworden, maar ikzelf (36 jaar) raakte gefrusteerd dat mijn zoon (vanaf 2,5 jaar, nu 5 jaar) mij allerlei wetenswaardigheden wist te vertellen over walvissen, haaien, dolfijnen, vissen, etc. Zo vertelde hij mij op 2,5 jarige leeftijd dat dolfijnen niet een verticale achtervin hebben (zo had ik de dolfijn namelijk gekleid), maar een horizontale achtervin. Ook wist hij mij al te vertellen dat de walvis de octopus makkelijk op kan eten. Laatst was het geval dat ik mijn zelfgemaakte (met glasverf) schildpad een zeeschildpad noemde. Hij: "nee, mamma zeeschildpadden hebben een veel platter schild". Als ik nu vragen heb op het gebied van dit soort dieren, vraag ik het mijn zoon en blijf ik heel rustig... 57. Onze dochter heeft er een neus voor ;-) Wat ik zo knap vind van onze dochter van 5, is dat ze zo'n neus voor geuren heeft en ze ook nog juist weet te benoemen! Heel vaak is ze de eerste die zegt dat iets stinkt. Of... als we ergens lopen kan ze zomaar ineens zeggen dat ruikt naar... Wat ik zo knap vind, is dat ze bijv. al heel vroeg met een jaar of 3 de geur van chinees eten herkende en dat terwijl we het thuis amper aten omdat zij het niet mocht vanwege allergie. Maar als we dan ergens liepen, zei ze soms ineens: "Heeee, ik ruik Chinees!" Of als ik 's morgens eens kaarsjes aan had gehad en ze had uitgeblazen omdat ik ze uit school moest gaan halen... dan kwam ze thuis en zei meteen heee ik ruik kaarsvet! Het knappe vind ik dat ze dat heeft van heel kleins af aan en dat het vaak heel specifieke geuren zijn. Geuren de echt niet elk kind van die leeftijd kan benoemen. Ook haar broer heeft dat wel. Zo liepen we eens met de boswachter een wandeling op vakantie. Toen een van de kinderen zei dat ie sinaasappels rook. Nou had papa gezegd dat kan niet hoor die zijn hier niet. Een kwartier later... stopt de boswachter bij een aantal dennen en legt uit hoe je het verschil van de een een de andere soort kunt weten. Een van de twee moest je wrijven over zijn naalden...die verspreide een sinaasappel geur als je dat deed. Dat rook onze zoon dus al die tid al als we langs die bomen liepen en wij roken echt niets! Zo zijn er nog wel regelmatig momenten dat een van beiden zegt heeee ik ruik....en dat wij dan roepen: "Tjé, wat knap!" 58. Mama stinkie Mijn dochtertje van 19 maanden is al zindelijk! Wat een vreselijke groot meid is het eigenlijk al, ze plast nu op de wc en wat straalt ze als ze klaar is! Een luid applaus voor jezelf! En dat zonder slag of stoot. Al vanaf 11 maanden poept ze op 't potje. Ideaal voor mama en papa natuurlijk. Laatst waren we op vakantie en begon ze steeds vaker te roepen dat ze een plasje moest. Terug van vakantie heb ik de luiers maar uit gelaten. We zijn er een paar daagjes druk mee geweest en er was best een keer een ongelukje, maar binnen een week was ze helemaal zindelijk overdag en ze vindt het geweldig. Papa en mama natuurlijk ook en die zijn maar wat trots op hun kleine hummel! 59. Gepuber Nog maar net 14 is hij, en zoals alle pubers groeit hij soms harder dan ik bij kan houden. In de meivakantie stonden we een weekje op een camping in Eersel. Natuurlijk zijn we ook een middagje gaan shoppen in Eindhoven. Onze oudste had thuis al op internet gezien dat er een hele coole CD winkel in Eindhoven moest zitten. Hij was alleen vergeten op te schrijven waar precies en ook de naam van de winkel wist hij "effe" niet meer. "Maar hij kon 'm heus wel vinden want de winkel zat naast een winkel van Giraffe, dus dat kon toch niet zo moeilijk zijn". Toch bleek Eindhoven iets groter te zijn dan de provinciestad die hij in z'n hoofd had. Bovendien nodigde de stromende regen ook niet uit tot een langdurige speurtocht. Oudste nam uiteindelijk mokkend genoegen met een bezoekje aan een "ook wel goeie" CD winkel die we toevallig tegenkwamen naast de Scapino. Het liet hem niet los. Als oudste iets in z'n hoofd heeft dan heeft ie 't niet in z'n achterste... Da's ook wel iets om fier op te zijn ook al heeft het soms z'n vervelende kant. Dat bleek maar weer toen hij een week na de vakantie bij mij kwam met een trein-dagkaart van Blokker. Zo kon hij alleen naar Eindhoven en toch nog naar zijn favo CD winkel. Nu wonen wij een flink eind benoorden Amsterdam en is het ritje naar Eindhoven een aanzienlijke onderneming. Oudste had bedacht dat hij de reis naar Eindhoven heel goed kon combineren met een bezoekje aan Haarlem waar hij dan een vakantievriendinnetje kon opzoeken. Het klamme zweet brak me uit. Ik wilde hem deze kans op zelfstandigheid niet ontzeggen en natuurlijk voelde ik ook trots op zijn durf en zijn onafhankelijke en vrijgevochten geest. Maar ondertussen,mijn hemel, mijn jochie helemaal alleen op reis door het hele land! Ik zei hem dat ik er nog over na moest denken en dat ik het met z'n vader zou bespreken. Manlief vond het echter prima en dus duwde ik mijn gevoelens van vrees en angst maar naar een klein plekje in mijn hoofd, waar ze echter regelmatig met maagdraaiende bewegingen uit vandaan mijn bewustzijn weer in schoten. Toch lukte het mij om enthousiast met oudste zoon mee te denken. Tot aan de vooravond van zijn treinreis. Mijn angst en vrees lieten zich niet meer naar het kleine plekje bonjouren maar namen onafgebroken een prominente plek in mijn hoofd in. Ik kon aan niets anders meer denken dan mijn kind, hopeloos verdwaald in Eindhoven, beroofd van zijn geld en mobiel door een bende criminelen of in elkaar geslagen door gefrustreerde voetbalsupporters. Als het zover al kwam, want misschien viel hij wel in slaap in de trein om pas in Maastricht weer wakker te worden, uiteraard wederom beroofd van al zijn bezittingen. Maar natuurlijk kon het ook in Haarlem al misgaan. Want hoe goed kende ik de ouders van de vakantievriendinnetje nou eigenlijk. Ik overlegde serieus met mijn man of wij hem dit nou toch niet moesten verbieden. Ik stelde zoonlief zelfs voor om gezellig met hem mee te gaan, wat natuurlijk direct door hem werd verworpen. Dus legde ik het hem maar uit, dat ik wel vertrouwen in hem had, maar niet in de grote boze wereld om hem heen, en dat ik er nog zo aan moest wennen dat hij al zo groot en zelfstandig aan het worden was. En toen zei hij iets waardoor mij hart zwol van echte trots, want hij stelde voor om me dan gewoon maar heel vaak te bellen om me gerust te stellen over waar hij was en dat het echt allemaal goed met hem ging. Mijn puber kan meevoelen, heeft empathie, hij wordt echt volwassen! Hij heeft zich er aan gehouden, en naarmate de dag voorbij ging nam mijn bangigheid af. Om 19.30 uur 's avonds stapte hij weer binnen. We zijn die dag allebei gegroeid, maar mijn trots op hem kent geen grenzen meer! 60. Schoenen uit! Niet dat ik er zo trots op ben, maar ik vind het wel een geweldig verhaal. Iets wat ik dan ook regelmatig weer vertel. Misschien toch wel met de ondertootn: Zie eens, hoe goed opgevoed! Het is eigenlijk maar een heel simpel verhaal: Ik ging met mijn zoon van drie lekker winkelen. Bij de Hema aangekomen trok hij bij de deur zijn laarsjes uit. Want zo hoort dat, per slot van rekening. Ik stond in dubio of ik hem nu in die waan moest laten maar uiteindelijk heb ik hem toch verteld dat hij hier zijn laarzen aan mocht houden. Rare wereld, zal hij wel gedacht hebben..... 61. Autokenner onze zoon had heel veel miniatuur autootjes. En door ze steeds weer te benoemen kon hij op het laatst alle merken. Maar ook als hij buiten een auto zag herkende hij ze, zelfs degene met heel erg moeilijke namen. Het was altijd erg leuk om de gezichten van andere mensen te zien bij parkeerterreinen als zo'n klein jongetje al die merken opnoemde 62. BMW-rijder Luuk was laat met praten. Zijn eerste twee-woorden-zinnetje kwam pas na zijn tweede verjaardag (wij hadden al een standje van het consultatiebureau op zak vanwege dat feit). Wat Luuk al wél kon tegen de tijd van zijn tweede verjaardag, al lang en breed kon zelfs tegen die tijd, was ALLE automerken benoemen aan de hand van het embleempje op de motorkap. Op weg naar de winkels komen wij namelijk heel veel parkeerplaatsen tegen. Hij wees al heel vroeg met zijn wijsvingertje, en vroeg "dat?" Ik gaf altijd braaf antwoord (nooit denkende dat hij...). Tegen de tijd van zijn tweede verjaardag vroeg hij allang niets meer: hij wees, en zei de naam van de auto. De BMW had (en heeft) trouwens een speciaal plekje in zijn hart. Een BMW embleem kreeg van hem standaard een kusje. Toen ik eens op een zebrapad bijna van mijn sokken werd gereden door een %$^&*#-BWM kon hij alleen maar glimlachen. En hij zuchtte gelukzalig "BMW!" P.S. Hij kende de Bughatti en de Ferrari niet... die staan niet bij ons in de buurt ;-) 63. Zijn eerste sollicitatie Het is leuk dat deze prijsvraag gaat over kinderen van 0-18 jaar. Daarom kan ik er nog aan meedoen. Onze zoon, 17 jaar kwam vorig jaar in de zomervakantie bij me met de vraag of hij mocht solliciteren naar een baan als servicemedewerker in de bioscoop. Hij had het op internet gevonden en dit leek hem heel wat aantrekkelijker dan vakken vullen bij de supermarkt of een krantenwijk door weer en wind. Na het invullen van het sollicitatieformulier werd hij na een tijdje opgeroepen voor een gesprek. Wat een spannend moment. Weer twee weken later kreeg hij te horen dat hij was aangenomen. Ik was heel trots op hem. Helemaal zelfstandig had hij dit maar mooi voor elkaar gekregen. Geregeld gaat hij nu met vrienden naar de film als hij niet werkt, maar af en toe neemt hij ook zijn moeder mee. Geweldig toch! 64. Superkinderen? Mijn zoon van net 9 speelt nu bijna 2 jaar trompet, zo'n supermoeilijk instrument waar ik geen toon uitkrijg (en ik ben zelf zangeres van beroep!), en hij doet het al zo mooi. Verder kan hij ook nog eens supergoed schaken (en ik ken de spelregels niet eens...), zit op een schaakclub en is dit jaar 1e van z'n groep geworden... M'n dochter van 5 kan hartstikke goed rekenen, krijgt ook al geluid uit de trompet van haar broertje en kent al reuzeveel letters en kan heel mooi expressief dansen. En verder zijn het 2 superdonders, ze luisteren slecht, kunnen behoorlijk ruziemaken met elkaar (maar missen elkaar ook weer als de ander uit logeren is). Kortom: superkinderen? 65. Giant leap Automerken? Ach, we zijn eerder verbaasd als onze zoon van zeven niet direct het verschil ziet tussen een Mercedes S-klasse en een uit de BMW 7-serie. Hoge torens en andere imposante gebouwen? Tja, hij kent van alles de exacte afmetingen, van de kerktoren van Bedum tot de Burj Dubai. Ook weten we niet beter dan dat hij feilloos Mozart van Haydn kan onderscheiden en op zijn elektrische gitaar alle akkoorden kan spelen. In een museum imponeert hij door met z'n hoge, heldere stem op te merken dat de schilderijen wel erg net als Kirchner zijn. En pas vroeg hij een tikkeltje geringschattend aan een kinderpsycholoog: 'weet jij eigenlijk wel wat een protuberans is?' Sterrenkunde heeft op dit moment zijn volledige belangstelling. Ondanks dat deze hoog-intelligente uitingen als 'fiepjes' geduid worden, zijn ze natuurlijk best wel leuk en strelend voor de liefhebbende ouders. Maar trots, echt trots, zo'n gevoel waar je van binnen heel warm van wordt, waarvan de tranen spontaan uit je ogen knallen, waarbij je een journalist zou willen bellen voor een groot artikel in de krant, zo'n overheersend gevoel 'bijna te groot' dat je bang bent uit elkaar te spatten, dat je het van de daken zou willen schreeuwen, dat gevoel overkwam me laatst vrij plotseling en absoluut onverwacht. Als kleuter had mijn zoon op ballet gezeten, maar door zijn autisme kon hij er niet mee verder gaan. Groepen met mensenkinderen werden meer en meer bedreigend, zelfs zo dat ook school onmogelijk werd. Nu kon het, logistiek gezien, niet anders dan dat hij met een ballet-repetitie van zijn zusjes meeging. Ik voorzag het ergste. Maar: een uur lang heeft hij stil gekeken, toen wees hij met een klein vingertje naar de balletmeisjes, vervolgens wees hij naar zichzelf. De bedoeling was mij meteen duidelijk: hij wilde ook op balletles! 66. Mijn zoons Mijn zoons... tja... ik heb er twee. Ik heb een puber, een echte. Eentje die al een keer veel te veel gedronken heeft, een jointje gerookt heeft, en ruzie met de leraren gehad heeft. Het is nog maar de vraag of hij naar 4 gymnasium gaat. En toch is het een geweldige knul. Gisteren hoorde ik hem zeggen (door zijn eindeloos brommende mobieltje) dat hij eigenlijk nooit een hekel aan zijn broertje heeft, dat ie het wel 'ns lastig vindt om op 'm te passen, maar dat hij nooit lang kwaad op hem is, omdat ie van hem houdt. En dat zei hij tegen zijn nieuwste vriendinnetje! Nee, ik maak me geen illusies dat het mijn opvoeding is. DAT is mijn ZOON! Ik heb er nog eentje, van 6. Bedenkt in de nacht als iedereen wil slapen zijn eigen gevechtshelicopter, MET robot. Vraagt eindeloos door over WOll, over reptielen, over boten, over bommen, over God, over... over... over... het gaat altijd maar door! Wil niet lezen, wil niet schrijven, wil niet... wil niet...! Maar 's morgens, 's middags en 's avonds komt hij knuffelen. Ik ben de liefste mama, en broer is de liefste broer! Er zijn geen lievere mama's en geen liever broers... DAT is mijn ZOONTJE! 67. Wat kunnen ze niet? Twee dochters, van 8 en 15 jaar. Ze kunnen natuurlijk een hele hoop: alles wat kinderen van die leeftijden hóren te kunnen. Maar wat ons schrik, verbazing en daarna trots bezorgd is wat ze kunnen en doen waarvan wij nog geen notie hadden. Als kinderen van deze tijd zijn ze natuurlijk beiden erg bedreven op de pc. Maar toen gister de oudste haar nieuwste 'design' (photoshop-ontwerp voor een website) aan me liet zien keek ik erg op. Hier konden professinele ontwerpers nog een puntje aan zuigen! Ook de jongste bezorgde ons gister een verrassing. Aan tafel mopperde ze tegen haar zus: 'Heb je me geblocked soms?' 'Ach welnee,' was het commentaar van zus, 'ik was niet online...' De pappa zal nu wel niet zo snel meer zijn laptop aan de kleine lenen nu hij weet dat ze ook op msn zit.... Wij wisten eigenlijk niet eens dat ze al kon tikken. Wij weten zoveel niet van wat ze kunnen. Vandaag hadden we bijvoorbeeld eindelijk de moed bij elkaar geraapt om het vreselijk lange nieuwe knik-arm zonnescherm te gaan bevestigen. We hebben nauwkeurig gemeten en getekend waar geboord moest worden. De eerste gaatjes zitten in de muur als jongste dochter uit huis de tuin in komt. En, terwijl ze over het op de grond liggend zonnescherm springt, schuin omhoog achterom kijkt, roept ze: 'Die laatste gaten zitten lager dan de andere!' En weg is ze, naar haar speelafspraak. Wij meten een en ander toch maar eens na, waterpas erbij. Ja hoor, ze heeft gelijk. Natuurlijk zijn we blij dat we hier niet nóg later pas achter komen. Maar aan de andere kant, hoe komt onze dochter aan zo'n timmermansoog terwijl wij ouders, na jaren studie aan de TH en hij 'ir.' nog niet eens een rechte lijn gaatjes kunnen boren? Wat kunnen de dochters eigenlijk nog meer wat wij niet eens kunnen? 68. Een moment om nooit te vergeten 6 Jaar was ze, mijn dochter. Een erg introvert, verlegen, angstig meisje in de buitenwereld. Een pittig spontaan kind binnen het gezin. Na een paar dagen geklaagd te hebben over flinke buikpijn werd ze acuut opgenomen met een ernstige buikvlies onsteking, haar leventje hing aan een zijden draadje. Ze bracht na een spoed-operatie 10 dagen in het ziekenhuis door op de IC en sloeg zich er dapper doorheen, ondanks de operatie, alle vreemde dokters en zusters, de enge infusen, de catheter, en de vervelende prikken. Als de prikzuster weer eens langs kwam, zei ze dapper: "Geeft niks hoor, je mag me wel prikken." Toen ze thuis kwam uit het ziekenhuis, heeft ze nog twee weken thuis moeten herstellen. Daarna kwam de dag dat ze weer naar school ging. Ik stond haar na te kijken door het raam, hoe ze met haar mager geworden beentjes en haar ingevallen witte bekkie het tuinpad afhuppelde. Toen schoot ik vol en huilde ik alle tranen die ik tijdens haar ziek-zijn had weggestopt. DAAR liep ze toch maar mooi, mijn lieve sterke dappere dochter! Wat was ik trots op haar! 69. Mijn dochter toen en nu Graag begin ik bij het begin. Dat is natuurlijk de bevalling. Hij duurde ongeveer één uur. De verloskundige en mijzelf was deze voor mij eerste bevaling echt overvallen. Mijn dochter keek gelijk de wereld vrolijk in. Ze groeide zoals het hoorde, slapen eten, verschonen en weer slapen. Echt een makkelijk kind. Praten begon toen ze 15 maanden was en met 17 maanden zong ze al echte liedjes. Met 20 maanden kreeg ze een zusje waar ze heel trots op was. Ze was natuurlijk ook heel nieuwsgierig en wilde ook niets van haar zusje missen. Zo ontdekte ze dan ook dat haar zusje de eerste dag "appelstoop" poepte en dat het daarna "pindakaas" werd. Ze leerde van de kraamhulp zeggen: "hotten-totten-tenten-tentoonstelling". Ook deze kraamhulp heeft haar ogen uitgekeken en veel plezier met haar gehad. Met 3 jaar kwam ze vragen bij ons of ze viool mocht spelen, en ze wilde ook graag leren zwemmen. Het zwemmen had ze zo onder de knie en ze haalde op haar 5-de haar C-diploma. Met 4 is ze gaan viool-spelen en dat doet ze nu ze dertien is nog steeds. Nooit heb ik moeten zeggen "ga eens oefenen". Ze regelde en plande alles zelf. Zwemmen doet ze ook nog steeds. Afgelopen weekend is ze tweede geworden bij de nationele Kampioenzwemmen op de 200 meter school. Ze doet ook aan synchroonzwemmen, ook daar is ze tweede geworden met haar solo. Op school gaat het ook erg naar wens, zonder huiswerk maken staat ze nu een 8,7 gemiddeld voor alle vakken op gymnasium-nivo. En dan zit ze nu aan het begin van haar pubertijd. Je zou denken: nu komt het. Maar wat moet er komen? Ze heeft veel vrienden op school waar ze veel mee afspreekt, samen leuke uitjes en al dat soort dingen. Vorige week zou ze met een paar klasgenootjes naar een ander klasgenootje gaan in een ander dorp. Hiervoor was vervoer nodig. Het vervoer regelt ze zo dat niet altijd dezelfe ouders rijden. Ze zijn 's middags met de groep nog naar de kermis geweest en ze besteedt maximaal 6 euro op de kermis. Ze is netjes op tijd thuis en overlegt zelf alles, ze verteld over vriendjes en wat er in de klas speelt. Al met al dus ook een makkelijke beginpuber. Ze heeft inmiddels twee zusjes en een broertje erbij gekregen. Als er oppas nodig is, is ze nooit te beroerd om te helpen en op te passen. (Ik wil er wel bij vermelden dat ze soms wel eens ruzie heeft met een van haar zusjes, maar volgens mij is dat heel normaal en een gezonde concurentie). Liefs van een super-trotse moeder van vier kinderen en gastouder van 6 gastkinderen. 70. Cadeautje Na veertien maanden proberen zonder resultaat, hebben mijn man en ik lang getwijfeld of we überhaupt wel gezinsuitbreiding zouden willen. We hadden het toch prima met z'n tweetjes! Het moeten van huisje, boompje beestje stond ons erg tegen. Zo'n monstertje gooit je hele leven om. En die verhalen hoe veel je voor je 'opofferingen' terug kreeg, ach, dat zijn alleen maar roze wolken van mensen die daar graag nog in willen geloven. Toch? Ruim een jaar na onze vruchteloze pogingen werd ik redelijk onverwacht zwanger. En ineens konden we ons geluk niet op. Een kindje, gemaakt door ons twee! De bevalling verliep zo goed als probleemloos en daar was ze dan ineens, onze dochter. Zes maanden is ze nu, onze kleine meid. Een donderstraal is het. Zo eentje met een eigen wil. Ze rolt om (beide kanten op), kruipt, gaat staan in de box, in bed, aan tafel. Zet aan de hand haar eerste stapjes, kraait, lacht, knuffelt en duwt je weg als ze genoeg van je heeft. En wat genieten we van haar! Het is een cadeautje wat het leven ons heeft geschonken. Niemand heeft ons van te voren kunnen vertellen hoe bijzonder het is om een kindje te mogen krijgen. Dat kleine hummeltje te mogen vasthouden, voeden, verzorgen. En niet te vergeten achter na te rennen, op te vangen en te troosten! 71. Bijna... Onze Benjamin van pas 2 gedraagt zich sinds zijn komst al enthousiast en voortvarend; knopjes, nieuwe ontdekkingen, de zee, trap klimmen, boekjes lezen, hij is overal voor in. Hij is dol op meisjes, waaronder zijn twee zussen, glundert als hij jongens bezig ziet en zingt zijn woorden op zo'n manier dat hij contact heeft. Wil dat nog even niet lukken dan laat ie zijn stem even loeien, met gemak haalt zijn volume de hele straat. Zijn favoriete zin is "Ik ook" en hij leeft ernaar: zien is doen, en doen is weer doen, maar dan wel een graadje moeilijker. Deze energieke en wakkere jongen verovert de wereld en laat harten smelten. Met zijn vader wordt hij onmiddellijk herkend in de Hema en bij de bibliotheek, ook dat woord kan hij zingen. Zijn moeder heeft niet veel gevoel voor richting en met moeite enige oriëntatie aangeleerd. Deze knul kent van binnenuit de maat, dan zingt hij van achteruit de auto, met een benijdenswaardig gevoel voor timing vlak voor we arriveren thuis en uit, bijna.... ! 72. 12 en 9 en nu al groot (al dan niet gedwongen) Ze zijn nu 12 en 9, mijn meiden. En ik ben zo trots op ze. Begin dit jaar werd ik geopereerd aan mijn rechtervoet, niets ernstig maar ik kon niets. Ik mocht de voet niet belasten en liep dus op krukken. Moest ik normaal gesproken wel tien keer roepen 's morgens en ze constant achter de vodden zitten, niet nu. De dames deden alles zelf en kwamen ook nog op tijd op school! In de middag deden ze de boodschappen (toch een kwartier heen en weer en een kwartier terug fietsen) en er werd zelfs geholpen met het eten maken. Na een aantal weken mocht ik weer wat en toen vervielen ze wel weer snel in hun oude patroon. Maar lang duurde dat niet! Na 6 weken ging ik met ze steltenlopen, ik verloor mijn evenwicht en sprong er van af. Niets spectaculairs hoor, maar ik brak wel mijn linkervoet. Gevolg: 6 weken gips en een moeder die weer met krukken loopt. De dames staan weer voor me klaar en hoe! Hier dus geen verhaal over een kindje wat al met 10 maanden kan lopen of al Mozart speelt met zijn 4e, maar een lofzang op twee meisjes die een stuk zelfstandiger zijn dan hun moeder had gedacht! 73. Drama-king speelt luitenant in Rode Prinses Mijn (onze!) zoon van 11 lijkt - qua gedrag - nogal op mij (drama-queen!). D.w.z. hoogsensitief en extreem in het uiten van emoties. In positieve zin niks mis mee natuurlijk - een lekker enthousiast kind, dat ook nog eens aanvoelt hoe het met ánderen gaat en daar rekening mee houdt. Dat dit ook wel eens ten koste ging van hemzelf, baarde mij wel eens zorgen (ik herkende het maar al te goed). Om een lang verhaal kort te maken: Remco zit sinds een half jaar 'op theater' en dat doet hem goed. Zo merkte hij onlangs op dat dit voor zijn beste vriend (extreem verlegen) ook wel eens een oplossing zou kunnen zijn, want... "daar kunnen ze hem openbreken en hoeft hij niet bang te zijn dat ze hem uitlachen". Ik vond het zo'n geweldige eye-opener, voor een jongen van zijn leeftijd. Ik ben zo blij dat hij bij het theater (i.t.t. op school) zichzelf mag zijn en gewaardeerd wordt, ongeacht zijn prestaties; dat hij hier (en niet alleen thuis!) zijn spanning, angsten, frustraties kwijt kan. Ik wacht (met spanning!) de musical af, maar ben ervan overtuigd dat hij zal schitteren. P.S. Zelf het goede VOORBEELD geven. Kinderen hebben LIEFDE (= zorg, vertrouwen, begrip, acceptatie, respect, bewondering, erkenning, waardering, geruststelling, bevestiging, aanmoediging, goedkeuring) nodig, dan komt alles goed. 74. Broer en zus(je) Natuurlijk zijn mijn kinderen de mooiste, de beste en de knapste. Ik heb er drie; Bram van 6 (EN-EEN-HALF, MAMA!), Marietje*, zij is 4 jaar geleden doodgeboren, en Fien van bijna 2. En oh, wat verlangde ik naar een levend kind na de geboorte van Marietje. In al mijn verdriet was Bram mijn alles, en hij is bijna vijf jaar mijn prinsje geweest, met heel veel aandacht, heel veel liefde en heel veel knuffels. Eigenlijk kreeg hij alles 'voor twee'. Na lang wachten kwam Fientje, zo blij, zo gelukkig. Maar ik hield mijn hart vast voor Bram. Aandacht delen, van 100% naar 50%. Snijden in eigen vlees noemde iemand dat, dat doet pijn. Ik denk dat ik er het meeste last van had. Bram is geweldig, en kan heel goed delen. En is net zo trots als wij. "Nu zijn wij ook met z'n vijven hè mam, net als de buren". (Zij hebben 3 kinderen). Tranen in mijn ogen. Hij wil Marietje ook wel opgraven, want dan kan hij zien hoe ze er ook al weer uitziet, en kan ze mee spelen met hem en Fien. Nog meer tranen. Bram, Marietje en Fien, maar eigenlijk Bram en Fien. Vier handen op één buik die twee. Ze huilen met elkaar mee, lachen ook met z'n tweeën, samen de slappe lach. Weer tranen. "Fien is de liefste ter werelden" zegt Bram vaak, en hij is het liefste jongetje van de wereld, dat zeg ik heel vaak. Zo trots. Als ze hand in hand buiten lopen, als ze elkaar als klimrek gebruiken, als ze samen spelen, als ze elkaar kusjes geven. Eigenlijk ben ik altijd trots, want het zijn mijn kinderen, en die zijn de mooiste, de knapste en de beste. Alle drie. 75. Gelukkige kinderen Onze zoon van 10 is een lieve jongen die alles voor een ander over heeft. Ondanks zijn handicap (o.a. een autisme aanverwante stoornis) heeft hij met zwemmen een A, B en C-diploma gehaald. Nu is hij bezig met zwemvaardigheid 2. Dansen vindt hij heerlijk en als sport koos hij dan ook als 5-jarige al voor Jazz Dance. En ook dat doet hij nog steeds met erg veel vreugde. Daarnaast speelt hij viool. Of hij daar 'goed' in is, weet ik niet. Wat ik wel weet, is dat hij er erg veel plezier in heeft. Als hij speelt en naar je lacht, is het alsof de zon gaat schijnen. Ook onze dochter van 7 heeft o.a. een AAS en net als haar broer zwemt ze (nu voor haar C-diploma) en danst ze met veel plezier. Samen met haar vader zit ze sinds kort op dwarsfluit-les en ze vindt het geweldig. Zij heeft een glimlach, die in staat is een ijsblokje te doen smelten. Moeten kinderen nu echt alles perfect doen? Volgens mij is het veel belangrijker om gelukkige kinderen te hebben, die geloven in zichzelf en nog echt van iets kunnen genieten. We weten wel dat wij iedere dag genieten van onze kinderen en reuze trots zijn op alles wat ze maken en doen. Door naar inzending 76 t/m 100.
|
Copyright © 1996-2010 Ouders Online, alle rechten voorbehouden
Uitsluiting aansprakelijkheid | info@ouders.nl
Pagina voor het laatst bijgewerkt op: 19 maart 2007