| home | forum | chat | thema-pagina's | vraagbaken | video | koopjeskelder | surf-tips | snuffelgids | service | colofon |
 |
Prijsvraag: Goed opgevoed! - inzendingen 76 t/m 100
mei-juni 2006
Het boek 'Goed opgevoed' van Marieke Henselmans inspireerde talloze lezers om lekker op te scheppen over hun kinderen. Dat mág! Sterker nog: in het kader van de prijsvraag is dat verplicht!
Hieronder volgen de inzendingen 76 t/m 100.
76. Gewoon Geweldig Ik ben trots op mijn jongens. Omdat het de grootste lieverds zijn, en omdat ze al zoveel kunnen. Onze oudste heeft een klas overgeslagen en met sommige vakken zelfs twee jaar. Eigenlijk worden wij geacht hier niet trots op te zijn, krijg ik wel eens de indruk. (Dus nu mag ik even:-)) En natuurlijk is het ook zo dat het geen verdienste is, maar een gevolg van een hoge intelligentie. En toch ben ik trots. Trots op de jongen die met amper 5, want een vroege leerling, al tussen de (in mijn ogen) grote jongens zat. Die zich staande houdt in een wereld die hem als ukkie beschouwt, maar die hij beter dan wie ook snapt en doorgrondt. Ook ben ik trots op de jongen die motorisch wel gewoon 6 is nu, maar die meedoet met de bengels van 8. Trots ook op de jongen die tegen mij zei toen er een gaatje gevuld moest worden in zijn kies en ik me daar echt erg voor schaamde: "Je moet er maar gewoon aan wennen mam..." Maar vooral trots op de mooie gevoelige jongen die zo prachtig kan toneelspelen en filosofische vragen stelt. En dit is alleen nog maar mijn oudste. Mijn tweede zoon is sociaal vaardig, motorisch handig én zeer slim. Zijn grote broer voelt zijn hete adem in zijn nek. Zwemles, voetbal, hij kan het nét beter en sneller. En ik ben trots op hem. Trots op zijn zelfstandigheid en nuchterheid. De grote hoeveelheid vrienden. En alle dingen die hij voor zichzelf regelt. Wat een lekkere druktemaker. En dan, last but not least, Mijn jongste. Een heerlijke bijdehante peuter van 2. Grappen uithalen met mij of zijn vader, lekker kletsen de hele dag. Een heerlijke relaxte levenshouding. Zeer geduldig. Hij eet zelf zijn pap, ruimt zijn boeltje weer op, vraagt om drinken of een appel. Als hij morst, maakt hij het gelijk schoon met een stukje keukenrol (wat hij consequent "snottebel" noemt;-)) Kortom: een heerlijk ventje om onbeschaamd trots op te zijn. Dat zijn ze dan, mijn jongens. Op wie ik heel trots ben. Het blijven natuurlijk kinderen, die tegelijkertijd het beste én het slechtste in mij naar boven halen. Het valt niet altijd mee om ze op te voeden... Veelal omdat ze er gedrieën van overtuigd zijn dat ze het meeste beter weten... ;-)) Maar hoe groots, meeslepend, tergend, tenenkrommend, stoom-uit-de-oren het soms ook wordt, ik ben en blijf supertrots. 77. Goed gemaakt Mijn dochter van 5 jaar lacht graag en veel en is een vrolijk mens. Maar mijn kleine mannetje (nu een half jaar oud), spant de kroon. Toen hij 4 maanden oud was, lagen we met de neuzen tegen elkaar een beetje te kletsen. Opeens brak de zon door op zijn gezicht en zette hij het op een luid schateren, waar de zwaarste onweersdepressie nog van zou verdwijnen. En daarom vind ik hem zo leuk. Omdat ik geen baby ken die zo vaak, hinnikend en wel, met tranen in zijn ogen, niet te stuiten de slappe lach heeft als mijn eigen zoon! 78. Opgewekte druktemakers Wij hebben vier kinderen (een jongen van 6, twee jongens van 5 en een meisje van 1). Met name onze jongens zijn flinke druktemakers. Door het geringe leeftijdsverschil lijkt het vaak alsof we een stuiterende drieling in huis hebben. Uiteraard moet ik regelmatig meewarige of afkeurende blikken weerstaan en de mannen regelmatig tot rust manen. Toch ben ik reuze trots op mijn jongens. Want naast hun bravoure zijn ze sociaal en aanspreekbaar. Ze zijn vrolijk en belangstellend naar anderen, geven antwoord als iemand hen aanspreekt of gedag zegt. Ze vragen in een winkel zelf waar de WC is, op verjaardagen en feestjes geven ze een hand en noemen ze hun naam. Daarbij hebben ze een groot gevoel voor humor en barsten ze niet bij iedere tegevaller in huilen uit. Voor mij compenseren deze positieve eigenschappen in grote mate de kwajongensstreken hoewel het lachen ons natuurlijk ook weleens vergaat... 79. Zeg je dan? Het is zondagavond. Na het eten mogen Stijn (2 jr en 7 mnd) en Roos (17 mnd) nog even spelen. Ze vinden het een geweldig spel om elkaar te achtervolgen met auto en loopkar. Je bent je leven bijna niet zeker, als je gewoon door de kamer wilt lopen. Ze gaan namelijk heel hard. Ik ben dus maar even op de bank neergeploft en kijk naar een televisieprogramma. Voor televisiekijken heb ik helaas een bril nodig. Stijn vindt dit maar een gek ding en grist het in een snelle beweging van mijn neus. Hij spurt er mee weg op zijn auto. "Stijn, geef mama's bril terug!" Geen reactie. "Een, twee, dr..." Precies op tijd is hij met bril weer bij me terug en overhandigt hem keurig. "Alsjeblieft, mama." "Gelukkig," verzucht ik en zet mijn bril weer op om lekker even verder te kijken. "Zeg je dan?" Hoor ik eigenwijs naast me. Nou, houd je dan maar eens goed! 80. Emotioneel in balans De eerste maanden na de geboorte huilde onze zoon bijna onophoudelijk. We probeerden van alles, en uiteindelijk hielpen een paar behandelingen van een chiropractor. Maar tijdens die eerste maanden was het advies dat we van het consultatiebureau en van goedbedoelende kennissen kregen: "Lekker laten huilen. Als er niets aan de hand is, kan dat echt geen kwaad. Hij wordt er zelfredzaam van." We waren zelf soms doodop van al een paar maanden lang leven op nachten van 3 tot 4 uur slaap, maar hem laten huilen konden we niet. Het voelde tegennatuurlijk. Ons kind hoeft niet zelfredzaam te zijn, wij zijn er voor hem. Dus pakten we hem steeds weer bij ons. Nu, ruim een jaar later, is ons mannetje 20 maanden en een ander kind. Hij is altijd vrolijk, huilt werkelijk nooit en is het meest voorbeeldige kind dat ouders zich kunnen wensen. Dat vinden we niet alleen zelf, dat vinden ook onze vrienden en kennissen waarvan de meesten zelf ook kinderen hebben. Hij loopt, rent, klimt, klautert en knuffelt. Hij heeft een enorme woordenschat en maakt zinnen van drie of meer woorden. Hij bouwt met Duplo, kan kleuren benoemen en hij kan tellen. Hij snapt van veel acties de gevolgen en leert in een verbazingwekkend tempo. Zelfs op het consultatiebureau lukt het hem om monden open te laten vallen. Zijn we trots? Absoluut! We voelen ons geluksvogels met zo'n geweldig ventje om ons heen. Maar we vinden het ook eng. We hopen dat we hem goed kunnen helpen in zijn ontwikkeling. Niet alleen qua intelligentie, maar ook emotioneel. Voorlopig gaat dat goed. Hem niet willen laten huilen was een goede beslissing. Hij weet nu dat hij ons heeft om altijd op terug te vallen. Hij hoeft niet zelfredzaam te zijn. En omdat hij het niet hoeft, is hij het juist geworden. Maar het meest trots zijn we op het feit dat hij 's ochtends, zodra hij wakker wordt, maar twee woordjes zegt: "Papa... mama..." 81. Merci Onze zoon van 3½ wordt tweetalig (FR/NL) opgevoed. Vanaf zijn 2e zei hij netjes "Merci, papa" (of maman) als hij iets kreeg. Iets later ook dank je wel. Uit zichzelf! Niet veel later zei hij ook: "Nee, dank je wel hoor", als hij iets niet hoeft. Schattig, vooral met dat snoetje erbij dat laat zien dat het oh zo vanzelfsprekend is! 82. Geheugensteuntje Onze dochter (nu bijna 2½) blinkt naar ons idee uit in praten en fijne motoriek. Al maanden plakt ze moeiteloos piepkleine stickertjes precies waar ze deze wil hebben, ze babbelt er vrolijk op los en begrijpt een heleboel. Ik zal het bij één voorbeeld houden. We waren we in de tram op weg naar het centrum. Mijn man en ik stonden te overleggen over welke dingen we moesten kopen. Na een paar zaken te hebben bedacht, zeiden we tegen elkaar: dat was het wel, toch? Toen kwam er een stemmetje van een meter lager uit de wandelwagen: "Nee, ook verf kopen". Inderdaad hadden we die ochtend gezamenlijk geconstateerd dat de vingerverf op was. 83. Zelfbeheersing Als er iets is wat mijn zoontje van 20 maanden lekker vindt, is het eten. Liefst snel en in grote hoeveelheden. Hij komt dan ook graag 'helpen' in de keuken. Zodra z'n bord klaar is, moet het naar tafel. Uitstel is niet mogelijk. Vervolgens klimt hij op z'n stoel, doet z'n slab om, en wil beginnen. Maar... we willen ook graag 'gezellig' met z'n allen eten, dus mag er pas gegeten worden als mamma ook zit. Dus hij... wacht, en wacht, en wacht, en wacht, en wacht, en wacht... tot dat mamma, die even een telefoontje tussendoor kreeg, eindelijk komt zitten, 10 minuten later. Wat een zelfbeheersing! 84. Zorgzame en behulpzame dochter Ik ben trots op mijn dochter van 5 omdat ze zo jong als dat ze is al erg behulpzaam en zorgzaam is. Ze staat altijd klaar voor anderen (en dan vooral kindjes) en ze probeert altijd te helpen. Haar eerste rapport dat ze kreeg daar stond dan ook in: "Quinty wil graag anderen helpen en vindt het leuk om de juf te assisteren". Ze is gewoon een meid met haar hart op de goede plaats die erg graag voor anderen zorgt en een beetje moedert over anderen. 85. Lekker puh! Het opruimen van je kamer is voor mijn chaotische schatje niet een van de leukste en vooral ook niet een van de gemakkelijkste klusjes die ik toch wel van hem eis. Meestal is het toch te veel gevraagd van hem dat hij dit karwei alleen klaart, dus ga ik wel mee om hem te helpen en aanwijzingen voor de aanpak te geven. "We moeten zo nog even je kamer opruimen", zeg ik, ter voorbereiding van dit heikele punt. Hij is wel vaker brutaal, maar nu is er iets in zijn stem wat me alert maakt. Ik kijk hem aan maar zie niet de gebruikelijke onverzettelijkheid op zijn koppie met de welbekende boze frons. "Oh, nee?" vraag ik dreigend. Inmiddels zijn de pretlichtjes in zijn ogen duidelijk zichtbaar. "Oh nee?" vraag ik nogmaals, nu neus aan neus, hem strak in de ogen kijkend. 86. Het boefjesgedrag van mijn jongste zoon Ik heb drie kinderen, waarvan de jongste van 2 jaar de show steelt. Ik ben er trots op wat hij steeds weer verzint! Pas dweilde ik de vloer omdat hij water had omgegooid. En ja hoor, een grote plons water in mijn nek! Ook de vaas ging om! "Geeft niet" roept hij lachend! Gisteren had hij eerst mijn portemonnee op de school van mijn dochter laten liggen (moet ik ook maar niet mijn tas geven...!) en nadat ik de aardappels eindelijk had betaald, was het heerlijk rustig in de fietskar. Hij was alvast aan de aardappels begonnen! Heerlijk, zo'n jochie met zoveel leuke momenten om trots op te zijn! 87. Mam, het is mooi geweest Nadat mijn zoon Robert in z'n tweede levensjaar zijn vader verloor, waren we een lang en donker jaar met z'n tweetjes. Toen leerde ik een man kennen die ons weer de leuke dingen van het leven liet zien en voelen, en we waren zo een jaar of twee heel gelukkig met z'n drieën. Er kwam zelfs een vierde bij, wat ons tot een echt gezin maakte. Maar die lieve warme man veranderde. Hij werd ongeduldig, agressief en begon ons in onze vrijheden te beperken. Robert had het daar erg moeilijk mee, deed enorm z'n best en probeerde het "papa" zo goed mogelijk naar de zin te maken. Maar het maakte soms niet eens meer uit wat je wel of niet deed, het werd van kwaad tot erger, vaak met fysiek en psychisch geweld. Maar thuis werd het leven voor hem (en de rest van het gezin) er niet beter op. Op een ochtend werd ik gebeld door de juf van Robert. Hij had die morgen alleen maar gehuild en (voor het eerst) zijn hart uitgestort. Natuurlijk wist ik wat er speelde, maar hij had er nooit over willen praten. De juf vroeg me om langs te komen en naar Robert te luisteren. Hij was er nu klaar voor. Toen ik in het kamertje kwam, trof ik een klein behuild 6-jarig manneke aan dat duidelijk op me zat te wachten. Ik ging voor hem zitten en heel kalm zei hij tegen me "Mama, het is mooi geweest. We hebben het geprobeerd, maar hij houdt niet van ons. En ik ook niet meer van hem. Het heeft al te lang geduurd." Dat is letterlijk wat hij zei en het zal me altijd levendig bijblijven. Net drie dagen daarvoor had ik een flatje voor de kinderen en mij geregeld, maar ik had het moment nog niet gevonden om hem (z'n broertje was nog te klein) te vertellen dat we inderdaad gingen vertrekken. We hebben samen besloten weg te gaan. Had hij niet hoeven doen, want ik ben zijn moeder en ik zorg voor hem. Maar hij had het nodig de controle over zijn eigen leventje terug te nemen en dat heeft een enorm positief effect op hem gehad. We zijn nu een jaar verder en Robert is een heerlijk vrolijk, open en creatief kind. Nog steeds kan hij helder formuleren wat er gebeurd is en hoe we het opgelost hebben. Hij is gewoon weer kind geworden, een groot recht waar hij zelf voor gevochten heeft. Ik vind het vreselijk dat sommige kinderen, in dit geval de mijne, in situaties terecht komen waarin ze op allerlei manieren te maken krijgen met geweld. Je thuis hoort veilig te zijn en als dat niet zo is, is het leven onvoorstelbaar zwaar. Wat mijn zoon deed, is helaas maar weinigen gegeven. Hij heeft zich al die tijd kunnen voorhouden dat hij dit niet verdiende, dat hij goed zat en die volwassen kerel fout. En toen hij echt niet meer verder kon, greep hij zelf in. Mijn respect voor dit kleine dappere kereltje is groot, heel groot, en ik ben er trots op dat ik zijn moeder mag zijn. 88. Onze dochter kan liefhebben! Onze dochter is heel goed in liefhebben. Ze is gek op kusjes geven aan haar papa en mama. We horen regelmatig: ik hou van jou. Wanneer we thuis komen uit ons werk, zegt ze vaak: "Oh mama," (of papa), "Ik heb je gemist" en dan krijgen we een grote knuffel. Kortom: een groot talent (naast alle andere talenten) is van ons houden. Gelukkig is dit gevoel wederzijds! De wereld zal er een stuk mooier uitzien als meer mensen dit deden. 89. Naar de tandarts Onze Simon van 3 ging met mij naar de tandarts. Hij was al eens eerder meegeweest, maar dit keer zou er voor het eerst een keer in zijn eigen mondje worden gekeken. Simon is een jongetje dat allergisch is voor nieuwe en onverwachte dingen en ik had hem van tevoren voorbereid door voor te doen hoe de tandarts naar z'n tandjes zou kijken. Mond open, z'n tanden betasten, lippen opzij, hem prijzen om z'n poetskwaliteiten (wat later ook weer van pas kon komen). Ook heb ik dat op bed met 'm geoefend: plat op de rug met de mond open, zodat hij het gevoel van gebrek aan controle kon ervaren in een veilige setting. De tandarts - een vriendelijke jonge vrouw - keek me verbaasd lachend aan: tjonge, hij loopt zomaar naar binnen. Ja, maar ik heb 'm ook niet verteld dat het eng was, dacht ik bij me zelf. Om op de tandartsstoel te gaan zitten liet ik hem de keuze tussen zelf doen of mama doen. Het alternatief 'niet doen' bestond niet. Wat er verder gebeurde, klopte met Simons verwachtingen. De tandarts prees hem om zijn durf en tevreden mocht hij een nieuwe tandenborstel uitzoeken uit de bak op de balie. 90. De liefste Uit de erfenis van de overgrootmoeder van Daan (5 jaar), bleven twee oude avond-4-daagse medailles over. De kinderen vonden ze prachtig en liepen er dagen mee rond. Van de week waren we op stap met onze buren en hun kinderen, waaronder hun jongste zoontje (bijna 5 en gezegend met een niet al te makkelijk karakter). De vader van Daan vond een kleine medaille op straat en gaf hem aan zijn zoon. Die liet hem trots aan zijn vriendje zien. Die vervolgens erg jaloers werd, enorm ging schreeuwen en zelfs gemene dingen zei. Zijn moeder leidde hem af door ook iets op straat te vinden. Toch gaf Daan de kleine medaille aan zijn vriend en zei "jij mag hem best hebben hoor, ik heb er toch al een". Ook trots ben ik op mijn aanstaande schoondochter, de vriendin van mijn 3-jarige zoon. Ze willen graag met elkaar trouwen. Jip wil dan wel op de Noordpool trouwen. Dat is goed, zegt Madelief, maar dan moet ik wel een heel warme trouwjurk aan. Ik vind mijn beide zoons helemaal geweldig. Toch ben ik overweldigd door mijn trotse gevoelens over mijn jongste, die heeft weten aan te pappen met de leukste, liefste, brutaalste en knapste meid van de peuterspeelzaal. Maar dat is misschien ook niet zo gek als je zelf ook de leukste jongen van de peuterspeelzaal bent. 91. Creatief met kak Onze zoon is geboren in een vrij creatieve familie. Papa en mama, tante en oom hebben een creatief beroep, een andere oom die drummer is en nog een muzikale tante met eveneens een creatief beroep... Enfin. Net als de meeste kinderen - uit een creafamilie of niet - vindt hij het leuk om te tekenen, te plakken, te knippen, te zingen, muziek te maken, etc. Tot zover niets bijzonders. Totdat hij laatst moest poepen. "Mama, ik ben klaar! Kijk eens!" Daar zit meneertje op de wc, met zijn hoofd haast tussen zijn benen zijn poep te bekijken. Glunderend van trots kijkt hij op en zegt: "Kijk mama, ik heb een vliegtuig gepoept!" "?" Ik kijk, en verrek, het is echt waar: een prachtige lange rechte drol met aan het uiteinde een iets omhoog stekend puntje (de staart), en aan de voorkant twee kleinere rechte drollen als vleugels perfect dwars op de romp van het vliegtuig. Ik had al lang niet meer zo gelachen. Wat een creatie! 92. Samen lekker in ons vel zitten Ik heb altijd in ploegen gewerkt als laborant. Door een bedrijfsongeval kon ik helaas niet meer mijn werk doen en kwam ik in de ziektewet. Daarna kreeg ik mijn ontslag. Twee maanden later was ik zwanger. Of het nu kwam door de rust? Ik heb heel de zwangerschap kunnen genieten en ondanks dat ik vanaf 6 maanden plat moest, vanwege groei-achterstand van de baby, genoot ik toch van mijn buik en het getrappel en de reactie van het kindje als ik tegen hem praatte. Na een zware bevalling (16 uur, uur persen, 2x vacuum en alsnog keizersnede) was daar op 27 augustus onze zoon Sven. Wat was hij klein en zo mooi! Gelukkig ging alles goed en mochten we naar een paar dagen naar huis toe. Vanaf toen waren we echt met zijn drietjes. Heel bewust hebben we ervoor gekozen dat ik voorlopig thuis blijf om voor Sven te zorgen. Toch heb ik altijd het idee dat ik me moet verdedigen omdat ik niet werk. Maar als ik dan steeds weer hoor van de artsen, vrienden, enz., dat hij het zo goed doet, zo lief is en dat hij zo lekker in zijn vel zit, en wij ook, dan ben ik super trots dat ik een thuismoeder ben en dat ik alle aandacht en liefde voor hem kan geven. Werken doe ik wel weer als hij naar school gaat. Laat me nu maar even lekker van mijn ventje genieten. 93. In andermans schoenen gaan staan Natuurlijk ben ik buitensporig trots op al onze kinderen, maar bijvoorbeeld het fenomenale geheugen van onze dochter heeft niets met de opvoeding te maken. Maar laatst gebeurde er iets waarbij ik toch dacht: "Zouden we er dan toch iets van kunnen, van dat opvoeden?" Onze oudste zoon is 6 en luistert graag naar sprookjes. Na het voor de zoveelste keer meejuichen met het einde van de onfortuinlijke Repelsteeltje, werd hij ineens stil en begon hij na te denken. "Mam? Eigenlijk is het toch niet eerlijk. Want ze had het zelf beloofd aan Repelsteeltje. En hij had wel al dat goud gesponnen wat ze zelf niet kon. En nu heeft hij niets gekregen en hij is dood... Dat is toch niet eerlijk?" Ik was gewoon ontroerd dat hij op zijn leeftijd zich dat realiseerde. We hebben er een goed gesprek over gevoerd, dat hij wel gelijk had, maar dat het ook niet goed van Repelsteeltje was om zomaar om een kindje te vragen. "Ja," was zijn eindconclusie, "als Repelsteeltje nou aan het eind gewoon een mooi horloge had willen hebben, dan was nu iedereen lang en gelukkig geweest." Toen was ik buitensporig trots op mijn kleuter, die al zo genuanceerd kan denken. 94. Onthaasten Ik ben trots op mijn dochter van 3 als ze mij een spiegel voorhoudt: Zij leert mij dag in dag uit onthaasten en dat maakt mij apetrots! Heerlijk!
95. Trots op mijn trots Mijn zoon van 5 is een prachtig kind, lief en makkelijk in de omgang, maakt graag een praatje met iedereen die hij kent en heeft een paar trouwe vriendjes. Hij kan al lezen, rekenen en schrijven, maakt schitterende tekeningen en is uren zoet met technisch Lego voor 8+. Zelf is hij ongegêneerd trots op alles wat hij presteert en ik laat hem uiteraard regelmatig weten hoe knap en mooi ik dat allemaal vind. Tegenover andere ouders houd ik echter meestal mijn mond over zijn opmerkelijke prestaties en blijf ik wijselijk bescheiden - soms zelfs verontschuldigend - glimlachen. Maar nu zit hij sinds een paar maanden op zwemles, terwijl hij als de dood is voor water. Terwijl de andere kinderen vrolijk na elkaar het water in plonzen, staat hij huilend op de kant zijn angst te overwinnen. Hij wil dolgraag, doet vreselijk zijn best en heel langzaam gaat hij stapje voor stapje vooruit. En ik? Ik ben apetrots omdat hij het ondanks zijn watervrees blijft proberen. Ik geniet van elke keer dat hij druipend de kleedkamer binnenrent en ik hem zonder gêne uitgebreid en luidkeels complimenteer met elke kleine overwinning. Trots, omdat ik nu trots mag zijn. 96. Mooi op zoveel manieren Wat leuk om eens ongegêneerd op te mogen scheppen over mijn kinderen, maar in het bijzonder over mijn dochter Inge. Inge en Lars zijn een tweeling van 5 jaar. Lars heeft sociaal-emotionele problemen en heeft veel bergeleiding daarbij nodig. Inge helpt hem, neemt het voor hem op, legt dingen voor hem uit, en zegt als hij het moeilijk heeft: "Lars, als jij dat niet kan, is het niet erg hoor, want ik kan ook wel eens iets niet." En dat vind ik zo mooi aan haar. Ze moet zich vaak aanpassen aan Lars en soms doet ze dat te veel. Daar wijzen wij haar dan op. Elke ochtend als we haar de klas inbrengen, zegt ze: "Lars een kus", maar Lars wil dat niet en wat doet ze dan? "Oké, dan krijg je een handkus van me." Op school kregen we van haar juf te horen dat ze een echt leeswondertje is, dat ze goed in de groep ligt en precies weet wat ze wil. Jaaa, we zijn zo trots op haar. En wat heerlijk om het eens te laten weten! Want Lars krijgt al zo vaak positieve aandacht. Nu een keer voor Inge! Een mooie meid met een ontzettend mooi karakter. We zijn ontzettend trots op haar! 97. Okee, ik speel een beetje vals; ik moet namelijk nog moeder worden. Maar ik ben wel heel trots op mijn oudste nichtje (9). Met kerst vorig jaar was de familie bij elkaar. Het is een samengestelde familie, dus mijn twee nichtjes kregen kadootjes van iemand die niets voor hun neefje (3) had. Mijn oudste nichtje zag het neefje heel beteuterd kijken en vroeg zachtjes aan de kado-gever: "Mag ik mijn neefje een van deze boeken geven?". En ja hoor, ze stond een van haar kadootjes af. De glimlach op het gezichtje van het kleine neefje was goud waard. 98. Mijn aardbeienmeisje Laatst ging ik met mijn dochter van 3 jaar boodschappen doen. Toen we klaar waren, gingen wij naar buiten om de spullen in de fietstassen te doen. Op een gegeven moment begon mijn dochter aan mijn been te trekken en ik besteede er geen aandacht aan. Maar ze bleef aandringen en zei: "Mama, mama kijk!" Ik keek haar aan en zag dat zij met haar vinger wees naar het fietspad, waar op dat moment een oudere dame in een invaliden-scooter haar aardbeien uit haar mandje had laten vallen. Met heel veel moeite probeerde ze haar aardbeien op te pakken, wat steeds maar niet lukte. Mijn dochter stond naast mij te trappelen en keek mij aan met een gezicht van: ik wil helpen! En toen zei ik tegen haar: "Goed hoor, ga maar..." Ze rende op de dame af en pakte alle aardbeien van de grond voor haar op, deed ze weer in het bakje en vervolgens weer terug in het mandje. De dame zei "Dankjewel kleine meid!" en ik zag aan mijn dochter dat ze erg trots was op zichzelf. Ik heb haar nog een dikke zoen gegeven en verteld hoe blij ik was dat zij zo graag die dame wilde helpen en dat ze vooral niet zomaar het fietstpad was overgestoken! 99. Goed opgevoed? Mijn prachtige geweldig fantasierijke mooie knappe slimme en vooral dappere dochter van 7 (die mij al bijna boven het hoofd aan het groeien is, ook een makkelijke manier om te zien hoe snel ze groter wordt) vindt het Beslist Niet eerlijk! Als een kind iets goed doet, dan wordt het 'goed opgevoed' genoemd. En als er eens iets mis is, dan ligt het aan het kind dat vervelend doet... Constatering tijdens een gesprek over pesten op school, presentatie en het belang van goede manieren nadat ze was opgekomen voor een jongen die gepest werd, ondanks dat ze zelf dan een groot risico loopt om gepakt te worden. 100. Ze kunnen meer dan je denkt Natuurlijk ben ook ik een trotse moeder, maar veel van de dingen die mijn kinderen kunnen of doen, beschouw ik als normaal. Ik ben eerder trots op mijn kind als het een ander kind dat in moeilijkheden zit spontaan helpt, of bv uit zichzelf de helft van haar tienuurtje aanbiedt aan een kind dat per ongeluk niets mee heeft, dan wanneer het een lastige puzzel in één keer in elkaar legt. Ze kunnen veel, maar dat heeft voornamelijk te maken met hun eigen leergierigheid en de mogelijkheid die ze gehad hebben dingen zelf te proberen. Het is leuk dat de jongste met 18 maanden zelf kon schommelen en los kon fietsen toen ze net 3 was, maar als ik het niet simpelweg had laten proberen op de schommel en niet had gezegd dat ze mocht meefietsen naar de school van oudste zodra ze zonder zijwielen kon (en haar niet de gelegenheid had gegeven dat ook te proberen!), had het absoluut langer geduurd. Veel dingen doe je als ouder zelf wel even, omdat je het sneller en beter kunt. Veters strikken, jas dichtmaken, broodjes smeren, noem maar op. Maar waarom niet zelf laten proberen? Oké, het lukt niet altijd. De eerste keer dat ze zelf hun haren wassen, zit het sop na het uitspoelen nog vrolijk op hun hoofd, maar oefening baart kunst. Bij mijn oudste dochter kwam ik niet snel op het idee om haar dingen zelf te laten proberen. Zij dronk daardoor nog uit een tuitbeker toen ze ruim 2 was. De jongste liet ik wel zelf proberen, waardoor die al voor ze 1 was netjes uit een glas kon drinken. Zelf een broodje smeren en snijden mochten ze allebei al heel snel, vanaf een jaar of 2. Botte messen heb ik niet in huis (een mes moet snijden!), dus voorzichtig dames! Ging prima. Daar ze een boterham kunnen snijden, kunnen ze ook groente snijden. Helpen in de keuken is sowieso leuk. In plaats van ruziemaken en om aandacht vragen (die ik dan niet geven kan omdat ik sta te koken), helpen ze nu. Daardoor krijgen ze juist aandacht en leren en passant nog koken ook. Bovendien eten ze beter, want wat je zelf maakt, is natuurlijk lekkerder ;o). Gevaarlijk? Ja, de messen zijn scherp. Ongetwijfeld zal er één zich wel eens in de vingers snijden, maar dat doe ik zelf ook wel eens. Met kokend water laat ik mijn jongste (4) liever nog niet aan de gang. Die waterkoker is zwaar als hij vol is en op een stoeltje staat ze minder stabiel dan gewoon op de vloer. Maar een kop koffie kan ze prima zetten. Tegenwoordig mogen wij, ouders, op zondag uitslapen en als we geluk hebben brengen de dames ons nog ontbijt op bed ook! Mijn oudste dochter (8) kan met behulp van een stoeltje bij de magnetron en ontdooit de broodjes. Samen smeren ze ze en er wordt koffie of thee bij gemaakt door de oudste. De jongste schenkt sap of melk in. Als wij om een uur of (half) negen uit bed komen, zit het stel netjes gewassen, aangekleed en gekamd tv te kijken of een spelletje te doen. Gegeten hebben ze dan al. Douchen doen ze ook zelf, inclusief (lange) haren wassen. Nogmaals, als je een leergierig kind hebt en je geeft ze de gelegenheid, kunnen ze heel veel zelf. Goed voor het zelfvertrouwen ook! Op cognitief gebied vind ik het een beetje een ander verhaal. Dat krijgt een kind min of meer cadeau. Mijn oudste leerde zichzelf lezen toen ze 4 was, de jongste op 3-jarige leeftijd. Superleuk natuurlijk, maar ik vind het niet echt iets om trots op te zijn. Het is wel handig. Net zoals dat allebei de kinderen ons telefoonnummer uit het hoofd kennen, mijn GSM-nummer (de oudste weet ook dat van mijn man) en ons adres. Op deze manier kunnen ze me altijd bereiken, ook als we elkaar kwijt raken in een pretpark of in de stad. De oudste raakte ons eens kwijt in het gedrang tijdens de intocht van Sinterklaas. Ze was toen 3. We hebben ons blind gezocht en vonden haar pas toen we gebeld werden door iemand die ze had aangeklampt. Lang leve de GSM... (Toen ze het nummer nog niet kende, schreef ik het meestal op haar arm als we ergens heen gingen, werkt ook.) Iedere ouder is trots op zijn kinderen en op wat ze doen en kunnen, ongeacht wat dat is. Het verschilt ook nog eens per kind. Van het ene kind mag je meer verwachten dan van het andere. Daarom vind ik dat je kinderen onderling ook eigenlijk niet kunt of mag vergelijken. Want wat voor het ene kind heel gewoon is, is voor het andere kind een uitzonderlijke prestatie. |
Copyright © 1996-2010 Ouders Online, alle rechten voorbehouden
Uitsluiting aansprakelijkheid | info@ouders.nl
Pagina voor het laatst bijgewerkt op: 18 juni 2006