|
Prijsvraag: Goed opgevoed! - inzendingen 101 t/m 108
mei-juni 2006
Het boek 'Goed opgevoed' van Marieke Henselmans inspireerde talloze lezers om lekker op te scheppen over hun kinderen. Dat mág! Sterker nog: in het kader van de prijsvraag is dat verplicht!
Hieronder volgen de inzendingen 101 t/m 108.
101. Clowntje Jurriaan
Herjan Versteeg
Onze zoon Jurriaan (geboren: april 2003) is de vrolijkheid zelve. Met z'n pretoogjes en z'n (bijna) altijd aanwezige smile weet hij iedereen te raken. Bij de slager, bij de bakker, onbekende mensen op straat, iedereen kijkt naar hem en als men hem ziet moeten ze al lachen.
Onbevangen gaat hij door het leven en tegen iedereen is hij even lief. Ik ben dan ook een supertrotse mama.
102. Hoeveel is 20 plus 25?
Marian Loos
Mijn zoon Maarten (7) zit in groep 3. Hoewel niet zo taalvaardig, zit het met zijn rekenkundig inzicht wel goed.
Sinds een maand of vier kan hij klokkijken, iets wat hij zichzelf heeft aangeleerd. En hij doet het met het grootste gemak van de wereld.
Zo vroeg hij me laatst of ik het antwoord wist op de vraag: hoeveel is 20 plus 25? Toen ik ja zei, en hem vroeg of hij het antwoord zelf ook wist, riep hij triompfantelijk: 3 kwartier!
Een doordenkertje, maar erg knap van een jongetje van toen nog maar 6 jaar... (aldus een trotse moeder).
103. Mijn dochter is zichzelf!
Esther
Welke prestaties en kunstjes leveren kinderen, of ze nu willen of niet. Vaak aangemoedigd of ingestudeerd met zeer enthousiaste ouders.
Ik ben er trots op dat mijn dochter zichzelf is. Of ze nu wel op schema loopt of niet, af en toe haar onzekerheden heeft, zelf weer een drempeltje overwint. Ze laat zich niet gek maken door haar omgeving. Zij is zij.
104. IJsje kopen?
Floor Kik-Heerebout
Vorig najaar fietste ik met mijn dochter Geertje (van toen ruim 1,5 dus nog lekker voorop) door de stille Bruse polder. Het waaide flink en ik trapte hard door. Zodoende kreeg ik het flink warm. Dat zei ik tegen Geertje en ze antwoordde: "IJsje kopen?"
Geweldig toch?
105. Puberfase makkie na afmattende dreumesfase
Bernadette van der Ende
Toen mijn zoon nog een dreumes was, en ik als oudere moeder gezien werd als iemand die het toch wel hoorde te weten, vond ik het soms een hel. Onze zoon, die precies dacht te weten wat en hoe hij iets wilde, terwijl pap of mam het nét iets anders deden!
En dan helemaal over de rooie raken, geen contact meer kunnen maken, adviezen van "een flinke tik" en "onder de koude douche" tot negeren: ik kon het allemaal niet. En ik leed er hevig onder.
Nu, met een bijna 15-jarige, die pas voor het eerst zijn snor moest scheren, die de kleren van de hele week over één stoel gooit en zó met zichzelf en met vriendjes bezig is (en toevallig ook nog eens op school zit en huiswerk moet maken), die zó laat op zijn oppas-adres zit op een doordeweekse avond dat ik hem toch maar ga aflossen, want die jongen moet toch een béétje op tijd naar bed... kan ik zó genieten als hij zonder mopperen komt afdrogen, mij plotseling een eind optilt en gewoon gezellig piano of gitaar op de achtergrond speelt.
Ik wist het altijd al: mocht er een vorig leven bestaan, dan ken ik hem al véél langer dan alleen nu.
106. Ik hou van jou
Merel van Bosschensteijn
Na een dag vol tegenstribbelen, boos en nukkig, intens verdrietig om wat ze allemaal niet kan of denkt niet te kunnen. Ze wil normaal zijn, geen medicijnen slikken en zeker geen stomme schoenen aan. Ze wil ook gewoon in dezelfde stad als haar broer op school, ze wil zoveel meer.
Diezelfde avond hoor ik bij het slapen gaan een stemmetje dat uit de grond van haar hart zegt: "Mam, ik hou van je..."
Ik glimlach, en denk: het komt wel goed, op een of andere manier. "Ik hou ook intens veel van jou", is mijn antwoord. Waarop ze zegt: "Natuurlijk doe je dat, dat doen toch alle vaders en moeders van hun kinderen..."
Dat rotsvaste vertrouwen kan niemand haar afnemen, ze komt er wel.
107. Hoe was het op het werk?
Marieke Laauwen
Onze oudste was de afgelopen maanden érg drie. Dwars, boos, en tegendraads. Van anderen horen we altijd dat-ie zo 'goed opgevoed' is. Zelf merkten we er de afgelopen tijd weinig van. Tót hij vorige week aan tafel ineens belangstellend vroeg: "Pap, hoe ging het op het werk?" En ook nog heel belangstellend naar het antwoord luisterde.
108. Mijn hartje stroomt over
fam. Bosman
Wanneer je me vraagt wat ik aan mijn kinderen nu echt positief vind, kan ik rijen mijlpalen opnoemen. Zitten, staan, lopen, praten en ga zo maar door. Wat later gaat het over lezen, tellen, kleuren herkennen, klimmen en klauteren. Het genieten van muziek, zingen en dansen. Nog weer wat later ben ik trots op de sociale ontwikkeling, de zorgzaamheid, maar toch ook het eigen willetje en de bijdehandte opmerkingen.
"Je hebt twee voeten, twee handen en maar één neus"
"Ja, maar ik heb twee bullebakken!"
De oudste is 3 en de jongste is nog maar 6 maanden. Wanneer ik er diep over nadenk, blijft er toch maar één ding over waar ik zó trots op ben dat mijn hartje ervan overstroomt. Het onvoorwaardelijke in hun zijn. Pure lach, zowel om de mond als in de ogen, onvoorwaardelijke liefde en vertrouwen in ons ouders en de wereld. Zo mooi...
|