home

forum

chat

thema-pagina's

vraagbaken

video

koopjeskelder

surf-tips

snuffelgids

service

colofon

Actueel

Vaderdag - De afwezige vader 16 juni 2006 Een moeder mailde ons: "Op Ouders Online is over vaderdag van alles te vinden, maar wat ik mis zijn tips voor moeders van kinderen die hun vader niet meer zien en ook geen vaderfiguur of opa's hebben. De vader van mijn dochter is zeer ernstig psychisch ziek en dat ging ten koste van haar welzijn. Hierdoor verloor hij het recht op omgang. Mijn kind is nu 4 jaar oud. Voor wie moet zij op school haar vaderdag-cadeautje maken? Hoe zouden andere moeders omgaan met zo'n situatie?" Hieronder vertelt Sacha Brand haar verhaal.   Voor wie moet mijn dochter een vaderdag-cadeautje maken? door Sacha Brand Vaderdag is bij ons thuis een moeilijke dag die je steeds mee terugneemt naar de pijn van het verleden. In januari 1999 leerde ik mijn ex-man kennen. Hij had toen een burn-out. Hij krabbelde met vallen en opstaan en heel veel humor uit zijn dal. We zijn al na een paar weken gaan samenwonen, want we waren dol op elkaar. Ik was dolgelukkig dat ik iemand gevonden had met wie ik mijn leven wilde delen. Bijna twee jaar later (kerst 2000) vroeg hij mij of ik een kindje met hem wilde. Hij wilde zo graag vader worden! Begin juni 2001 zijn we low-budget getrouwd. Ik was toen inmiddels 11 weken zwanger. Maar toen begonnen ook de problemen. Een week na ons huwelijk gingen we op huwelijksreis naar Corfu. Tijdens de huwelijksreis begon hij me voor van alles en nog wat uit te schelden en hij wilde bijna alleen maar op bed liggen om te slapen, want het viel hem allemaal vreselijk tegen. Ik werd gek van hem en vroeg me af waar ik aan begonnen was. De huwelijksreis was zo vreselijk dat ik er niet meer tegen kon en zelfs een extra vliegticket heb gekocht om eerder naar huis te kunnen. Tegen de buitenwereld zei ik dat het niet goed ging met onze drie katten in de kattenopvang en dat we daarom terug zijn gekomen. Een paar weken later lag hij thuis ook iedere dag de hele dag op bed, te twijfelen: hij zou bij nader inzien toch geen goede vader zijn. Ik voelde me verraden. Hij begon zich te verzetten tegen alles wat met mij en de zwangerschap te maken had. Hij had er geen begrip voor dat ik nog steeds vreselijk misselijk was. Ook had hij er moeite mee dat ik te langzaam werd door mijn bekkenproblemen. Ik moest maar in een rolstoel, want dan was ik wat sneller. Dit weigerde ik, want ik wilde mijn spieren in beweging houden. Ik had me nog nooit zo ongelukkig en eenzaam gevoeld, maar hoewel ik nauwelijks nog kon lopen heb ik hem gesteund waar ik kon, want inmiddels was duidelijk dat hij een maagzweer had. Ik kreeg weeën in de 35e week. Met één centimeter ontsluiting moest ik naar het ziekenhuis. Ik ben één dag en één nacht in het ziekenhuis gebleven. Dat was een hel: mijn man liep op iedereen te schelden, waardoor ik hem weggestuurd heb. Ik werd er gek van dat hij zo bezig was, terwijl ik de weeën aan het opvangen was. Gelukkig was zijn moeder jarig, dus kon hij daar naartoe. Ik kreeg een kalmeringsmiddel om te kunnen slapen, zodat ik even bij kon komen. De volgende ochtend moest ik weer naar huis want de weeën waren afgenomen. Maar toen ze weer begonnen, kon mijn man dat niet aan. Hij begon zelfs zijn stem te verheffen tegen de verloskundige, die haar werk zeer goed deed. Zij begreep dat het beter was als ik toch weer opgenomen werd, zodat ik tot rust kon komen. Hij kwam me alleen 's avonds vijf minuutjes opzoeken en liep dan vijf minuten lang alleen maar te zeuren over het ziekenhuis. Na vijf minuten was ik blij dat hij weer vertrokken was. Overdag had ik het fijn, met leuke mede-aanstaande moeders, met wie ik nog steeds contact heb. Overdag liep hij Amsterdam en Utrecht leeg te kopen, want nu kon hij ineens wel uit zijn bed komen! Achteraf bleek hij het geld dat we van mijn schoonouders hadden gekregen voor de baby (1000 gulden) geheel te hebben uitgegeven aan cd's... Melissa is in de 36e week geboren en moest nog een paar dagen in het ziekenhuis blijven, terwijl ik de volgende ochtend al weer naar huis moest. Ik was liever zelf ook gebleven, zo erg was het al. Ik kon niet genieten. Na vijf dagen kwam Melissa thuis. De kraamverzorgster heeft hij zo snel mogelijk het huis uit gewerkt. Hij was helemaal paranoia dat ze ook maar iets over hem te weten zou komen, dus moest ze weg. Met als gevolg dat ik er alleen voor stond. Melissa wilde niet goed aan de borst drinken en ik probeerde van alles om het te laten slagen, maar hij was jaloers dat ik haar zoveel aandacht gaf. Ik stond onder zo'n grote spanning, dat mijn voeding niet goed ging. Inmiddels kreeg Melissa zelfs uitdrogingsverschijnselen. Met tien dagen is ze weer opgenomen. Ik was zo verdrietig; ik had gefaald. Hier had ik nu mijn hele leven naar uitgekeken en nu kon ik het niet! Mijn ex vond het heel raar dat ik rooming-in wilde doen: ze lag toch prima daar in dat ziekenhuis en anderen konden haar wel voeden, ik moest gewoon een paar dagen niet gaan. Hij begon te dreigen het ziekenhuis kort en klein te slaan, waarop ik hem heb weggestuurd, want ik wilde voor mijn kind zorgen. Tweede kerstdag kwam Melissa thuis. Mijn ex ging weer de hele dag in bed liggen. Hij deed niets. Niet als ze huilde, niet als ik bezig was met het huishouden, niet als ze aandacht nodig had, niet om haar te voeden. Behalve als er visite was, dan was hij ineens een modelvader. Inmiddels werd hij psychotisch: hij sprak over zelfdoding en lokte de ene ruzie na de andere uit. Zijn therapeut begon hem een ultimatum te stellen: als zijn houding niet veranderde, moest hij maar een ander zoeken. Ik volgde zijn voorbeeld: ik zou een scheiding aanvragen als zijn houding niet verbeterde binnen twee weken. Maar het werkte niet. In de nacht van 3 op 4 juni 2002 heb ik hem verteld dat ik wilde scheiden. Hij sloeg volledig door en heeft me toen ernstig mishandeld, waarbij hij Melissa als schild gebruikte. Hij heeft haar gewoon midden in de nacht uit haar bedje gehaald en mij met een mes bedreigd, terwijl hij Melissa op zijn arm had. Ik wist tussendoor de politie te bellen waarna hij 15 uur vastgezeten heeft. Ik dacht die nacht dat Melissa en ik zouden gaan sterven. Melissa heeft nog maandenlang last gehad van nachtmerries. De scheiding was gelukkig in twee maanden geregeld. Op 10 september 2002 werd hij door de rechter veroordeeld voor mishandeling. Daarna reed hij zichzelf op 17 september 2002 met de auto tegen een boom, waardoor hij voor de rest van zijn leven gehandicapt is. Zijn bekken was verbrijzeld, de kop van zijn heup was eraf geslagen, zijn onderbeen was gebroken en hij had een hersenbeschadiging. Melissa kreeg een enorme terugslag in haar ontwikkeling. Mijn gevoelens waren heel dubbel: enerzijds haatte ik hem voor wat hij gedaan had, maar tegelijkertijd was ik ook bang dat Melissa haar vader niet meer zou kunnen leren kennen. Hij heeft lang in het ziekenhuis en een verpleeghuis gelegen. Om de omgangsregeling na te komen, kwam ik hem regelmatig met Melissa bezoeken. Ik had ook nog geen eigen woning gevonden, dus moest ik hem na verloop van tijd in het weekend ook nog verzorgen als hij uit het verpleeghuis naar huis ging. Ik walgde van hem, maar ik probeerde de sfeer goed te houden. Inmiddels sprak hij opnieuw alleen maar over zelfdoding. Eind januari 2003 kregen Melissa en ik eindelijk ons eigen huisje. In het begin kwam ik twee keer per week bij hem thuis en later kwam hij twee keer per week bij ons thuis, voor het grootste gedeelte als Melissa sliep. In april 2003 heb ik hem verteld dat hij niet meer mee mocht eten om de tijd dat hij bij ons was te beperken. Hij sprak alleen maar over depressies en zelfdoding. Ik heb hem gezegd dat als hij weer suïcide probeerde te plegen, hij Melissa niet meer te zien zou krijgen. Op 20 april 2003 werd hij in coma in zijn woning gevonden. Hij had daar al en paar dagen gelegen na een overdosis medicijnen. Ik ben naar het ziekenhuis gegaan en hoewel hij in coma lag, heb ik toen afscheid van hem genomen. Hij heeft Melissa toen 13 maanden niet meer gezien. Melissa leefde helemaal op en ging vlot vooruit in haar ontwikkeling. De rust die ze nu kreeg deed haar goed. Mei 2004 kreeg ik een brief van mijn ex dat het erg goed met hem ging, dat hij de juiste behandeling en medicijnen had gevonden. Ik besloot hem nog een kans te geven met Melissa. We hebben hem drie keer bezocht, maar al snel bleek dat hij helemaal niet beter was. Het was zelfs nog erger. Hij ging ons stalken door steeds bij onze flat de komen en door voortdurend brieven te sturen. Melissa kreeg weer een terugslag... Ik heb hem meerdere malen verzocht te stoppen, maar niets hielp. Uiteindelijk heb ik aan de rechter gevraagd om de omgangsregeling stop te zetten. Dat gaat natuurlijk niet zomaar, dus dat duurde nog eens anderhalf jaar. Maar nog steeds achtervolgt hij ons. Ik blijf bang, maar ik ben ook boos. Met vaderdag vroeg de juf voor wie Melissa haar vaderdagcadeautje wilde maken. Vorig jaar heb ik Melissa een cadeautje voor de man van een vriendin van mij laten maken. Dit jaar heb ik eerst gezocht op het internet hoe andere moeders die in een soortgelijke situatie verkeren zoiets aanpakken, maar ik kon niks vinden. Dus heb ik na lang nadenken Melissa gevraagd wat ze zelf wil. Ze wilde het graag voor mij maken. Ik blijf het moeilijk vinden dat ze geen vader heeft. Ik gun mijn kind een vader. Het zou ook goed voor haar zijn: ik zie hoe ze naar de partners van mijn vriendinnen trekt. Ik zie hoe ze een vader mist. Dat maakt me verdrietig. Sacha Brand p/a redactie@ouders.nl Sacha Brand is moeder van Melissa (nu 4 jaar). Meer biografische gegevens hebben we niet. We vinden het al fantastisch dat ze haar verhaal wilde vertellen onder haar eigen naam.