home

forum

chat

thema-pagina's

vraagbaken

video

koopjeskelder

surf-tips

snuffelgids

service

colofon

Actueel

Echtscheiding - Vaderdag 2007 8 juni 2007 Vaderdag is een feest voor alle vaders en kinderen die elkaar kunnen knuffelen, maar een pijnlijk moment voor iedereen die dat niet kan. Jolanda (45) schreef ons een brief, waarin ze vertelt hoe het was om van de ene dag op de andere geen vader meer te hebben. Het verhaal besluit met een verzoek aan alle ouders die een scheiding overwegen: "Probeer sterker te zijn dan je boosheid, en steun je kind in het contact met zijn of haar vader."   Een kind wil allebei zijn ouders Beste ouders, Ik was 9 jaar toen er ineens een vrachtwagen voor de deur stond om onze spullen weg te halen. In het donker laadden we alles in en zijn we vertrokken. Mijn vader werkte als timmerman in een ander dorp, dus hij werd totaal verrast toen hij 's avonds na zijn werk thuis kwam. Ik wist ook niets. Ik was papa's kindje. Mijn moeder zal wel gedacht hebben "die praat haar mond voorbij", dus had ze mij niets verteld van haar plannen. Ze nam me mee naar de grote stad. Daar werd ik 'getest': de rechter moest onderzoeken bij wie ik moest wonen. Ik herinner me dat ik bij de rechtbank mijn vader weer even zag. Ik had hem al een hele tijd niet gezien. Daarna mocht ik hem elke derde zaterdag van de maand zien, van 10 uur 's ochtends tot 6 uur 's middags. Als hij niet betaald had, of mij niet op tijd kwam terugbrengen, dan weigerde mijn moeder de volgende keer om me te laten gaan. Hij was wel eens te laat, omdat hij wel meer dan een uur heen en terug moest rijden. Heel labiel werd ik in die tijd. Ik herinner me een hoop verwarde gevoelens. Ik leerde slecht, het ging niet goed op school, ik plaste nog steeds in mijn bed, en werd steeds magerder. Mijn vader dreef steeds verder weg uit mijn leven. Hij was er gewoon niet meer. Ik miste hem. Maar ja, wat doe je daaraan als kind? Briefjes Nu, ruim 35 jaar later, heb ik briefjes gevonden die ik hem geschreven heb in die tijd. Dat ik van hem hield. Dat ik hem miste. Hij had alles bewaard. Vorig jaar is hij gestorven. Ik moest zijn woning leeghalen. Al die tijd had ik hem niet meer gezien. Ik ben zo vreselijk verdrietig. Boos ook, om de tijd die ons samen is afgepakt. Al die tijd heb ik gedacht dat hij mij niet meer wilde zien. Maar nu weet ik dat dat niet zo was; hij miste mij net zo goed. In het begin belde ik hem soms stiekem om zijn stem te horen. Ook dat weet ik nog. En als ik in het dorp bij mijn oma logeerde, dan fietste ik ook stiekem naar ons oude huis om hem te zien. Hij bracht me daarna met fiets en al in de auto weer naar oma, de moeder van mijn moeder, en zette me vlak voor haar huis ergens af, zodat ik weer op de fiets terugkwam. Mijn vader heeft zelfs nog gehokt met zijn schoonmaakster, om de kans dat ik bij hem mocht komen te vergroten. Maar dat werd natuurlijk niets. Getouwtrek Wat ik onverdraaglijk vond, was het getouwtrek om mij tussen mijn ouders. Ik herinner me dat nog zo goed! Hoe kon ik nou kiezen tussen mijn ouders? Ik wilde ze allebei! Horen jullie dat? Een kind wil allebei zijn ouders.... Mijn moeder heeft het contact met mijn vader nooit gestimuleerd. Na die tijd stiekem bellen ben ik er denk ik gewoon mee opgehouden. Je moet leven met het leven dat je hebt. Ik was inmiddels 11, ging puberen, en liet mijn vader voor wie hij was. Ik kreeg aandacht voor jongens, en toen raakte pa helemaal op de achtergrond. Wat zou het veel uitgemaakt hebben als mijn moeder het contact tussen mij en mijn vader gewoon in stand had gehouden. Je kunt elkaar toch gewoon zien? Of schrijven? Ze had me kunnen stimuleren hem te bellen en te schrijven, dan had hij mij ook kunnen laten weten hoeveel hij van me hield. Onder de tafel duiken Ik zie ook wel dat mijn ouders allebei fouten hebben gemaakt: hun huwelijk was hun zaak. De hele familie steunde mijn moeder in haar besluit het helemaal in haar eentje te willen doen. Mijn oma was de enige die begreep dat ik mijn vader gewoon wilde zien. Later vertelde ze me dat ze heus wel wist dat ik stiekem op mijn fietsje naar mijn pa ging. Als ik daar was, reed mijn vader soms langs om een glimp van mij op te vangen. Ik moest dan onder de tafel duiken van mijn moeder. De laatste keer dat ik hem zag was ik 11 jaar. Hij had me een week gehouden na een bezoek op zaterdag: een hele week ben ik bij hem gebleven. Ik wilde niet meer weg. Maar na die week kwamen mijn moeder en haar familie me ophalen. Ik moest weer naar school. Mijn vader zat vol haat over wat ons was aangedaan. Ik begrijp dat wel, maar hij was niet meer in staat om mij te zien zonder zijn woede te uiten. Ik hoorde niets anders meer van hem dan scheldpartijen over mijn moeder. Hij kon daar niet meer overheen komen. Vaderloos In de puberteit was ik vaderloos, en heel jaloers op kinderen die wel een echte vader hadden. Wat hadden we graag contact gehad in die tijd en wat zou ik daar veel aan hebben gehad, denk ik nu vaak... Mijn vader en ik leken wel op elkaar. We waren beiden stug, en moeilijk in het uiten van gevoelens, maar we waren ook dol op elkaar. Ik was net zo verdrietig over de scheiding als hij. Soms hoor ik nog steeds zijn stem. Het was ook een eigenwijze man, met fouten en onhebbelijkheden. Maar het was wel MIJN vader! Horen jullie dat? Ik heb hem begraven met een mooie steen en een foto van hem erop. Als ik dood ga, wil ik bij hem liggen. Dan zijn we toch weer een beetje samen. Blijven voor de kinderen Zelf wilde ik nooit trouwen. Ik wou er niet aan beginnen, die ellende. Maar toch is het ervan gekomen. Dit jaar zijn we 10 jaar getrouwd. Eigenlijk zijn we juist voor de kinderen getrouwd. We hadden inmiddels al twee meiden. Ze zijn nu 19 en bijna 12 jaar. Maar ik ben getrouwd zonder feest, zelfs zonder trouwjurk. Scheiden doen we niet. Ik pieker er niet over. Ook al zou ik ongelukkig zijn met mijn man (wat niet het geval is), voor de kinderen zou ik blijven. Je kunt overal wat van maken. Ik weet immers wat het betekent voor een kind. Mijn moeder heeft me veel onrecht en veel pijn gedaan, doordat ze het contact met mijn vader niet steunde. Ik vraag me af of ik de boosheid die ik voel, en die sinds zijn dood erger is geworden dan ooit, nog wel zal kwijtraken. De psycholoog zei een keer: "Je had eigenlijk twee kleine kinderen als ouders, die aan het bekvechten waren om jou. En niet omdat jij daar baat bij had, maar alleen om elkaar te kwetsen. Uit wraak. Ze dachten niet aan jou." Na 33 jaar ben ik weer in ons oude dorp gaan wonen. Daar zag ik mijn vader wel eens op straat lopen. Hij woonde nog altijd in ons oude huis. Hij is er ook gestorven. Ik voel me iets dichter bij hem, maar het wordt nooit beter dan dit. Een verzoek Ik leef mee met alle vaders die hun kind niet meer mogen of kunnen zien doordat de moeder dat tegenhoudt. En voor alle vaders die hun kinderen wél kunnen zien, hoop ik dat ze een superleuke vaderdag hebben. Oh ja, en voor alle moeders die aan echtscheiding denken, heb ik ook een verzoek. Probeer sterker te zijn dan je boosheid, en steun je kind in het contact met zijn of haar vader. Dat is een geschenk voor het leven. Dag, Jolanda X p/a redactie@ouders.nl