| Terug naar overzicht Leeszaal | |
| |
Nieuwe kinderboekenKatinka Kerstingmaart 2000 Welterusten? (2-4)
Het-kleine-kamertjes-kasteel Een verhaaltje hoort voor veel ouders en kinderen bij het ritueel van naar bed gaan. Het is een mooie manier om de dag in rust te eindigen. Sommige verhaaltjes onderstrepen deze functie nog eens, door zélf af te sluiten met slapen gaan. Het Kleine-kamertjes-kasteel lijkt in eerste instantie zo'n prentenboek. Violet kan niet slapen, ze is bang, en kruipt bij papa en mama in bed. Dan ziet ze in de maan een deurtje. Ze gaat ernaar toe. Achter dat deurtje is een kamertje. En daarachter nog een. En dan nog een. Het wordt een kasteel van kleine kamertjes. Het boek geeft op een originele manier het ongrijpbare van een droom weer. Maar dat betekent nog niet automatisch dat kinderen er ook rustig van gaan slapen. De sfeer van de tekeningen is nogal beklemmend, de mannetjes die in de kamertjes wonen, maken ruzie en kabaal, en ze zien er bovendien eng uit. Hier blijkt maar weer eens dat het niet eenvoudig is om een prentenboek te maken dat op alle fronten goed in elkaar zit. Verjaardag (3+)
Kikker en een heel bijzondere dag In het nieuwste boek uit Max Velthuijs' beroemde Kikker-serie wordt Kikker verrast. Haas heeft gezegd dat het een bijzondere dag zou zijn, maar niemand kan Kikker vertellen waarom. Als hij uiteindelijk verdrietig naar huis gaat, hebben zijn vrienden een feest voor hem georganiseerd. Want Kikker is jarig. Dubbeltalent Max Velthuijs verstaat de kunst om met simpele lijnen en eenvoudige woorden herkenbare gevoelens neer te zetten. De dieren van Velthuijs zijn vermomde mensen die de belevingswereld van peuters en kleuters heel treffend weergeven. Het mooie is dat Velthuijs daarbij dieper gaat dan alleen de verhaallijn. Op een subtiele manier verwerkt hij ook een vleugje filosofie of levensbeschouwing. En dat tilt zijn boeken boven de massa uit. Dit boek over Kikker is ook heel goed te gebruiken als uitgangspunt voor een toneelstukje (bijvoorbeeld op een verjaardagspartijtje). Lees het verhaal eerst voor, en laat de kinderen het dan naspelen. Door de eenvoud van het verhaal, de verschillende personages met ieder hun eigen kenmerk en de herkenbare situatie, leent het boek zich uitstekend voor een dergelijk hergebruik. Griezelen of priegelen (6+)
De Wambamboezel De kaft vermeldt: 'Een griezelig boek met geluid, geur en pop-ups!' Wat je krijgt is een flauwe beschrijving van een tocht door een spookhuis en 12 pagina's gammele pop-ups. Naar de lipjes om de boel te laten bewegen moet je zoeken en na 2 keer trekken laat de helft van de onderdelen los. En griezelig is het ook al niet. Daarvoor zit het boek veel te ingewikkeld in elkaar. Griezelen is een kwestie van veel suggereren en weinig laten zien, zodat de fantasie de enge details invult. Hier gebeurt het omgekeerde. Er zijn zoveel details, en je moet zolang nadenken voor je door hebt hoe iets werkt, dat het schrikeffect -- als er eindelijk een skelet beweegt -- niet erg groot is. Voor kinderen die willen griezelen kun je beter een boek met enge verhalen kopen. Of een griezelig masker. [ Zie ook de Opinie van deze maand, met een vlammend pleidooi voor écht griezelen, te vinden op xopi2000-02.htm ] Als kinderen de baas zijn (8-10)
Het huis van Biels Lydia Rood is onder andere bekend vanwege de omstreden onderwerpen die ze in haar boeken aansnijdt. In 'Het huis van Biels', dat eerder als vervolgverhaal in Taptoe verscheen, valt het allemaal wel mee. Maar over een doorsnee gezin gaat het zeker niet. Biels woont in het huis dat hij heeft geërfd van zijn oud-oma. Zijn gescheiden ouders komen om de beurt 'op bezoek', maar Biels is de baas. Hij hoeft nooit op te ruimen, mag zelf bepalen wat hij eet en hoe laat hij naar bed gaat. Een dergelijke vrijheid, waar ieder kind wel eens van droomt, speelt wel vaker een rol in kinderboeken. Bijvoorbeeld in een klassieker als Pippi Langkous. Lydia Rood legt het er echter te dik boven op, waardoor het niet overtuigend en al helemaal niet spannend is. Veel boeiender is de zoektocht van Biels naar de geheimen van het huis, waarbij hij steeds meer over zijn overleden oud-oma te weten komt. En die zoektocht was misschien nog wel spannender als zijn ouders wél voortdurend in de buurt waren geweest. Laatste nieuws - Eind maart worden er vier chat-sessies met Lydia Rood georganiseerd. Op de volgende data en tijden kunnen kinderen met haar in conclaaf: - data: 22 en 29 maart - twee ochtend-sessies: van 10 tot 12 uur - twee middag-sessies: van 14 tot 16 uur - Adres: http://www.goudenmuis.nl Ridders, kastelen en schildknapen (9+)
Dagboek van Tobias, Page Een informatief, grappig en toegankelijk boek over het leven op een kasteel in de Middeleeuwen, gezien door de ogen van de tienjarige Tobias. Hij is naar het kasteel van zijn oom gestuurd om daar een jaar als page door te brengen. In zijn dagboek beschrijft hij wat hij allemaal meemaakt. Zo kom je te weten hoe mensen feest vierden en toernooien organiseerden, hoe de jacht verliep, wat kinderen op school leerden, wat ze aten en dronken, en zelfs hoe ze naar de wc gingen. Omdat deze informatie is verweven in de belevenissen van Tobias, leest het ook lekker. De tekeningen zijn zoals ze in een dergelijk boek moeten zijn: gedetailleerd, maar niet truttig, met veel overzichtsplaten waarop van alles te zien is. Al met al een boek om uren mee door te brengen op een regenachtige zondagmiddag. Vragen over leven en dood (9+)
De God van oma Vanouds Maria is een ondernemend kind met een rijke fantasie. Ze heeft een oma die onder een grote steen op de begraafplaats slaapt. Als Maria aanklopt, wordt oma wakker en dan vertelt ze over het leven onder de grond. Maria's moeder vindt het maar onzin. 'Oma is dood en wat je hoort is je eigen fantasie'. Op een dag komt Maria's andere oma -- oma Vanouds -- op zolder wonen. Maria is daar niet blij mee, want waar moet ze nu naartoe als ze heel hard wil nadenken? Oma Vanouds ligt de hele dag in bed en komt er alleen uit om te plassen op de po. Ze doet bijna niets anders dan mopperen en noemt Maria een brutale aap. Maar ze weet ook heel veel van God. En dat vindt Maria interessant om te horen. Margriet Hogeweg geeft op een mooie manier de belevingswereld van een kind weer dat nadenkt over het leven, over de dood en over God. Ondanks deze thematiek is het boek absoluut niet 'zwaar'. Het is prachtig geschreven, ontroerend, en vaak ook grappig. Kinderen vanaf een jaar of 9 kunnen het boek zelf lezen, maar omdat de hoofdpersoon iets jonger is, leent het boek zich ook goed om voor te lezen voor wat jongere kinderen. Zeker als je kinderen, zoals Maria, niet opgroeien met een kerkelijke traditie, maar je onderwerpen als God, de Bijbel en wat er gebeurt als je dood gaat, wel ter sprake wilt brengen. Gedichten (11+)
Wie weet nog waar we zijn? Het lezen van gedichten biedt kinderen een heel andere ervaring dan het lezen van verhalen. Er wordt met taal gespeeld en doorgaans zet de dichter de werkelijkheid in een verrassend perspectief. Zo wordt in sommige poëzie het dagelijkse uitvergroot, waardoor het gewone bijzonder wordt. Andere poëzie brengt juist het fantastische en het gedroomde dichterbij. Tot de laatste categorie horen de gedichten in deze bundel. Het zijn geen versjes in de traditie van Annie M.G. Schmidt. De gedichten zijn vervreemdend en sprookjesachtig. Ze roepen eerder vragen op dan dat ze antwoorden geven. De nacht, eenzaamheid, dromen, afscheid nemen, en onbekende bestemmingen, zijn thema's die steeds terugkeren. Door deze thematiek sluiten de gedichten goed aan bij de belevingswereld van kinderen op de drempel van de puberteit. Een levensfase waarin het gevoelsleven steeds complexer en de vertrouwde kinderwereld steeds minder vanzelfsprekend wordt. De gedichten worden op een mooie manier ondersteund door de sobere zwart/wit-illustraties van Wim Hofman.
Katinka Kersting Archief kinderboeken-recensies in de Leeszaal. |
Copyright © 1996-2001 Ouders Online BV
Uitsluiting aansprakelijkheid
Pagina voor het laatst bijgewerkt op: 10 maart 2000
