home

forum

chat

thema-pagina's

vraagbaken

video

koopjeskelder

surf-tips

snuffelgids

service

colofon

Actueel   Het nieuwe huishouden   Vaderman - Archief

rubriek Vaderman december 2000 / januari 2001 Vijf jaar lang, van begin 1996 tot eind 2000, schreef ex-redacteur Pieter van Scherpenberg een column over zijn lotgevallen als vader. Nieuwe huisgenoot Nooit, nooit, nooit neem ik een hond zingt schrijver-performer Hans Dorresteijn al jaren. De tekst sprak me altijd aan: ze blaffen, stinken en bijten. Zoon Tsjip (7) denkt daar van jongsaf aan heel anders over: het zijn de liefste en leukste dieren van de wereld. Elke hond in zijn omgeving begroet hij enthousiast. Sinds hij kan praten zeurt hij om een eigen exemplaar. Klemgeluld Trouwe lezers van deze rubriek kunnen zich herinneren dat ik mij in deze zaak klemgeluld heb. Tot een jaar geleden woonden we nog in een bovenhuis en hadden we als ouders een deugdelijk argument dat dit zielig is voor een hond: "Als we nou een huis met een tuin hadden..." Na de eerste bezichtiging zonder kinderen van ons huidige huis was Tsjip's belangrijkste vraag: "Is er een tuin?" En die is er: sindsdien hebben we het moment alleen nog kunnen uitstellen, niet de vraag of er wel zo'n keffer moet komen. Mijn gedachten zijn overigens genuanceerder dan die van de droeve bard Dorresteijn op dit punt. Ik ben in mijn eindexamenjaar drie maanden bij een bevriend gezin in huis geweest, en daar kwam een vrolijke puppy wonen, genaamd Rik. Toen merkte ik wel degelijk in staat te zijn van een hond te houden; het geblaf, stinken en bijten neem je voor lief -- of is dat minder erg als je het dier kent? Nog bij moeder: Kaatje op de boerderij Sint als gulle gever Langzaam maar zeker wenden wij als ouders aan het idee van een hond in huis, en toen Sinterklaas onlangs naderde vond ik het tijd worden stappen te ondernemen. We vonden het schattig ogende vuilnisbakje 'boeren Fox'. Zoals het hoort was zij geboren bij een boerenechtpaar dat dit exemplaar uit het nest het liefste zelf had gehouden, ware het niet dat er een bejaarde rotweiler op het erf woonde die een puppy zomaar kan verslinden. Opgetogen smeedden we plannen voor dit bijzondere Sint-cadeau: ik zou het pas op 5 december ophalen van de boerderij en daarna stallen bij buren. Ik zette een speurtocht met steeds weer nieuwe briefjes door het huis uit en lintjes die de weg wezen naar de voordeur van de buren. We hadden besloten dat het hondje bestemd was voor zoon èn dochter, om te voorkomen dat daar ruzie over zou ontstaan (of dat Molly haar eigen huisdier zou claimen). Het heerlijk avondje kwam en het plan werkte: de kinderen wisten eerst niet wat ze overkwam en werden daarna dolblij met 'Kaat', zoals we haar gedoopt hebben. Toen Tsjip bijna naar bed moest kwam hij bij me op schoot zitten en zei: "Ik ben zó blij Pap." Inmiddels kwijt hij zich meesterlijk van zijn taak als baasje: elke ochtend om zeven uur staat hij op om Kaat uit te laten. En ik? Kaat is een schat, maar het opvoeden van een hond is weer heel iets anders dan een kind, blijkt. Pieter van Scherpenberg was mede-oprichter van Ouders Online en was daar tot 1 juli 2001 bij betrokken. Van begin 1996 tot eind 2000 schreef hij de column "Vaderman", over zijn belevenissen met Tsjip (eerste kind), Molly (tweede kind) en Nicoline (echtgenote). Aanvankelijk woonden zij in een volksbuurt in Amsterdam; later verhuisden zij naar het Oosten van het land.