Home » Artikelen » Merendeel van kinderen weet telefoonnummer ouders niet

Merendeel van kinderen weet telefoonnummer ouders niet

Door:

Redactie Ouders Online

Ouders en kinderen zijn niet goed genoeg voorbereid op de kans dat zij elkaar kwijtraken tijdens een dagje uit, dat blijkt uit onderzoek van het Rode Kruis. Zeker 63 procent van de kinderen tussen de 4 en 6 jaar oud kent het telefoonnummer van ouders niet uit het hoofd en heeft het meestal ook niet bij zich.

kind moeder hand

Bijna de helft van de ouders maakt niet altijd afspraken met hun kind over wat zij moeten doen wanneer zij elkaar kwijtraken. De hulporganisatie geeft tips om te zorgen dat ouders en kinderen beter voorbereid zijn op dit soort stressvolle situaties.

Een druk strand, festival of een grote markt. De kleuter die eerst nog jouw hand vasthield is er plotseling vandoor gegaan en is in de mensenmassa in geen velden of wegen te bekennen. In de zomer verschijnen er regelmatig nieuwsberichten over kinderen die kwijt zijn geraakt op het strand of op een evenement. Bijna de helft van de ouders van kinderen van 4 tot en met 8 jaar denkt dat hun kinderen niet weten hoe zij hen moeten bereiken wanneer zij elkaar zijn kwijt geraakt. Het Rode Kruis verspreidt via de website en sociale media handige tips om dit soort situaties te voorkomen.

Afspraken maken

De helft van de ouders maakt afspraken met hun kinderen over wat zij moeten doen wanneer ze elkaar kwijtraken. 33 procent van de ouders geeft aan de ene keer wel- en de andere keer geen afspraken te maken met hun kinderen. De ouders die dat altijd doen, geven aan dat zij bijvoorbeeld een punt afspreken waar ouder en kind elkaar terug kunnen vinden, dat de kinderen aan andere ouders om hulp moeten vragen of dat zij het kind meegeven niet met vreemde mensen mee te gaan. 

Ouders van kinderen van 4 tot en met 6 jaar oud geven aan dat hun kinderen meestal hun eigen voor- en achternaam wel weten, ook kent bijna 80 procent van de kinderen de naam van hun woonplaats uit hun hoofd. Meer dan de helft van de kinderen heeft daarnaast hun huisadres uit het hoofd geleerd.

Telefoonnummer

,,Op dit soort momenten telt er echter maar één ding. Kinderen willen weer zo snel mogelijk bij hun ouders zijn, en andersom. Daarom is het belangrijk dat kinderen weten hoe zij hun ouders moeten bellen”, zegt Astrid Roggen van het Rode Kruis. ,,Je kunt natuurlijk het telefoonnummer meegeven, op een polsbandje bijvoorbeeld. Maar nog beter is het om het samen uit het hoofd te leren, want dan hebben ze het áltijd paraat.”

Tips

Naast het uit het hoofd leren van het telefoonnummer van hun ouder(s) adviseert het Rode Kruis ouders om hun kinderen mee te geven dat zij een medewerker van het evenement zoeken wanneer zij hun ouders kwijt zijn. Aan deze medewerker kunnen zij vragen om het telefoonnummer van de ouders te bellen.

Weet jouw kind jouw telefoonnummer? Welke afspraken maak jij tijdens een dagje uit?

Redactie Ouders Online

Meer over

Reacties

Mijn kinderen zijn inmiddels

Mijn kinderen zijn inmiddels volwassen, maar toen ze 3 waren heb ik hen mijn telefoonnummer als een rijmpje laten leren.
Bewust omdat me dit nuttiger leek dan de teksten van Dora.

Overigens helpt dit niet tegen een kind dat een ongeluk krijgt. Maar het was een eitje om ze dit nummer te laten leren.

Hier heb ik een post-it op

Hier heb ik een post-it op toilet gehangen met mijn nummer erop. Dat kenden ze heel snel.

Later heb ik nog een tafelkaart (geplastificeerd) daar opgehangen. Het werkte ook met tafels leren ;)

Mijn zonen hadden altijd een

Mijn zonen hadden altijd een polsbandje om bij drukke gelegenheden. Inderdaad uit hoofd leren heeft weinig zin als ze een ongeluk krijgen of in paniek raken. Mijn bijna volwassen zoon met dyslexie kan postcode noch telefoonnummer onthouden omdat hij het gewoon niet gebruikt. Pincode gaat nog net goed al was hij die vorig jaar bijna vergeten ma de vakantie.

Wij schreven met watervaste

Wij schreven met watervaste stift ons nummer op de arm. Zo'n polsbandje kan ook. Verder kenden ze het vaste nummer uit hun hoofd, daar hangt een antwoordapparaat aan waar het mobiele nummer van vader op staat. Dan hoefden ze er maar 1 uit hun hoofd te leren. Ons adres hebben we ze ook al jong laten leren. Voor het geval ze in de buurt speelden en verdwaalden.
In pretparken en dierentuinen e.d. gingen we altijd op zoek naar een medewerker, zodat de kinderen konden zien hoe zo iemand eruit ziet. En ze op het hart gedrukt altijd iemand aan te spreken als er wat was, ook als er niet direct een herkenbare medewerker te vinden was. Dat was een lastige, omdat we ook altijd hebben gehamerd op dat ze nooit met vreemden mee mogen gaan of bij vreemden naar binnen mogen gaan :-). Het verschil zit hem in wie het initiatief neemt, dat hebben we zo geprobeerd uit te leggen.
Toen ze wat ouder waren hebben we ook altijd een vaste plek afgesproken waar we elkaar zouden ontmoeten als we elkaar kwijt zouden raken.

uit het hoofd leren lijkt me

uit het hoofd leren lijkt me niet zo zinvol. In geval van paniek zijn ze het alsnog vergeten. Of even buiten westen, dan wordt het ook erg lastig om het nummer op te zeggen. Wij gebruikten gewoon een pen of stift en schreven het op de pols of hand. En inderdaad aangeven dat ze een andere papa of mama om hulp kunnen vragen. Of iemand bij een 'kassa' (in een restaurant/winkel/museum/speelplaats etc).

Mijn dochter heb ik het ook

Mijn dochter heb ik het ook uit haar hoofd laten leren. Nu is ze daar nog steeds erg blij mee.
Natuurlijk is voor een dagje uit het opschrijven op een hand of een arm een heel goed idee. Maar er zijn genoeg andere momenten waarbij het handig is. Zelf heb ik ook bewust wat nummers uit mijn hoofd geleerd.

Oh ik weet het ook niet. Niet

Oh ik weet het ook niet. Niet van mezelf, niet van mijn kinderen. Erg toch! Ik ga hier meteen werk van maken. Nummer van mijn ex weet ik nog wel ;-( (dat kwam uit de tijd dat we nog geen telefoon hadden met zo'n telefoonboekje erin, dus moest je het nummer zelf intypen) én ik weet het huis telefoonnummer van mijn ouders en nog van diverse vriendinnetjes van de lagere school (die ik nooit meer nodig heb, maar dat zit er wel ingehamerd ;-) )

Lees verder