Home » Forum » Krijg geen contact met mijn man

Krijg geen contact met mijn man

48 berichten / 0 nieuw
Nieuwste reactie
Leentje
Krijg geen contact met mijn man

Hoi. Mijn man en ik hebben zo'n 15 jaar een relatie. Hebben samen een dochter. Het probleem is dat ik in toenemende mate geen contact met hem krijg. Hij vertelt niks over zichzelf, vraagt niet naar mij. Hij is ook moe, wat hem sowieso al geslotener maakt dan hij al is. En langzaam verdwijnt onze relatie onder mijn handen. De afstand is ook fysiek geworden terwijl dat eerst iets was waarin we elkaar nog wel vonden. En inmiddels ben ik zelf ook afstandelijker geworden. Eerst vertelde ik nog wel dingen maar nu denk ik waarom zou ik dat doen? Of ging ik tegen hem aan zitten of kusjes geven, maar daar kwam zo weinig respons op dat ik daar ook mee op ben gehouden. En zo langzamerhand is er bijna niets meer over. Heel af en toe een leuk moment, maar veel te weinig om het (in mijn ogen) echt een relatie te noemen. Ik heb dan ook gezegd dat wat mij betreft de relatie over is. Maar ik vind het zo frustrerend dat het zonder gesprek, zonder uitleg van zijn kant (hij heeft geen ander of zo, dat weet ik, hij zegt gewoon 'ik ben moe') als een nachtkaars uit gaat. Een paar maanden geleden zei ik voor het eerst dat het volgens mij over was en dat resulteerde in een romantische opleving waarbij hij zei veel van me te houden etc. Maar dat ebde weer weg, en kwam niet meer terug. Het lijkt alsof al zijn gevoelens ver weg zijn, net als hijzelf. Ook anderen geven trouwens aan dat ze weinig contact voelen, hij vraagt mijn vriendinnen of familie ook nooit hoe het gaat, vertrekt snel naar boven. Al met al voel ik me eenzaam, en dat lijkt me nou niet de bedoeling van een relatie. Kent iemand dat afstandelijke? Ik vind het heel naar. Liefs, Leentje

Tinkerbel
Leentje

Heb je aan hem gevraagd of hij met iets zit? Is er iets dat er gebeurd kan zijn op zijn werk?
Hij hoeft geen ander te hebben, maar misschien wil hij een ander leven. Is de sleur hem teveel en vind hij alles maar saai en wil hij iets anders. Wil hij zich misschien gewaardeerd voelen? Is alles vanzelfsprekend geworden. Wat trok jullie in elkaar aan?
Geen idee, maar iets is er wel dat speelt denk ik zo bij hem.

Gingergirl
Misschien burnout

Omdat je man aangeeft heel moe te zijn..kan het niet zijn dat hij misschien een burnout heeft of iets anders onder de leden.

Misschien moet hij de vermoeidheid eens laten onderzoeken. Als hij erg vermoeid is staat zijn hoofd er misschien gewoon niet naar.

Merel
hoe is jullie dag?

Maar hoe verloopt jullie dag dan? Hij komt van zijn werk, jullie gaan eten, en dan gaat hij gelijk naar boven? Of kijkt zwijgend tv?
Daarin kan je misschien eens wat verandering brengen? Hoeft niet heel extreem te zijn, bijv. 1x in de week na het eten even een avondwandeling doen? Jullie dochter kan om 19.00 uur best even mee (weet niet hoe oud ze is) of als ze oud genoeg is blijft ze thuis. Kan een rondje door de stad zijn/of door het park, of je loopt ook eens een keertje via het centrum en doet een kopje koffie op een terrasje en dan weer naar huis.
Ik neem aan dat jullie niet ineens dat hele rondje volop babbelen, maar het samen iets doen kan, lijkt mij, wel fijn voelen en op een gegeven moment weer meer verbintenis geven.
Of jullie gaan samen op een sport (tennis of squash) ? Of op dansen? Of wekelijks een rondje hardlopen? Lichamelijke beweging is over het algemeen goed, tenzij het lichamelijk niet gaat, voor geestelijke vermoeidheid is het juist weer wel goed.

Erica
Depressief

Die moeheid en geslotenheid van je man kan duiden op een burn out maar ook op een depressie.

Er kan ook nog allerlei anders spelen.

Het belangrijkste is, dat hij zelf gaat inzien dat het
1) niet zo goed met hem gaat (dat leid ik uit jouw verhaal af) en
2) zo niet goed gaat met jullie relatie.

Kennelijk wil hij het voor zichzelf nog niet toegeven. Dat is jammer.

Maar als jij aangeeft dat jij niet uit de relatie krijgt wat jij van een relatie verwacht, misschien krijgt hij dan een zetje om meer over zichzelf na te denken en actie te ondernemen. Om te beginnnen naar de huisarts te gaan en te vertellen van zijn moeheidsklachten, geslotenheid etc.

Verder heeft Merel gelijk dat, tenzij het fysiek niet gaat, bewegen (hoeft niet meteen sporten te zijn, wandelen is prima) en buitenlucht altijd goed zijn.

Dus daar kan je mee beginnen als je hem meekrijgt. En anders zal de huisarts dat hopelijk adviseren.

Sterkte ermee.

Leentje
Depressie

Ik heb het allemaal al geopperd, burn out, oververmoeid, depressie. Dat laatste ook omdat hij heel moe is, geen plezier meer heeft in dingen, nergens zin in heeft, snel geïrriteerd is, nooit meer lacht. Hij is er een keer mee naar de huisarts geweest, die dacht niet aan een depressie. Paar gesprekken met een psycholoog gehad zonder erg veel verbetering. Ik heb laatst weer wat zitten googlen op depressie en voorgesteld om nog eens naar de huisarts te gaan. Omdat het zich bij mannen anders / minder duidelijk uit. Althans zo begrijp ik dat. Hij is niet zo depressief dat het een groot zwart gat is maar is ook niet zichzelf. Dat hij ons leven niet leuk vindt klopt wel. Dat hebben jullie goed gezien. Ik vind het moeilijk te begrijpen waarom dat leidt tot je afsluiten, maar voor hem spreekt dat voor zich. Er zijn allerlei omstandigheden oa mijn zoon uit eerdere relatie met autisme. Daar heeft hij veel moeite mee. Maar naar mijn idee raak je door dat afsluiten nog verder van huis.

elledoris
wat hebben jullie gemeenschappelijk?

Ik had ook een man waar ik geen contact meer mee kon krijgen. En ook vaak gevraagd waar dat aan lag, daar kwam geen of steeds een ander antwoord op. Achteraf realiseer ik me dat we niet genoeg meer samen deden. Nou ja, we gingen wel naar de film, maar bij het biertje na afloop zei hij alleen maar ‘wat?’ als ik iets zei 🙁 Hij wilde andere dingen doen denk ik, waarbij hij niet hoefde na te denken. Hij heeft nu een vriendin waar hij ‘mee kan lachen’ (logisch, geen opgroeiend gezin en stress van carriere maken) maar ook waar hij veel samen mee sport en naar sportwedstrijden kan kijken. Dat kon ie dus niet met mij. Lekker veilige oppervlakkige bezigheid. Daar voelt ie zich veel beter bij denk ik. Misschien kan je iets gezamenlijks vinden zonder lading, om plezier en ontspannenheid terug te krijgen?

Bob
" bezit van de zaak...

einde van het vermaak", zei men vroeger. Daar moest ik aan denken toen ik deze zin las in je bericht " Een paar maanden geleden zei ik voor het eerst dat het volgens mij over was en dat resulteerde in een romantische opleving waarbij hij zei veel van me te houden etc".
Het is iets wat ik vaak denk te zien in relaties en meer bij mannen dan bij vrouwen, hoewel er natuurlijk altijd uitzonderingen zijn: het denken dat je dat ander wel in je zak hebt, en haar voor granted gaan nemen. Eigenlijk zelf ook een beetje indutten en de vrouw als moeder gaan zien waarbij je inwoont. En zich dan de pestpokkuh schrikken als ze/hij wil scheiden.
Ik weet ook eigenlijk niet zo goed wat je daar aan kunt doen. Ja dreigen weg te gaan (maar als je dat niet doet, werkt het ook niet meer na een tijd en als je het wel doet heb je geen relatie meer). Misschien een minnaar nemen? Op second love gaan? Maar als je eigenlijk gewoon het fijn met je man wilt hebben is dat ook maar een (gevaarlijk) spelletje.
Of misschien dit mechanisme bespreken en bijvoorbeeld tantra gaan doen met elkaar? Nee niet een soort nieuwe westerse kinky variatie op je seksleven maar een tedere manier om de ander weer als nieuw te gaan zien. Meer energetisch dan seksueel zeg maar, maar wel misschien een manier om hem te laten ontwaken uit zijn ingedutte bestaan met jou

Trix
Bewegen en aandacht verleggen

Ik weet niet of het bij jullie past, maar je zou het een kans kunnen geven om samen te gaan wandelen of fietsen, of iets anders fysieks. Dansles kan ook, of kanovaren, of boulderen. Liefst net buiten de gebaande paden. Rustig beginnen - want hij is moe - langzaam opbouwen. Maak het een deel van jullie routine, wekelijks, om de dag of dagelijks, afhankelijk van de mogelijkheden. Door fysiek in beweging te zijn, komen ook gedachten in beweging. Door samen iets te doen, krijg je weer gedeelde ervaringen.
Doen jullie ook nog dingen als gezin? Dat kan er met een 16-jarige ook wel eens bij inschieten. Maak nieuwe vaste momenten. Ga nog eens naar plekken waar jullie het vroeger leuk hadden als gezin.
Richt je aandacht niet op de romantiek, maar op de gezamenlijkheid. Romantiek is leuk, maar niet echt van waarde. Blijf niet hangen in wat er verloren is gegaan, maar investeer in wat jullie samen hebben.
Van daaruit kan er weer nieuw contact ontstaan en zelfs nieuwe intimiteit.
Het kan goed zijn dat er fysiek of psychisch iets met je man mis is. Ook dan is beweging en samen zijn beter voor zijn gezondheid.

Ik kan er heel erg naast zitten, maar ik lees dat je verdrietig bent over wat er niet meer is. Dat snap ik. Maar tegen hem zeggen dat er voor jou geen relatie meer is, is de oplossing niet. De relatie is er, maar jullie zijn allebei ouder en anders geworden. Jullie dochter groeit van jullie af (waarschijnlijk). Je zult samen nieuwe wegen moeten bewandelen. Misschien wel eerst heel letterlijk.

Neel Schaap
Afstand

Ik voel me aangesproken door je verhaal. Bij ons is er ook afstand en daar zijn een paar oorzaken voor aan te wijzen. Deels komt het door mij en deels door mijn vriend. Ik wil niet uitgebreid in details treden nu. Ik zit er mee in mijn maag. Ik heb het gevoel dat we elkaar door deze situatie ongelukkiger maken, maar ik kan er geen punt achter zetten.

Had ik voorheen nog het gevoel dat er een we is, dat gevoel heb ik steeds minder. Opvattingen verschillen steeds meer en zo is er meer. Het is een eenzame situatie. Ik weet niet of mijn vriend dat ook zo ervaart. Daar praten we niet over.

Het streven is dat wij in therapie gaan en ik hoop dat dat iets oplevert. Ik hoop vooral dat ik dan alles kan uitspreken, wat ik nu niet doe, omdat ik weet dat ik mijn vriend daardoor verdriet doe. Jullie zouden ook kunnen overwegen om hulp te zoeken. Wil je daar energie in steken? Wil je man dat?

Leentje
Doen

Dat we weinig samen doen klopt zeker. Vroeger gingen we vaak uit eten, nu nooit meer. Man heeft niet veel behoefte eraan, vindt het zielig voor dochter en is veel meer gaan werken in de weekenden. Ik ga nu met vriendinnen uit eten. Ik heb wel eens voorgesteld om samen te gaan fietsen. Hij houdt van racefietsen en ik heb een electrische fiets dus kan vrij snel. Wilde hij niet. Shoppen doet hij het liefst alleen.
Ik ga nu eigenlijk gewoon mijn eigen gang. Maar ik voel me wel vaak eenzaam. Ik zit 's avonds altijd alleen,we doen alles apart.
We proberen wel wat vaker dingen samen met onze dochter te doen. Deden we eigenlijk ook niet, ik ga er meestal met een vriendin en haar dochter of zelf op uit.
Dat van bezit van de zaak einde vermaak herken ik wel. In onze begin tijd praatte hij veel meer, echt zijn beste beentje voor. Maar al best snel leek het alsof we al 100 jaar getrouwd waren. Voor hem voelde dat positief. Hij voelt zich vertrouwd dus dan hoef je niet meer te praten bijvoorbeeld.
Het is wel gezelliger geworden de laatste weken, dat is fijn maar het blijft heel oppervlakkig. Ik twijfel nu haast of je met een man wel echt contact kunt voelen maar dat heb ik in het verleden toch vaak genoeg gehad met andere vriendjes. Ben op de een of andere manier bang dat dat na je 40e er niet meer in zit haha.
Bedankt voor jullie tips en steun, er zitten voor mij onverwachte dingen bij waar ik niet aan gedacht had ( bewegen). Ik zal nog eens vragen of hij wil fietsen.

Trix
Vragen?

Je kunt ook gewoon zeggen: "we gaan een keer samen fietsen en dan moet je achteraf maar zeggen of je het wel of niet leuk vond." Je kunt hem duidelijk maken dat jij iets wilt, dat iets je leuk lijkt, dat je iets belangrijk vindt.

Dingen vragen en voorstellen aan iemand zonder energie, leidt vaak tot een afwijzend antwoord. Geen puf, geen zin. Ik heb zelf wat futloze periodes door ziekte en dan sleept mijn man me gewoon mee de deur uit. Dan heb ik ook geen zin, maar dan maak ik zin en dat pakt meestal wel goed uit.

Fijn dat je wat meer gezelligheid opmerkt. Probeer het niet voortdurend af te wegen, maar investeer in meer van het goede.

Leentje
Hulp en initiatief

Ja dat werkt misschien wel beter, gewoon zeggen wat we gaan doen. Nog even voor Neeltje,we zijn een tijdje in een soort therapie geweest samen. Was niet echt een succes. Ik heb nog voorgesteld een andere therapeut te zoeken waar we meer een klik mee zouden hebben maar dat wilde hij niet.

Ad Hombre
Leentje

Ik doe graag veel dingen samen hoor, dus dat geldt zeker niet voor alle 50+ mannen. Het is wel een klacht die je hier vaker hoort.

Ook als het iets is waar ik niet zoveel zin in heb ga ik meestal wel mee, en vaak is het leuker dan ik verwachtte.

Neel Schaap
Leentje

Ik vraag me af of we door therapie verder komen, maar het moet een kans krijgen. Ik hoop dat een therapeut kan bijdragen aan inzicht in eigen gedrag en van elkaar. Of dat iets zal veranderen moet dan blijken.

Leentje
Succes

Hoi Neel ik hoop ook voor je dat het werkt. Op dit moment ben ik alleen met dochter op vakantie. Mijn man komt wel af en toe langs op de camping. Ik merk dat hij er erg van opknapt dat hij meer tijd alleen heeft. Hij is een stuk communicatiever als hij ons niet de hele tijd om zich heen heeft. En het is dan ook wel leuk om even iets samen te doen. Afstand helpt dus in ons geval.

Flanagan
Even weg van het werk

Trek je man bij zijn werk vandaan! Hij komt zo niet los van zijn werk. Is het mogel8jk dat jullie met zijn tweeën buiten het hoogseizoen een week kunnen rondreizen. Rondreizen betekent samen plannen en samen leuke plekken bezichtigen. Desnoods een georganiseerde fietsvakantie-rondreis in Frankrijk of gewoon in Nederland. Fijn er even uit en niet aan thuis of je werk kunnen denken.

Bob
en hij?

De meest reacties hier zijn tips van hoe ts het leuker en fijner kan of moet maken. Maar als 'bezit van de zaak= eind van het vermaak' speelt, denk ik dat het meer een kwestie is dat hij eens aan de bak moet. Nu is het : moeder de vrouw is er voor het emotionele werk en dat nog niet eens: meer een soort moeder van een negentien jarige die nog thuis woont. Hij vindt het wel best, kan lekker in de kussens terugzakken en een soort vrijgezel binnen de relatie zijn (niet qua vreemdgaan of zo maar vwb geen niet het gezellig houden en zijn deel van de relationele arbeid verrichten).
Ik zou hem duidelijk maken dat een huwelijk ook het leuk maken van twee kanten betekent en dat het anders leegloopt. En weet je, ik heb het zelf meegemaakt: als hij het licht gaat zien en zelf eens wat meer initiatief neemt en zich openstelt, kan hij het zomaar heel leuk gaan vinden

Neel Schaap
Leentje

Wat vind jij ervan dat hij opleeft van de tijdelijke vrijheid?

Ik denk dat het voor iedereen goed is om korter of langer alleen te zijn, tussen alle drukte door, maar als de opluchting zo zichtbaar is, is dat ook confronterend. Je zou kunnen vragen of hij kan uitleggen hoe dit voor hem werkt, ook in de toekomst.

Geraldine
Niet alle

Ze zijn al 15 jaar samen, dus hij 'heeft' haar al wat langer dan vandaag. Denk niet dat dit speelt. Waarom is hij zo moe? Is hij daar zelf niet nieuwsgierig naar?

Leentje
Moe

Hij is wel bij de huisarts geweest met zijn vermoeidheid. Volgens de huisarts was het geen depressie en uit bloedonderzoek komt niks. Ondertussen slaapt hij elke avond al om half 9. Het ging wel iets beter in de vakantie maar als de drukte weer begint zal hij wel weer vermoeider worden. Ik merk aan mezelf dat er weinig gevoel meer over is. Het is prettig als het wat beter gaat voor de algehele sfeer maar het voelt nog steeds niet als contact. We praten nu al zo lang niet meer met elkaar dat het gevoel steeds verder weg zakt. We hebben ook geen ruzie en ik ben wel bezorgd over de vermoeidheid. We hebben besloten dat hij een appartement gaat huren. Vanuit hem om uit te rusten / zich niet te ergeren aan mijn zoon, vanuit mij omdat ik als ik me steeds alleen voel ik liever ook echt alleen ben. Ik ben heel benieuwd wat het op gaat leveren.

Koffiekop
Terug naar de huisarts

want het is echt niet normaal als een gezonde vent iedere avond om half 9 slaapt. Is het bloedonderzoek wel grondig geweest? Heeft je man gesproken met de praktijkondersteuner? Ik zou het er echt niet bij laten zitten hoor. Ook niet als ik je man was. Hoe moet dat dan straks als jullie apart wonen en hij voor de kinderen moet zorgen? Pubers liggen er niet om half 9 in. Die moeten geholpen worden met huiswerk, moeten gebracht en/of gehaald worden bij afspraakjes, en ook als ze zelf op pad gaan wil je toch zeker weten dat ze veilig thuis komen.

Heel jammer dat jullie zo uit elkaar drijven zonder dat daar echt een oorzaak voor is aan te wijzen. En ik ben gewoon echt plaatsvervangend ongerust. Dit is niet normaal, ik zeg het nog maar eens.

Koffiekop
en als dat niets oplevert

is er misschien een vervangende huisarts? Wat de een niet ziet vindt de ander misschien wel. Maar ik hoop dat je een huisarts hebt die in eerste instantie denkt dat het wel los zal lopen, maar als je man nu weer op de stoep staat met dezelfde klachten, dat hij toch wel dieper gaat graven.

Lanza
Waar gaat zijn dochter dan wonen?

Ik begrijp het niet. Jullie hebben samen een dochter, gaat hij daar nu apart van wonen? Alleen omdat hij moe is? Hoe gaat hij dan voor haar zorgen? Ga jij vanaf nu alles alleen doen? Ik vind het een raar verhaal.

Iemand die moe is, nergens plezier uit kan halen, waarmee geen contact te maken valt, die moet aan de bel trekken, hulp vragen van professionals. Niet wegvluchten en als een vrijgezel gaan wonen in een eigen appartement.

Als volwassene en vader ben je verantwoordelijk voor je kind en voor je eigen gezondheid. Hij zou er alles aan moeten doen om beter te worden ipv op zichzelf te gaan. Weet je zeker dat dit niet het begin is van een verdere verwijdering? Zijn er aanwijzingen dat hij er nog een relatie naast heeft?

Leentje
zorgen

Hoi allen. Ik maak me ook zorgen, gisteren hadden we verjaardag van dochter en daarna ziet hij gewoon ziek van vermoeidheid. Ik heb al meerdere keren gezegd ga nog een keer naar de dokter, ga naar een psychiater om die kant grondig te laten onderzoeken, of meld je ziek. Wil hij allemaal niet.
Dat we apart gaan wonen heeft ook te maken met de slechte verstandhouding tussen hem en mijn zoon (puber met ASS). Dat loopt niet goed maar hij wil ook niet bijvoorbeeld mee naar psych van zoon om er aan te werken. Wat ik zonde vind want ze kennen elkaar al 15 jaar en nu is het ineens over van zijn kant.
Als iemand totaal niet praat, niks wil bespreken en liever zijn eigen boontjes dopt dan wordt het echt lastig allemaal. Ik merk dat het met mij en de kinderen veel relaxter gaat als hij er niet is, maar hij is wel heel leuk met dochter. Hoe we het praktisch straks gaan doen weet ik nog niet want ik spreek hem niet. Heb er al vaak naar gevraagd maar de enige momenten dat we elkaar kunnen spreken is als dochter op bed ligt, maar dan slaapt hij ook.
Op zich zou het beter kunnen gaan met hem als hij meer alleen is, althans dat was in de vakantie zo toen ik weg was met dochter. Aan de andere kant is hij enorm dol op haar en wil hij haar ongetwijfeld niet teveel missen.
Ik vind het ook een rare toestand allemaal maar trek het gezwijg niet meer, zoon wordt er ook heel gespannen van en op dochter heeft het ook zijn weerslag. Alleen als zoon bij zijn vader is en het vakantie is en ik vrij neem gaat het goed, maar nu de druk weer op de ketel komt (school, regeldingen, werk, verjaardag) gaat het gelijk mis.
Ik vind het heel lief dat jullie meedenken. Ik vraag me af hoe ik wel kan zorgen dat hij zich verder laat onderzoeken. Aan de andere kant, een vriendin van mij die net gescheiden is vertelde dat haar man de laatste jaren ook constant in slaap viel te pas en te onpas en heel passief was, zij weet dat aan de slechte sfeer in huis, een soort reactie daarop. Ik weet het niet. Misschien moet ik zijn zus vragen eens met hem te praten, maar net als niet met mij praat hij het liefst met niemand over dit soort dingen. Jullie nog suggesties? Groetjes, Leentje

Leentje
een ander

Ik heb ook gevraagd of hij misschien verliefd is op iemand anders, was niet zo, en dat geloof ik ook.

Koffiekop
En als jij eens naar de huisarts gaat met dit verhaal?

En je zorgen bespreekt? Dan kan de huisarts hem uitnodigen voor een bezoekje. Je kunt hem niet dwingen nee, maar je kunt wel jouw uiterste best doen.

Is die man van die vriendin weer opgeveerd na de scheiding? Lijkt mij wel interessant om te weten. Kan natuurlijk prima dat de sfeer zo drukkend is dat je er moe van wordt. Escapisme kan ook nog een rol spelen. Maar als ik jouw verhaal lees, is het bij jullie net omgekeerd en begon het met het moe zijn van je man. Het zou toch heel zonde zijn als het iets is dat te behandelen is, en alles weer goed kan komen zonder draconische maatregelen als apart wonen...

Mijntje
terug

Eens met koffiekop. Terug naar de huisarts. Het hoeft niet psychisch te zijn en het hoeft helemaal niets met jullie relatie te maken hebben. Als hij niet wil dan ga jij. Misschien heeft hij iets onder de redenen, laten ze hem maar binnenstebuiten keren :-)
Mijn man gaat overigens ook om ca 20.30 uur naar bed, maar dat komt omdat hij er om 5 uur uitgaat. Slaapt je man overdreven veel, of heel slecht?
Ik denk dat je je eerder zorgen om hem moet maken dan om je relatie. Maw: het ligt niet aan jou.

Niki73
Huisarts

Helemaal mee eens. Dit is niet normaal, hij is overduidelijk ziek. Maak een lijstje van wat jij ziet en ga met de huisarts praten.

Leentje
Huisarts geweest

Hij is bij de huisarts geweest. Hij trok het echt niet meer, werk niet, heel erg moe en voelde zich heel slecht. Ook over zichzelf, en hoe hij zich heeft gedragen de afgelopen tijd. Hij gaat met een psycholoog kijken of hij misschien een depressie heeft. Wordt vervolgd.....

Neel Schaap
Verstandig

Niet leuk dat hij zich zo rot voelt, maar nu gaat er tenminste iets gebeuren.

Pagina's