Home » Forum » Nu nog een derde

Nu nog een derde?

Top 3 nieuwe artikelen

  1. Rouwverwerking van je kind, lees hier hoe je kunt helpen.
  2. Thuis sporten met het gezin, check deze tips voor kinderen vanaf 8 jaar.
  3. Mijn kind is bang voor corona, wat kan ik doen? Je leest het hier.
4 berichten / 0 nieuw
Nieuwste reactie
lies
Nu nog een derde?

hoi
in de hoop dat jullie me bij het twijfelen wat kunnen helpen...

ik ben 36, heb twee kinderen, de oudste is net 7 en de jongste 4,5 jaar. Ik ben toen de jongste geboren is ruim twee jaar gestopt met werken, nu weer heerlijk aan het werk. Leuke baan, 32 uur per week en zo geregeld dat ik onder schooltijden kan werken. Het leven gaat nu allemaal weer een stuk makkelijker: we kunnen zonder problemen even ergens heen, financieel gaat het weer een stuk beter we kunnen net weer gaan sparen. Geen rekening meer te houden met allergieën, slaapjes, drinken, noem maar op. Kortom: het gaat heerlijk.

Ik slikte tot voor kort de pil maar ik ben net gestopt omdat ik toch wel veel bijwerkingen had. We zitten nu te dubben over wat dan en man heeft het over steriliseren. En plots komt dan weer heel sterk naar voren waar ik al een tijdje over dacht: een derde?

ik heb heel vaak het gevoel dat ik 'nog iemand mis', hoe raar het ook klinkt. gevoelsmatig zou ik toch wel graag nog een er bij willen. maar als ik heel rationeel kijk vind ik dat ik het niet moet willen. Het belangrijkste vind ik dat het kindje dan 3 of 3,5 dagen per week naar de opvang moet, zo'n ukkie van nog geen jaar. En de combinatie met mijn werk (soms reizen) is lastig terwijl ik juist mijn werk zo leuk vindt. in huis moeten we een paar dingen verbouwen terwijl we daar ff geen geld voor hebben, het leeftijdsverschil met de twee meiden die dan weer veel minder aandacht krijgen...enzovoort.

maar ja als we het nog willen dan moet het nu. ik kan al het rationele wegpraten, en ik kan mijn gevoel ook als 'onzinnig' bestempelen en heel gelukkig zo doorgaan. Dat laatste heb ik afgelopen 3 jaar gedaan, maar nu moet ik toch echt een beslissing gaan nemen.

ik weet het eigenlijk even helemaal niet meer. Soms hoop ik op een 'ongelukje' zodat ik zelf niet hoef te kiezen, erg he?

herkent iemand dit, heeft iemand tips wat te doen?

Lies

lieuwkje2
Precies hetzelfde

Ik ben met precies hetzelfde bezig met het enige verschil dat wij 5 kinderen hebben en ik heel sterk nadenk over een 6e. Maar jouw gedachten zijn eigenlijk precies hetzelfde als die van mij. Ook wat je schrijft, als het nu perongeluk gebeurt hoef je zelf niet meer een beslissing te nemen. Ik zal met interesse je draadje volgen en hopelijk je antwoord horen.
Veel geluk met je keuze,
Lieuwkje.

Carolien
Herkenbaar

Niemand kan een beslissing maken voor jullie. Dat kun je alleen zelf doen. Ik kan je alleen aanraden geen definitieve maatregelen te nemen zo lang je nog twijfelt. En blijf er over in gesprek met elkaar; blijf elkaar vertellen wat je voelt en vindt. Dat hoeft niet dagelijks of wekelijks, maar het is wel belangrijk dat je van elkaar weet hoe je er in staat.
Ook hier hebben we lang getwijfeld. Het was wel anders dan bij jou, want ik wilde vanaf het begin graag, terwijl mijn man dacht er wel klaar mee te zijn. Ik vond net als jij dat het rationeel en financieel verstandiger was om geen derde kind te krijgen. In die zin kon ik mijn man ook helemaal volgen. Maar ja, dat gevoel he. Ook ik had sterk het gevoel dat we nog niet compleet waren. Daarnaast had ik sterk het gevoel dat het met al die praktische dingen wel los zou lopen, terwijl hij zich daar echt zorgen om kon maken. Ik had op een gegeven moment de knop omgezet en geaccepteerd dat er geen derde kind zou komen. Toen ging er ineens bij mijn man een andere knop om. Ik was toen ruim 38 en de kinderen waren 5 en 7. Ondertussen is onze derde geboren toen de oudsten 6 en 8 waren. We zijn helemaal gelukkig. Maar pas op: het gevoel nog wel een kindje te willen hoeft daarmee niet echt over te zijn! Nadat de derde had ik het gevoel echt klaar te zijn, maar nu steekt het duveltje nog steeds zo nu en dan de kop op terwijl ik dat helemaal niet verwachtte. Het is wel anders, maar als er een kindje ons plotseling overvalt zou ik dat helemaal niet erg vnden, geloof ik. Wel onhandig, maar ook leuk.
Sterkte met beslissen,
carolien

Katja35
Wij gaan ervoor!

Hier hebben we ook lang getwijfeld. De kinderen zijn 8 en 9 en ik heb heel lang geroepen dat ik er klaar mee was. Ik heb ook helemaal geen spullen meer; geen kamer over; gewend aan wat meer vrijheid, etc.
Maar na mijn 35ste verjaardag begon het toch te kriebelen en ik kreeg een "nu-of-nooit" gevoel.
Voor bijna alle praktische bezwaren is wel een oplossing te vinden.
Wel overlegd met de kinderen en die vinden het ook leuk, dus we gaan ervoor. Het ziet er naar uit dat het deze maand niet gelukt is, maar we proberen het gewoon nog een keer!

Onderwerp gesloten