Home » Forum » Peuter roept bekenden aan

Peuter roept bekenden aan

10 berichten / 0 nieuw
Nieuwste reactie
liora
Peuter roept bekenden aan

Hallo allemaal,

Mijn peuter van twee jaar doet iets mafs. Als hij bozig is of verdrietig roept hij om andere mensen. Dan roept hij zijn tante, oma, maar ook weleens een vriendje van zijn broer.
Ik vind het niet zo leuk want het lijkt dan wel alsof hij mij niet wil op zo'n moment...

Herkent iemand dit?

Liora

liora
Nee

Hoi Pelle,

Nee die mensen zijn er dan niet, maar meestal heeft hij ze wel recent gezien.

Ik weet nooit zo goed wat hij dan wil.

Liora

Roosje Katoen
Mist hij ze?

Mijn zoontje kan soms zo vol zijn van bijv oma dat hij steeds over haar blijft praten als ze langs is geweest. Misschien is het zoiets?

liora
Roosje

Misschien is dat het. En missen is natuurlijk verdrietig, en als hij dan ergens anders verdrietig over is dan verbindt hij die dingen misschien vanuit de emotie?

Ik voelde me erdoor afgewezen maar had ook wel in de gaten dat het niet echt een afwijzing van mij was.

Liora

Sascha2
Liora

Ik kan me voorstellen dat je je afgewezen voelt, maar probeer het zo niet te zien. Kinderen van die leeftijd roepen dit soort dingen niet opzettelijk. Ik moest denken aan mijn tweede, die standaard om oma riep als ze boos was. En mijn derde kon op die leeftijd heel boos kijken (ha, dat kan ze nog steeds vol verve), om zich een kijken wie er niet aanwezig was en dan om die persoon roepen. Het ging altijd in de volgorde papa, oma, opa. Soms riep ze om mijn man om vervolgens, als ze zag dat hij toch ook in de buurt was, gauw om een ander te roepen. Jij bent alleenstaande moeder, dus dat je jongste om een andere persoon roept komt bij mij niet vreemd over. Waar het door komt weet ik niet. Misschien een vorm van losweken? Ik hield mezelf altijd maar voor dat het juist betekemde dat het kid zich veilig genoeg voelde bij mij om in boosheid om een ander te roepen. Maar naar is het wel he? Sterkte!
Ps: ik ben tegenwoordig de meest stomme rotmoeder ter wereld volgens oudste, pffff, vast ook een vorm van veilig gevoel... Toch?

Sascha2
Pfieuw

Gelukkig Izar, dat mijn theorie dus klopt :). Ach weet je, ik heb er met vlagen wel last van, maar meestal kan ik er makkelijk overheen stappen. Hij lijkt op zijn moeder :), ik riep het vroeger ook geregeld tegen mijn moeder, al stampvoetend de trap oprennend als ik boos was.

liora
Ja

Ach, hij is dol op me, dat weet ik. Maar echt leuk is het niet. Mijn oudste riep wel vaak om zijn knuffeltje, dat vond ik minder erg.

Maar goed, ik troost me inderdaad maar met de gedachte dat hij zich dus zeer veilig voelt bij me.

Liora

ayla
Hier ook

vooral de jongste kon er wat van. Hij riep om iedereen die er op dat moment niet was waardoor hij nog eens lekker extra boos kon worden want die mensen waren er niet. Ach, als ik er niet bij ben roept hij om mij....

Loeske77
Ja hoor, hier ook

...en ik vind het wel grappig om te lezen dat andere kinderen dat dus blijbaar ook doen :-)

Met name mijn oudste deed het: ooomaahaaa...Of haar tante, of oom. Of soms een crecheleidsters.
Inderdaad best vervelend. En soms genant (in het openbaar).
Maar wat ik wel doorhad: ze deed dat meestal niet bij oprecht intens verdriet. Eerder in situaties waarin ze bijvoorbeeld haar zin niet kreeg ofzo.

De jongste doet het soms als ze op haar kop krijgt: dan gaat ze roepen om de ouder die er op dat moment niet is. Grrrr ;-)

Elx
Andere optie?

Misschien is het juist dat hij van jou zijn zin niet krijgt en dat van oom, tante wel?

Verstuurd met de Ouders Online iPhone app.

Onderwerp gesloten

Wat leert je kind in groep 1?

En dit is wat je kind al moet kunnen voor hij naar groep 1 gaat: lees het hier.