Home » Forum » Besluit en initiatiefloos

Besluit- en initiatiefloos

11 berichten / 0 nieuw
Nieuwste reactie
Beyonce
Besluit- en initiatiefloos

Hallo allemaal,

Al een tijdje loop ik met een op zich niet zo groot probleem, maar toch.... Mijn dochter van 10 is werkelijk niet in staat om vanuit zichzelf te beslissen en initiatieven te nemen.

Als we iets aan haar vragen is het eerste antwoord: oh, dat maakt mij niet uit, of ik weet het niet hoor. En als ze dan toch iets moet zeggen, dan geeft ze het meest sociaal wenselijke antwoord, dat wil zeggen het antwoord waarvan ze denkt dat wij willen dat ze geeft.

Met initiatieven nemen hetzelfde. Gisteren loopt ze zich te vervelen, geen haar op haar hoofd die er aan denkt iemand te bellen of ergens langs te gaan, behalve als wij het aandragen. Zeg ik gisteren tegen haar: anders ga je ff kijken of X (vriendinnetje van verderop) er is....oh ja, dat kan ik wel doen, zegt ze dan....komt ze een paar minuten later weer terug...X was er niet....oh, zeg ik nog, heb je dan gekeken of Y (woont drie huizen naast X) er is....oh ja, dat had ik wel kunnen doen....ZUCHT....zo gaat het constant, als wij niets doen of zeggen doet zij ook niets.....en loopt ze zich stierlijk te vervelen....ze is ook niet verlegen ofzo, helemaal niet zelfs. Er komt gewoon totaal niets uit haarzelf....hebben jullie enig idee hoe dit te stimuleren?

Gr. B.

MariaRosa
Heb je wel eens geprobeerd..

.. helemaal niets voor haar te verzinnen? Dat ze dan wel moet?
Een voormalig stiefkind van mij was ook zo. We werden er ook wel eens ongeduldig van. Ik zie haar nog steeds, ze is nu achttien maar het is toch nog steeds een hele gemoedelijke griet. Maar ik vermoed dat haar moeder haar nog steeds stimuleert.

Mr

Beyonce
Yep

Hi MariaRosa,

Ja, we laten haar wel eens, maar dan komt er echt werkelijk niets uit. Dan komt ze bijvoorbeeld naast me staan als ik een boek aan het lezen ben....dan probeer ik uit alle macht te negeren, maar dat is zoooooo moeilijk en dat houdt ze gerust heeeeel lang vol!....maar goed, het zal wel bij haar karakter horen.

Moeilijker vind ik dat ze nooit een beslissing kan nemen die uit haar zelf komt. Het is bij alles....oh maakt mij niet uit of ik weet het niet....hoe vaak we ook zeggen, lieve schat wat vindt je ZELF....altijd is het ik weet het niet.

Nu moet ze na volgend schooljaar naar de middelbare school en het enige wat ze kan zeggen als we vragen of ze misschien al een idee heeft naar welke school ze zou willen: naar de school waar X heen gaat......niks komt er uit haarzelf.

Dat vind ik jammer en misschien wel een beetje zorgwekkend. Maar misschien wordt ze wel een vreselijke puber met een enorme eigen wil ;-) haha

Gr. B.

Tirza G.
Stokpaardje

Sinds de dochter van mijn vriendin is gediagnosticeerd met een "ontwijkende persoonlijkheidsstoornis" zie ik overál mensen die dat ook zouden kunnen hebben. Dochter-vriendin is inmiddels volwassen, maar het beeld wat jij schetst van jouw dochter is wat zij ook liet zien in haar jeugd. Mét nog een aantal andere zaken. Anyway, google er eens op. Heel leerzaam misschien.

Tirza

BizzyB
Nog meer leuke suggesties

Het is idd heel opvoedkundig juist om geen suggesties meer te doen. Maar aan de andere kant kun je natuurlijk ook heel andere suggesties doen (even afgezien of ze idd iets heeft als een ontwijkende persoonlijkheid).
Om maar te noemen: kamer zuigen, helpen met de was, kasten uit soppen, grasveld maaien, hond uitlaten enz. Als het haar niet uitmaakt: doe eens een stomme suggestie, wat ze zeker niet leuk vindt. Misschien dat dat haar prikkelt om zelf iets te verzinnen? ;-)

Beyonce
Tsja,,,

Tirza, ik heb even gekeken op internet en ga er nog wat verder over lezen ;-)

BizzyB, idd geen suggesties meer aandragen, maar ja, wat ik al zei, ze blijft net zo lang om eens heen hangen dat we er helemaal kriegel van worden. En de andere optie, vervelende dingen aandragen....dan komt het andere probleem om de hoek, want, ik denk om ons niet teleur te stellen of zo....gaat ze dat zonder mokken doen.

Dat denk ik ook zo vaak...ga nu eens ergens tegenin...zeg niet overal maar ja en amen op....We moeten maar eens wat peper toedienen bij haar!! haha...

Gr. B.

BizzyB
Nou ja ...

.... dan zijn toch in ieder geval je ramen gelapt en is de kamer aan kant?! ;-)

Nog een andere suggestie dan: vraag haar in het algemeen vaak om haar mening. Simpele dingen: of iets daar of daar mooier staat, of je links of rechtsaf zult slaan, de roze of de witte blouse jou leuker staat, helpen uitkiezen van dingen enz. En haar dan natuurlijk complimenteren voor haar keuze. Maar misschien heb je dat allang geprobeerd?
Ik heb overigens totaal geen ervaring met zo'n dochter. Heb een zoon die compleet tegenovergestelde is! ;-)

Beyonce
Ja...

maar ze kan het presteren om bij de keuze links of rechts altijd te zeggen: oh...maakt mij niet uit....;-)

Trouwens haar jongere zusje is ook absoluut niet zo. Ik merk dan ook dat ze daar heel erg achteraan loopt....makkelijk als iemand de beslissingen voor je neemt!!

Gr.B.

Domie
Heel herkenbaar

Wat een herkenbaar verhaal. In mijn geval heeft niet mijn kind het maar mijn partner. Hij is gediagnostiseerd met de Afhankelijke Persoonlijkheids Stoornis.

Ik vind het super goed dat je haar stimuleert om zelf naar vriendinnetjes tegaan om te kijken of ze thuis zijn en met haar willen/kunnen spelen. Ookal moet je haar 100 keer sturen, complimenteer haar dat ze is gegaan.

Luister goed naar haar of ze tussen neus en lippen door dingen aangeeft die ze zou 'willen' Dat zijn vaak kleine signalen die wel uit haar zelf komen. Onthou die en stimuleer die. Uit zichzelf zal ze die dingetjes niet doen. Regel het niet voor haar maar stimuleer haar!

Probeer door te vragen als je denkt dat ze een sociaal wenselijk antwoord geeft. Is dit wat ze werkelijk wil? Of raakt ze in paniek als je doorvraagt omdat ze dan ontdekt dat ze diep in haar hart eigenlijk iets anders wil? Ze voelt zich onzeker?

Je hebt heel veel geduld nodig:-) Heel veel complimentjes geven. En niet regelen/overnemen maar blijven stimuleren.

Beyonce
Jeetje

Hi Domie,

Dat lijkt me toch ook wat als je partner dat heeft. Moeilijk...

We proberen idd wel door te vragen als ze het "niet weet" of als ze ontwijkend antwoord. Maar ze raakt er echt een soort van in paniek...ze wordt rood en gaat huilen....zucht...ik weet soms echt niet wat te doen, rustig blijven of juist boos....

Ze is jarig bijna en wij vroegen haar wat ze wilde hebben...."ik weet het niet"....dus wij: denk maar eens goed...maar tot gisteravond steeds hetzelfde antwoord. Toen gingen we maar eens doorvragen en we zeggen ook steeds, je mag echt zeggen wat je zelf vindt. En dan komen de dikke tranen....

Ik heb het idee, zolang iemand (wij, juf, zus) voor haar beslist is het ok, maar zelf iets moeten beslissen...brrrr....dan zie je echt de paniek in haar ogen. Zielig he, want het is zo'n lieverdje...

Gr. B.

BizzyB
Dikke tranen ... en dan?

Weet je waarom ze gaat huilen. Wat voelt ze, waarom raakt ze in paniek?
Kun je haar rustig aan laten realiseren wat ze wil door haar bijv te laten benoemen wat ze NIET wil?
Ik vind het feit dat ze gaat huilen heel sneu en geeft blijk dat er veel meer achter zit dan ik aanvankelijk uit je berichtjes opmaakte.

Onderwerp gesloten

Wat leert je kind in groep 1?

En dit is wat je kind al moet kunnen voor hij naar groep 1 gaat: lees het hier.