Home » Forum » Knappe dochter onzeker door stomme opmerkingen

Knappe dochter onzeker door stomme opmerkingen

152 berichten / 0 nieuw
Nieuwste reactie
Tango
Trots

Ik heb ook best een mooie dochter maar om nou te zeggen dat ik daarom trots ben, nee. Ik vind het wel leuk hoor maar je hoeft er zelf natuurlijk niet echt iets voor te doen om een knap gezicht te hebben. Ik ben vooral trots op wat mijn kinderen doen. De ene kan bijvoorbeeld mooi zingen en de ander goed voetballen. Als ze dat laten zien ben ik trots. Dat ze er leuk uitzien is zeker mooi meegenomen maar dat vindt w.s. iedereen van zijn eigen kinderen.
Ik zeg ook best weleens tegen mijn dochter dat ze er leuk uitziet, bijv. als ze naar een feestje gaat en haar haar mooi heeft gedaan. Maar van mij hoeft ze zich echt niet op te maken o.i.d. Doet ze wel hoor, want in de brugklas moet dat natuurlijk zeker.

Het pesten zal inderdaad vooral komen door de manier waarop ze reageert op de opmerkingen. W.s. is het met 1 opmerking begonnen en toen de kinderen zagen hoe ze reageerden, is het steeds meer geworden. Je dochter moet dus leren met deze opmerkingen om te gaan door haar schouders op te halen, niet te reageren of een assertieve opmerking terug te maken.
Dat van het nichtje vind ik weer anders. Daar zou ik gewoon iets van hebben gezegd tegen het nichtje. Of tegen de moeder/vader van nichtje.

Brazella
Tja

Waarom tutten jonge meiden zichzelf op. Omdat ze dat leuk vinden? Omdat ze denken er dan beter uit zien? Onzekerheid? Erbij willen horen?

Meestal is het hoe onzekerder het meisje, hoe dikker de laag make-up. En meisjes van 11 staan dan echt niet stil bij of ze dan niet te veel ophebben en daar dan mee gepest kunnen worden, ze vinden het zelf mooi dus gaan ze ervan uit dat de anderen dat ook vinden. En als dat dan niet zo is kan dat best teleurstellend zijn.

Vind het een beetje raar dat iedereen hier maar vind/ denkt/ suggereerd dat ouders teveel de nadruk leggen op dat ze knap is. Moeder schetst gewoon de situatie, en de situatie is nu eenmaal dat moeder niet snapt waarom haar kind gepest moet worden om haar uiterlijk. Ze zegt nergens dat minder knappe kinderen wel gepest mogen worden, of dat dat wel gerechtvaardigd is. Ze vraagt zich alleen af hoe ze haar kind kan wapenen, en hoe ze kan zorgen dat ze niet onzeker wordt van de negatieve reacties van andere kinderen.

bibi63
wey

Je begrijpt mij niet. Ten eerst is er NIETS mis mee, om anders te zijn dan anderen (in dit geval extra opgetut enz.). Van mij hoeft niemand zich wat dat betreft aan te passen. Maar als je (als puber) er last van hebt dat mede-pubers daar commentaar op hebben, is mijn vraag: wat is belangrijker: je optutten of je aanpassen en prettig voelen zonder commentaar. Ze hoeft zich niet op te tutten en ze hoeft het ook niet te laten. Ze moet een keuze maken wat belangrijker is voor haar (het optutten of het geen commentaar krijgen).
En 'trots' is voor mij een ander begrip, dan zoals jij aangeeft. Ik vind het leuk en fijn dat mijn dochter er goed uit ziet. Uiteindelijk heb je daar overall meer voor- dan nadeel aan. Ik vind het uiteraard ook leuk als mensen zeggen dat mijn dochter er leuk uitziet. Natuurlijk, maar ik noem dat geen trots. Trots ben ik op dochter als ze bijv. iets overwint, als ze erg haar best doet voor iets wat belangrijk is om een doel te behalen, of als ze het initiatief neemt om voor de buurvrouw die slecht kan lopen wat boodschapjes haalt. Dan ben ik trots op m'n dochter. Met de rest ben ik alleen maar blij.
Bibi

Flanagan
Lootje,

Bij een 1- jarige toneel-musical opleiding laten ze je op alle vlakken meedraaien om te zien wat bij je past. Het spelen van een rol door verschillende mensen, laat een kind zien hoe het ook kan reageren, zonder uitgelachen te worden of vernederd. Het maakt een kind sterker in hoe ze overkomt en flexibeler in het reageren; de uitvoering door een ander is een voorbeeld voor haar hoe ze kan reageren.

In therapie (ala kanjertraining) is met de ervaringen van kwetsbare lotgenoten kan je dochter het gevoel geven dat het pesten mogelijk kan verergeren, niet bepaald een opbeurende gedachte. De rollen in zo'n training hebben vaak een doel; hoe wordt ik niet gepest dus de rollen zijn zwart-wit. De ene keer speel je de rol van pester de andere keer van gepeste. Niet echt ladingsvrij en daarom Ik zou haar buiten die groep houden.

Het is fijn dat ze op atletiek vrienden heeft, die hebben toch andere interesses dan de meiden in haar klas. In de klas van mijn kind zat een mooi meisje. Ze ging voornamelijk met jongens om en niet met meiden. Toen ik vroeg waarom ze niet naar haar toe gaat, bleek omdat het meisje wat afstandelijk overkwam. Tijdens een gezamenlijke school-opdracht leerde ze dat het een heel aardig meisje was. Het fotomodel Kim Veenstra ging vroeger ook liever met jongens om , om de valse praatjes van meiden te vermijden.

Tussen nichtjes kan veel rivaliteit spelen; ondanks dat we dezelfde familie hebben, heb je toch de betere genen geërfd . Dat is heel frustrerend voor dat nichtje genoeg reden voor een valse opmerking. Eigenlijk zou je dochter erom moeten lachen...

Leg je dochter uit dat ze met mensen omgaat die leuk doen, want je dochter kan hun niet veranderen.
Toen mijn andere kind gepest werd met teksten op de muur, reageerde hij laconiek, ' Kinderen die dit doen, zijn ziek' . Het was even 2 jaar doorbijten tot hij klaar was met de BS. Vul die tijd met leuke afspraken.

Ansjo
tango

(en anderen)
"Het pesten zal inderdaad vooral komen door de manier waarop ze reageert op de opmerkingen. W.s. is het met 1 opmerking begonnen en toen de kinderen zagen hoe ze reageerden, is het steeds meer geworden. Je dochter moet dus leren met deze opmerkingen om te gaan door haar schouders op te halen, niet te reageren of een assertieve opmerking terug te maken."

Alhoewel ik weet dat het vaak zo gaat, vind ik het de omgekeerde wereld. Het lijkt me effectiever de pesters iets te leren. Zij zijn immers degenen die iets veroorzaken, om wat voor reden dan ook.
Even heel zwart/wit: je straft de crimineel en geeft deze (hopelijk) therapie/behandeling als dat zou helpen. Niet omgekeerd.

Anders is leuk
Aanpassen

Een kind mag zichzelf zijn en zou daar niet mee gepest moeten worden. Helaas gaat dat in de praktijk niet altijd goed. Mijn dochter heeft het volgehouden tot dit schooljaar, toen iedereen, en zij dus ook, begon te puberen ging ze zich toch iets meer aanpassen aan de algemeen geldende norm in de klas. Ik vond en vind dat nog steeds jammer, maar het is haar leven, haar keus.
Voor volgend jaar (brugklas op zelfstandig atheneum) hoopt ze dat de klas zal bestaan uit allemaal kinderen die ook zichzelf zijn en durven blijven.
Het is nu namelijk vooral de groep Vmbo kinderen die haar naroepen en onaardig doen, haar een studiebol vinden, en er niet mee kunnen omgaan dat dochter zonder leren een 9 scoort voor een toets en zijzelf na hard blokken maar een kleine 6. Op het VO van mijn dochters keuze kot ze hpoelijk meer begrip tegen voor haar levensmotto Anders is leuk.

Aanpassen ja een beetje om die nare opmerkingen kwijt te raken en om even op adem te komen. Maar laat je dochter zichzelf blijven, en als make-up bij haar hoort niet ineens zonder gaan maar eventueel wat minder.

Trots op mijn dochter om wat ze kan en doet maar niet op haar "schoonheid" dat is niet iets dat zij heeft bereikt maar wat wij haar als ouders hebben meegegeven. Een kind kan daar niets aan doen. Ik heb haar net naar een feestje gebracht in haar slobberbroek met pukkel op haar kin. Ze moesten oude kleren meenemen voor de activiteit die ze gingen doen. Dan is dochter heel praktisch aangelegd, die gaat meteen in de oude plunje, dat scheelt weer een keer omkleden. Van de rest van de meiden was de helft wel opgeknapt met haren in de krul en de mascara op de wimpers de rest was net als mijn dochter meteen in de oude zooi.

wey
ik begrijp het heel goed, ik wil het alleen niet begrijpen

Waarom kinderen niet altijd met de grote hoop mee willen doen en daardoor dus opvallen? Laat ik een voorbeeld geven: bruglas vwo met allemaal meisjes met hetzelfde uiterlijk, een uiterlijk waar je je als stoere meid niet in kunt vinden. Je doet daar dus niet aan mee. Daardoor val je buiten de boot. Dat zorgt voor verdriet maar je zou het nog erger vinden om jezelf te verlagen en je aan te passen aan de grote hoop, al zou het daardoor wel gemakkelijker leven zijn. De anderen pesten je daarmee, of in ieder geval een paar want de rest durft niet tegen dit groepje in te gaan.

Jullie(sommigen) conclusie is: waarom zou je je niet aanpassen, dan wordt je toch minder snel gepest.

Dat is toch van de gekke! Pesters zijn fout. Punt!. Niet dochter van topicstartster die er leuk uitziet en zich een beetje optut bij een feestje. Dat lichtgevende was een uitdrukking van gemoedstoestand, niet de beschrijving van haar outfit.

Dochter moet leren hoe ze deze meiden moet aanpakken en daarvoor hoeft ze zich zeker niet aan te passen. Het moet niet gekker worden.

Mijn dochter is er sterk van geworden en na de brugklas kwam ze kinderen tegen die ook niet van die meelopers waren. Een bont en erg leuk gezelschap is het uiteindelijk geworden

wey
trots

En nog even over trots: ik ben wel trots op mijn kinderen als we bijv. uit gaan en ze hebben extra hun best gedaan en mensen vinden het dan een knap stel. Alleen trots zijn op prestaties? Ik was ook trots op mijn baby die iedereen zo mooi vond. Was echt niet mijn verdienste maar ik was wel trots. Trots als in: trots om wat ik had. Niet alleen trots zijn om wat jij of je kinderen presteert. Ook dat is trots.

Nastia
Ansjo

Goed voorbeeld. Wij hebben namelijk sloten op onze deuren tegen criminelen. Als toch binnenkomen (en gepakt worden) worden ze gestraft, maar die eerste weerbaarheid moet je gewoon hebben.

Natuurlijk is het een nobel streven de pesters aan te pakken, en ik ben met je eens dat zij de oorzaak zijn, net zoals ik vind dat de wereld beter af zou zijn zonder criminelen. Maar feit is dat je nu eenmaal niet iedereen kunt veranderen of kunt laten ophouden met pesten. Dit meisje heeft er veel last van en dus is het zaak om ook háár kant aan te pakken, wat meer incasseringsvermogen en wat meer turtlewax.

Als ik zie hoe snel TS in de verdediging schiet zou het best kunnen dat dat meisje dat ook doet. Dat is -helaas- voer voor pesters, en het vertroebelt bovendien haar eigen blik. In dit draadje waren veel reacties oprecht goed bedoeld, maar TS haalde daar alleen maar uit dat zij haar dochter niet knap mocht noemen... Zou dochter niet hetzelfde kunnen omgaan met opmerkingen?

ijsvogeltje
Ansjo

"Alhoewel ik weet dat het vaak zo gaat, vind ik het de omgekeerde wereld. Het lijkt me effectiever de pesters iets te leren."
Wenselijk wel, maar effectief? Het is altijd makkelijk om zelf iets te doen, dan te proberen een ander te gaan veranderen. En bovendien gaat et in dit geval niet om één pester, maar om verschillende kinderen die in verschillende situaties wel eens een flauwe opmerking hebben gemaakt. Ik zie niet helemaal hoe je al die kinderen zou kunnen veranderen, en wat de dochter daar op korte termijn iets aan gaat hebben.

AnneJ
beiden

Ik denk dat beiden doen, en de pesters tot de orde roepen en het gepeste kind weerbaar maken beiden moet. Je zoekt uit wat er aan de hand is en je laat merken dat pesten fout gedrag is en geeft aan wat goed gedrag is. Als je dat niet doet houdt het pesten niet op en een kind krijgt ook niet de courage om de pesters van zich af te schudden. De volwassenen moeten een beroep doen op goed gedrag van pesters en meelopers anders wordt het niets. Het wordt dus ook vaak niets. Dat gehak op de weerbaarheid van een kind voorkomt dat er echt ingegrepen wordt en dat het pesten ophoudt.

Ansjo
dat was wat ik bedoelde

de reacties gaan meestal over wat het gepeste kind zou moeten doen, waarbij ik denk: wordt er nog iets met die pesters gedaan?
Zelf ben ik ook gepest, 7 jaar lang. Er waren altijd excuses voor de pesters, nooit voor mij. Mijn dochters zijn om weer heel andere redenen gepest. Het maakt niet uit wat je aanpast, hoe je je gedraagt, ze zoeken een zondebok. En dat mag wat mij betreft pittig worden aangepakt. Wie weet helpt het om de volwassenen in deze wereld wat beter met elkaar om te laten gaan; want ook daar zie ik vormen van gedrag dat ik denk: je moet je ogen uit je kop schamen, hoe oud ben je, 12?
Het mag een nobel streven zijn, maar niets doen helpt op zeker niets.

Mussie
Ja maar ansjo

In dit geval betreft het andere mensen en zelfs andere settings. Bovendien kun je je afvragen of het echt pesten is. Als een goed vriendinnetje iets zegt, kan het toch ook als opbouwende kritiek bedoeld zijn? Ik lees hier vooral over een meisje dat het heel moeilijk vind om met opmerkingen over haar uiterlijk om te gaan, opmerkingen die van mensen komen die dichtbij haar staan. En ik denk dat het goed is dat haar moeder dat signaleert en haar wil helpen hier minder last van te hebben.
Wat niet wegneemt dat het natuurlijk in een ideale wereld zo zou zijn dat mensen beter met elkaar om zouden gaan. En dat pesten iets vreselijks is. Ik geloof ook dat pesters te vaak in bescherming worden genomen. Ze zijn natuurlijk met meer dus is het makkelijker het probleem bij de zondebok te leggen.

Ardenna
Brazella

"Mijn dochtertje is altijd verzorgd, douched elke dag, haren gekamt, kleren zijn heel en passen. Ze is lief, aardig sociaal en slim. Er is geen enkele reden om dat kind te pesten, en toch gebeurt het."

Schiet mij maar lek want jij kent blijkbaar een heleboel redenen waarom je een kind wel mag pesten?

bibi63
inderdaad mussie

Wat is 'pesten'? Pesten is niet plagen en ook niet af en toe een flauwe opmerking maken. Hoe vervelend ook, that's life en kan je niets aan doen. Echt pesten, treiteren, negeren enz. dat is wel wat anders. Als je niet tegen flauwe opmerkingen kunt (want die zal iedereen van tijd tot tijd moeten incasseren), dan moet je er óf boven gaan staan, of je past je aan binnen je eigen grenzen (eigen keus).
Bibi

LiesK.
Ardenna

Het betreffende kind is zo perfect, dat maakt haar anders, dus mikpunt. Zo zou het niet moeten zijn, anders zijn moet kunnen maar zo werkt het in heel veel groepen niet.

Katniss
Anders kleden

Wat Bibi zich afvraagt, waarom een kwetsbare puber zich niet wat meer naar de massa voegt, heb ik me ook wel eens afgevraagd. Mijn dochter is uiteraard mooi en slim (zoals haar moeder haha), maar ook heel onzeker en kwetsbaar. Plagen ervaart ze al snel als pesten, en van rotopmerkingen kan ze behoorlijk van slag raken. Op de een of andere manier laat ze zich desondanks niet beïnvloeden in haar uiterlijk en kledingkeuze. Het doorsnee mainstream pubermeisje heeft lang stijl haar, een spijkerbroek, T-shirt en (voor kille dagen) een Adidasvest. Daaronder Allstars, en ze luistert naar One Direction. Mijn dochter draagt bij voorkeur vintage-achtige gewaden, truttige bloesjes, gecombineerd met enorm lompe schoenen. Het combineert altijd prachtig, want daar heeft ze echt kijk op. Maar het levert haar dus ook kritiek op, en toch kiest ze daar liever voor dan voor het opgeven van haar eigen stijl. En gelukkig wordt ze steeds weerbaarder naarmate ze ouder wordt.

bibi63
Katniss

Ik vind dat helemaal top! Zal best wel eens lastig zijn, maar zij staat daar boven. Voor mijn gevoel sowieso een ander type en manier van 'anders' zijn. Denk wel dat je begrijpt wat ik bedoel...
Bibi

Katniss
Nee dat denk ik niet

Ik denk niet dat de stijl van mijn dochter anders anders is dan een meer glamourachtige look. Er wordt in ieder geval ook tijd en aandacht aan besteed (en uitgebreid literatuuronderzoek in allerlei modebladen). Ik vind het wel leuk al ben ik zelf een absolute modenitwit.

Mijntje
katniss

Ik was net zo'n kind als jouw dochter, hoewel ik er geen studie van maakte. Maar eigenlijk kwam het niet eens in mijn hoofd op om mij aan te passen :-) Daar ben ik achteraf heel blij mee. Dit geef ik ook mijn kinderen mee, voor zover dat nodig is. Dat het gewoon jammer is als iemand anders iets niet leuk vindt van jou, als jij het maar leuk vindt (en je daar niemand mee lastig valt).

Fiorucci
katniss

Ook hier een zeer eigenzinnige dochter (14) die One Direction vreselijk vindt en liever naar de Melkweg gaat voor een goeie metalband. Met haar zwart/knalblauwe haar en piercings is ze ook niet bepaald doorsnee maar dat geeft in haar klas gewoon geen problemen. Een flauwe opmerking af en toe maar die dient ze altijd meteen van repliek. Uit eigen ervaring weet ik dat een dergelijk uiterlijk reacties oproept en dat weet zij ook, maar dat neemt ze voor lief. De weerbaarheid komt inderdaad vanzelf.

Ansjo
niet altijd

Mijn jongste dochter (nu 20+) had dan haar mondje bij zich, maar dat hielp niet afdoende en zij heeft daar (ouder dan jullie kinderen) nog steeds last van. Mijn oudste werd niet weerbaar, zat niet in het karakter en trainingen hebben ook niet geholpen. Zij ging zich aanpassen: kan ik dit wel aan vandaag of krijg ik dan een opmerking/scheiding naar links of rechts/hoe onzichtbaar kan ik zijn vandaag enz. En gloeiende, ze vonden altijd wat. Daar heeft ze hulp voor gehad en dat werkte niet. Tot op de dag van vandaag heeft ze door die *&^%^$#$ psychische hulp, ze is 20+.
Daarom ben ik er zo fel op. Het is te makkelijk om maar weerbaar te worden, cursussen daarvoor te volgen, te denken dat het altijd maar vanzelf komt. Pesten kan enorme gevolgen hebben, tot de dood aan toe.
Het begint onderhuids en tegen de tijd dat de buitenwereld er lucht van krijgt, ze het eindelijk durven vertellen, hebben ze er al lange tijd enorme last van en is de schade aangericht.
Mijn dochter zag toen ze langs een rij van een concert liep een groep emo's in elkaar geslagen worden door buitenstaanders. Zes ouders stonden erbij en keken er schaapachtig naar, zeiden niets, deden niets, grepen niet eens naar hun telefoon. Mijn dochter van toen 15, geen emo, belde toen 112. Apart toch, dat niemand een poot uitsteekt?
Ik heb geen enkele behoefte om iets van begrip te voelen voor pesters.

LiesK.
Geen begrip voor pesters

Ik heb een verleden als pest slachtoffer en Ansjo inderdaad aanpassen ging ik, steeds verder, zelf mijn moeder deed er aan mee, kocht andere kleren voor mij maar zelfs dan was precies dezelfde broek als alle meiden uit de klas nog niet genoeg.
Sindsdien ben ik ook heel fel op pesters en heb geen begrip. Die pesters moeten aangepakt en hard ook. Maar altijd als je met een leerkracht gaat praten over een incident dat is voorgevallen in de klas komt de achtergrond van de pester naar voren alsof dat er iets toe doet.
Het jongetje dat mijn zoon af en toe "pest" krijgt van de leerkracht een excuus door zijn situatie waar hij in zit. Mijn zoon moet geholpen worden, weerbaarder worden. Heb hem een aantal sessies bij een therapeut laten volgen, nu is de pester aan de beurt maar dat gaat niet gebeuren heb ik vorige week van de juf begrepen.
Nu maar hopen dat de leerkracht van volgend jaar de situatie onder controle krijgt.

creabea
pesters

".....heel onzeker en kwetsbaar. Plagen ervaart ze al snel als pesten, en van rotopmerkingen kan ze behoorlijk van slag raken." Ik denk dat daar wel een deel van het probleem zit. Ik heb een aantal vriendinnen/kennissen die erg onzeker zijn (doordat ze in het verleden gepest zijn) en een verkeerde opmerking is zo gemaakt. Best lastig, vooral omdat ik vrij direct ben en ik ben ook wel van de zelfspot en zodoende maak ik ook wel grapjes over anderen. Beslist niet lullig bedoeld, maar bij sommige mensen moet je dat dus niet doen want die nemen het veel te serieus.
Nu zal ik niet iemand gaan pesten, omdat ik wel weet wat het teweegbrengt bij iemand (alhoewel ik me kan voorstellen dat het heel leuk is om sommige mensen te plagen.) Het lijkt me veel zinvoller om pesters bewust te maken van waar ze mee bezig zijn; dat ze leren wat ze wel niet aanrichten enerzijds, en anderzijds dat er ook wel andere manieren zijn om jezelf beter te voelen dan een ander te kleineren. Ik denk dat dat meer helpt dan een pester hard aanpakken.

Loes3
Pesten?

Is het stelselmatig pesten of zo nu en dan een K-opmerking? Uit valsigheid, jalersheid, dommigheid, whatever? Dochter ook (kan weer andere dingen goed / niet goed) en die denkt dan: "ik vind het mooi".
Volgens mij zit daar de oplossing: leren je schouders ophalen. Kritiek krijg je. "Goh, vind jij m'n rok ordinair? Ik helemaal niet".

Ergens in jouw reactie proef ik ook *niet terecht*. Maar of het terecht is daar gaat het niet om, de 1 vind een beetje make-up al ordinair, een ander juist saai. Er is geen grote terechtsheidsnorm in dit leven. Je kunt het nooit iedereen naar de zin maken leerde mijn moeder mij, dus maak het jezelf naar de zin.

Je hoeft dan niet te huilen, of een ander af te katten (jouw norm is stom), je laat het gewoon en daarin geef je als ouder het voorbeeld. De buurvrouw vindt mijn gordijnen lelijk en ik vind ze prachtig, grappig he?

En tuurlijk zouden ze het fatsoenlijker moeten zeggen, of niet, maar de bottom line is: daar mogen zij best iets van vinden, dat vind ik soms ook en zo gaat het in het leven.

Loes

creabea
aanpassen

tja, dat is denk ik wel het mínst verstandige wat je kunt doen als pestslachtoffer. Ik weet niet precies wat weerbaarheidstrainingen inhouden, maar ik kan me zo voorstellen dat er vanalles aan de orde komt over jezelf blijven, doen wat je zélf leuk vind, blij zijn met jezelf. Ik zie hier wel eens klachten voorbij komen dat het gepeste kind altijd maar moet veranderen, maar dat hoeft in feite natuurlijk helemaal niet. Er is niks mis met het slachtoffer, behálve dan dat hij/zij er (ergens) van overtuigd is dat het wel zo is.

Ansjo
creabea

"Er is niks mis met het slachtoffer, behálve dan dat hij/zij er (ergens) van overtuigd is dat het wel zo is."

Als je het vaak genoeg hoort, ga je er op zn minst aan twijfelen of in een erger geval: het geloven.
Er zijn mensen die door de psychische druk tijdens verhoren misdaden bekennen die ze niet gepleegd hebben.

LiesK.
Ansjo

Inderdaad, als je maar vaak genoeg hoort dat de juf je voortrekt ten opzichte van de pester dan ga je dat geloven als 9 jarig kind. Zoon heeft vaak even contact met de juf om zeker te stellen dat hij kan zien wat ze op het bord doet. Hij heeft een visuele beperking. De pester vindt dat de juf dat teveel aandacht geeft en hakt er steeds op in als zoon en juf even overleggen.

creabea
Ansjo

maar dan denk ik dat er in beginsel toch al iets schort aan het zelfvertrouwen, anders zou het niet zo aankomen. Dat het zelfvertrouwen nóg minder wordt, dat is natuurlijk waar.

AnneJ
zelfvertrouwen

Ik denk inderdaad dat het ene kind nou eenmaal meer zelfvertrouwen heeft dan het andere, aangeboren en door de omstandigheden.
Het is alleen niet erg handig en logisch om naar het kind te wijzen dat het een gebrek aan zelfvertrouwen heeft, en dan zijn we weer klaar. Moet je meer meer zelfvertrouwen hebben of ontwikkelen.
Zonder een veilig omgeving is zo'n uit de hand gelopen situatie heel erg moeilijk, meestal onmogelijk eigenlijk, op te lossen.
Bovendien kan ik je vertellen dat je nog zo veel zelfvertrouwen kunt hebben maar op een gegeven moment is er ook wel een kritische grens. Als je gebombardeerd bent tot zondebok, kan om wat voor reden dan ook gebeuren, en het aantal incidenten is onontkoombaar, dan gaat zelfs een zelfvoldaan type onderuit. Ik heb een hele zelfstandige vrouw zien snotteren nadat ze anderhalf jaar systematisch onderuit gehaald was door een collega bij haar op de kamer.
Haar valkuil was dat ze gewoon niet toe wilde geven dat het on houdbaar was. Daar moet je toch je schouders over ophalen, woorden kun je geen last van hebben.
Sommige situaties zijn om wat voor reden dan ook toxisch voor mensen, er vallen slachtoffers, daar kun je wat aan doen, als je eindelijk die tunnelvisie, het ligt aan het slachtoffer, nou eens laat vallen.

Pagina's