Home » Forum » Mama aanspreken met u

mama aanspreken met u

128 berichten / 0 nieuw
Nieuwste reactie
Miekemieke
Monique

N.a.v. mijn bericht over de stagiaire die mij hardnekkig met u bleef aanspreken.
Je schreef: Ondanks dat je daarom lachte was je wel beledigd... want zij hoeft later niet terug te komen voor een sollicitatie.

Ja ik was best wel beledigd want tegen collega's van dezelfde leeftijd zei ze wel je en jouw. Het was voor mijn collega's ook ongemakkelijk. Ik zie er oud uit voor mijn leeftijd, gevolg van behandeling voor een akelige ziekte waar ik gelukkig wel van hersteld ben.
Het meisje was trouwens over de hele linie wat hardleers en veels te bleu.

tonny
op een stoeltje zitten en nadenken

Ha, dat is me in mijn jeugd eenmaal overkomen, ik was tussen de vijf en zes en had mijn dreumesbroertje hard laten stuiteren. Ik speelde graag 'baby' met hem, hij was meestal meegaand maar die keer liet ik hem vallen.

Ik weet nog dat ik op dat stoeltje zat en dacht: wat moet ik nu denken? Wat moet ik nu denken?

Maarre... ik weet het dus 50 jaar later nog.

Astrid
mirreke offtopic en ontopic

brrrr Deborah wat een eng idee heb jij over opvoeden
en later:
Wat zijn jullie eng zeg
en:
Ik vind het kindermishandeling. Je maakt misbruik van (over)macht om onzinnige dingen af te dwingen.

Waarom gebruik je dat soort zinnetjes, waarom zo persoonlijk?
Toevallig is een deel van mijn familie duits en die worden kort gezegd vrij kort gehouden. Doe jij het op jouw manier, maar laat een ander ook in zijn of haar waarde.

Er zijn genoeg artikelen te vinden over de Anti-autoritaire opvoeding in Duitsland cq Nederland en wat er van die kinderen wordt en hoe de ouders er op terugkijken, wat ze zouden veranderen enz.
http://www.npogeschiedenis.nl/andere-tijden/afleveringen/2009-2010/Anti-...

en een ouder artikel:
http://www.trouw.nl/tr/nl/4512/Cultuur/article/detail/2789040/2002/03/15...

AnneJ
De Kresj

http://www.npodoc.nl/documentaires/series/2doc/2014/november/onze-kresj....

Dit zijn toch experimenten geweest die veel opgeleverd hebben aan veranderende verhoudingen tussen mensen. Bijvoorbeeld zie je een van de vaders vertellen hoe hij een van de eersten was die bij de bevalling van zijn kinderen was maar zich ook bemoeide met de opvoeding van zijn kinderen. Opvoeding was een experiment waarbij verslagjes geschreven werden van de interactie tussen de kinderen maar ook tussen de kinderen en de volwassenen.
Het is een leerperiode geweest waar we nu op terugkijken maar die wel veel betekend heeft in een veranderende samenleving.
Ik heb ook collega's die dat aan den lijve hebben ervaren, dingen als een anti-autoritaire kresj of ook communes. En het was soms regelrecht verwaarlozing.
Ergens moet er ook nog een documentaire zijn over de kinderen van de kunstenaars, net zoiets. Maar diezelfde ouders konden ook met hun kinderen reflecteren achteraf hoe dat allemaal gebeurd is, wat de idealen waren en hoe dat toeging en wat het uiteindelijk voor de kinderen betekende.
ik heb nou niet de indruk dat die kinderen zo slecht terecht zijn gekomen.
Bijvoorbeeld deze documentairemaakster.
je hebt het niet over sociaal zwakke gezinnen. Maar juist ook over smaakmakers.

AnneJ
Kinderen van Ruigoord

http://tekstcecile.nl/wp-content/uploads/2013/07/uitkrant_zomer2013_Ruig...

Bij het zoveeljarig bestaan van het kunstenaarsdorp Ruigoord werd een krantje uitgebracht waarin ook een artikel over de kinderen van de kunstenaars. Ze zal er maar opgegroeid zijn! Niets mis mee.

"Noumi: ‘Voor een kind was het daar geweldig. Er was een prachtig natuurgebied rondom het dorp. Iedereen was vrienden met elkaar en je kon overal naar binnen lopen.’
Tycho: ‘Ja, alle deuren stonden altijd open. En vroeger kon je gewoon een paar kilometer eromheen verdwalen. Dus we gingen hutten bouwen en ravotten enzo. Heel Ruigoord was onze speeltuin.’
Noumi: ‘Er waren ook ezels, kippen en geiten. En ik had een eigen paard. Dat is wel mijn mooiste herinnering: paardrijden op de vlakte met alle kinderen en indiaantje spelen, en met de paarden zwemmen in het meertje.
En de feesten en festivals, dat was heel spannend: rondrauzen met de kids.’
Lisa: ‘We konden in bomen klimmen, schatzoeken, fikkie stoken en dan aardappels poffen. En het was heel veilig. Ruigoord was een hechte gemeenschap, maar zonder al te veel op elkaar te letten. Dan waren er nog de feesten en festivals, de buurvrouwen runden een restaurant, er waren muzikanten en uiteraard veel kunstenaars. Als jong kind zag ik alle soorten mensen: travestieten, transseksuelen, homo’s, hetero’s, oud, jong; iedereen was welkom.’
Andrea: ‘Het zou voor elk kind fantastisch zijn om op te groeien op zo’n vrije plek, met een eigen meertje en een ‘Onze ouders dachten: die kinderen geven zélf wel aan wat goed voor ze is. Dus ja... al snel hadden we een week niet gedoucht’...........................
.................................
dat ik heel graag in een rijtjeshuis wilde wonen. Daar kan ik nog steeds om lachen. Maar ‘anders’? Zo heb ik het nooit echt gevoeld. Ons leven was best standaard: naar school, huiswerk maken, eten, tv kijken of een spelletje doen en dan naar bed.’
Andrea: ‘Misschien zaten we niet om zes uur aan tafel, maar een stel ongeorganiseerde hippies waren we niet. Ik merkte wel dat anderen ons als ‘anders’ konden zien."

Nou ja, zo gaat dat feest nog een tijdje door.
Het maakt wel verschil of je in een ontwikkelingsrijke omgeving bent omgeven door geinteresseerde volwassenen en andere kinderen.

AnneJ
Respect

Zelf kwam ik natuurlijk na die babyboomers, ik ben van de generatie 'niks' maar komend uit een orthodox milieu bleek de wereld wel veranderd. Ik ging samenwonen en niet trouwen want net in die tijd was er veel discussie, met minister de Ruyter, over het aanpassen van regels in het huwelijkscontract als de man bepaalt waar het stel gaat wonen.
Dat sprak voor mijn ouders niet vanzelf maar we zijn eruit gekomen omdat ze een jonge dominee in de gemeente hadden die met ons allemaal het gesprek aanging.
Mijn ouders groeiden ook toe naar de hervormde kerk, mijn moeder is daarna ook altijd ouderling geweest, wat in de orthodoxe kerk niet kon, en dat je uitgesloten werd van het avondmaal als je aan een 'ban de bom' demonstratie meedeed, was voor mijn ouders wel de limiet waarna ze van kerkgemeenschap zijn veranderd.
Ik heb tot het laatste moment 'u' gezegd tegen mijn ouders, ook weleens 'je' of 'jij' maar dat heeft het respect voor elkaar, want zij respecteerden ons ook, ook al heeft het even geduurd voor we overal het gesprek over konden aangaan, je kwam uit een andere tijd, maar er werd gewoon meegegroeid.
Mijn kinderen zien het overigens toch anders. Tegen hun vader blijven ze 'u' zeggen maar tegen mij is het alweer heel lang voornamelijk 'je' al wil er nog weleens 'u' tussendoor piepen, maar daar speelt dan wel de 'afstand'. Zoon meldt dan ook desgevraagd dat hij mij ziet van 'gelijk' niveau. Wederzijds respect.
Maar ze weten ook goed te benoemen wanneer je 'u' zegt. Als je met onbekende volwassenen spreekt, volwassenen die je nog geen toestemming hebben gegeven om 'je' te zeggen en als je te maken hebt met profesionals en ambtenaren, vakmatig en als je daar als publiek mee in aanraking komt.
Nou, vind ik wel zo goed eigenlijk. Ik kan me goed voorstellen dat je door 'u' te zeggen uitdrukt dat je van plan bent om iemand te respecteren. Maar het is subtiel. Je kunt je ook voorstellen dat je door 'u' te zeggen juist benadrukt dat er een conflict is waar enige afstand bij gewenst is.:-)

Charis
Mirreke

Wat een mooi citaat. Zo waar, en helaas voor velen zo moeilijk te bevatten. Ik denk zelf dat je respect nooit kunt afdwingen, alleen maar verdienen.

Pagina's