Home » Forum » Op welke leeftijd alleen naar buitennaar oma

Op welke leeftijd alleen naar buiten/naar oma

Ben jij al begonnen met seksuele opvoeding?

Of wil je weten hoe je dit kunt aanpakken? Deel jouw ervaringen hier!

19 berichten / 0 nieuw
Nieuwste reactie
Astertje
Op welke leeftijd alleen naar buiten/naar oma

Hallo,

Ik zou graag jullie mening willen over het volgende; Onze zoon is in mei 6 jaar geworden; Wij wonen in een dorp in brabant, waar ook mijn schoonmoeder woont ( 5 tot 10 minuutjes lopen, paar straten verderop).

Nu is mijn schoonmoeder van mening ( evenals mijn man overigens, maar zei begon erover)dat zoonlief op zijn leeftijd er aan toe was om alleen van ons huis naar oma's huis te lopen. Het gaat maar om een klein stukje, je kunt achterom paden gebruiken, etc

Ik weet dat ik van het type overbeschermend ben, maar ik vind hem hier nog echt te jong voor: hij is heel zachtaardig/lief en ik vertrouw hem zeker, ook emt oversteken weet ik dat hij het echt heel netjes en goed doet.

Maar: hij is niet alleen op de wereld. Ik zeg niet dat iedereen kwaad in de zin heeft, maar goed, je zult maar net tegen baaldadige oudere kids lopen die een flauw geintje uit willen halen, of een volwassen/pedofiel die zijn kans schoon ziet. Ik vind hem denk ik te jong en niet weerbaar genoeg voor dit soort situaties.

Nu ben ik erg benieuwd vanaf welke leeftijd jullie je kinderen alleen een boodschapje laten doen, of naar huis van vriendje/oma laten lopen, speeltuin verderop etc

Alvast bedankt

Astertje

Sjocola
Hier ook

dezelfde afstand naar oma. Onze zoon van inmiddels ook 6 loopt het sinds kort zelf, wij zijn steeds een stukje verder gegaan. Eerst een stukje meelopen en oma aan haar kant tegemoet. Even naar elkaar zwaaien en het tussenstuk liep zoon alleen in het zicht van ons beiden. Op geleide van wat hij zelf wilde hebben we het steeds een beetje opgerekt. Misschien een idee voor jou, heb jij je veilige gevoel, je komt oma letterlijk tegemoet en je krijgt een (beter) beeld van wat je zoontje zelf wil...
Succes!

IngridT
Dit lijkt me nou typisch iets....

wat jij akls moeder bepaalt, en niet oma. het is per slot v rekening jouw kind.

Tegen de tijd dat jij denkt dat je kind er aan toe is zich wat zelfstandiger te verplaatsen bouw je het langzaam op. Stukje wegbrengen idd, laat hem eens voorop lopen terwijl je erachteraangaat, en wat ik vroeger in zulke gevallen vaak deed als ze echt alleen gingen..even bellen naar de andere partij dat kind onderweg was.

Loslaten is soms lastig, maar ik zou me niet laten opjagen door een (schoon)moeder over wat het juiste moment is...

Ingrid

maggietel
Hier wel

Maar hiermee wil ik niet zeggen dat jij het ook móét doen. Ieder kind en iedere situatie is anders. Maar als het om een paar rustige straten gaat zonder gevaarlijk kruispunt dan zou ik het hem wel laten doen, als je zoon dat tenminste zelf ook graag wilt en ziet zitten. Dingen die onderweg zouden kúnnen gebeuren zijn niet uit te sluiten, nu niet maar ook niet als hij straks 12 is en naar de middelbare school gaat. Dat is natuurlijk geen reden om een kind op jonge leeftijd alles maar toe te staan en te laten doen, maar groot worden en loslaten (los gelaten worden) gaat in kleine stapjes. Misschien is een stukje meelopen of oma tegemoet komen lopen een idee. Of als je hem toch alleen laat gaan dat oma wel even een belletje geeft als hij er is, iedereen blij en jij hoeft niet met een knoop in je maag te blijven zitten omdat je je af zit te vragen of alles goed is gegaan. Succes.

BizzyB
Wat vindt zoon?

In principe bepalen de ouders dit (en niet oma of wie ook). Iemand zei al in dit draadje, laat je niet opjagen en daar ben ik het gloeiend mee eens. Voordat je je kind op dit punt los kan laten hangt van meer dingen af dan alleen leeftijd. Durft/wil je zoon zelf naar oma lopen? Heb je je kind geleerd niet met vreemden mee te gaan? Is hij weerbaar genoeg? En vooral: kun je hem vertrouwen, kan hij deze verantwoordelijkheid aan?

Astertje
Schoonmoeders

Schoonmoeder begon erover, maar mijn man is het helemaal met haar eens hoor ;-) Ik ga die discussie niet met haar aan, maar met mijn man...

Zoon wilt dit ook en ja, hij is te vertrouwen. Ook van het bellen bij aankomst had ik al bedacht. Het is meer al die andere " gevaren" en beren op de weg die me tegenhouden. Vind net 6 gewoon nog zo jong/naif. Er hoeft maar iemand lief tegen hem te zijn en hij gelooft het wel. In die zin vind ik hem dus niet weerbaar, maar dat is volgens mij geen enkel kind van net 6.

BizzyB
Oefenen

Je kunt zijn weerbaarheid/alertheid ook oefenen. 'Wat zou je doen als ..... (bijv een heeeeele leuke lieve mevrouw een zak snoep/ijs/konijntjes voor je heeft? Eventjes hier om de hoekje, heel dichtbij .. enz) Ga je mee/wat doe je?' en dan kijken wat hij zegt.

Guinevere
Ruim 6

Toen zoon net 6 was liet ik 'm ook niet alleen gaan. Wel naar de supermarkt trouwens, die is iets dichter bij. Maar met 6,5 vond ik 'm oud genoeg om af en toe alleen zo'n groter stuk te lopen. Overigens wil hij dat zelf graag. Hij is volledig op de hoogte van het bestaan van "meneren die van kinderen houden" omdat ie er al een keer een is tegengekomen (op 1 minuut van huis). Met het verkeer gaat het vrij goed, hij kijkt altijd uit bij het oversteken (ook als ik er niet bij ben).
Als je zoon het zelf wil zou ik het gewoon een keer proberen. Het is ook een kwestei van wennen en loslaten.

wilma66
6 vind ik jong

Mijn mening is dat ik 6 jaar erg jong vind.
5 a 10 minuten duurt voor jou uren als je moet wachten op het verlossende telefoontje of hij is aangekomen.
Je moet doen wat je zelf denkt wat het beste is.

Mijn dochtertje is 10 jaar en die mag van mij nog niet eens alleen naar haar oma, ook nartuurlijk omdat ze door het park moet.
Als ze niet door het park moest had ik er anders over gedacht.

Je moet doen wat je zelf denkt wat hij aan kan

albana
Kwaadwillende mensen

Als je het alleen om kwaadwillende mensen te doen is, dan heb je nog járen voor de boeg. Mijn 11-jarige is een tijdje terug ook benaderd door een pedofiel en was daar ook bepaald nog niet 'weerbaar' genoeg voor (het is uiteindelijk nog nét goed afgelopen...) en voor grotere kinderen die willen pesten, daarop is de kans als je wat groter/ouder bent ook stukken groter, juist zo'n klein jongetje zullen sneller met rust laten/laten lopen dan een kind dat al wat groter/ouder is.
Moraal van het verhaal....als het je daarom te doen is, wanneer is een kind dan wel weerbaar tegen baldadige kids of een pedofiel (nooit dus denk ik, pas tegen de tijd dat ze net zo groot zijn als wij...). Denk daar maar eens over na.
Wat ik wel vindt. Jij bepaald (samen met man) wanneer hij dit kan, jij kent de buurt, de weg,enz. Niet je schoonmoeder.
Maar bedenk wel dat dit soort dingen ook kunnen gebeuren voor je huis bij wijze van spreke.....Die pedofiel was hier nét om de hoek, waar normaal kinderen spelen van 3 t/m puberleeftijd.
En voor je schoonmoeder...tijden veranderen, toen je man kind was waren er ook nog niet zoveel auto's. Dus de situatie is niet te vergelijken.
groeten albana

ijsvogeltje
Eens met albana

Ik ben het helemaal eens met Albana.
En bovendien: de meeste pedofielen staan niet achter een boom te wachten tot er een lief schattig kleutertje langs komt huppelen, dat op weg is naar oma. Nee. Pedofielen zijn suikeroompjes, voetbaltrainer, welzijnswerker, oppas, leerkracht of badmeester. Pedofielen zijn vaak de mensen van wie je het nu juist níet zou verwachten.
We kunnen onze kinderen niet weghouden van pedofielen, want ze zijn niet te herkennen. Wat we wél kunnen (en moeten) doen is onze kinderen weerbaar maken. Ze, hoe jong ze ook zijn, iets leren over grenzen, en nee-zeggen, hoe lastig het ook is.

amk
De meeste

sexuele delicten vinden in de familiesfeer plaats. Dus vaders/moeders, broers/zussen, ooms/tantes, neven/nichten. Maar dat wordt vaak niet naar buiten gebracht.

Guinevere
Eens met albana

Ja, Albana, hier nog een die het met je eens is!
Pfff, als ik er van uit ga dat er op elke straathoek een griezel staat kan ik dus dag en nacht achter mijn zoon aan blijven lopen totdat hij 15 is ofzo. Dat betekent dat hij dan alleen maar hier in het straatje vóór het huis mag spelen, en dan alleen maar op de stoep. Dat ik 'm tot aan zijn 15e van en naar school moet brengen, en dat ie niet zonder begeleiding naar de speeltuin mag. Probeer liever je kind wat zelfstandigheid bij te brengen door 'm steeds meer ruimte te geven, uiteraard naar wat ie aankan. En leer hem "nee" zeggen tegen dingen die hij niet wil, of er dan vandoor te gaan.

judithx
Hier ook!

We wonen nu ongeveer 3 jaar in de zelfde buurt als mijn ouders mijn oudste zoon is 7 jr.. hij loopt al ongeveer 1.5jaar naar mijn ouders eerst ook samen en dan liep hij vooruit en later kwam ik achterop zeg maar...
Nu loopt hij helemaal alleen(ik zet hem hier wel even aan de overkant) hij belt zelf naar mijn moeder om te zeggen dat hij komt en dan moet hij van mij even bellen als hij er is...(hij is ook +/- 5 min. lopen.....
Hij wil ook op de fiets maar dat vind ik nog niet goed.

GR.Judith

krasje
Zelf een brief op de post doen

Hier was mijn dochter 5 toen ze voor het eerst in haar eentje de wijk in ging.

Ik zelf zat dood ongerust thuis voor t raam te turen of ze al thuis kwam, zij heeft een avontuur beleefd!

Met poezen die ze tegenkwam en takken die ze heeft meegesleept en een struik waar je voor op moest passen...

Ik denk dat iedere moeder het dood uhm ik weet dat ik het doodeng vond om mijn dochter te laten gaan en dat ik idd overal beren op de weg zag.
Maar ja, dat is niet altijd een goeie reden om het tegen te houden...

Kras

Nely
Loslaten

is en blijft moeilijk. Althans zo ervaar ik dat. Onze zoon is 10 jaar en vindt het de laatste tijd erg leuk om met de fiets een paar kleine boodschappen te halen.

Ik laat hem gaan want het hoort er op den duur bij, veel klasgenoten fietsen het hele dorp al door en naar de winkel of het centrum is vanaf ons maar een klein stukje. Maar toch ben ik elke keer blij als ik hem weer heelhuids thuis zie komen en maak me juist ongerust als hij wat langer onderweg is.

Maddi
Wat vindt hij zelf?

Wil hij zelf al alleen naar oma? Dat vroeg ik me af. Mijn zoon mocht naar een vriend, maar wilde nog niet. Hij ging alleen met ruim 6 jaar. (is nu 8) Wat mij vooral de eerste keren opviel was dat het zo spannend voor hem was, dat hij goed oplette. (Ik was er op een afstandje achteraan gelopen). Wat me daarnaast opviel was zijn trots. Apetrots, dat hij het alleen had gedaan en een oppepper voor zijn zelfvertrouwen. De wereld wordt groter en hoe angstig ik dat af en toe ook vind als hij wil en ik denk dat hij het aankan laat ik hem gaan.

SuzanneB
Lastig dilemma

Ik denk dat iedere ouder dit dilemma herkent: je weet dat je kind steeds een stukje meer ruimte moet geven, maar jij bent je bewust van de gevaren daarvan, je kind nog niet.
Mijn zoon mocht toen hij 7 was al alleen een boodschapje gaan doen. Omat hij dat zelf zo graag wilden. Hij ging op de fiets, straat uit (geen moeilijke oversteek) naar het winkelcentrum. Ik heb 'm naar een kleine winkel gestuurd waarvan de eigenaar mijn kind kent en weet wat wij er altijd kopen. De weg er naar toe vond ik niet het spannendst, maar of hij niet helemaal in de war zou zijn in de winkel veel meer. (maar dat zegt iets over dit kind, niet over alle kinderen). Ik heb 'm ook verteld dat ik het heel begrijpelijk zou vinden als hij halverwege toch bedacht dat hij het zelf te spannend zou vinden, en zou omkeren naar huis.
Na 10 minuten stond hij zo trots als een pauw weer in de tuin met het gevraagde boodschapje.
Weerbaarheid heeft heel veel te maken met zelfvertouwen, en door op deze manier het zelfvertrouwen op te bouwen probeer ik de weerbaarheid te vergroten.
Inmiddels is hij bijna 10 en ik kan nu als ik tijdens het koken iets mis, even aan hem vragen om naar AH te gaan en het te kopen. Geen probleem.
Mijn jongste laat ik dat dus niet doen, dat is een heel ander kind. Zo verantwoordelijk en bedachtzaam als de oudste is, zo springerig en impulsief is de jongste. Die is in staat om onderweg allerlei spannende avonturen te beleven en totaal te vergeten waarnaar ze onderweg is.... Daar wachten we dus nog even mee.
Mijn advies: volg je gevoel, en gebruik de bovengenoemde tips als: steeds hetzelfde stuk met steeds minder begeleiding; bellen bij weggaan aan aankomen, etc. Maar vooral: volg je eigen gevoel, want jij kent je kind het beste en jij kunt het beste beoordelen of hij/zij het aankan.
SuusB

Monique D*
6 jaar: leeftijd groep 3

Wat ik wel weet van groep 3:
Een aantal kinderen van groep 3 loopt zelfstandig van huis naar school en weer terug. Er zijn ook kinderen die nog door hun moeder gebracht worden.
Als jouw zoon zelf naar school kan gaan dan zou hij dat stukje ook naar zijn grootouders kunnen lopen. Als hij dat nog niet kan (durft) dan zou jij misschien een stukje met hem mee kunnen lopen en met jouw schoonmoeder afspreken dat zij hem opwacht. Dan belt ze jou op met de melding dat hij goed is aangekomen. Als dit goed is gegaan dan kan je hem het stukje alleen laten lopen. Wat jouw angst betreft over pedofielen: leer hem dat hij nooit met vreemden mee moet gaan zonder uitdrukkelijke toestemming van jou of oma. Of loop anders weg. Het maakt niet uit wat voor smoes zo'n pedofiel ophangt: van zijn hondje zoeken tot hem helpen met de weg.
Loslaten is moeilijk. Ik vond het ook moeilijk om mijn kinderen voor het eerst alleen naar school te laten gaan. En de school is net 5 minuten lopen van ons huis. Later gaat het kind naar de middelbare school en dan moet hij/zij dat hele stuk met de fiets of met het openbaar vervoer afleggen. En toen zag ik ook beren op de weg! En het ging altijd goed. Nog later willen ze gaan stappen en alleen met vakantie.. dan moet je nog meer het touw laten vieren.. met alle angsten die daarbij komen. Maar dat hoort bij het loslaten van jouw kind!
Kortom, het maakt niet uit hoe oud het kind is, je zal altijd stukjes en beetjes met het loslaten in deze gevaarlijke wereld geconfronteerd raken, vergezeld met de overbezorgdheid die elke ouder heeft.

Onderwerp gesloten

Wat leert je kind in groep 1?

En dit is wat je kind al moet kunnen voor hij naar groep 1 gaat: lees het hier.