Home » Forum » 7 jongvolwassenen » Foute vriend

Foute vriend

80 berichten / 0 nieuw
Nieuwste reactie

Pagina's

Kaaskopje
Antje

Inderdaad heb ik een beetje mensenkennis en deze buren waren zeer eerlijk. Het hele dorp was heel eerlijk tegen mij. Tenminste die bewoners uit dat dorp die ons kenden. "Je vader was altijd al een aparte man". Onze hele familie vindt 'Hij is altijd al apart geweest'. Zo heerlijk om te horen als je jarenlang het gevoel hebt gekregen van diezelfde vader dat het aan jou, het kind, lag. In ons geval de drie kinderen. Ik weet niet wie er onder Antje schuilt, dat vind ik in dit soort situaties best vervelend. Jij weet alles van mij kennelijk, omgekeerd heb ik niet door wie jij bent. Maar als je mij zo goed kent en mijn vader dus ook op je netvlies hebt staan (figuurlijk), dan snap ik niet waarom je de reacties van de buren in twijfel trekt.

Mijn man was op een gegeven moment bereid om excuses aan te bieden, volledig omwille van mij, want hij als 'kouwe kant' vond het ongelofelijk hoe wij ons toch steeds weer in allerlei bochten wrongen voor mijn vader. Daar zaten echter van mijn ouders (lees vaders) kant zoveel mitsen en maren aan vast, dat wil je niet weten. Het is dus niet gelukt. Er is amper een redelijk gesprek met mijn vader te voeren, tenzij het volgens zijn regels verloopt. Zelfs ik, min of meer bang voor de reactie van mijn vader, ben daardoor buiten mijn brave boekje gegaan in mijn jeugd. Ik heb letterlijk met mijn vuist op de eettafel geslagen omdat de omgang met mijn buurmeisje verboden werd omdat mijn vader ruzie had met de buurman, over onzinnige zaken. En ik heb mijn vader in een reflex teruggemept (pets op zijn arm), omdat hij mij ook een pets verkocht. Ik was 18 jaar toen. Verder durfde ik nooit hard tegen hem in te gaan.

De eerste man van mijn dochter was van zichzelf minder tactvol, maar ook tussen hem en mijn vader heeft het geknetterd. Mijn vader kon überhaupt niet goed omgaan met 'verkeringen' van mijn zussen en dus ook van mij. Die verkeringen waren niet onder de indruk van mijn vader. Een uitspraak van mijn ex-zwager: "Als wij samen naakt voor de spiegel staan, zie je er net zo uit als ik". Om aan te geven dat hij gelijkwaardig was aan mijn vader en ook graag zo behandeld wilde worden. Je snapt dat deze uitspraak 'respectloos en onbeschoft' gevonden werd. Ze scheelden 7 jaar.

Erikaaa
Rutiel

Je slaat de spijker op zijn kop denk ik. Over een jaar denken we er misschien wel anders over, maar nu kan ik het nog niet. Heb ik ook tegen mijn dochter gezegd. Als we zien dat ze stikgelukkig zijn samen zal de mening waarschijnlijk wel bijgesteld (moeten) worden maar daar geloof ik nu nog niet in. Veel meningen komen denk ik van mensen die iets dergelijks nooit hebben meegemaakt en dan is het makkelijk om te zeggen dat het aan mij is om te beslissen wat ik belangrijker vind: mijn eigen gevoel of mijn kind. En net doen of je iemand aardig vindt is naar mijn mening toch echt liegen of huichelen. Het wordt nooit ongedwongen. Altijd moet je op je woorden letten. Dat is ook geen fijne situatie en die vermijd ik nu nog liever. Wij hebben onze kinderen altijd verteld dat liegen fout is en dan zou ik dat nu zelf voortaan moeten gaan doen?
Kinderen hebben blijkbaar ook veel macht want als je dus niet meegaat met je kind, hoe zijn of haar acties ook tegen je eigen gevoel ingaan, en als je ze niet overal in steunt, dan raak je ze kwijt? Dan stappen zij dus ook heel gemakkelijk over hun gevoel voor hun ouders heen?
Ik heb vroeger ook best wel eens confrontaties met mijn ouders gehad en die lieten het ook gewoon merken als ze het niet met me eens waren, maar het is nooit in me opgekomen om het contact te verbreken. Je houdt toch van je ouders? Je weet toch dat ze van jou houden en dat ze je niet laten vallen, ook al ben je het niet eens en heb je ergens verschillende meningen over? We gaan hier op termijn best uitkomen en ik ga me geen schuldgevoel aan laten praten door mensen hier.
Het enige waar ik echt spijt van heb is dat we die kerel ooit hebben uitgenodigd!

ijsvogeltje
macht

Ook al heb je ervoor gekozen om hem niet zien, je geeft hem toch ontzettend veel invloed. Heb je eigenlijk wel in de gaten hoeveel macht je hem geeft?

Je schrijft dat je je gevoel niet kan uitschakelen.

Toch zit daar wel de sleutel. Je kunt hem niet veranderen, je kunt alleen veranderen hoe jij met de situatie omgaat. In jouw berichten lees ik over groot verdriet, over je gekwetst en bedrogen voelen, over agressieve neigingen als je hem ziet, over gedoe en stress binnen jullie gezin. Over wat je overkomt en door hem (en zelfs door jouw dochter) wordt aangedaan.

Je laat, ook al komt hij niet bij jullie thuis, jouw gemoedsrust bepalen door zijn gedrag.

En hoe begrijpelijk en verklaarbaar dat ook is (ik denk dat we allemaal blij zijn niet in jouw schoenen te staan), je moet er iets mee. Je hebt namelijk wel degelijk invloed op jouw gevoel. Je gevoel wordt gevoed door jouw gedachten, en daar ben jij zelf de baas over. Een paar gesprekken met bijvoorbeeld een psycholoog kunnen je hierbij wellicht helpen.

Kaaskopje
Erikaaa

Als iets niet lukt, lukt het niet. Toch nog even hierover: En net doen of je iemand aardig vindt is naar mijn mening toch echt liegen of huichelen.=== Gedogen is iets anders dan aardig moeten vinden. Als je het voor elkaar kunt krijgen om hem te gedogen, is dat minder 'potdicht' dan niet welkom. Daar zou ik voor een volgende stap in het proces wel naar toe proberen te werken.

Even zo
Ook eens met rutiel en lantaarntje

Ik lees hier mee omdat ook ik met een foute schoonzoon moet zien te dealen. Wij hebben hem echter nooit verboden hier te komen. Feit is dat hij zelf weet hoe wij over hem denken (door dochter verteld, niet rechtstreeks door ons) en zich maar enkele keren per jaar laat zien. We gedogen hem ja, maar eerlijk gezegd voel ik me toch ook best een huichelaar. Tegen hem, want ik doe gewoon aardig terwijl ik hem wel kan schieten, en tegen mijn dochter, want als ik eerlijk zeg wat ik vind breekt het haar hart. In het begin dat zij een relatie kregen hebben we zo subtiel mogelijk verteld wat we van hem vonden en dat werd ons niet in dank afgenomen. Bovendien had het ook geen zin dus ik zou dat zeker nooit meer doen. We proberen er tegenwoordig het beste van te maken maar beter/leuker is het helaas niet geworden.

Even zo
@Antje

"Ik denk ook niet dat mijn kinderen me ooit gaan vragen wat ik van hun partner vindt.
Zouden ze dat toch doen dan hoop ik dat ik, met een imo foute partner, kan antwoorden dat mijn mening er niet toe doet"

Als ik als antwoord zou krijgen: "mijn mening doet er niet toe" dan zou ik daar wel mijn conclusie uit te trekken. Dat is m.i. niet het antwoord wat je wilt horen als kind.

Jippox
macht?

ik denk niet dat kinderen heel makkelijk over hun gevoel voor hun ouders heen stappen, maar het is hoe dan ook een logische en gezonde gang van zaken dat kinderen zich los maken van hun ouders en hun eigen weg gaan. In de eerste fase van hun leven hebben zij jou meer nodig dan jij hen, maar uiteindelijk draait dat natuurlijk om. Kinderen kunnen (en moeten!) op een gegeven moment zonder jou verder, en kiezen dan zelf de mensen waarmee zij oud willen worden.

Inmiddels is je dochter in de fase gekomen dat ze zich los maakt van jullie en de blik richt op de toekomst. Dat ze iemand kiest om die toekomst mee in te gaan die jullie niet aanstaat is daarmee vooral jullie probleem. Voor haar is die relatie inmiddels mogelijk belangrijker/wezenlijker dan haar relatie met jullie. Dat heeft niet zozeer met 'macht' te maken, maar is simpelweg de natuur.

Kenfan
Praktijkondersteuner huisarts

Ik kan me voorstellen dat je er wakker van ligt. Volstrekt verwerpelijk ook, een getrouwde kerel die de labiele tienerdochter van zijn vrienden inpalmt. Daar zou ik ook een rood waas van mijn ogen van krijgen.
Alleen je doet er niks aan. Sterker nog, hoe meer jij je verzet, hoe meer je haar in zijn armen drijft. Probeer je voor ogen te houden dat de meeste verkeringen rond die leeftijd niet het eeuwige leven hebben.

Probeer dus toch wat afstand te nemen. Dat je dochter al dan niet tijdelijk ergens anders woont, kan daarbij helpen. En neem anders contact op met je huisarts. De meesten hebben tegenwoordig een praktijkondersteuner GGZ. Daar kun je je hart luchten, en mogelijk geven zij je handvatten hoe je ermee om kunt gaan. Niet hoe je het kunt veranderen, maar wel dat je er zo mee om kunt gaan dat het niet je leven beheerst.

Sterkte, wat een rotsituatie.

ijsvogeltje
Jippox

"Dat heeft niet zozeer met 'macht' te maken, maar is simpelweg de natuur."

Maar ik bedoel iets heel anders met macht. Ik heb het niet over wat hij doet, laat staan dat ik dat macht noem. Hij leeft gewoon zijn eigen leven. Maar wat hij doet, heeft invloed op de gemoedsrust van TS. Beter gezegd: TS láát zich door zijn gedrag beïnvloeden. Ze gééft hem die invloed. Op haar gevoel dus, op haar gemoedsrust. En daar het TS iets mee.
Zoals Kenfan ook schrijft: "Niet hoe je het kunt veranderen, maar wel dat je er zo mee om kunt gaan dat het niet je leven beheerst."

Antje
Kaaskopje

Ik begrijp dat je het niet prettig vindt dat je mij niet kent.
Ik reageer echter verder helemaal niet persoonlijk op je, heb ook geen oordeel. Ik reageerde slechts op dat stukje waarin je beschrijft dat je man op straat openlijk lelijk praatte tegen je ouders.

Ik hecht nu eenmaal enorm aan mijn privacy, vandaar dat ik minder herkenbaar ben. Blijkbaar hecht jij daar minder aan. Voor beide kanten is naar mijn idee genoeg te zeggen.

Antje
Even zo

Tsja, dat kan, dat mijn kind niet blij zal zijn als ik zoiets zou zeggen.
Maar het zou het enige zijn dat ik in die situatie zou kunnen zeggen.
Ik vind nl echt (hoop ik toch) dat mijn mening er niet toe doet. (Extremen buiten beschouwing gelaten)
Maar dat mijn kind blij moet zijn met partner en worden.
Huichelen en liegen, dat zou ik nu weer niet doen.

Maar huichelen heeft naar mijn idee niets met beleefd ontvangen te maken. Ik doe wel vaker beleefd tegen mensen die ik niet aardig vind.

Jippox
IJsvogeltje

Ik doelde hier op wat Erikaa schreef: "Kinderen hebben blijkbaar ook veel macht want als je dus niet meegaat met je kind, hoe zijn of haar acties ook tegen je eigen gevoel ingaan, en als je ze niet overal in steunt, dan raak je ze kwijt? Dan stappen zij dus ook heel gemakkelijk over hun gevoel voor hun ouders heen?"

Ik ben het geheel eens met jouw observatie mbt de macht die Erikaa de vriend van haar dochter geeft. Dat is inderdaad geheel haar eigen keuze.

Meg
Heb veel aan jullie wijsheid, zit zelf ook vast in gedachten

Oh ik lees met belangstelling al jullie opmerkingen ook al is het bij mij is het niet eens een foute relatie want vlgs (19 jr) dochter heeft ze geen relatie met de ruim tien jaar oudere man die ze tijdens haar stage heeft leren kennen. Ik weet sinds kort dat ze nu een jaar 'friends with benefits' zijn. Ze heeft daar lang over gezwegen en ook gelogen, waar ze was bv. Maar nu is het out in the open: ze doen 'het' met elkaar, ze slaapt regelmatig bij hem maar ze hebben geen relatie. En hij is heel interessant en intelligent, heel leuk hebben ze het, ze zitten ook uren te kletsen en ze is er ook wel zonder dat ze het doen. Dit alles heeft dochter me verteld. Ik kwam niet verder als ' klinkt als een relatie' en heb al een paar keer gedurende de tijd uitgenodigd dat ze gerust eens met hem naar huis mag komen. Zodat we hem leren kennen, maar dat hoeft niet zegt ze want ze hebben geen relatie. Ondertussen heeft ze ook verteld dat hij het ook met anderen doet, en dat mag vindt ze, want tja geen relatie. Zijzelf heeft geen ander. En ze reageert steeds boos als ik er ook maar naar vis. Want ik begrijp het toch niet. Ik vraag bv of zij gelukkig is zo met de situatie. 'Welke situatie dit is hoe wij het doen...' ik houd ze vast, zeg haar dat haar moeder het beste uiteraard nog niet goed genoeg voor haar vindt, geef niet mijn mening verder. Want die is gebaseerd op haar verhalen en ik heb een beeld bij hem gecreëerd waar ik niet vrolijk van word. Ik moet dit natuurlijk ook loslaten maar het lukt niet om er niet vaak heel erg mee bezig te zijn. Hem opzoeken op sociale media en haar volgen en balen als ik zie dat hij haar berichtjes liked. Daarom wil ik hem graag ontmoeten, de drie B's toepassen; binnen halen, bank zetten, bier geven hahaha. Maar ik krijg de kans niet. Aan de ene kant opluchting, het is 'niks' gaat vast weer over. Aan de andere kant boosheid op een man die ik niet ken: vind m een profiteur. Ongelooflijk wat die kids met je doen. Als kind vertellen we ze verhaaltjes zodat ze goed kunnen slapen, als volwassenen vertellen ze ons verhaaltjes waar je nachtenlang van wakker ligt. Hoe moet je loslaten? Ik vind het ook zo moeilijk. En ze heeft gelijk: ik begrijp het ook niet...

Kaaskopje
Antje o.t.

wat betreft je privacy en zo... als je niet wilt dat jij herkend wordt, dat snap ik best, maar misschien is het dan wel zo kies om niet te laten merken dat je meer van mij weet. Dat voelt 'scheef'.

Start
Ik snap jou wel hoor Erikaaa

Ik begrijp je helemaal. Ik vind de reacties ook wel een beetje normatief op dit forum. Het enige advies dat iedereen elkaar hier geeft is loslaten. Dat is natuurlijk wel heel makkelijk gezegd als je kind een relatie begint met het type mens dat in jouw ogen het foutste is wat op deze aardbol rondloopt.
Ik snap dat je helemaal van de kaart bent.
Zelf vind ik het ook lastig met mijn zoon van 18, hij neigt ook naar foute vrienden op dit moment.
Maar ik ben van de openheid en houd niet van toneelstukjes. Jij hebt recht op je gevoelens en dat kun je best uitleggen aan je dochter. Dat je van haar houdt, dat ze altijd welkom is, maar dat je die man op dit moment niet kan handelen.
De tijd zal uitwijzen hoe het zich verder ontwikkelt, neem gewoon de tijd voor jezelf en doe verder gewoon naar je dochter. En blijf uitleggen waarom dit moeilijk voor je is op dit moment. En wellicht kunnen andere familieleden die hier moeite mee hebben dit ook rustig verwoorden naar haar toe zonder ruzie.
Blijkt het later een fantastische partner voor je dochter te zijn dan zal hij later ook wel snappen waarom hij het eerste jaar niet bij schoonfamilie over de vloer kon komen, en dan heeft hij daar geduld mee. Uit respect voor je dochter.
Ik vind helemaal niet dat je iedereen maar moet tolereren die kinderen mee naar huis nemen. Normale mensen natuurlijk wel maar dit is een extreem geval en dan mag je als ouders best wel een keer stop zeggen.

Kaaskopje
Start

Erikaaa heeft 'Hans' al getolereerd, toen hij nog een vriend was. Geen geweldige vriend, maar goed... hij mocht komen. Dat is veranderd door de relatie en de manier waarop dat is gegaan. Heel begrijpelijk dat "Hans" het verbruid heeft bij Erikaaa, maar ik vind een verbod om mee te komen met dochter niet handig. Wat gaat het moment worden dat Erikaaa haar trots opzij kan zetten? Of haar weerzin? Als er een baby geboren wordt? Waarom (stel dat...) dan wel en niet nu?

Toen ik wist dat mijn ouders mijn bezoeken, met mijn dochtertjes (toen nog klein) een kwelling vonden, dacht ik wel 'had ik dat maar geweten, dan was ik niet gegaan'. Ik dacht dat het redelijk 'oké' was, omdat ze zo de kinderen zagen en verschoond bleven van die vreselijke man van mij. Maar helaas, mij zien was alles bij elkaar té pijnlijk voor ze. Volgens eigen zeggen is dit een reden geweest om te emigreren. Zo waren ze ver bij ons vandaan (van alle drie de dochters, maar ook verdere familie) en dat was minder pijnlijk voor ze, aldus vader. Ik zou bijna zeggen 'don't try this at home', want een paar jaar na de emigratie is het contact totaal verbroken. Geen goede oplossing dus.

Bij Erikaaa lijkt bezoek van dochter wel hartelijk te verlopen, maar ik zou me ook kunnen voorstellen dat dochter op een gegeven moment genoeg heeft van het verbod om "Hans" mee te nemen. Als de relatie van blijvende aard blijkt te zijn, zou ik als ik dochter was, op een gegeven moment toch partij voor vriend kiezen. Als Erikaaa voor zichzelf mag kiezen, waarom zou dochter het dan niet voor haar en "Hans" samen doen? Door Hans af te houden, blijft het een pijnlijke wond, die nooit de kans krijgt om te genezen.

Ik bekijk het heel erg als kind van en dus niet als ouder van. Het bepaalt hoe ik daar mee om wil gaan. Ik kan me zeer goed voorstellen dat een liefde van je kind, niet bepaald in goede aarde valt bij jouw (jouw in algemene zin) als ouder(s). Het is voor mij afhankelijk wát het foute van de liefde dan is, of ik dat kan 'accepteren', of totaal niet. Stel dat de vriend een 'enge' actief extreem-rechtse kerel zou zijn, dan weet ik niet of ik daar gastvrij mee om zou kunnen gaan. Is het in principe een normale man, maar keuzes op het gebied van relaties van hem zijn onaangenaam, dan zou ik om wille van de goede vrede, toch mijn beste beentje voorzetten (denk ik). Een best beentje, maar met kromme tenen, in eerste instantie.

zebra
weet je ook

wat ze echt in elkaar zien? Wat de reden is dat deze relatie nog steeds gaande is? Misschien heeft Hans toch nog een paar kanten die je totaal niet van hem kent maar je dochter wel? En dat je hem daardoor toch nog een heel klein beetje in een ander licht kunt gaan zien.

Kaaskopje
Zebra

Wat een mooie insteek. :-)

Even zo
Erikaaa

Hoe gaat het nu met je dochter? Zijn er nog (positieve) ontwikkelingen. Hier zat mijn dochter deze week te vissen naar wat we nu van haar relatie vinden in de hoop dat we er aan gewend waren. Helaas is dat niet zo. Mijn opmerking: 'als jij maar gelukkig bent' viel totaal in verkeerde aarde maar ik krijg het echt niet uit mijn strot om te zeggen -liegen dus- dat ik het zo'n leuk stel vind.

Pagina's