Home » Forum » 7 jongvolwassenen » Mijn zoon crimineel verslaafd en narcist

Mijn zoon, crimineel verslaafd en narcist

9 berichten / 0 nieuw
Nieuwste reactie
niekie
Mijn zoon, crimineel verslaafd en narcist

Hier zit ik weer beneden in de woonkamer met een hoofd wat overloopt van de zorgen. Onze zoon bijna 20 jaar brengt dit elke keer teweeg. Hij was altijd al een aanwezig kind, speelde graag buiten, voetbalde en maakte vaak ruzie op het schoolplein of buiten op straat met leeftijdsgenootjes.
Maar op zijn 13e begon het mis te gaan. Hij was elke avond klokslag 21.00 uur binnen wanneer hij buiten was met vrienden. Wij namen aan voetballen op een pleintje. Maar toen stal hij de eerste scooter, waarop er nog vele zouden volgen. Op zijn 16e werden we gebeld door de politie dat hij was aangehouden na het plegen van een inbraak. Na een nacht cel en verschijnen voor de jeugdrechter kwam hij naar huis. Onder toezicht van de jeugdreclassering en een taakstraf en voorwaardelijke straf. We merkten dat hij niet echt onder de indruk was van het gebeuren. Terwijl mijn man en ik ons de ogen uit de kop schaamden toen we hoorden dat hij al jaren dit criminele leventje leidt.
We hebben hulpverlening ingeschakeld omdat ook zijn agressie thuis steeds groter werd. En hij hoorde stemmen in zijn hoofd. Daardoor sliep hij slecht en was school een drama. Alle trajecten hebben we bewandeld maar met zijn charme draait hij menig hulpverlener om zijn vinger. Wel krijgt hij medicatie, krijgt als diagnose ADHD en het leven gaat verder. Hij krijgt een vast vriendinnetje en we hopen dat dit een doorbraak voor hem wordt. Maar schijn bedriegt. Hij sluit haar volledig af van haar wereld, slaat haar, stalkt haar en we bellen voor onze eigen zoon meerdere malen de politie. Op zijn 18e wordt hij gearresteerd voor het hebben van een grote hoeveelheid xtc pillen. Hij verblijft op dat moment in de woning van zijn vriendin. Er volgen 2 maanden jeugddetentie. Op het moment dat hij vrij kwam hoopte ik dat hij het licht had gezien. Maar nog geen maand later dealde hij alweer volop. De mishandelingen bij zijn vriendin gaan door. En ze blijft bij hem, wat ik haar ook zeg. Ik neem aan uit angst maar volgens haar heeft hij ook zijn goede kanten. Welke dan??? Want ik zie ze niet. Ik zie alleen kapot geslagen spullen in mijn huis, bedreigingen, in een gevecht met zijn vader, niet naar de taakstraf gaan, niet naar de door de rechtbank opgelegde hulpverlening, niet bereikbaar zijn voor de reclassering. Wanneer hij na een ruzie met zijn vriendin weer naar huis komt slaapt hij 1 nacht thuis en vervolgens vertrekt hij voor dagen.
Hij is door een psycholoog van justitie beoordeeld en de diagnose was emotieloos, weinig geweten, trillseeker, neiging tot borderline en een IQ van 75 cognitief en 95 verbaal.
Nu is hijzelf zijn grootse klant geworden, wiet, coke en lachgas en de nodige alcohol. Hij nuttigt het allemaal.
Toen ik hem laatst erop aansprak dat dit allemaal niet meer kan, stond hij neus aan neus met me, spuugde me in mijn gezicht en gooide me hardhandig tegen de grond. Ik ben nu dus doodsbang voor mijn eigen kind. Ik wil weer leven, samen met mijn man en dochter. Alle aandacht gaat naar mijn zoon. Politie, reclassering en hulpverlening zeggen allemaal hetzelfde. Laat hem los dit is een gebed zonder einde. Maar hoe???????????????

Kaaskopje
Wat triest

Ik zou bijna zeggen dat veel van ons een verhaal als van jou wel kennen, maar van de televisie bijvoorbeeld. je weet dat dit soort mensen (sorry voor 'dit soort') bestaat, maar gelukkig... jouw kind doet dat niet. Maar jij zit met het verhaal dat je kind het wel doet.

Ik kan me voorstellen dat je het afschuwelijk vindt om je zoon de deur te wijzen met 'zoek het maar uit', ik zou daar ook veel te lang mee wachten. Maar ik heb het gevoel dat je dat al gedaan hebt, te lang wachten. Als hij je vanavond mishandeld heeft, geestelijk of lichamelijk doet er niet toe, dan zou ik overwegen om morgen drastische maatregelen te nemen. Als hij een sleutel heeft mag hij die inleveren. Hij mag jullie huis niet meer in zonder overleg. Gaat hij je bedreigen vanwege de sleutel, kijk dan hoeveel het kost om je sloten te laten vervangen. Want je hebt gelijk, je moet weer een rustig leven kunnen leiden met je man en dochter. Sterkte.

tsjor
Hoop

'Politie, reclassering en hulpverlening zeggen allemaal hetzelfde. Laat hem los dit is een gebed zonder einde. Maar hoe???????????????'
Tot nu toe werden jullie gedreven door de hoop, dat je er iets aan kunt doen, waardoor hij het licht ziet, zijn criminaliteit en verslavingen achter zich laat en een normaal leven begint. En dor schaamte, denk ik.
Wat je los kunt laten zijn die hoop en die schaamte.
De schaamte loslaten betekent dat je doet wat je hier doet: je benoemt de ellende, je maakt het niet mooier dan het is, je geeft zelfs aan dat je de goede kanten van je zoon niet meer ziet (in tegenstelling tot zijn vriendin).
Inmiddels heb je het hele circus gehad, de rechter, reclassering, gevangenis, hulpverleners, politie. Niemand dringt tot hem door. Of: zij spreken uit ervaring: het zal niet helpen, wat je ook doet. Ik denk dat je de hoop, dat er iets is wat je kunt doen om hem te bewegen tot een ander leven moet laten varen.
Dat wil niet zeggen dat je je kind helemaal los moet laten. Ik zu voor mezelf bepalen, wat je wel nog gaat doen, ervan uitgaande dat hij zijn levenswijze niet verandert. Bijvoorbeeld: als er een rechtszaak is (en je weet het) ga je dan wel of niet daar naartoe. Als hij gevangenisstraf heeft, ga je hem dan wel of niet bezoeken. Als hij zijn vriendin mishandelt, is er dan iets wat je kunt doen (eventueel met de ouders van de vriendin samen)? Missschien kan de reclassering je tips geven: hoe gaan wij als ouders hiermee om?
Wat je los moet laten is, denk ik, je hoop en je schaamte. Maar dat wil niet zeggen dat je hem als (losgeslagen) kind loslaat. Je moet alleen zelf bedenken wat ej wel nog doet, en dan zodanig dat het jullie het minste belemmert.

Tsjor

Bennikki
Oei

Wat vreselijk voor jullie en voor hem. Ik keek net een documentaire gemaakt door een Engelse zender over kinderen die helemaal dreigden te ontsporen en daar voerden ze een vergelijkbare jongen op, ADHD, thrillseeker en drugsdealer, had jaren in jeugddetentie gezeten. Maar hij kreeg nu medicatie voor zijn ADHD die heel goed aansloeg en was bijna onherkenbaar veranderd (ten goede).
Slikt je zoon medicatie?

Bennikki
Lezen Bennikki

Ik zie dat je zoon medicatie slikte, althans een tijd geleden. Heeft dat effect gehad op zijn gedrag?

niekie
Bennikki

Hij heeft voor de stemmen in zijn hoofd haldol geslikt en naderhand voor zijn adhd Ritalin.
Maar hij slikte beide medicaties amper, en wanneer hij weer eens dagen vertrokken is helemaal niet. Dus de medicatie heeft nooit de tijd gehad om zijn werk te doen.

tsjor
Weet je dat?

Zijn de stemmen in zijn hoofd teruggekeerd? Ik miste bij alle diagnoses die er al waren al een diagnose die betrekking had op de stemmen in zijn hoofd. Maar hij heeft dus al haldol ooit voorgeschreven gekregen.

Tsjor

niekie
Tsjor

Mijn vader heeft in 1987 zelfmoord gepleegd.Hij was schizofreen. Hoorde ook aldoor stemmen. Ik heb dit al vaker aangegeven bij de hulpverlening. Maar aangezien onze zoon zelf geen problemen ziet in zijn doen en laten schiet de hulpverlening ook niet meer op.

tsjor
Dramatisch

Wat een dramatisch einde van je vader. Mijn broer heeft schizofrenie. De weg naar hulpverlening is ellendig en meer dan dat. Dat hij zelf geen problemen ziet is een van de kenmerken: geen ziekte-inzicht. Ik weet niet of de stemmen nu nog een hoofdrol spelen bij je zoon. Je gaf zelf al aan dat zijn gang naar het slechte pad op 13-jarige leeftijd begon. Voor schizofrenie is dat vrij jong. Het kan ook zijn dat zijn gewetensfunctie niet goed ontwikkeld is (geen pedagogisch probleem overigens).
Maar ik kan me vooral goed voorstellen dat jullie helemaal moe zijn van het nadenken over mogelijke oorzaken, mogelijke hulpverlening en alle paden en zijwegen die op dat gebied te bewandelen zijn; met alle teleurstellingen erbij. Bovendien zit schoizofrenie nu in het verdomhoekje: mensen zijn psychose-gevoelig, en beter worden doe je zelf, is het adagium sinds Mind de toon zet. Gelukkig is Ypsilon nog actief. Wellicht heb je daar ooit van gehoord.
Met het loslaten van de hoop op verbetering en de schaamte bedoelde ik vooral ook het loslaten van het nadenken over mogelijke oorzaken en hulpverlening. Dan kom je op ene punt van acceptatie: dit is het. En dan kun je weer opnieuw nadenken over: hoe gaan we daarmee om.
Bijvoorbeeld: mooi dat hij bij jullie terecht kan als de ruzie met zijn vriendin uit d ehand is gelopen. Levert dat extra problemen op of is het dan rustig en vertrekt hij daarna weer rustig? Is dit vol te houden of moet je het gaan beperken?
Wil je wel of niet bij eventuele toekomstige rechtszaken zijn? en kan dat emotioneel gezien op het niveau van betrokken toeschouwer, meelevend, maar verder zonder hoop?
hebben julliie wel of geen kontakt met de vriendin en wil je dat wel of niet?
Heb je wel of geen kontakt met de wijkagent en wil je dat wel of niet? Idem met de reclassering? Is er ooit een hulpverlener geweest waar je wel vertrouwen in had en waar je af en toe alles mee door kunt praten?
ondersteunen jullie hem financieel, wat wel en wat niet?
in hoeverre is jullie omgang met hem afwijkend van de omgang met je andere kind; is dat goed, kan dat veranderen; liggen de prioriteiten goed.
Nou ja, zo an ik wel wat vragen bedenken die je samen kunt bespreken als je loslaat dat je de sitautie moet/wilt verbeteren en als je de schaamte voorbij bent en het benoemt zoals het is: met een kind gaat het goed, een ander kind heeft een weg gekozen die jullie niet volgen.

Tsjor