Echtscheiding en erna Echtscheiding en erna

Echtscheiding en erna

Ex maakt geen haast om te vertrekken

Mijn toekomstige ex en ik zitten in een scheiding. We hebben een sociale huurwoning, en hij heeft al gezegd dat hij op zoek gaat naar wat anders. Maar hij neemt alleen genoegen met een rijtjeshuis, en ook nog eens alleen in onze wijk. Dat kan jaren duren, en voor een tussenoplossing staat hij niet open.

We zouden voor co-ouderschap gaan, maar nu heeft hij laten weten dat niet te willen. Om de week het weekend, vind hij wel genoeg.

Ik was me al aan het voorbereiden om zelf maar te vertrekken voor de lieve vrede, maar nu hij dit heeft gezegd, ben ik eerlijk gezegd behoorlijk boos. Hij laat zijn kinderen in de steek en dan moeten ze ook nog eens verkassen. Zolang ik niks heb, moeten we bij mijn moeder wonen. Die woont aan de andere kant van de stad, wat dus betekent dat ik elke dag de hele stad door moet om de kinderen naar het kdv te brengen. Nog even los van het feit dat we daar geen eigen plek hebben, ons niet kunnen inschrijven en het wellicht jaren kan duren voor we een woning hebben in de buurt van school en crèche.

Ik ben het hier niet mee eens. Ik snap dat het lastig is om iets te vinden, hij hoeft van mij ook echt niet morgen weg en ik wil heus een tijd bij mijn moeder gaan zitten ter overbrugging. Maar hij kan toch niet hier jaren blijven zitten tot hij eens een huis heeft? Dit is toch gewoon pesten? 

Donderdag hebben we weer een afspraak bij de mediator, maar die kan hierin ook niks betekenen. Mijn ex laat zich door niets of niemand overtuigen.

Dat betekent dat ik moet gaan afdwingen dat hij na een bepaalde termijn vertrekt. Desnoods via de rechter. Feit is gewoon dat hij in zijn eentje makkelijker wat vindt dan ik met twee kinderen. Feit is ook dat de spanningen tussen ons oplopen, en dat het een kwestie van tijd is voor het escaleert. Ik wil daar mijn kinderen tegen beschermen. 

Ik vind het prima om even bij mijn moeder te gaan zitten, mijn ex is niet van hier en heeft geen familie of vrienden. Hij heeft ook geen geld om te kopen of om particulier te huren, dus ik snap dat er niet morgen iets is. Maar hoeveel tijd is redelijk om hem te geven? Waarschijnlijk komt er in januari iets vrij waar hij wel in terecht zou kunnen tot hij iets van de woningbouw heeft. Als dat zo is, vind ik eigenlijk dat hij die kans moet grijpen. Dat is echt een super net appartement waar hij ook de kinderen kan laten logeren, en het is nog betaalbaar voor hem. Het is heel klein, nog geen 50m2, heeft maar een slaapkamer waar net ren bed en een kast in past en het is gedeeltelijk onderhuur (hoofdbewoner blijft ook nog ingeschreven staan), dus voor mij en de kinderen is het geen optie. Maar hij kan het betalen, zit nog bij ons in de buurt en hoeft voorlopig geen nieuwe spullen te kopen, want alles staat er in. 


Kun jij dan niet gewoon wat anders zoeken? Of zelf in dat appartement gaan wonen?

Zij zou met twee kinderen in een appartement met één slaapkamer moeten gaan zitten terwijl hij lekker in de echtelijke woning blijft omdat hij te veeleisend is? Aangezien hij de kinderen ook maar eens in de twee weken wil lijkt me dat hij best met een klein flatje af kan. De vraag is: hoe krijg je hem de deur uit zonder dat er oorlog ontstaat? 
Tijd om juridisch advies in te winnen. Kijken wat de mogelijkheden zijn en dan beslissen of je de strijd wil aangaan of toch liever zelf vertrekt. 

AlisonH schreef op 19-11-2021 om 06:47:

Zij zou met twee kinderen in een appartement met één slaapkamer moeten gaan zitten terwijl hij lekker in de echtelijke woning blijft omdat hij te veeleisend is? Aangezien hij de kinderen ook maar eens in de twee weken wil lijkt me dat hij best met een klein flatje af kan. De vraag is: hoe krijg je hem de deur uit zonder dat er oorlog ontstaat?
Tijd om juridisch advies in te winnen. Kijken wat de mogelijkheden zijn en dan beslissen of je de strijd wil aangaan of toch liever zelf vertrekt.

Nou ja niet denk ik zo. Zij wil scheiden en  hij moet overal maar aan meewerken nu terwijl hij hier verder niks heeft blijkbaar. Ik zou ook zo lang mogelijk mn hakken in het zand zetten en hij doet dat waarschijnlijk ook. 

MevrouwKrul

MevrouwKrul

19-11-2021 om 07:47 Topicstarter

BlueFawn schreef op 19-11-2021 om 07:01:

[..]

Nou ja niet denk ik zo. Zij wil scheiden en hij moet overal maar aan meewerken nu terwijl hij hier verder niks heeft blijkbaar. Ik zou ook zo lang mogelijk mn hakken in het zand zetten en hij doet dat waarschijnlijk ook.

Dat ik het initiatief heb genomen voor de scheiding, betekent niet dat hij daar geen belangrijke rol in heeft gespeeld. En ja, als ik eerder iets vind, dan ga ik gewoon.

Maar ik zie niet waarom mijn kinderen in een te klein flatje moeten zitten, met voor mij een half uur extra reistijd in de ochtend en avond, terwijl hij in een groot huis zit en alleen maar zijn ontbijt hoeft te eten en dan de deur uitloopt.

Ik vind het erg egoïstisch. En ja, ik snap zijn positie heel goed. En tot nu toe heb ik juist daarom alle stappen genomen om escalatie te voorkomen. Maar ik heb wel een limiet, en dat is nu bereikt.

Hebben jullie nog geen ouderschapsplan?
Waarom wil hij geen co-ouderschap?

En wisselen? Degene die de kinderen heeft slaapt in het huis de ander zoekt en andere oplossing ( hij bijvoorbeeld dat appartement en jij kan daar dan ook in als hij de kinderen heeft of je gaat haar je moeder? )

Kunnen jullie niet samen een gesprek aangaan bij de woningbouwvereniging? Mogelijkheden en onmogelijkheden voor jullie beiden?

Tsjor

3e volwassene?

Als je eenmaal vertrekt wordt het moeilijk om hem er nog vrijwillig uit te krijgen. Hij heeft dan immers nog minder reden dan nu om nog te willen vertrekken. Als je nu al aanvoelt dat je hem alleen maar via de rechter weg gaat krijgen, dan kun je maar beter zo snel mogelijk die gang naar de rechter maken. Als je vertrokken bent heb je geen spoedeisend belang meer en dan wordt de kans groter dat een rechter een voorlopige voorziening afwijst en het huis pas wil toewijzen als de hele echtscheiding rond is.

Is het een optie dat je in het huurhuis blijft maar dat jouw moeder zoveel mogelijk aanwezig is? Met zo'n tweeën blijf je hangen in een gezamenlijk huishouden (voor elkaar koken, afwassen, etc.) en zijn er teveel gelegenheden om ruzie te maken. Ik snap dat dat ondraaglijk is. Maar hopelijk kun je het met een 3e volwassene dragelijker maken, en kun je ook nieuwe "afspraken" maken over het huishouden en het gebruik van de ruimtes.

Let op: ik heb het over draaglijk maken voor jou, niet over wegpesten. Zolang er geen rechterlijke uitspraak is, hebben jullie evenveel recht op het huis. Zomaar je minnaar laten intrekken maakt geen goede indruk op de rechter.

Verder kan het nuttig zijn om een logboek bij te houden: wie heeft welke dagen de kinderen gehaald/gebracht vanaf de opvang, wie waren er thuis op de momenten dat de kinderen thuis waren, etc. Dat is vooral voor het geval hij tegen de rechter toch opeens weer gaat zeggen dat hij co-ouderschap wil. 

Praten met de woningbouw kan, maar de meest voorliggende voorziening is toch gewoon dat je hem via de rechter eruit zet. In de meeste gemeentes zul je alleen urgentie krijgen als de rechter jou eruit zet, niet als je vrijwillig vertrokken bent. 
https://www.amsterdam.nl/veelgevraagd/?caseid=%7B51E08E7A-8A04-495B-A3AF-0AE75E695C08%7D

Kimdekim schreef op 19-11-2021 om 09:15:

En wisselen? Degene die de kinderen heeft slaapt in het huis de ander zoekt en andere oplossing ( hij bijvoorbeeld dat appartement en jij kan daar dan ook in als hij de kinderen heeft of je gaat haar je moeder? )

Precies. Birdnesting. Doe eens lekker volwassen en laat de kinderen gewoon altijd in hun eigen bed. Dus als je de kinderen niet hebt slaap je in dat appartementje. Hoeven die kinderen daar ook nooit heen en wil hij wellicht wel co-ouderschap want dan mag hij 50% van de tijd in het grote huis wonen. 

MevrouwKrul schreef op 19-11-2021 om 07:47:

[..]

Dat ik het initiatief heb genomen voor de scheiding, betekent niet dat hij daar geen belangrijke rol in heeft gespeeld. En ja, als ik eerder iets vind, dan ga ik gewoon.

Maar ik zie niet waarom mijn kinderen in een te klein flatje moeten zitten, met voor mij een half uur extra reistijd in de ochtend en avond, terwijl hij in een groot huis zit en alleen maar zijn ontbijt hoeft te eten en dan de deur uitloopt.

Ik vind het erg egoïstisch. En ja, ik snap zijn positie heel goed. En tot nu toe heb ik juist daarom alle stappen genomen om escalatie te voorkomen. Maar ik heb wel een limiet, en dat is nu bereikt.

Ik denk dat hij niet veel boodschap aan jouw limiet heeft, hij denkt nu waarschijnlijk vooral in zijn eigen belang. Kun je het niet gewoon zo laten en zelf op zoek gaan naar wat anders? Want die blijft waarschijnlijk net zo lang zitten tot hij er eruit wordt gezet. Lijkt me ook niet heel goed voor verdere verstandhouding tussen jullie en tussen de kinderen als je hem er via de rechter uit laat zetten. Want je vind het wel normaal dat hij in dat piepkleine flatje in onderhuur gaat zitten met jullie kinderen, je zet hem dus bij voorbaat al buitenspel

Op wie zijn naam staat deze huurwoning? 
Staat hij alleen op jouw naam, dan geef je hem een ultimatum. 

Lotte78 schreef op 19-11-2021 om 11:00:

Op wie zijn naam staat deze huurwoning?
Staat hij alleen op jouw naam, dan geef je hem een ultimatum.

Als ze getrouwd zijn hebben ze allebei evenveel recht om in de woning te blijven, als de rechter eraan te pas moet komen weegt die de verschillende belangen af, het is niet altijd zo dat de moeder het huis krijgt ivm de kinderen. 

wie is de officele huurder van het huis? Of zijn jullie dat allebei? In dat geval zal je denk ik naar de rechter moeten of jezelf opnieuw inschrijven. Wie weet krijg je voorrang omdat je kinderen hebt?

Ik snap niet waarom mensen zo'n groot verschil zien tussen "weigeren te vertrekken" versus "weigeren te vertrekken en aan de rechter vragen om de woning toegekend te krijgen". Beide acties vind ik behoorlijk vergelijkbaar. 

@BlueFawn: Ik snap niet waarom de verstandhouding meer kapot zou gaan in de situatie dat de rechter één van de partners eruit zet, vergeleken met de situatie waarin één van de partners tegen de eigen wil in moet vertrekken omdat de situatie onleefbaar is en omdat de andere partner weigert te vertrekken. 

De verstandhouding is slecht. En het wordt natuurlijk nog slechter als ze allebei weigeren te vertrekken en geen van beide de rechter vraagt om de knoop door te hakken. Maar wordt de verstandhouding er beter op als BlauweKrul "juridisch vrijwillig" maar voor haar eigen gevoel onvrijwillig zichzelf en de kinderen opoffert... 

Nog een belangrijke afweging: degene zonder kinderen is "vrij" om te verhuizen. Degene met de kinderen is dat niet, en heeft voor elke verhuizing toestemming nodig van de andere partner. Dat is een extra reden voor de partner met de kinderen om niet te verhuizen naar iets "tijdelijks". "Tijdelijk" kan heel lang gaan duren als de partner gaat dwarsliggen bij de volgende verhuizing. En elke woning die verder weg is van ex dan de "tijdelijke" oplossing maakt zelfs via de rechter maar weinig kans. Ook om de kinderen in te schrijven op een nieuwe school (bij de "tijdelijke" woning in de buurt) is toestemming van de ex nodig. Kortom, het is echt een heel slecht idee om de kinderen te verhuizen zonder dat er een door de rechter vastgesteld echtscheidingsconvenant ligt.

Kortom, niet vertrekken, wel naar de rechter.  

syboor schreef op 19-11-2021 om 13:46:

Ik snap niet waarom mensen zo'n groot verschil zien tussen "weigeren te vertrekken" versus "weigeren te vertrekken en aan de rechter vragen om de woning toegekend te krijgen". Beide acties vind ik behoorlijk vergelijkbaar.

@BlueFawn: Ik snap niet waarom de verstandhouding meer kapot zou gaan in de situatie dat de rechter één van de partners eruit zet, vergeleken met de situatie waarin één van de partners tegen de eigen wil in moet vertrekken omdat de situatie onleefbaar is en omdat de andere partner weigert te vertrekken.

De verstandhouding is slecht. En het wordt natuurlijk nog slechter als ze allebei weigeren te vertrekken en geen van beide de rechter vraagt om de knoop door te hakken. Maar wordt de verstandhouding er beter op als BlauweKrul "juridisch vrijwillig" maar voor haar eigen gevoel onvrijwillig zichzelf en de kinderen opoffert...

Nog een belangrijke afweging: degene zonder kinderen is "vrij" om te verhuizen. Degene met de kinderen is dat niet, en heeft voor elke verhuizing toestemming nodig van de andere partner. Dat is een extra reden voor de partner met de kinderen om niet te verhuizen naar iets "tijdelijks". "Tijdelijk" kan heel lang gaan duren als de partner gaat dwarsliggen bij de volgende verhuizing. En elke woning die verder weg is van ex dan de "tijdelijke" oplossing maakt zelfs via de rechter maar weinig kans. Ook om de kinderen in te schrijven op een nieuwe school (bij de "tijdelijke" woning in de buurt) is toestemming van de ex nodig. Kortom, het is echt een heel slecht idee om de kinderen te verhuizen zonder dat er een door de rechter vastgesteld echtscheidingsconvenant ligt.

Kortom, niet vertrekken, wel naar de rechter.

Ik snap wel dat hij deze regeling niet zit zitten, een appartement in onderhuur betekent ook dat je geen poot hebt om op te staan mocht de huurder zijn huis terug willen. Je kunt ook gewoon geduld hebben en een acceptabele en betaalbare oplossing voor beiden zoeken en gewoon op een nette manier uit elkaar gaan, dus geld en goederen netjes verdelen en verder met je leven,
en tot die tijd is het gewoon even kut

Reageer op dit bericht

Je moet je bericht bevestigen voor publicatie, je e-mailadres wordt niet gepubliceerd.