Echtscheiding en erna Echtscheiding en erna

Echtscheiding en erna

Ex maakt geen haast om te vertrekken

Mijn toekomstige ex en ik zitten in een scheiding. We hebben een sociale huurwoning, en hij heeft al gezegd dat hij op zoek gaat naar wat anders. Maar hij neemt alleen genoegen met een rijtjeshuis, en ook nog eens alleen in onze wijk. Dat kan jaren duren, en voor een tussenoplossing staat hij niet open.

We zouden voor co-ouderschap gaan, maar nu heeft hij laten weten dat niet te willen. Om de week het weekend, vind hij wel genoeg.

Ik was me al aan het voorbereiden om zelf maar te vertrekken voor de lieve vrede, maar nu hij dit heeft gezegd, ben ik eerlijk gezegd behoorlijk boos. Hij laat zijn kinderen in de steek en dan moeten ze ook nog eens verkassen. Zolang ik niks heb, moeten we bij mijn moeder wonen. Die woont aan de andere kant van de stad, wat dus betekent dat ik elke dag de hele stad door moet om de kinderen naar het kdv te brengen. Nog even los van het feit dat we daar geen eigen plek hebben, ons niet kunnen inschrijven en het wellicht jaren kan duren voor we een woning hebben in de buurt van school en crèche.

Ik ben het hier niet mee eens. Ik snap dat het lastig is om iets te vinden, hij hoeft van mij ook echt niet morgen weg en ik wil heus een tijd bij mijn moeder gaan zitten ter overbrugging. Maar hij kan toch niet hier jaren blijven zitten tot hij eens een huis heeft? Dit is toch gewoon pesten? 

Donderdag hebben we weer een afspraak bij de mediator, maar die kan hierin ook niks betekenen. Mijn ex laat zich door niets of niemand overtuigen.

Dat betekent dat ik moet gaan afdwingen dat hij na een bepaalde termijn vertrekt. Desnoods via de rechter. Feit is gewoon dat hij in zijn eentje makkelijker wat vindt dan ik met twee kinderen. Feit is ook dat de spanningen tussen ons oplopen, en dat het een kwestie van tijd is voor het escaleert. Ik wil daar mijn kinderen tegen beschermen. 

Ik vind het prima om even bij mijn moeder te gaan zitten, mijn ex is niet van hier en heeft geen familie of vrienden. Hij heeft ook geen geld om te kopen of om particulier te huren, dus ik snap dat er niet morgen iets is. Maar hoeveel tijd is redelijk om hem te geven? Waarschijnlijk komt er in januari iets vrij waar hij wel in terecht zou kunnen tot hij iets van de woningbouw heeft. Als dat zo is, vind ik eigenlijk dat hij die kans moet grijpen. Dat is echt een super net appartement waar hij ook de kinderen kan laten logeren, en het is nog betaalbaar voor hem. Het is heel klein, nog geen 50m2, heeft maar een slaapkamer waar net ren bed en een kast in past en het is gedeeltelijk onderhuur (hoofdbewoner blijft ook nog ingeschreven staan), dus voor mij en de kinderen is het geen optie. Maar hij kan het betalen, zit nog bij ons in de buurt en hoeft voorlopig geen nieuwe spullen te kopen, want alles staat er in. 


Fijn dat hij een beetje is bijgedraaid en dat dochter het naar haar zin heeft in Marokko en jullie normaal kunnen communiceren over de kinderen. Hopelijk blijft dat zo.

MevrouwKrul

MevrouwKrul

28-04-2022 om 19:49 Topicstarter

MamaE schreef op 28-04-2022 om 19:45:

Fijn dat hij een beetje is bijgedraaid en dat dochter het naar haar zin heeft in Marokko en jullie normaal kunnen communiceren over de kinderen. Hopelijk blijft dat zo.

We hebben alweer gedoe over geld 😭 Maar goed, dat is iets wat ik nog via de advocaat kan afhandelen, dus daar ga ik me niet druk om maken. 

Wat fijn dat ze het zo naar haar zin heeft! Dat is in elk geval een zorg minder. 

MevrouwKrul

MevrouwKrul

28-04-2022 om 20:38 Topicstarter

RosaMontana schreef op 28-04-2022 om 20:20:

Wat fijn dat ze het zo naar haar zin heeft! Dat is in elk geval een zorg minder.

Absoluut. Een reisje als deze is belangrijk voor haar, voor haar vader en voor haar Marokkaanse familie. Ik mis haar ontzettend, maar als ik zie hoe gelukkig iedereen daar is, ben ik helemaal gerustgesteld. En zo kan ze straks ook twee weken mee. 

MevrouwKrul

MevrouwKrul

28-04-2022 om 20:48 Topicstarter

Kersje schreef op 23-04-2022 om 19:39:

[..]

Dat zijn veelal mensen die in een zgn “veilige bubble” leven en precies DENKEN te weten hoe zij zouden handelen en reageren. Een soort van ‘ver van mijn bed show’ totdat het hen overkomt!!


Het leven is helaas niet maakbaar en het kan iedereen overkomen, want mensen veranderen en niet altijd in positieve zin!


Mevrouw Krul, ik ben een stille meelezer, maar respect voor jouw geduld en handelen, het is een taaie kluif en ik vind dat je het fantastisch doet en wens je dan ook alle geluk van de wereld als het stof is neergedaald! Hou vol, je doet het goed!

Dank je wel, Kersje en alle anderen die me een hart onder de riem staken. Ik was even offline want ziek en ook gewoon doodmoe van alle ballen in de lucht houden en de strijd die bij de scheiding komt kijken. Vandaar niet eerder een reactie. 

Het lijkt me voor jou ook een goede leerervaring. Eerder schreef je dit over de vakantie: ''En nogmaals, qua vakantie: ik heb er alle vertrouwen in dat zij goed
wordt verzorgd daar. Maar ze blijft zeggen dat ze niet wil gaan. Echt
heel random, terwijl ik het echt nooit over de reis heb waar ze bij is.
Ook niet met anderen. Vanavond nog in haar huilbui. Ik vertel haar op
zo'n moment over alle fijne dingen daar, maar ze wil echt, echt, echt
niet. Dus ja, dan breekt mijn hart sowieso al. En dan lukt het mij echt
niet om mijn mond te houden en niet te zeggen dat hij echt met haar tijd
moet doorbrengen. Ze is een ontzettend mama's kindje en dat lijntje met
papa is sowieso altijd al broos geweest. Ik wil niet dat ze op een voor
haar zo groot moment weer verder van haar vader verwijderd is. Als dat
mij een lastige control freak maakt, dan is dat maar zo."

Toch goed dat je doorgezet hebt. Het huilen, gebroken hart van jou, dat jij hem ergens op moet wijzen, het mama's kindje zijn, dat valt eigenlijk allemaal wel mee. Een goede les, iets meer vertrouwen, iets minder de behoefte tot controle hebben, dochter iets meer de wereld in sturen (met haar vader) in plaats van in het veilige nest houden, dat zijn allemaal relevante punten die je daarin mee kunt nemen. Dat je haar mist spreekt voor zich, dat zal bijna elke ouder wel met je meevoelen. Maar dat mag niet de boventoon voeren.

Tsjor

MevrouwKrul

MevrouwKrul

28-04-2022 om 22:40 Topicstarter

tsjor schreef op 28-04-2022 om 21:07:

Het lijkt me voor jou ook een goede leerervaring. Eerder schreef je dit over de vakantie: ''En nogmaals, qua vakantie: ik heb er alle vertrouwen in dat zij goed
wordt verzorgd daar. Maar ze blijft zeggen dat ze niet wil gaan. Echt
heel random, terwijl ik het echt nooit over de reis heb waar ze bij is.
Ook niet met anderen. Vanavond nog in haar huilbui. Ik vertel haar op
zo'n moment over alle fijne dingen daar, maar ze wil echt, echt, echt
niet. Dus ja, dan breekt mijn hart sowieso al. En dan lukt het mij echt
niet om mijn mond te houden en niet te zeggen dat hij echt met haar tijd
moet doorbrengen. Ze is een ontzettend mama's kindje en dat lijntje met
papa is sowieso altijd al broos geweest. Ik wil niet dat ze op een voor
haar zo groot moment weer verder van haar vader verwijderd is. Als dat
mij een lastige control freak maakt, dan is dat maar zo."

Toch goed dat je doorgezet hebt. Het huilen, gebroken hart van jou, dat jij hem ergens op moet wijzen, het mama's kindje zijn, dat valt eigenlijk allemaal wel mee. Een goede les, iets meer vertrouwen, iets minder de behoefte tot controle hebben, dochter iets meer de wereld in sturen (met haar vader) in plaats van in het veilige nest houden, dat zijn allemaal relevante punten die je daarin mee kunt nemen. Dat je haar mist spreekt voor zich, dat zal bijna elke ouder wel met je meevoelen. Maar dat mag niet de boventoon voeren.

Tsjor

Klopt wat je zegt. Ik wil wel benadrukken, heb ij vaker gezegd, dat veel van wat ik hier schrijf, ik ook echt alleen hier uit. Ik heb de afgelopen weken ook echt actief onze dochter enthousiast gemaakt voor de reis. Aftellen, plannen voor cadeautjes voor haar oma, samen cadeautjes kopen etc. De gevoelens die daaronder schuilgaan, houdt ik voor mezelf of deel ik hier of met een of twee vriendinnen. En uiteindelijk zullen de vakanties makkelijker worden. Maar nu zijn ze dat nog niet, of in ieder geval niet de aanloop er naartoe. En dat is ook ok. Ik ben maar een mens, geen robot die meteen alle emoties en gevoelens onder controle heeft. Zolang ik me ervan bewust ben en probeer mijn gedachten om te buigen naar iets positiefs, mag ik van mezelf ook weleens klagen, schelden, huilen of een control freak zijn. Dat wordt allemaal vanzelf minder en dan ben ik weer een stapje verder gekomen. 

Temet schreef op 28-04-2022 om 11:14:

Anoniempje12, hoe kom je erbij dat na het definitief worden van de scheiding alles mbt een koophuis geregeld moet zijn? Van wie moet dat dan? Ik heb meerdere malen gehoord/gelezen over stellen die wel gescheiden waren (huwelijk was ontbonden) maar van wie de koopwoning nog niet was verdeeld. Voor zover ik weet kunnen er jaren zitten tussen het inschrijven vd scheiding en het regelen van alles mbt de koopwoning. Dat is niet wenselijk, maar verboden is het niet.

Bij huurwoningen is het een ander verhaal vziw, omdat daar bij de echtscheidingsuitspraak ook het huurrecht van de echtelijke woning aan éen vd twee wordt toebedeeld. Ik neem aan dat eea dan nog even aan de verhuurder moet worden meegedeeld, die de vertrekkende partner dan niet meer als huurder kan beschouwen, en dat is het dan.

Niks moet, maar je kunt dingen het best zo snel mogelijk duidelijk afspreken en regelen. 

Decembermamma schreef op 27-04-2022 om 10:20:

[..]

Maar dat is toch ook zo? Roepen dat je iets in het belang van de kinderen doet, maar feitelijk sleep je de kinderen constant heen en weer een echt thuis hebben ze niet, zodat jij verder kunt met je leven. Het gebeurd niet weinig dag kinderen in de jaren na de scheiding diverse nieuwe "stiefouders" krijgen omdat de ouder door wil met zijn/haar leven.

Eens, alles in het belang van de kinderen, zolang het maar volgens mama’s of papa’s regels gaat. En nog erger, ‘want kinderen zijn flexibel genoeg’ en ‘hebben ook niks aan het ongelukkige mama/papa’.


Ik vind dat TO het belang van haar kinderen écht als prioriteit stelt, dat kun je van vader helaas niet zeggen. Zal best door emotie komen, maar daar heeft TO net zo goed mee te dealen. Chapeau hoor!

maar het is ook een valkuil, let ook goed op jezelf. Zoveel als je net iedereen tegelijk bezig wilt zijn kan niet altijd. 
Wat ik dan weer heel knap vind is dat dochter nu mee met vader is gegaan en je daar los hebt kunnen laten. Dat ging je gemakkelijk af. Gebruik dat ook voor de momenten thuis als het om andere zaken gaat of je denkt dat het weer omgegooid moet. Laat het dan ook maar eens vieren en gebeuren. Er komt veel meer vanzelf goed dan waar je je druk om kunt maken. Landen is nu ook deels aan de orde. Ga eens even achterover leunen en laat alles even bezinken, ook voor jezelf 
🤗

Temet schreef op 28-04-2022 om 11:14:

Anoniempje12, hoe kom je erbij dat na het definitief worden van de scheiding alles mbt een koophuis geregeld moet zijn? Van wie moet dat dan? Ik heb meerdere malen gehoord/gelezen over stellen die wel gescheiden waren (huwelijk was ontbonden) maar van wie de koopwoning nog niet was verdeeld. Voor zover ik weet kunnen er jaren zitten tussen het inschrijven vd scheiding en het regelen van alles mbt de koopwoning. Dat is niet wenselijk, maar verboden is het niet.

Bij huurwoningen is het een ander verhaal vziw, omdat daar bij de echtscheidingsuitspraak ook het huurrecht van de echtelijke woning aan éen vd twee wordt toebedeeld. Ik neem aan dat eea dan nog even aan de verhuurder moet worden meegedeeld, die de vertrekkende partner dan niet meer als huurder kan beschouwen, en dat is het dan.

Dit was bij mij zo het geval. 
daarom zeg ik ook in mijn geval was het de afspraak ik zou in het huis blijven want hij wilde beslist niet hier wonen. 
ik wilde er graag blijven ook ivm oppas voor onze dochter. 
dus als dat dan afgesproken is krijg je 3 maanden de tijd om alles te regelen. ( toevallig laatst nog gelezen in ons document omdat ik het ergens voor nodig had ). 

En hoe het bij huurwoningen zit weet ik niet. Degene die ingeschreven heeft? Degene die het langst woont of het meeste heeft betaald? Combi daarvan. Daar wordt ook gekeken naar “rato” tenzij je het anders afspreekt 

Maar ook kan ik zeggen uit ervaring gewoon zelf wat beters zoeken. Strijd maken is gewoon steeds trekken en hopen dat je het langste eind trekt. 
Mijn ex is zo sneu dat ie zegt dat ie een geheim adres heeft. Maar wel van de woning waar hij nooit zonder mijn hsbdtekening recht op had gehad. En ik heb me later juist van het contract gehaald en ook dat zijn adres geheim is. Dat heb ik gedaan destijds en hij weet niet eens hoe dat moet. 
Ik kan echt huilen maar ook nog steeds de gedachte, hier heb jij die woning voor een gezin van 5 of meer leden, maakt het juist zo makkelijk om daar geen aandacht meer verder aan te schenken. Het is dat hij er zelf over begint voor een rechtbank. Het draait om die kleine wezens waar je aan begonnen bent. En waar mama en papa enigzins gewoon beste voetje voorzetten om er samen voor kids er nog wat van te maken. 

Hoe is het MevrouwKrul? Hou je het nog een beetje vol?

MevrouwKrul

MevrouwKrul

20-05-2022 om 23:11 Topicstarter

RosaMontana schreef op 20-05-2022 om 16:07:

Hoe is het MevrouwKrul? Hou je het nog een beetje vol?

Lief dat je het vraagt. Het is taai, ik zit nu weer een paar dagen bij mijn moeder omdat het weer behoorlijk explosief werd. Ex maakt inmiddels wel weer veel contact met de kinderen, en heeft zelfs een paar keer de zorg op zich genomen toen ik weg moest. Maar hij blijft daarin grillig, alles hangt af van hoe zijn pet staat. Meestal zegt hij de hij moet werken of een afspraak heeft als ik hem vraag om bij de kinderen te blijven omdat ik ergens heen moet. En zijn basisprincipe is nu sowieso dat ik alle verantwoordelijkheid voor de kinderen heb, en daar houdt hij zichzelf strikt aan. Het is dus vooral met ze spelen, maar geen zorgtaken op zich nemen. 

Wel komt hij regelmatig door mijn ohtendspitsuur, etenstijd etc. heen walsen met een hoop druk gedoe, waardoor die routines veel langer dan normaal duren, veel meer gedoe opleveren bijvoorbeeld steeds van tafel gaan en minder eten omdat papa vanuit de keuken roept....gewoon heel veel onrust. Maar als ik daarin probeer te begrenzen (graag ons even rustig laten eten, daarna alle tijd met de kinderen), wordt hij woedend en negeert hij die grenzen volkomen.

Dus ik ben constant hard aan het werk om me niet gek te laten maken, maar daarin heb ik wel weer een grens bereikt. Een paar nachten bij mijn moeder geeft me vast weer net dat kleine beetje wat ik nodig heb om weer door te gaan. 

Kun je daar geen regelmaat in bouwen, in die paar dagen rust bij je moeder? dus dat je niet hoeft te wachten tot het je teveel wordt? Bijvoorbeeld om de week een weekend?
Hij pakt het wel op, dus daar kun je van uit gaan.

Tsjor

Reageer op dit bericht

Je moet je bericht bevestigen voor publicatie, je e-mailadres wordt niet gepubliceerd.