Meld je hier aan voor de gratis webinars tijdens De Week van de Opvoeding
Echtscheiding en erna Echtscheiding en erna

Echtscheiding en erna

Ex maakt geen haast om te vertrekken

Mijn toekomstige ex en ik zitten in een scheiding. We hebben een sociale huurwoning, en hij heeft al gezegd dat hij op zoek gaat naar wat anders. Maar hij neemt alleen genoegen met een rijtjeshuis, en ook nog eens alleen in onze wijk. Dat kan jaren duren, en voor een tussenoplossing staat hij niet open.

We zouden voor co-ouderschap gaan, maar nu heeft hij laten weten dat niet te willen. Om de week het weekend, vind hij wel genoeg.

Ik was me al aan het voorbereiden om zelf maar te vertrekken voor de lieve vrede, maar nu hij dit heeft gezegd, ben ik eerlijk gezegd behoorlijk boos. Hij laat zijn kinderen in de steek en dan moeten ze ook nog eens verkassen. Zolang ik niks heb, moeten we bij mijn moeder wonen. Die woont aan de andere kant van de stad, wat dus betekent dat ik elke dag de hele stad door moet om de kinderen naar het kdv te brengen. Nog even los van het feit dat we daar geen eigen plek hebben, ons niet kunnen inschrijven en het wellicht jaren kan duren voor we een woning hebben in de buurt van school en crèche.

Ik ben het hier niet mee eens. Ik snap dat het lastig is om iets te vinden, hij hoeft van mij ook echt niet morgen weg en ik wil heus een tijd bij mijn moeder gaan zitten ter overbrugging. Maar hij kan toch niet hier jaren blijven zitten tot hij eens een huis heeft? Dit is toch gewoon pesten? 

Donderdag hebben we weer een afspraak bij de mediator, maar die kan hierin ook niks betekenen. Mijn ex laat zich door niets of niemand overtuigen.

Dat betekent dat ik moet gaan afdwingen dat hij na een bepaalde termijn vertrekt. Desnoods via de rechter. Feit is gewoon dat hij in zijn eentje makkelijker wat vindt dan ik met twee kinderen. Feit is ook dat de spanningen tussen ons oplopen, en dat het een kwestie van tijd is voor het escaleert. Ik wil daar mijn kinderen tegen beschermen. 

Ik vind het prima om even bij mijn moeder te gaan zitten, mijn ex is niet van hier en heeft geen familie of vrienden. Hij heeft ook geen geld om te kopen of om particulier te huren, dus ik snap dat er niet morgen iets is. Maar hoeveel tijd is redelijk om hem te geven? Waarschijnlijk komt er in januari iets vrij waar hij wel in terecht zou kunnen tot hij iets van de woningbouw heeft. Als dat zo is, vind ik eigenlijk dat hij die kans moet grijpen. Dat is echt een super net appartement waar hij ook de kinderen kan laten logeren, en het is nog betaalbaar voor hem. Het is heel klein, nog geen 50m2, heeft maar een slaapkamer waar net ren bed en een kast in past en het is gedeeltelijk onderhuur (hoofdbewoner blijft ook nog ingeschreven staan), dus voor mij en de kinderen is het geen optie. Maar hij kan het betalen, zit nog bij ons in de buurt en hoeft voorlopig geen nieuwe spullen te kopen, want alles staat er in. 


Naar laatste reactie
Dit forum topic is gesloten, er kan niet meer gereageerd worden.

'Hij zit zo vast in zijn boosheid en verdriet, dat hij keuzes maakt waarvan ik zeker weet dat hij die eigenlijk niet wil malen.'
Daarom is het eigenlijk ook zo belangrijk om de tijd te nemen voor de eerste fase van de scheiding: zijn jullie het er over eens dat er een scheiding moet komen? Als je je ervan bewust bent hoe belangrijk dat is, dan snap je ook zelf dat je daar de tijd voor moet nemen. En anders zou een goede mediator daar allereerst aandacht aan moeten besteden. De praktische regelingen komen daarna wel.
Als je die eerste fase overslaat krijg je daarna bij elke praktische regeling alle conflicten en al het verzet op je bord. Je focust je nu op het conflict: hij moet naar een andere woning, want ik wil in dit huis blijven, maar hij wil alleen maar een rijtjeshuis in de buurt; dat kan zo wel jarenlang duren. Terwijl de echte, onderliggende problematiek waarschijnlijk is: hij wil niet scheiden en ik wil het wel. Als jullie daarover nou eens zouden praten en naar elkaars verdriet/pijn zouden luisteren .....

Tsjor

MevrouwKrul

MevrouwKrul

22-11-2021 om 20:01 Topicstarter

tsjor schreef op 21-11-2021 om 14:29:

'Hij zit zo vast in zijn boosheid en verdriet, dat hij keuzes maakt waarvan ik zeker weet dat hij die eigenlijk niet wil malen.'
Daarom is het eigenlijk ook zo belangrijk om de tijd te nemen voor de eerste fase van de scheiding: zijn jullie het er over eens dat er een scheiding moet komen? Als je je ervan bewust bent hoe belangrijk dat is, dan snap je ook zelf dat je daar de tijd voor moet nemen. En anders zou een goede mediator daar allereerst aandacht aan moeten besteden. De praktische regelingen komen daarna wel.
Als je die eerste fase overslaat krijg je daarna bij elke praktische regeling alle conflicten en al het verzet op je bord. Je focust je nu op het conflict: hij moet naar een andere woning, want ik wil in dit huis blijven, maar hij wil alleen maar een rijtjeshuis in de buurt; dat kan zo wel jarenlang duren. Terwijl de echte, onderliggende problematiek waarschijnlijk is: hij wil niet scheiden en ik wil het wel. Als jullie daarover nou eens zouden praten en naar elkaars verdriet/pijn zouden luisteren .....

Tsjor

Het gaat al vier afspraken lang over wat ik hem allemaal heb aangedaan. Vandaag hadden we weer een gesprek, dat ging over het huis. Ik ben uiteindelijk weggelopen. Ik weet niet wat de rol van een mediator is, maar ik voel me ontzettend alleen en onbeschermd terwijl hij alle ruimte krijgt om zijn gal te spuwen. Hij weigert om zelfs een afspraak te maken over hoe lang hij voor een rijtjeshuis kijkt voordat hij ook naar flats gaat kijken. Hij zegt dat het hem niet uitmaakt als het jaren duurt, dat is geen probleem. En de mediator? Die zegt alleen dat als ik het zo'n probleem vind, dat ik maar moet vertrekken. Nergens een beroep op de redelijkheid van mijn man. Nogmaals, ik hoef hem er morgen niet uit te hebben. Maar ben ik nou echt zo onredelijk als ik vind dat niet ik maar hij naar flatjes moet kijken?

MevrouwKrul schreef op 22-11-2021 om 20:01:

[..]

Het gaat al vier afspraken lang over wat ik hem allemaal heb aangedaan. Vandaag hadden we weer een gesprek, dat ging over het huis. Ik ben uiteindelijk weggelopen. Ik weet niet wat de rol van een mediator is, maar ik voel me ontzettend alleen en onbeschermd terwijl hij alle ruimte krijgt om zijn gal te spuwen. Hij weigert om zelfs een afspraak te maken over hoe lang hij voor een rijtjeshuis kijkt voordat hij ook naar flats gaat kijken. Hij zegt dat het hem niet uitmaakt als het jaren duurt, dat is geen probleem. En de mediator? Die zegt alleen dat als ik het zo'n probleem vind, dat ik maar moet vertrekken. Nergens een beroep op de redelijkheid van mijn man. Nogmaals, ik hoef hem er morgen niet uit te hebben. Maar ben ik nou echt zo onredelijk als ik vind dat niet ik maar hij naar flatjes moet kijken?

Tijd voor een eigen advocaat. Iemand raadde mij ooit mediation af met de toelichting: ‘Een mediator heeft de opdracht om eruit te komen. Als de een niet meebeweegt, gaat hij drukken op degene die wel beweegt.’ En dat ben jij dus. Ik zou het als mislukt beschouwen als hij al vier keer alleen maar zijn gal spuwt. 

Als ik me goed herinner is de route relatiegesprekken ook een gepasseerd station? Ik vrees dat dit niet gemakkelijk wordt. 

Dat jouw man geen familie heeft in NL is natuurlijk wel een lastig punt. Heeft hij wel vrienden om op terug te vallen? Of is hij op zichzelf aangewezen? Is hij zelfredzaam of gaat hij gewoon geen actie ondernemen als de rechter zou zeggen dat hij moet vertrekken? 

MevrouwKrul

MevrouwKrul

22-11-2021 om 20:58 Topicstarter

Mija schreef op 22-11-2021 om 20:53:

[..]

Tijd voor een eigen advocaat. Iemand raadde mij ooit mediation af met de toelichting: ‘Een mediator heeft de opdracht om eruit te komen. Als de een niet meebeweegt, gaat hij drukken op degene die wel beweegt.’ En dat ben jij dus. Ik zou het als mislukt beschouwen als hij al vier keer alleen maar zijn gal spuwt.

Als ik me goed herinner is de route relatiegesprekken ook een gepasseerd station? Ik vrees dat dit niet gemakkelijk wordt.

Dat jouw man geen familie heeft in NL is natuurlijk wel een lastig punt. Heeft hij wel vrienden om op terug te vallen? Of is hij op zichzelf aangewezen? Is hij zelfredzaam of gaat hij gewoon geen actie ondernemen als de rechter zou zeggen dat hij moet vertrekken?

Wat jij zegt, is precies wat ik voelde.

Mijn man heeft niemand. Daar heeft hij niet in geïnvesteerd.

Ik ga morgen wel een advocaat bellen, maar tegelijkertijd denk ik dat dat ook niet de oplossing is. Dat gaat namelijk gegarandeerd leiden tot een enorme explosie van woede en daar zijn de kinderen de dupe van. 

Ik moet nu eerst het gesprek laten bezinken. Ik voelde me zo eenzaam. En morgen denk ik na over het vervolg. 

MevrouwKrul

MevrouwKrul

23-11-2021 om 06:18 Topicstarter

ik heb er een nacht over geslapen. Of beter gezegd: niet geslapen.

Ik voel me zo ontzettend machteloos. Ik heb de keuze uit wachten tot hij een huis vindt naar zijn wensen, wat jaren kan duren. Of zelf het huis uitgaan, en bij mijn moeder gaan zitten met de kinderen. Of het via de rechter spelen, maar dan gaat het gegarandeerd escaleren. De blik in de ogen van mijn man toen het ter sprake kwam, was er een van woede tot op het bot. Ik denk niet dat hij mij fysiek iets zal doen, maar hij heeft al eerder twee gaten in de deur geslagen met de baby in zijn armen. Dus als hij ontploft, gaat dat echt gepaard met agressie. Ik ben daar bang voor en ik wil er mijn kinderen niet aan blootstellen.

Zijn onwrikbare houding, onvermogen tot consessies doen en verantwoordelijkheid nemen, die hebben ervoor gezorgd dat ik al een paar jaar tegen een muur aanloop en hem niet durf aan te spreken op zijn verantwoordelijkheden. Hij is ongrijpbaar en op het moment dat ik druk zet, wordt hij (passief) agressief. Zo hebben we nog steeds geen school voor onze dochter die in april 4 wordt. Ik heb deze mediator verteld dat ik hen inschakelen omdat dit een van de dingen is waar ik tegenaan loop. Ik kan niet op tegen zijn geweld (nogmaals: niet fysiek maar op een andere, passieve manier, daarmee niet minder bedreigend). Ik had verwacht dat ik in ieder geval steun zou krijgen in het zoeken naar een middenweg. Ik snap ook wel dat ik niet overal gelijk in kan krijgen. Maar wat er nu gebeurt is gewoon afschuwelijk. Hij krijgt alle ruimte om mij finaal af te branden en vervolgens wordt zijn gevoel van 'ik heb gelijk' gevoed. En het gaat echt ten koste van mijn gevoel van veiligheid. 

Ik ben wanhopig en ik weet gewoon niet wat ik moet doen. De veiligste keuze is om te vertrekken. Maar het voelt zo, zo onrechtvaardig.

MevrouwKrul

MevrouwKrul

23-11-2021 om 06:19 Topicstarter

oh, en gisteren wilde hij wél co-ouderschap. Sterker nog: als ik het zo'n probleem vind om met de kinderen op een kamer te wonen, dan mag ik de kinderen ook wel bij hem laten. 

Dit is het niveau. Daar kun je toch niet tegenop??

Je wilt scheiden en hij moet maar genoegen nemen met wat jij voldoende vind. 

Sorry maar mijn mening is jij wilt scheiden jij zoekt maar voor een oplossing en de woningmarkt is al kapot dus als hij dat kleine appartement accepteert weet hij dat hij elk moment op straat gezet kan worden door de hoofdhuurder en dan niets maar dan ook helemaal niets heeft. 

Decembermamma schreef op 23-11-2021 om 07:15:

Je wilt scheiden en hij moet maar genoegen nemen met wat jij voldoende vind.

Sorry maar mijn mening is jij wilt scheiden jij zoekt maar voor een oplossing en de woningmarkt is al kapot dus als hij dat kleine appartement accepteert weet hij dat hij elk moment op straat gezet kan worden door de hoofdhuurder en dan niets maar dan ook helemaal niets heeft.

Jij leest toch net als ik dat deze man zijn vrouw met woede in de tang houdt? Een gat in een deur slaan met een baby op je arm? En hem dan nog zielig vinden omdat zijn vrouw wil dat hij uit huis vertrekt? Ik snap hier helemaal niks van. 

Mevrouw Krul, ik denk dat je zo snel mogelijk met een eigen advocaat moet gaan praten over het indienen van een verzoek voorlopige voorzieningen (waarin je dan vraagt om het gebruiksrecht voor de echtelijke huurwoning) En daarbij kan je dan ook praten over de vraag of je je eigen glazen ingooit als jij tijdelijk ergens anders gaat zitten. 

Jij wilt zo snel mogelijk verder. Je man wil niet scheiden, accepteert niet dat jij dat wel wil, en is zo te lezen nog niet echt dichter bij acceptatie van de situatie dan twee maanden geleden. Je kan blijven proberen om hem de tijd te geven de situatie wel te accepteren. Maar er zit weinig vooruitgang in, en jij trekt dit niet langer. Dan is denk ik de enige conclusie dat jij gewoon zelf verder moet, en dat doe je door nu een eigen advocaat te benaderen en met hem of haar een plan te maken. Dat kan zelfs *naast* mediation, vziw. 
De situatie zal niet gezelliger worden als je voorlopige voorzieningen vraagt, maar de huidige situatie vind je ook niet acceptabel, en in die situatie gaat zo te lezen niks veranderen als jij niet doorpakt. Want je man blijft vermoedelijk gewoon doorgaan in de groef van wil niet, kan niet, hoef niet. 

Groeten, 

Temet

Lieve mevrouw Krul, ik zie het zo: 
Hij houdt je in de val met zijn dreiging van geweld. Hoeveel jij je ook gaat voegen, hij gaat niet ingeven. Dit is namelijk de manier waarop hij jou in de tang houdt. En het werkt, want je doet nog steeds wat hij wil. Je sputtert wel wat, maar jullie blijven in deze impasse zitten.

Je komt hier alleen maar uit door door te pakken. Dat gaat misschien vervelend worden, maar zeg eens heel eerlijk: is de situatie zoals die nu is wel leefbaar dan?

MevrouwKrul

MevrouwKrul

23-11-2021 om 09:43 Topicstarter

Dank voor alle adviezen. Ik kies voor mijn veiligheid en het welzijn van de kinderen en zal de woning verlaten. 

Het is maar een huis, dus prima als je dat los kunt laten.
Maar is het niet verstandiger om dit eerst, zoals Temet voorstelt, door te spreken met een advocaat?

Jouw man komt over als enorm star en wordt agressief als hij zijn zin niet krijgt. Ik snap wel dat je bij hem weg wil en je daar niet veilig bij voelt.
Ik zou in de eerste plaats kiezen voor je eigen veiligheid. En ik zou er ook vast vanuit gaan dat de zorg voor de kinderen op jou neer gaat komen. Hij wil eerst co-ouderschap, dan kan het weer niet en nu wil hij dat weer wel. Kan het nu opeens wel? Dit is zo wispelturig dat je er niet van op aan kunt.
Dan maar met de kinderen bij je moeder of op een klein flatje. Maar nog langer met hem in een huis blijven moet je voor jezelf en de kinderen niet willen. Dat hij daar ongelukkig van wordt, dat zij dan maar zo. Dan had hij niet zo halsstarrig moeten doen.
Dat hij geen vrienden of contacten (buiten zijn werk) in Nederland heeft is jammer voor hem, maar niet jouw probleem. Overigens zou ik zo iemand echt niet in huis willen nemen als hij mijn huis gaat slopen.

MevrouwKrul schreef op 23-11-2021 om 09:43:

Dank voor alle adviezen. Ik kies voor mijn veiligheid en het welzijn van de kinderen en zal de woning verlaten.

Als er een acute dreiging van agressie is, is dat wel het verstandigst. Misschien zou je eerst nog even overleg kunnen hebben met een wijkagent. En dan een melding doen. Misschien dat je daar bij het vaststellen van de voorlopige voorzieningen nog wat aan hebt? Ik vind het ook een goed idee om dit eerst met een advocaat te overleggen, als dat gezien de situatie nog haalbaar is: Hoe moet je dit doen om de kans zo groot mogelijk te maken dat jij alsnog het huis toegewezen krijgt, bij de voorlopige voorzieningen? 

Die losse flodder van hem over dat co-ouderschap wat hij nu ineens weer wél wil zou ik straal negeren. Je zou álles met je advocaat moeten doorspreken voordat je ook nog maar íets be- of afspreekt of toezegt. Het lijkt me verstandig te gaan voor parallel ouderschap: zoveel mogelijk afstand tussen jullie en zo weinig mogelijk overleg.

Ik heb in een gespannen situatie met verbale agressie ooit Veilig Thuis gebeld voor advies. Wel anoniem: ik heb niet mijn echte naam genoemd en ik heb nummermelding uitgeschakeld. Zij noteren die melding dan op een bepaalde datum, op een naam die jij opgeeft. Als er ooit gedoe van komt, kun je daar ook naar verwijzen. Bedenk dan wel: als ze je bepaalde adviezen geven, zul je daar ook iets mee moeten. 

In onze situatie heeft een derde, een professional, de situatie geforceerd en ex 'tot het inzicht gebracht' dat hij moest vertrekken uit onze woning. Daar heb ik ontzettend geluk mee gehad. Van die persoon kreeg ik op mijn sodemieter dat ik niet eerder al met de kinderen was vertrokken omdat hij ex als zeer onberekenbaar en explosief inschatte.

Je kunt eventueel gecontroleerd een confrontatie aangaan. In een laatste poging hem tot redelijkheid te bewegen en/of om gedocumenteerd te hebben dat hij expliciet weigert te vertrekken en daarbij (bijvoorbeeld) dreigt met .... Maar dan moet je wel een redelijke inschatting hebben dat je daar goed zult uitspringen. Je zou dan de kinderen naar je moeder moeten brengen en er een derde bij moeten vragen, liefst een broer of vriend. Ook dit melden bij de politie zodat je ze kunt bellen als het escaleert. Bereid je eigen vertrek van tevoren voor zodat je direct weg kunt. Zet eventueel voor hem ook wat spullen klaar zodat hij direct kan gaan als hij daartoe bereid zou zijn. Probeer in dat geval te zorgen dat hij zijn sleutel achterlaat. 

Of dit een optie is die wat zou kunnen opleveren, zou je ook eerst door moeten spreken met iemand die hier kaas van gegeten heeft. Wellicht kun je dit ook eens met Veilig Thuis bespreken. Het lastigst is natuurlijk dat je man écht geen adres heeft waar hij zomaar terecht kan. Dat maakt hem natuurlijk niet coöperatiever.

Ik zou ook een dossier gaan bijhouden van wat er allemaal gebeurt. 

Je zit echt in een heel moeilijke situatie! Ik hoop dat je in het dagelijks leven mensen hebt die je hierbij kunnen helpen! 

MRI

MRI

23-11-2021 om 10:31

MevrouwKrul: heel veel sterkte. Je (bijna ex)man klinkt als iemand die je niet niet kwaad  kunt maken, want hij is al kwaad. Wat je ook doet, hij haat je. 

Ik denk dat je het beste het advies van Temet op kunt volgen: vraag voorlopige voorzieningen aan en informeer of het uitmaakt als je nu even bij je moeder gaat zitten

Reageer op dit bericht

Dit forum topic is gesloten, er kan niet meer gereageerd worden.