Meld je hier aan voor de gratis webinars tijdens De Week van de Opvoeding
Echtscheiding en erna Echtscheiding en erna

Echtscheiding en erna

Ex maakt geen haast om te vertrekken

Mijn toekomstige ex en ik zitten in een scheiding. We hebben een sociale huurwoning, en hij heeft al gezegd dat hij op zoek gaat naar wat anders. Maar hij neemt alleen genoegen met een rijtjeshuis, en ook nog eens alleen in onze wijk. Dat kan jaren duren, en voor een tussenoplossing staat hij niet open.

We zouden voor co-ouderschap gaan, maar nu heeft hij laten weten dat niet te willen. Om de week het weekend, vind hij wel genoeg.

Ik was me al aan het voorbereiden om zelf maar te vertrekken voor de lieve vrede, maar nu hij dit heeft gezegd, ben ik eerlijk gezegd behoorlijk boos. Hij laat zijn kinderen in de steek en dan moeten ze ook nog eens verkassen. Zolang ik niks heb, moeten we bij mijn moeder wonen. Die woont aan de andere kant van de stad, wat dus betekent dat ik elke dag de hele stad door moet om de kinderen naar het kdv te brengen. Nog even los van het feit dat we daar geen eigen plek hebben, ons niet kunnen inschrijven en het wellicht jaren kan duren voor we een woning hebben in de buurt van school en crèche.

Ik ben het hier niet mee eens. Ik snap dat het lastig is om iets te vinden, hij hoeft van mij ook echt niet morgen weg en ik wil heus een tijd bij mijn moeder gaan zitten ter overbrugging. Maar hij kan toch niet hier jaren blijven zitten tot hij eens een huis heeft? Dit is toch gewoon pesten? 

Donderdag hebben we weer een afspraak bij de mediator, maar die kan hierin ook niks betekenen. Mijn ex laat zich door niets of niemand overtuigen.

Dat betekent dat ik moet gaan afdwingen dat hij na een bepaalde termijn vertrekt. Desnoods via de rechter. Feit is gewoon dat hij in zijn eentje makkelijker wat vindt dan ik met twee kinderen. Feit is ook dat de spanningen tussen ons oplopen, en dat het een kwestie van tijd is voor het escaleert. Ik wil daar mijn kinderen tegen beschermen. 

Ik vind het prima om even bij mijn moeder te gaan zitten, mijn ex is niet van hier en heeft geen familie of vrienden. Hij heeft ook geen geld om te kopen of om particulier te huren, dus ik snap dat er niet morgen iets is. Maar hoeveel tijd is redelijk om hem te geven? Waarschijnlijk komt er in januari iets vrij waar hij wel in terecht zou kunnen tot hij iets van de woningbouw heeft. Als dat zo is, vind ik eigenlijk dat hij die kans moet grijpen. Dat is echt een super net appartement waar hij ook de kinderen kan laten logeren, en het is nog betaalbaar voor hem. Het is heel klein, nog geen 50m2, heeft maar een slaapkamer waar net ren bed en een kast in past en het is gedeeltelijk onderhuur (hoofdbewoner blijft ook nog ingeschreven staan), dus voor mij en de kinderen is het geen optie. Maar hij kan het betalen, zit nog bij ons in de buurt en hoeft voorlopig geen nieuwe spullen te kopen, want alles staat er in. 


Naar laatste reactie
Dit forum topic is gesloten, er kan niet meer gereageerd worden.

Als nu de kinderen met jou mee zijn, dan zou ik echt gaan voor voorlopige voorzieningen waarbij jij vraagt om gebruik van het huis.

Ik vind dat de mediator slecht werk aflevert.
Overigens was mijn advies over een gesprek niet bedoeld als het gesprek bij de mediator, maar voor jullie samen.
Als je nu even terugdenkt aan hoe het zover gekomen is, waarom zit je nu bij je moeder, zonder klerenkast, op twee kleine kamertjes, met de kinderen, lees dan nog eens terug wat heeft gemaakt dat de situatie zich zo ontwikkeld heeft. Bijvoorbeeld: jij wil scheiden, hij moet het huis uit; hij reageert te laks naar jouw mening, omdat hij geen termijn stelt; hij wil co-ouderschap, maar dat wil hij dan weer niet. Naar jouw gevoel gaat het dan escaleren en wordt hij gewelddadig. Naar mijn mening zijn dat allemaal conflicten tijdens de echtscheidingsprocedure, waarbij je allebei in een conflictsituatie zit die emotioneel veel vraagt en waarvan de uitkomst onzeker is. Hij ziet maar één oplossing, jij ziet maar één oplossing en daarna is het gesprek met elkaar onmogelijk.
Het advies van Temet is goed, zorg dat je voorlopige voorzieningen regelt. De mediator had dat ook al als voorstel kunnen doen, maar dan kun je beter een advocaat raadplegen. Voorlopige voorzieningen zijn overigens geen definitieve regeling, dus ik zou ook kijken naar andere woning en er rekening mee houden, dat hij de helft van de inboedel mag meenemen.

Tsjor
 

MevrouwKrul

MevrouwKrul

27-11-2021 om 23:17 Topicstarter

tsjor schreef op 27-11-2021 om 14:23:

Ik vind dat de mediator slecht werk aflevert.
Overigens was mijn advies over een gesprek niet bedoeld als het gesprek bij de mediator, maar voor jullie samen.
Als je nu even terugdenkt aan hoe het zover gekomen is, waarom zit je nu bij je moeder, zonder klerenkast, op twee kleine kamertjes, met de kinderen, lees dan nog eens terug wat heeft gemaakt dat de situatie zich zo ontwikkeld heeft. Bijvoorbeeld: jij wil scheiden, hij moet het huis uit; hij reageert te laks naar jouw mening, omdat hij geen termijn stelt; hij wil co-ouderschap, maar dat wil hij dan weer niet. Naar jouw gevoel gaat het dan escaleren en wordt hij gewelddadig. Naar mijn mening zijn dat allemaal conflicten tijdens de echtscheidingsprocedure, waarbij je allebei in een conflictsituatie zit die emotioneel veel vraagt en waarvan de uitkomst onzeker is. Hij ziet maar één oplossing, jij ziet maar één oplossing en daarna is het gesprek met elkaar onmogelijk.
Het advies van Temet is goed, zorg dat je voorlopige voorzieningen regelt. De mediator had dat ook al als voorstel kunnen doen, maar dan kun je beter een advocaat raadplegen. Voorlopige voorzieningen zijn overigens geen definitieve regeling, dus ik zou ook kijken naar andere woning en er rekening mee houden, dat hij de helft van de inboedel mag meenemen.

Tsjor

Wat had de mediator hierin kunnen betekenen? Ik heb zelf het gevoel dat ze teveel achterover leunen (ze werken met zijn 2e, de man voor de financiële kant, de vrouw het ouderschapsplan) en maar toekijken terwijl wij ruzieën. Geen concrete feiten over de woningmarkt of over wat het doet als stellen te lang onder een dak zitten. Maar aan de andere kant: het is niet aan hen om iemand te overtuigen. En daarnaast, mijn ex is niet te overtuigen.

Ik zit nu met een doodongelukkig peuter die in haar eigen huis wil wonen en al de hele avond boos op me is. Papa wilde er namelijk niks tegen haar over zeggen, dus dat moest ik alleen doen. 

Ik voel me zo verdrietig voor haar en ik ben zo boos op hem. En ja, een gesprek tussen ons is onmogelijk. Dat is het altijd al geweest, daarom ga ik scheiden. En hij wil het nog steeds niet. En in zijn wanhoop doet hij niks. Geen afspraken maken, geen huis zoeken....ik snap het wel, want zo houdt hij de boel bij elkaar. Maar ik kan niet meer, ik ben alweer flink terug aan het glijden in de burn-out waar ik nog uit aan het krabbelen was. Dus het enige wat ik voor nu kon bedenken was om uit die cirkel van slechte communicatie, boosheid en alle andere wisselwerkingen tussen ons te stappen.

Een voorlopige voorziening is gewoon geen optie. Mijn ex heeft hier niemand. Ik wil toch echt niet dat de vader van mijn kinderen in een daklozenopvang moet slapen.

PristinePorpoise22

PristinePorpoise22

28-11-2021 om 06:00

Tja scheiden doet lijden toch. 

MevrouwKrul

MevrouwKrul

28-11-2021 om 06:09 Topicstarter

BlueFawn schreef op 28-11-2021 om 06:00:

Tja scheiden doet lijden toch.

Bedankt voor deze empathische en constructieve opmerking. Echt een nuttige bijdrage aan het gesprek!

MevrouwKrul schreef op 28-11-2021 om 06:09:

[..]

Bedankt voor deze empathische en constructieve opmerking. Echt een nuttige bijdrage aan het gesprek!

Ik hoop dat je deze opmerking van je af kunt laten glijden als teflon, mevrouwkrul.

Het zegt uiteraard alleen wat over de afzender. Ik vermoed een combi van te weinig inlevingsvermogen en impulsiviteit.

Heel veel sterkte gewenst!

Ook al zal het moeilijk zijn jullie huis te verlaten, ik hoop dat het jullie ook rust brengt voor nu

MevrouwKrul schreef op 27-11-2021 om 23:17:

[..]

Wat had de mediator hierin kunnen betekenen? Ik heb zelf het gevoel dat ze teveel achterover leunen (ze werken met zijn 2e, de man voor de financiële kant, de vrouw het ouderschapsplan) en maar toekijken terwijl wij ruzieën. Geen concrete feiten over de woningmarkt of over wat het doet als stellen te lang onder een dak zitten. Maar aan de andere kant: het is niet aan hen om iemand te overtuigen. En daarnaast, mijn ex is niet te overtuigen.

Ik zit nu met een doodongelukkig peuter die in haar eigen huis wil wonen en al de hele avond boos op me is. Papa wilde er namelijk niks tegen haar over zeggen, dus dat moest ik alleen doen.

Ik voel me zo verdrietig voor haar en ik ben zo boos op hem. En ja, een gesprek tussen ons is onmogelijk. Dat is het altijd al geweest, daarom ga ik scheiden. En hij wil het nog steeds niet. En in zijn wanhoop doet hij niks. Geen afspraken maken, geen huis zoeken....ik snap het wel, want zo houdt hij de boel bij elkaar. Maar ik kan niet meer, ik ben alweer flink terug aan het glijden in de burn-out waar ik nog uit aan het krabbelen was. Dus het enige wat ik voor nu kon bedenken was om uit die cirkel van slechte communicatie, boosheid en alle andere wisselwerkingen tussen ons te stappen.

Een voorlopige voorziening is gewoon geen optie. Mijn ex heeft hier niemand. Ik wil toch echt niet dat de vader van mijn kinderen in een daklozenopvang moet slapen.

Maar denk je niet dat hij best wel wat kan vinden als hij wat meer druk voelt? Al is het een kamer of zo. 

MRI

MRI

28-11-2021 om 10:04

BlueFawn schreef op 28-11-2021 om 06:00:

Tja scheiden doet lijden toch.

bah bah bah

Jij bent verantwoordelijk voor jullie kinderen en voor jouwzelf. Je ex heeft zijn eigen verantwoordelijkheden, die kun jij niet meer van hem overnemen, hij is niet voor niets jouw ex. Tussen dakloos worden en niet langer in jullie huurhuis kunnen omdat het aan jou is toegewezen zitten nog genoeg stappen die hij kan nemen.
Jij moet jouw verantwoordelijkheid nemen, en dat is opkomen voor jullie kinderen. Je hele verhaal overziend betekent dat volgens mij, dat je nu voorlopige voorzieningen vraagt om met de kinderen in jullie huis te verblijven.

Eens met degenen die zeggen dat je zijn verantwoordelijkheid er niet meer bij moet nemen. Is het mogelijk bij die voorlopige voorzieningen een termijn af te spreken? Binnen een maand zou hij toch wel ergens een vakantiehuisje moeten kunnen regelen? Laat hem maar naar maatschappelijk werk of Wmo-loket gaan als hij niet weet waar hij moet beginnen. Mij lijkt dat je juist uit elkaar gaat omdat je zijn verantwoordelijkheid niet van hem kunt overnemen. Het is tijd om alleen die van jezelf op je te nemen en te zorgen voor een goede, nieuwe uitgangssituatie voor jou en je kinderen. Hou het zakelijk. Laat hem maar fulmineren dat je een onmens bent. Door jouw gevoeligheid voor dat soort verwijten heeft hij jou in de tang. Je wil het te goed doen! 

Mevrouwkrul, je verhaal is van A tot Z zo herkenbaar voor mij dat het bijna griezelig is. Er zijn al veel waardevolle adviezen gegeven. Toch wil ik ook even reageren. Wat kan ik nog toevoegen wat nog niet geschreven is ? Misschien de gedachte dat de halsstarrige houding van jouw aanstaande ex-man niets anders is dan een poging de machtsverhouding te herstellen en grip te houden op jou. Op deze manier houdt hij toch nog iets van jullie relatie in stand. Jij kronkelt en wringt je in bochten, maar hij heeft de macht. Mijn scheiding is inmiddels bijna 15 jaar geleden, wat zou ik mezelf (en anderen in een vergelijkbare situatie) met de kennis van nu adviseren ? 
Om te beginnen : Stop met schipperen en stop met ‘vechten’. Probeer zo rationeel mogelijk te bepalen wat goed is voor de kinderen en voor jou en handel ernaar. Hij mag voor zichzelf zorgen, dat hoef jij niet meer te doen. Heel belangrijk : Probeer uit de emotie te blijven, hoe moeilijk ook. Parkeer het verdriet en de onmacht om die te uiten bij de mensen die van je houden en zeker niet in bijzijn van je ex-man, want het is voeding voor zijn machtspositie. 
Verder : Stop met de mediation. Mediation heeft geen zin als de andere partij niet van goede wil is. Wij hadden ook een mediator die met de armen over elkaar mijn ex-man maar liet uitrazen tegen mij. Het leverde enkel een gepeperde rekening op. Makkelijk verdiend. je schrijft dat je bang bent dat een advocaat en rechtsgang de situatie op de spits zal drijven. Mijn derde tip is: stop met bang zijn en doe wat je goed dunkt voor de kinderen en voor jou. 
Jouw ex kan namelijk elke aanleiding aangrijpen om de zaken op de spits te drijven. Wat je ook doet of nalaat, je hebt daar geen invloed op. 
Tot slot : tot op de dag van vandaag probeert mijn ex regelmatig aanleiding te vinden om mij via de (inmiddels volwassen) kinderen te raken. Meestal als hij zelf niet lekker in zijn vel zit. Toen ik, na jaren, tot het besef kwam dat ik moest stoppen met schipperen en ‘vechten’ om de verhouding met hem zo goed mogelijk te houden in het belang van de kinderen. En hem in plaats daarvan zoveel mogelijk negeren, stellig zijn in wat ik wel en niet wil en daarin niet de dialoog te zoeken ging het eindelijk beter. (Hem terug in zijn hok duwen, noem ik dat voor mezelf) Toch heeft hij mij en onze relatie na bijna 15 jaar nog altijd niet losgelaten. Wij zijn via mediation gescheiden maar 6 jaar later stopte hij plotseling met KA betalen en moest de zaak alsnog voor de rechter. 
Hopelijk wordt de toekomst voor jou anders en komen jullie er alsnog samen goed uit en/of komt er een goed nahuwelijk, maar wat ik met mijn laatste opmerking wil aangeven is dat je nog zo hard kunt vechten en werken om alles in goede en harmonieuze banen te leiden, het lukt niet als de andere partij niet hetzelfde nastreeft. Verspil je energie niet en richt je op de kinderen en jezelf. Veel sterkte 

'Wat had de mediator hierin kunnen betekenen? Ik heb zelf het gevoel dat ze teveel achterover leunen (ze werken met zijn 2e, de man voor de financiële kant, de vrouw het ouderschapsplan) en maar toekijken terwijl wij ruzieën.'
Wat een klassieke verdeling! De man voor het geld en de vrouw voor de kinderen.
Wat had een mediator hierin kunnen betekenen? Eerst de vraag stellen: van wie komt de echtscheidingsmelding (van jou) en heeft de ander dat begrepen? Dan kan je aanstaande ex nog een keer tekeer gaan, maar het einde van het verhaaltje zou dan toch zijn dat de mediator aan hem uit zou leggen, dat je niet getrouwd kunt blijven met iemand die dat niet wil. Einde van de eerste sessie.
Het kan zijn dat er in de volgende sessies nog oprispingen komen, maar dan kun je terugverwijzen naar dat eerste gesprek. In de tweede sessie geef je een lijstje aan welke dingen geregeld moeten worden en geef je de mensen huiswerk, bijvoorbeeld papieren verzamelen en afspraken maken voor zover mogelijk.

Toekijken bij ruziemakende aanstaande exen, tsja, zo kan ik ook mijn geld verdienen. Dat heeft niets met mediation te maken.

Tsjor

Verder: beschouw je huidige situatie als het resultaat van je eigen keuzes, waarbij je elke keer gekozen hebt voor wat voor jou op dat moment het beste lijkt. Dat maakt jezelf wat sterker, positiever, ook tegenover je kinderen.

Tsjor

tsjor schreef op 28-11-2021 om 15:22:

Verder: beschouw je huidige situatie als het resultaat van je eigen keuzes, waarbij je elke keer gekozen hebt voor wat voor jou op dat moment het beste lijkt. Dat maakt jezelf wat sterker, positiever, ook tegenover je kinderen.

Tsjor

Ja helemaal waar! 

En beschouw tegelijkertijd zijn keuzes ook als zíjn keuzes en niet als gebeurtenissen die alleen afhankelijk zijn van jouw vermeende perfecte optreden. Ook als jij je níet perfect gedraagt, heeft hij zijn eigen verantwoordelijkheid te nemen. Je wordt gepiepeld met je eigen (te grote) verantwoordelijkheidsgevoel.

Je kunt niet in je eentje een bootje op het water houden waar de ander steeds gaten in steekt. Dan blijf je gaten dichtstoppen terwijl hij achter je rug alweer bezig is een nieuw gat in de bodem te jensen. Als dat aan de hand is, moet je zsm úit dat bootje. Je kunt niet in dat bootje blijven omdat hij je anders een slecht mens vindt. Dan verzuip je uiteindelijk samen. 

En dus kies je ook nu, zoals Tsjor zegt, wat je voor jou en de kinderen het beste lijkt. Je kunt naar je ex een gevoel van compassie oproepen, dat het intens triest is dat hij niet in staat lijkt jullie te laten gaan, ondanks alle ellende en pijn die vasthouden hem toch ook moet opleveren. En dat hij niet in staat lijkt op een gezonde manier voor zichzelf keuzes te maken. Maar die last kun jij niet blijven dragen. Als dat gekund had, was je wel bij hem gebleven. 

BlueFawn schreef op 28-11-2021 om 06:00:

Tja scheiden doet lijden toch.

Als je niets aardigs weet te zeggen kun je ook niks zeggen. Je reactie helpt helemaal niemand. 

Reageer op dit bericht

Dit forum topic is gesloten, er kan niet meer gereageerd worden.