Home » Forum » Echtscheiding en erna » Vanaf wanneer is het oke om de kinderen van de partner te ontmoeten

Vanaf wanneer is het oke om de kinderen van de partner te ontmoeten?

11 berichten / 0 nieuw
Nieuwste reactie
Plusmama-to-be
Vanaf wanneer is het oke om de kinderen van de partner te ontmoeten?

Dag iedereen,

Iets meer dan negen maanden geleden leerde ik een leuke man kennen en ik heb het gevoel dat die relatie wel goed zit. Ondanks dat we - helaas - niet altijd in staat zijn om veel tijd samen door te brengen, hebben we allebei het gevoel dat de momenten die we wel samen hebben erg comfortabel zijn en vertellen we elkaar regelmatig dat het aanvoelt alsof we al veel langer een stel zijn.

Mijn vriend komt echter uit een lange relatie en is vader van twee jonge kinderen. Zijn vorige relatie is geeindigd omwille van ontrouw door de ex/moeder, die uiteindelijk heeft gekozen voor haar minnaar. De nasleep van die breuk was en is nog steeds nogal rauw. De ex kan nogal hevig uit de hoek komen en is niet altijd emotioneel heel stabiel, heb ik de indruk (we hebben al een aantal keer besproken dat ze nogal uitgesproken borderline-trekjes heeft, al kunnen wij natuurlijk daarover geen diagnose stellen). Bovendien laten ze elkaar maar moeilijk los, wat mij uiteraard wel verdriet aandoet.

De reden waarom ik echter hier ben, is omdat ik zijn kinderen nog niet heb mogen ontmoeten en de ex, voor zover ik weet, nog niet op de hoogte is van mijn bestaan. Ik probeer erover te praten met mijn partner, maar ik voel al snel een spanning ontstaan wanneer het over dat onderwerp gaat. Zijn argumenten zijn dat we het toch goed hebben zoals het nu gaat en dat zijn ex haar minnaar/nieuwe vriend ook nog niet heeft geintroduceerd en dat hij niet de schijn wilt wekken ten aanzien van zijn kinderen dat hij degene is die het kerngezin heeft verlaten. Enerzijds heb ik wel begrip voor zijn standpunt en argumenten. Anderzijds vind ik het praktisch en ethisch allemaal niet zo gemakkelijk. Praktisch ligt het niet gemakkelijk, omdat hij zijn kinderen elke week verspreid over de week heeft (een dag wel, een dag niet, etc). We wonen nogal ver van elkaar, waardoor onze momenten samen telkens kort zijn en aanvoelen als een paar 'gestolen' uren of dagen. Naar mijn gevoel is het niet vanzelfsprekend om op deze manier iets echt diepgaand op te bouwen. Ethisch vind ik het dan weer soms niet oke dat hij de schijn ophoudt van de alleenstaande vader, terwijl er wel een vrouw in zijn leven is die veel van hem houdt en veel voor hem doet (of dat althans zou willen).

Kortom zit ik momenteel nogal gewrongen tussen de positie van de begripvolle en geduldige vriendin, die rekening houdt met zijn standpunten, gevoelens en de moeilijke situatie waaruit hij komt en die nog steeds niet definitief is afgesloten, en de positie van de vrouw die zelf ook graag een leven wilt uitbouwen, bepaalde vragen wilt beantwoorden (zoals hoe ons gezin eruit zal zien. Intussen ben ik zelf bijna 31 en kan ik dat soort vragen niet meer heel lang uit de weg gaan) en die opkomt voor haar positie in de relatie. Het zal zeker niet gemakkelijk worden, zeker in het begin niet, maar ik ben ervan overtuigd dat het voordelen heeft wanneer we de zorg voor zijn kinderen met zijn twee kunnen delen.

Ik weet niet echt wat mijn concrete vraag is en naar welke informatie ik precies op zoek ben, maar ik zit wel wat verveeld met deze situatie en wou graag mijn verhaal hier doen.

Alvast bedankt voor de reacties.

AnneJ
Tja

Je partner is er niet aan toe om zijn kinderen met jou te delen. Jij bent op zoek naar een traditionele vader, moeder, kind/kinderen situatie.
Misschien makkelijk praten van mij maar is het anders mogelijk dat je zo lang mogelijk, misschien wel blijvend, alleen woont en dan samen een kind krijgt? Dan stel je je ook minder afhankelijk op naar het tempo waarin het mogelijk is om jou met het gezin van je partner te integreren. Daar spelen allemaal zaken in mee waar je weinig vat op hebt.

Plusmama-to-be
Traditioneel versus progressief

Bedankt voor je reactie, AnneJ! Ik begrijp jouw punt heel goed en er zit wat in. Het klopt dat ik nogal traditioneel ben in mijn opvattingen over relaties. Ik ben dan wel vrijgevochten, maar ik ging er altijd van uit dat wanneer ik de vrijheid en de voorrechten van mijn single-bestaan zou opgeven, ik er de stabiliteit en de warmte van een traditioneel gezin voor in de plaats zou krijgen. Mijn partner is zelf ook nogal een traditioneel type. Hij geeft regelmatig aan dat hij de positie van alleenstaande vader niet zo prettig vindt en dat er een moederfiguur ontbreekt op de dagen wanneer hij de kinderen heeft. Het is mij echter niet altijd duidelijk of hij die laatste opmerking bedoelt als een projectie naar onze toekomst of een mijmeren over zijn verleden waarin hij nog een traditioneel gezin had. Die relatie zat dan wel niet goed, maar ze waren natuurlijk wel een traditioneel gezin. Het punt is ook niet dat ik zelf (zo snel mogelijk) kinderen wil. Om die vraag te kunnen beantwoorden, zou ik eerst willen ervaren welke gevoelens de rol van plusmama voor mij met zich meebrengt.

Phryne Fisher
Weet waar je aan begint

Rare exen staan zelden op zichzelf. Meestal worden dat soort problemen veroorzaakt door een wisselwerking tussen beide partners. Bovendien heeft hij oorspronkelijk wel gekozen voor deze ex-partner met haar bijzonderheden en grillen. Bedenk ook dat het leven als stiefmoeder echt niet altijd een feestje is. Die kinderen hebben ook een klap meegekregen van de scheiding en de moeizame relatie tussen hun ouders na het huwelijk. Niet voor niets strandt ruim tweederde van de samengestelde gezinnen (hoewel het vaak wel beter gaat als een van beide partners geen eigen kinderen heeft, en ook niet krijgt).
Volgens mij wil jij de kinderen alleen ontmoeten om jouw positie als vriendin van te laten bevestigen. Je moet er dus wel goed over nadenken of je het echt aankunt om als stiefmoeder altijd dat stapje opzij te doen, die kinderen hebben nl al twee ouders. Je krijgt wel de lasten en maar weinig van de lusten.
Weinig positiefs van mijn kant (sorry). Dat gezegd hebbende denk ik dat 9 maanden relatie misschien wel wat aan de korte kant is om je als stiefmoeder op te werpen. Mocht je de kinderen ontmoeten dan zou ik het de eerste maanden houden bij af en toe eens komen eten of mee naar de speeltuin e.d.

Narcis
Lees ook..

..de titel :Relatie met iemand met kinderen
Daar staat ook informatie hierover, en op dit forum elders wel meer.

Probeer niet mee te gaan in het diagnosticeren ("uitgesproken borderline trekjes") van zijn ex-vrouw, je kent haar helemaal niet en jouw vriend heeft toch lang met haar een relatie gehad en ook kinderen met haar gekregen.

@Emma
Eems met Phryne

Je hebt een vriend met heel wat "bagage". Die ex krijg je erbij. Ik maak het ook mee. Ik zie duidelijk dat zij een patroon hebben in hun manier van met elkaar omgaan. Ik kan daar van alles van vinden en ik kan wel streven naar een leuk samenhesteld gezin, maar dat gaat met deze man en mij niet gebeuren. We hebben allebei een dochter in de puberteit. Ons grote geluk is dat beide dochters even afwijzend zijn. Op dat vlak hebben we aan een half woord genoeg. Als één van ons geen kind had was het voor de ander snel afgelopen denk ik. Ik heb geen ex, die van hem maakt het ingewikkeld genoeg. Ik moet vaak pas op de plaats maken en mijn eigen interpretaties herzien. Zo onbezorgd als ik op mijn 25e verliefd kon zijn en een relatie wilde, dat kan gewoon niet meer als er exen en kinderen zijn. Leg je daarbij neer, een traditioneel gezin zullen jullie niet worden.
Jullie pakken je momenten, dat is fijn. Hij laat jou daarmee zien dat hij graag bij jou is. Geniet daarvan!

Plusmama-to-be
Bedankt voor jullie reacties!

Bedankt voor jullie suggesties. Narcis, zeker ook bedankt voor de verwijzing. Ik wil de ex uiteraard niet met de vinger wijzen of pseudo-diagnoses gaan stellen. Ik wil enkel de context een beetje meegeven. Mijn partner heeft in het verleden nogal nare dingen meegemaakt. Dat is alweer iets extra om rekening mee te houden, en opnieuw een evenwicht zoeken in hoever je daarin gaat.

klara
Ik zou mijn zegeningen tellen

Ik denk echt dat je blij kunt zijn dat je nog niet in de dynamiek mee hoeft te draaien. Iets uit je postings zegt me sterk dat dat geen feestje gaat worden.
Misschien vooral het stuk over loslaten. Zolang de twee elkaar nog moeilijk los kunnen laten is het nog te vroeg voor jou om geïntroduceerd te worden.

Ik zou nóg meer afstand houden zelfs. Zorg dat jullie samen niet meer praten over ex. Bouw een leven met hem op, volledig los van ex. Laat hem het tempo bepalen. (Als het je te langsaam gaat zou ik stoppen en niet drammen op meer tempo, daar ga je spijt van krijgen!)

Alkes
ook eens met Phryne Fisher

En realiseer je vooral dat er zelden echtscheidingen zijn ontstaan omdat een van de twee partners "raar" was of ruziezoekend of wat dan ook. Jouw vriend heeft ooit voor zijn ex gekozen en met haar kinderen gewild. Dat zegt ook iets over hem.
Verder zou ik me niet te veel richten op het stiefmoederschap. In dat verband is je nick misschien al een stap te ver.

tsjor
Stappen

Wellicht is het belangrijk helder te krijgen hoe je vriend de relatie ziet. Je schrijft veel vanuit jouw perspectief en aanvoelen, maar over je vriend schrijf je eigenlijk dat hij zich alleenstaande vader voelt. Met een vriendin dan weliswaar, maar daar klinkt nog geen toekomstperspectief in door. Het kan zijn dat je vriend tijd nodig heeft om de rol van alleenstaande vader op orde te krijgen. De wisselingen om de dag maken het niet gemakkelijk.
Dan is het aan je vriend om te bepalen wanneer hij naar buiten toe een nieuwe liefde introduceert. Dat is naar zijn jonge kinderen toe, zijn ex, zijn familie, kennissen en collega's. en naar zichzelf, misschien nog wel de grootste hobbel. Het kan ook zijn dat hij nu iets krampachtig verbergt en dat dat voor hem zwaar valt. Of is het juist spannend?
Daarna ben je afhankelijk van reacties van anderen, met name van de kinderen en van ex. Maar als hij (met jou) weet waar zijn toekomst ligt, dan kan hij eventuele nare reacties ook aan: het gaat niet om het verleden, zelfs niet om het nu, maar om de toekomst.
Misschien goed om het gesprek daarover te openen als jullie een jaar samen zijn tijdens een gezellige maaltijd samen. Of een kort weekend weg.

Tsjor

Ervaren stiefmoeder
Hmmmm

Ik snap dat je biologische klok hard tikt maar ik zou als ik jou was toch proberen te accepteren dat de kans groot is dat je voorlopig niet in een situatie zit waarin je relaxt en soepel in een min of meer traditionele setting een kind zal krijgen. De situatie die je schetst geeft mij niet de indruk dat je over twee maanden er opeens heel anders bij zit.

Ik ben het helemaal eens met de feedback dat je moet stoppen met analyseren van ex. Wat je wel kunt bespreken met je vriend is wat dingen met hem en de kinderen doen zonder oordeel over gedrag en keuzes van moeder. De focus echt verschuiven. Probeer ook zoveel mogelijk acceptatie en begrip te hebben voor haar gedrag en keuzes. Mijn ervaring is dat dat écht essentieel is om fijn stiefmoeder en moeder te kunnen zijn. Anders ben je altijd aan het knokken tegen iemand die nagenoeg onzichtbaar is (dagelijks in je huis) maar wel altijd aanwezig is in je relatie tot de kinderen (en ex).
Als je een samengesteld gezin hebt heb je veel minder regie over dingen in je gezinsleven dan bij een niet-samengesteld gezin (ja uitzonderingen daargelaten ). Dingen plannen maar ook bepalen, dat kan tot de meest onverwachte verrassingen leiden, laatst nog hier in een draadje ging het over wel of geen conditioner in kinderhaar na t wassen. Als je dat niet kunt accepteren kan het echt pittig zijn.

Dan de positieve noot; het kan goed gaan, wij zijn echt happy en gaan over het algemeen goed, maar eerlijk gezegd ken ik slechts één ander stel waar het ook zo gaat, veel vaker is t heel pittig. Ik denk dat een belangrijke sleutel tot succes is; goed verwachtingen kunnen bijstellen en over je eigen schaduw heen kunnen springen.