Home » Forum » Oproepen voor onderzoek enz » Tienerdochters fitgirls laag zelfbeeld door sociale media

Tienerdochters & Fitgirls. Laag zelfbeeld door sociale media

12 berichten / 0 nieuw
Nieuwste reactie
Bibi
Tienerdochters & Fitgirls. Laag zelfbeeld door sociale media

Beste,

Mijn naam is Bibi en ik studeer aan Fontys Hogeschool Communicatie. Ik heb een paper geschreven met het volgende als onderwerp: Hoe kunnen ouders omgaan met de invloed van Fitgirls op tienermeisjes?'. Naar aanleiding van resultaten heb ik deze resultaten verwerkt in een animatie video. De link: https://youtu.be/4QGvYZBdOmg

Nu wil ik graag weten, of u bewust bent van de invloed van fitgirls. Heeft u uw dochter hier weleens over gehoord? Of is uw dochter juist vrij gesloten? Praat u weleens met uw dochter over sociale media?

Ik ben benieuwd hoe ouders hierover denken!

tante Sidonia
als je onderzoek

wil doen hier, dan moet je toestemming vragen aan het forum beheer en in de daarvoor bestemde rubriek gaan staan!
Succes

rode krullenbol
Goed voorbeeld doet goed volgen

Beste Bibi,

Hier wat opbouwende ‘feedback’ op jouw bericht en animatie video.

Als tienermeisje zag ik ooit op televisie een documentaire over één van mijn helden van het witte doek; Charles Chaplin. Er zat een dermate indrukwekkende scene in, dat ik mij die nog altijd voor mijn geestesoog te voorschijn kan toveren. De inmiddels bejaarde acteur/filmmaker dook kwiek naar de grond om een handstand te maken en vervolgens een stukje op zijn handen te lopen! Als een ‘streetdancer’ avant la lettre zwiepte de grijsaard zich weer lachend overeind en keek vervuld van trots recht de camera in.

Nu moet je weten, dat ik een stunt als deze nog nooit van mijn leven heb kunnen uithalen. Werd ik om die reden ter plekke, op de bank als de bliksem getroffen door een diep gevoel van minderwaardigheid? Welnee. In tegendeel! Mijn ‘bucketlist’ groeide er alleen maar van. Ooit zou het mij ook lukken, zo nam ik mij voor. De eerlijkheid gebiedt me overigens te zeggen, dat het daarvan tot op heden nog niet is gekomen – mijn wil is (voorlopig) sterker dan mijn lichaam – , maar ‘hey’: “Wat in het vat zit, verzuurt niet”.

In zijn autobiografie staat te lezen dat Chaplin de fysieke training die hem tot acrobatische toeren in staat stelde, opdeed in de openbare school voor armen en weeskinderen waarop hij als kind terecht kwam. Het was daar een uiterst ongezellige boel, alwaar Victoriaanse denkbeelden docenten ertoe brachten de leerlingen voortdurend te kleineren. Nadrukkelijk zijn zegeningen tellende, stelde mijn rolmodel vast dat de lessen lichamelijke oefening die hij daar genoot, wél van doorslaggevende betekenis zijn geweest voor zijn glansrijke carrière als acteur.

Ja, ja; voor Charles Chaplin was het kennelijk “Ere wie ere toekomt”, dacht ik bij het lezen van deze ontboezeming. Is het niet des te wranger, dat zijn persoon niet slechts een inspirerend voorbeeld tot navolging is gebleven? Met zijn prestaties riep hij naast bewondering ook jaloezie op. Nota bene in het ‘land of the free and the home of the brave’ kreeg de ‘selfmade millionaire’ te maken met kwalijke verdachtmakingen aan zijn adres. Het Mccarthyisme dwong hem uiteindelijk zelfs ‘The American Dream’ in te ruilen voor een terugkeer naar Europa. Zijn mogelijkheden om films te maken, krompen daarmee enorm in.

Het zou nog even duren eer Randy Newman een hit scoorde met zijn ‘Lonely at the top’ (https://youtu.be/Wjbjfm6ui3c). Sterker; die kwam pas uit na zijn overlijden in 1977. Voor zover er enige troost uit dat lied te putten valt, liep hij dat dus mis.

Enfin; waar moet het heen als toppresteerders anderen niet meer ten voorbeeld mogen zijn, omdat dit hun zelfbeeld omlaag zou halen? De dictatuur van de middelmaat? Ik zeg: laat tienermeisjes vooral ondervinden wat de gunstige effecten zijn van sport op zowel lichaam als geest. Dat komt welke carrière zij dan ook verkiezen, alleen maar ten goede.

Rode krullenbol

Bibi
Zelfbeeld

Hi Rode Krullebol,

Bedankt voor je lange en uitgebreide reactie! Ik begrijp je! Het is zeker zo dat tienermeisjes het zelf mogen ondervinden, daar is niets verkeerds mee! Zolang ze er maar niet negatief er aan onder doorgaan.

Ik vroeg mij meer af of ouders eigenlijk wel bewust zijn van het gehele principe dát tienermeisjes zo beïnvloedbaar zijn, online & offline.

rutiel
Dat meen je niet!

Bibi:
"Ik vroeg mij meer af of ouders eigenlijk wel bewust zijn van het gehele principe dát tienermeisjes zo beïnvloedbaar zijn, online & offline."

Serieus? Ik ken eerlijk gezegd weinig ouders in mijn omgeving die zich hier niet enorm van bewust zijn. Door schade en schande wijs geworden zeg maar. Maar goed, jij leert ervoor dus zult wel weten waar je het over hebt ;)

Bibi
Fitgirls

Hi!

Nee, ik doe een onderzoek, juist om daar achter te komen en open te staan voor meningen :)

Het is juist goed om te weten dat ouders hier bewust van zijn! Als zij dit weten, hoe gaan ze hiermee om? Of er is er juist vraag naar om hier over geïnformeerd te worden?

In mijn onderzoek ben ik erachter gekomen dat tienermeisjes zeer gevoelig zijn hiervoor en dat ouders niet altijd weten hoe zij hierop kunnen inspelen.

Dus, dit is tevens bedoeld om het juist met elkaar te delen! :D Hoe ga je er mee om? en wat vind je ervan?

Ely
Onderzoek?

‘"Ik vroeg mij meer af of ouders eigenlijk wel bewust zijn van het gehele principe dát tienermeisjes zo beïnvloedbaar zijn, online & offline."

Dat heeft weinig weg van onderzoek als je het mij vraagt. Of in ieder geval komt het niet over als een breed georiënteerd, objectief onderzoek. Mijn nieuwsgierigheid: vanwaar deze insteek?

rode krullenbol
In antwoord op (jo)uw schrijven, Bibi

Ofschoon de strekking van (jo)uw onderzoeksvragen bij de lezer overheersend de inwerking zal hebben dat deze zijn stem niet zal laten horen, kan ik de drang niet weerstaan om vat proberen te krijgen op de uitkomsten en uitwerking van (jo)uw onderzoek. Dermate veel belang hecht ik eraan om mijn eer en reputatie als moeder te beschermen tegen eventuele/denkbare kwalijke gevolgen van manipulaties via het zo machtige Internet!

Zaken werken op elkaar in, tenslotte. Een logisch voortvloeisel uit dit voldongen feit is, dat wie niet met de nodige kracht haar geloofwaardigheid op peil houdt, desnoods nodeloos krediet verspeelt. Of wellicht andere potentiële repercussies ondergaat, die nog ingrijpender kunnen zijn. “The possibilities are only limited by your imagination.” De (angstaanjagende) gedachte alleen al!

Dan maar venijnig de stress die dit geeft, afreageren met behulp van wat zogeheten ellebogenwerk? De werkzaamheid van een dergelijke (kunst)greep is bij voorbaat twijfelachtig, lijkt me. Bij mij althans zou zo’n wat al te doorzichtige manoeuvre veeleer de vrees oproepen er juist contraproductieve gevolgen mee in de hand te werken.

Onheuse groepsdruk pareert men idealiter met meer egard voor sterke argumenten, vind ik doorgaans. Het zou bepaald niet consequent zijn deze norm te laten varen, terwijl ik nu juist zo vaak heb getracht mijn medemens ervan te overtuigen. Laat ik er ook bij mijzelf op blijven aandringen om op deugdelijke wijze mijn invloeden te laten gelden.

Rest nog steeds te vraag: hoe, online en offline invloeden ten spijt, te zorgen voor een gunstig verloop van het leven van een tienerdochter? Niet om mij op overmacht te beroepen, hoor; maar : wie zal het zeggen? Jij? Ik? Het collectief van onze medeburgers? Een almachtig buitenaards wezen? Het (nood)lot?

En hoe zit het met de zeggenschap van een tienermeid over haar eigen leven? Een dergelijk belangrijk aspect kunnen we toch zeker niet met een simpele handbeweging domweg van tafel vegen? Waar blijven dan haar eigen verantwoordelijkheden?

De impact daarvan laat zich volgens mij wel raden! Het zou resulteren in een significant schaduweffect: een gebrek aan autonomie. Hetgeen op zijn beurt het vermogen om haar te vertrouwen en op haar te vertrouwen danig op de proef zou stellen. Ik pleit er dan ook voor om passende terughoudendheid te betrachten als het gaat om onze drang om levens naar de hand te zetten. Loslaten biedt uiteindelijk meer houvast, dan overal grip op te willen hebben.

Jackie Harris, de fit/powergirl van Snap! bezong overigens in de jaren 1990 reeds kort maar krachtig haar geloof in een goede toekomst: https://youtu.be/nm6DO_7px1I

Rode krullenbol

rode krullenbol
Een onheilsprofeet aan de lijn

Begint de één met het stellen van tendentieuze vragen, dan volgen al snel anderen! De mens is een sociaal wezen, niet waar? Met dit mechanisme heb ik dan ook ruime ervaring opgedaan; vooral in familieverband. Deze keer bleek het estafettestokje – precies zoals dat hoort: *rechts* – aangepakt door mijn oudste zus, die overigens voor de rest niet zo heel atletisch is. Slagvaardig schoot zij per telefoon een waar spervuur aan vragen op mij af. Tamelijk kort nadat ik mijn vorige bijdrage aan dit draadje had verstuurd.

“Zeg”, vroeg ze eerst retorisch bij wijze van inleiding, “Je hebt weer eens onder je pseudoniem ‘Rode krullenbol’ geschreven, hè?” Vervolgens dook ze wat meer de diepte in. “Waarom heb je geen academische verhandeling besteed aan het onderwerp? Daar is het toch zeker wel belangrijk genoeg voor? Of ben je al zo ver van je vak afgedwaald, dat je daartoe niet meer in staat bent? Jij had bij je studie Geschiedenis toch ‘gender studies’ als bijvak? Hebben ze je daar dan niet geleerd, dat je dit soort zaken serieus moet nemen? Waarom trek je het in hemelsnaam in het kolderieke?”

Eer ze “Hoe durf je?” kon vragen, onderbrak ik haar met een sonoor ‘ho ho ho’, waaraan de kerstman nog een puntje kon zuigen. – Soms sta ik versteld van mijn eigen kunnen! – Met dezelfde lage en luide stem stelde ik haar de wedervraag, of zij vond dat ik me daarover te verantwoorden had naar haar. Het was een uiteraard een tot mislukken gedoemde poging tot assertiviteit. Sommigen weten niet van stoppen en doen er slechts nog vileine schepjes bovenop, zodra de ander het voor zichzelf probeert op te nemen.

“Neem je eigenlijk de opvoeding van je dochter wel serieus genoeg? Besef je wel wat er allemaal op het spel staat?” hoorde ik mijn inquisiteur op hoge toon te berde brengen. Vermoedend dat het haar niet werkelijk ging om het zelfvertrouwen van tienerdochters ten aanzien van hun lichaam, schamperde ik terug: “Goh; de eer van de familie misschien?”

Als ware zij een geroutineerd politicus, negeerde ze deze vraag. – of zal ik zeggen, dat zij ervan wegkeek? – In plaats daarvan haakte ze in op ‘mijn’ Charles Chaplin. “Hoe komt het dat jij je identificeert met een man? Je bent toch een vrouw? Begrijp je dan niet waarom Bibi speciaal over de invloed van fitgirls op tienermeisjes is begonnen? Het gaat hier om een vrouwending!”

“Ja; dat heb ik maar al te goed begrepen!” luidde mijn antwoord. “Maar is het jou ook opgevallen dat het onderwerp door haar/hem al snel werd verbreed tot ‘invloeden in het algemeen’ op tienermeiden? On- en offline! Een verbreding van het onderwerp naar jonge mensen in het algemeen, was wat mij betreft beter op zijn plaats geweest. Die eenzijdige focus op wat vrouwen allemaal kan overkomen aan narigheden? Ik vind het toch zo seksistisch! Alsof mannen nooit eens ellende kennen en – ‘on topic’ – sores over hun uiterlijk.”

“Spreekt de mannengek ... “ klonk het beschuldigend aan de andere kant van de lijn. “Ben je er nu nog steeds niet achter, dat ze allemaal hetzelfde zijn en allemaal hetzelfde willen?” Even twijfelde ik. Zou ik deze vraag naar waarheid beantwoorden? Een verhandeling afsteken over de uniekheid van elk mens? Terzijde nog even vermelden dat ‘fitgirls’ geen uitzondering zijn op deze regel? Ik besloot het te laten.

Met de mededeling dat ik voor het avondeten hoogstnodig boodschappen moest doen bij de supermarkt om de hoek, kapte ik het gesprek bruusk af. Met grote stappen baande ik mij, eerder kwaad dan bevreesd, een weg naar de grote boze buitenwereld vol met harige wolven gehuld in (al dan niet van wol gemaakte) schaapskleren.

Rode krullenbol

Bibi
Tips om een 'lastig' onderwerp bespreekbaar te maken

Ik snap jullie verwarring wellicht wat ik hiermee wil bereiken.

Nogmaals, ik bedoel het goed en ik wil niet zeggen dat ouders niets doen. Tijdens mijn onderzoek heb ik vooral gekeken naar hoe tienermeisjes zich uiten, voelen en hoe ze naar zichzelf kijken.

In mijn paper komt ook tijdens een interview met een ouders naar voren dat zij het soms moeilijk vindt om de online wereld met haar dochter bespreekbaar te maken. Zij merkte dat haar dochter steeds stiller werd.

Ik wil met deze forum, niet specifiek een onderzoek starten, maar het juist bespreekbaar maken. Meningen van anderen ouders!

In mijn paper staat ook dat je als ouder juist kan inhaken wanneer je dochter al een voorzetje geeft over wat haar bezighoudt. Mijn vraag aan jullie is dan, doen jullie dit weleens?

Er zijn scholen die dit ook stimuleren! Wat ik ontzettend goed vind. Wat vinden jullie ervan?

Ely
Wat ik vind?

Ik vind dat je zowel in je filmpje als in je postings hier uitgaat van het idee dat ouders geen idee hebben (en geen insta?) en zelf niet zouden weten dat roken en snackbar eten ongezond is. Ook lijk je ervan uit te gaan dat ouders onder een steen leven en zelf niet bezig zouden zijn met fit en in balans zijn. Ongetwijfeld zijn er ouders als waar jij vanuit lijkt te gaan maar zoals je op mij overkomt ga je ervan uit dat 100% van de ouders zo is.
Dus bij deze mijn geruststelling: de meerderheid van de ouders die ik ken zijn zich bewust van de wereld waarin zij - samen met hun kinderen - leven én dat hun kinderen hun eigen cirkeltje en eigen beeld van de wereld hebben. Ook proberen de meeste ouders die ik (goed) ken daarover in gesprek te zijn én maken weleens ruzie met hun tieners want de meeste puberen ook gezellig. En natuurlijk is er altijd ruimte voor verbetering, bij iedereen.
Dat vind ik :)

Bibi
Dankjewel Ely

Dankjewel voor je mening! Hier kan ik zeker wat mee!
Ik hoor graag dat ouders juist niet onder een steen leven! Ik wilde graag de bevestiging hebben. Ik ga er niet 100% vanuit, maar ik wilde graag horen hoe jij het ervaart en bij anderen ouders.

Overigens wil ik je ook bedanken voor je feedback, want ik merk dat het inderdaad verkeerd overkomt.